Ομιλία του Δημήτρη Χατζημιχαήλ στο Φιλολογικό μνημόσυνο (Παλληκαρίδη, Αυξεντίου, Γεωργιάδη)

Φίλες και φίλοι, συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Μαζευτήκαμε εδώ σήμερα για να τιμήσουμε τους ήρωές μας. Τον Γρηγόρη, τον Ευαγόρα, τον Θεόφιλο, αλλά και όλους τους άλλους ήρωες της λευτεριάς της Κύπρου. Βλέποντας τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη, να κάνει δημόσιες σχέσεις «τιμώντας» υποκριτικά τους ήρωες, μού γεννήθηκε το ερώτημα ποιος είναι ο γνήσιος και ειλικρινής τρόπος για να τιμήσουμε καλύτερα τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και έπεσαν πιστοί στο καθήκον, χωρίς υστεροβουλίες και χωρίς υπολογισμούς. Έχω την εντύπωση ότι δύο είναι οι πιο ενδεδειγμένοι τρόποι. Πρώτον να φροντίζουμε να κοιμούνται ήσυχα επειδή θα βλέπουν ότι η θυσία τους δεν πήγε χαμένη και δεύτερον με τη συνειδητή επιλογή μας να μιμούμαστε τη στάση ζωής που εκείνοι επέλεξαν. Και μίμηση δεν σημαίνει υποχρεωτικά να δείξουμε και εμείς μαρτυρική διάθεση. Σημαίνει να τιμούμε καθημερινά με τις πράξεις μας τη θυσία τους. Μερικές πάλι φορές αρκεί να κρατάμε την αξιοπρέπειά μας και να μην εκχωρούμε τα αναφαίρετα δικαιώματά μας στις σειρήνες του εφησυχασμού. Ωστόσο, πολύ φοβούμαι ότι οι ήρωες σήμερα κοιμούνται ανήσυχα! Γι’ αυτό δεν θα αναφερθώ τόσο στους ίδιους τους ήρωες όσο στους λόγους που κάνουν τους ήρωες να κοιμούνται ανήσυχα. Η εισήγησή μου θα περιστραφεί γύρω από ένα θεμελιώδες ερώτημα: Στρατηγική ή παραλογισμός;

1955. Έχει ξεσπάσει ο αγώνας της ΕΟΚΑ και η Ελλάδα ετοιμάζεται για νέα προσφυγή στον ΟΗΕ. Η Αγγλία χρειαζόταν ένα διπλωματικό ελιγμό, για να αποκτήσει το πάνω χέρι. Σαν έτοιμη από καιρό, προχώρησε σε μια κίνηση που είχε ετοιμαστεί προσεκτικά και μεθοδικά. Πρότεινε τη σύγκληση τριμερούς διάσκεψης Αγγλίας Ελλάδας και Τουρκίας για το Κυπριακό. Ο σκοπός της προφανής. Τόσο προφανής που δεν τον αντιλήφθηκε (ή δεν θέλησε να τον αντιληφθεί) η περήφανη ελληνική διπλωματία. Εκτός του ότι θα ακύρωνε τα διπλωματικά όπλα της ελληνικής πλευράς, θα έβαζε στο παιχνίδι την Τουρκία στο πλαίσιο της πολιτικής του διαίρει και βασίλευε. Ο Άγγλος υπουργός εξωτερικών, Μακμίλλαν, θεωρούσε δεδομένη την άρνηση ή τουλάχιστον τη δυσφορία της Ελλάδος. Φανταστείτε την έκπληξή του όταν η πρότασή του έγινε δεκτή μετ’ επαίνων από την ελληνική πολιτική ηγεσία. Γράφει ο Μακμίλλαν στα απομνημονεύματά του: «Όπως αναμενόταν οι Τούρκοι αμέσως δέχθηκαν “καταρχήν” [την πρόσκληση], ενώ οι Έλληνες δίσταζαν. Ωστόσο, χάρηκα όταν έλαβα ένα φιλικό προσωπικό μήνυμα από τον Βασιλέα Παύλο που καλωσόριζε την απόφαση αυτή αποκαλώντας την θαρραλέα και επινοητική χειρονομία. Στέλνοντας την πρόσκληση, προσέξαμε να μην δώσουμε έμφαση στην ανάγκη συνταγματικών εξελίξεων στην Κύπρο αλλά στη σπουδαιότητα να προστατευθούν τα στρατηγικά και πολιτικά συμφέροντα των τριών κυβερνήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Όταν ήμουν στο Στρασβούργο τον Ιούλιο, είχα την ευκαιρία να συζητήσω με τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών κ. Στέφανο Στεφανόπουλο. Με εξέπληξε μάλλον το ότι δέχθηκε χωρίς όρους ή επιφυλάξεις την πρόσκλησή μας, λέγοντας μάλιστα ότι με χαρά θα συναντούσαν τους Τούρκους φίλους τους … Ήταν πολύ απολογητικός, αλλά είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν ήδη διχασμένη σχετικά με τη διάσκεψη. Μόνον η επιρροή του Παπάγου (στην πραγματικότητα, ο Βασιλιάς επηρέαζε τον Παπάγο) είχε πείσει τον ίδιο να δεχτεί».

Το περιστατικό αυτό μας φανερώνει σε όλο του το μεγαλείο τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα το κυπριακό η ελληνική (ελλαδική και κυπριακή) πολιτική ηγεσία. Αν αλλάξουμε τα πρόσωπα και τα υποβαλλόμενα σχέδια, θα δούμε την ιστορία αυτή να επαναλαμβάνεται πολλές φορές μέχρι σήμερα με τα ίδια αποτελέσματα. Αιφνιδιασμός από την αντίπαλη πλευρά, τα αρνητικά δεδομένα να είναι προφανή, αλλά η ελληνική πλευρά να μην μπορεί ή να μη θέλει να αντιδράσει συνασπισμένα και οργανωμένα. Εκτός των άλλων λόγων που εξηγούν την πολλάκις επαναλαμβανόμενη διάθεση αυτοχειρίας της ελληνικής πλευράς, ο κυριότερος, κατά τη γνώμη μου, λόγος είναι η έλλειψη στρατηγικής. Πάντοτε, αντί της σχεδιασμένης αντιμετώπισης στο πλαίσιο μιας ενιαίας στρατηγικής επικρατούσε ο παραλογισμός.

Αποθέωση του παραλογισμού κατά την αποδοχή των διχοτομικών συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου. Έλλειψη στοιχειώδους στρατηγικής κατά την καταγγελία των δεκατριών σημείων που οδήγησαν στην τουρκική ανταρσία. Κι’ ενώ η κάθοδος της μεραρχίας και η παρουσία του στρατηγού Γρίβα-Διγενή στην Κύπρο αποτελούν αποτρεπτικό για τα σχέδια της Άγκυρας παράγοντα, καταφέρνουμε (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να απολέσουμε το πλεονέκτημα, προκαλώντας σχεδόν μόνοι μας την απομάκρυνση τόσο της μεραρχίας όσο και του Γρίβα από το νησί. Κι ενώ είναι ηλίου φαεινότερον ότι τώρα μπορεί να εκτελεστεί ευκολότερα η από καιρού σχεδιαζόμενη εισβολή του Αττίλα, εκεί που θα έπρεπε η ελληνική πλευρά να είναι πανέτοιμη και απόλυτα προετοιμασμένη να την αντιμετωπίσει, αντίθετα βγάζει μόνη της τα μάτια της και βοηθά με τις παλινωδίες της τα σχέδια της Άγκυρας, είτε με το πραξικόπημα είτε καλώντας τις εγγυήτριες δυνάμεις να επέμβουν! Αιφνιδιασμός και κατά την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, ενώ στη διεθνή διπλωματία ήταν γνωστές οι προθέσεις της Άγκυρας.

Αλήθεια, όποιος παρακολουθεί στοιχειωδώς την ιστορία του Κυπριακού δεν μπορεί παρά να μην αναρωτηθεί: Πότε θα μπει τέρμα σε αυτόν τον παραλογισμό; Πότε θα σταματήσουμε να ρίχνουμε νερό στο μύλο της διολίσθησης του Κυπριακού, που από αίτημα αυτοδιάθεσης-ένωσης έφτασε –με σοβαρές ευθύνες δικές μας– να είναι ζήτημα διζωνικής ομοσπονδίας; Και όχι μόνο αυτό. Πλέον εμείς είμαστε υπόλογοι στη διεθνή κοινότητα, επειδή «αρνούμαστε» να βοηθήσουμε στην επίλυση του Κυπριακού, πράγμα που διακαώς επιθυμεί(!) η Άγκυρα και η τουρκοκυπριακή πλευρά!

Με αυτή την τρομακτική διαπίστωση, νομίζω ότι είναι ώρα να έρθουμε στο σήμερα. Για όποιον διαθέτει στοιχειώδη ικανότητα κριτικής παρατήρησης των πραγμάτων είναι πέρα από κάθε αμφιβολία επιβεβαιωμένο ότι ο Νίκος Αναστασιάδης ήταν η χειρότερη επιλογή για τη θέση του προέδρου. Γιατί το μόνο που δεν σκέφτεται είναι η χάραξη μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής που τουλάχιστον θα αποφεύγει αιφνιδιασμούς και παραλογισμούς του τύπου που περιγράψαμε παραπάνω. Γιατί όμως το λέω αυτό; Μα εξαιτίας των δύο συγκοινωνούντων δοχείων που απειλούσαν και απειλούν να πνίξουν  την Κύπρο. Σχέδιο Ανάν και μνημόνιο. Πώς σχετίζονται σχέδιο Ανάν και  μνημόνιο;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η μοναδική ίσως φορά που η ελλαδική και κυπριακή ηγεσία έδειξαν διάθεση να χαράξουν εθνική στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού ήταν ο σχεδιασμός και η υποβολή αίτησης για ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Όχι τόσο γιατί θα ωφελούσε η ένταξη οικονομικά όσο γιατί θα έδινε τεράστιο πλεονέκτημα στην Κύπρο στην κατεύθυνση της αντιστροφής της δυσοίωνης πραγματικότητας του Κυπριακού. Αυτό αποδεικνύεται εύκολα από τις αντιδράσεις της Τουρκίας, που θεωρούσε casus belli την ενταξιακή διαδικασία της Κύπρου. Επειδή όμως δεν θα μπορούσε η Τουρκία να … κηρύξει τον πόλεμο στην Ε.Ε., ήρθε η αγγλοαμερικανική χείρα βοηθείας να βγάλει την Τουρκία από τη δύσκολη θέση. Θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να ακυρωθούν τα πλεονεκτήματα που θα είχε η Κύπρος μετά την ένταξή της στην Ε.Ε. Και ο τρόπος βρέθηκε. Έχει ονοματεπώνυμο: σχέδιο Ανάν. Όποια κατάληξη και να είχε το δημοψήφισμα, ουσιαστικά θα ακυρώνονταν τα πλεονεκτήματα από την ένταξη της Κύπρου. Το μέγα λάθος, που αποδεικνύει ότι η ελληνική πλευρά δεν είναι εκπαιδευμένη να αποφεύγει διπλωματικές παγίδες, γιατί πολύ απλά δεν έχει στρατηγική, ήταν η αποδοχή να οδηγηθεί σε δημοψήφισμα μία μη συμφωνημένη λύση. Σε παρένθεση θέλω να τονίσω ότι το λάθος αυτό από κυπριακής πλευράς βαραίνει τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Μπορεί να είπε το όχι και του το αναγνωρίζουμε, αλλά το ίδιο αποφασιστικό θα έπρεπε να είναι και το όχι στις πιέσεις να αποδεχτεί τη λύση του δημοψηφίσματος για μη συμφωνημένη λύση. Επαναλαμβάνω ότι το όχι μπορεί να αποτελούσε το μη χείρον βέλτιστον, αλλά και πάλι ακύρωνε τα πλεονεκτήματα από την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.

Ένα απλό παράδειγμα: Μετά την ένταξη η κατεχόμενη Κύπρος θα ήταν κατεχόμενο έδαφος της Ε.Ε. Υπήρχε όμως τώρα ο εύκολος διπλωματικός χειρισμός. Αυτό θα αποτελούσε τιμωρία για τους τουρκοκύπριους που είπαν ναι στην επίλυση του προβλήματος, ενώ η κυπριακή πλευρά ήταν αυτή που δεν θέλησε την επανένωση του νησιού!  Σε αυτό το σχέδιο ήταν ενταγμένη η για μια ακόμα φορά αιφνιδιαστική για μας απόφαση του Ντενκτάς να επιτρέψει την πρόσβαση στα κατεχόμενα. Η αμηχανία της κυπριακής πλευράς μπροστά σε αυτή την εξέλιξη αποτελεί και την καλύτερη απόδειξη της από μέρους της παντελούς έλλειψης στρατηγικής στο Κυπριακό. Γι’ αυτούς βέβαια που θα βιαστούν να ισχυριστούν ότι γι’ αυτό θα έπρεπε να δεχτούμε το σχέδιο Ανάν, για να αποφύγουμε τις συνέπειες, έχω να απαντήσω ότι οι συνέπειες θα ήταν πολύ χειρότερες αν αποδεχόμασταν το σχέδιο. Και όχι μόνο αυτό. Επιτέλους, πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε οι αποφάσεις μας να μη ρυθμίζονται και να μην καθορίζονται από το φόβο των συνεπειών που θα έχουν οι αποφάσεις αυτές. Αυτό ακριβώς δείχνει έλλειψη στρατηγικής! Δεν έχουμε σχέδιο και οδηγούμαστε πάντα επιδέξια στην ανάγκη να επιλέξουμε το μικρότερο κακό. Αντί, λοιπόν, να ακολουθούμε τις εξελίξεις, ας χαράξουμε στρατηγική! Ακόμα και τώρα η ευρωπαϊκή ένταξη μάς δίνει τη δυνατότητα να απεμπλακούμε από τις υποχωρήσεις που έχουμε κάνει και να επιδιώξουμε την απελευθέρωση των κατεχόμενων ευρωπαϊκών εδαφών μας και την ενσωμάτωσή τους στο Κυπριακό κράτος, που είναι ισότιμο μέλος της Ε.Ε. Όποιος επιμένει να υποστηρίζει ότι έπρεπε να δεχτούμε το σχέδιο Ανάν δείχνει ότι βλέπει μυωπικά και εντελώς αποσπασματικά το Κυπριακό και έχει παντελή άγνοια ιστορίας και διπλωματικών σχέσεων. Η καραμέλα περί ρεαλιστικής πολιτικής και της τέχνης του εφικτού νομίζω ότι δεν ξεγελά πλέον κανένα. Τέτοια έλεγε και ο Μακάριος, αλλά το κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής του ήταν οι επικίνδυνες ακροβασίες που τελικά μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής. Κανένας συμβιβασμός δεν επιτρέπεται ούτε δικαιολογείται, όταν αυτός επιδεινώνει τη θέση μας. Πολύ απλά, μια τέτοια τακτική δεν είναι ρεαλιστική. Όπως έλεγε ο Βενιζέλος, «Συμβιβαστικές λύσεις υπογράφεις για να διασφαλίσεις το κρατούμενο και να αποφύγεις το χειρότερο, όχι για να εδραιώσεις συρρίκνωση και να μονιμοποιήσεις τους εθνικούς κινδύνους». Αντίθετα, η δική μας ενδοτική στάση προκαλεί μια συνεχή διολίσθηση του Κυπριακού, με αποτέλεσμα εμείς να υποχωρούμε μονίμως, χωρίς να λαμβάνουμε ως αντάλλαγμα ανάλογες υποχωρήσεις από την τουρκική πλευρά. Αυτό σίγουρα ούτε είναι ούτε λέγεται ρεαλιστική πολιτική. Ο Αναστασιάδης λοιπόν κράτησε σθεναρή στάση υπέρ του σχεδίου Ανάν. Ή είχε μεσάνυχτα από πολιτική ή ήξερε ότι για να γίνει πρόεδρος έπρεπε να ακολουθήσει μια υπάκουη πολιτική. Βλάκας ή προδότης; Διαλέξτε όποια εκδοχή θέλετε.

Προκύπτει στη συνέχεια το φυσικό αέριο και η στρατηγική (επιτέλους) συνεργασία με το Ισραήλ για την εκμετάλλευσή του. Οι ορίζοντες που διανοίγονται για την κυπριακή διπλωματία είναι ευρύτατοι. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την επιδείνωση των σχέσεων Ισραήλ και Τουρκίας δίνουν τη χρυσή ευκαιρία να μπει στο περιθώριο η περίφημη οθωμανική διπλωματία. Τότε είναι που μια τεχνητή κρίση του τραπεζικού συστήματος μάς οδηγεί στο μνημόνιο, πριν προλάβουμε να εκμεταλλευτούμε οικονομικά το φυσικό αέριο. Το μνημόνιο όμως με τις προβλέψεις του ακυρώνει και τα στρατηγικά οφέλη που θα είχε η Κύπρος από την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου. Επίσης, είναι γνωστό τοις πάσι ότι διπλωματία χωρίς οικονομική ευρωστία δεν μπορεί να υπάρξει. Επομένως, η Κύπρος μπαίνει σε μια επικίνδυνη ατραπό, όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος της περαιτέρω διολίσθησης του κυπριακού προβλήματος. Ποιος θεωρήθηκε καταλληλότερος να εφαρμόσει αυτή την αυτοκαταστροφική πολιτική; Μα ασφαλώς ο υπέρμαχος του σχεδίου Ανάν, ο Νίκος Αναστασιάδης. Ενδεχομένως θα μπορέσει τώρα η διεθνής κοινότητα να αποκαταστήσει την αδικία(!) εις βάρος της τουρκοκυπριακής κοινότητας που είχε αποδεχτεί το σχέδιο Ανάν και υφίσταται τις συνέπειες από την αδιάλλακτη(!) στάση της ελληνοκυπριακής πλευράς! Θα μου πείτε «υπερβολές». Κι όμως υπάρχει ήδη διαμορφωμένη αυτή η άποψη σε ένα σημαντικό κομμάτι της ευρωπαϊκής διπλωματίας, γι’ αυτό και μεθοδεύεται η επαναφορά του σχεδίου Ανάν. Μόνο που τώρα θα είναι κατά πολύ χειρότερο, γιατί αυτά που είχαμε δεχτεί ως βάση διαπραγμάτευσης θα μας ακολουθούν τώρα ως μια παγιωμένη πραγματικότητα. Όπως προανέφερα, ένα από τα επαναλαμβανόμενα στρατηγικά λάθη της πολιτικής μας ηγεσίας είναι το να κάνει προκαταβολικά υποχωρήσεις χωρίς να τις συνδέει με ανάλογες υποχωρήσεις της άλλης πλευράς. Το αποτέλεσμα; Μετά από έναν αποτυχημένο γύρο διαπραγματεύσεων οι υποχωρήσεις μας καταγράφονται ως αφετηρία για την επόμενη διαπραγμάτευση, ενώ η τουρκική πλευρά σκληραίνει τη στάση της και δεν την ικανοποιεί πλέον αυτό που ζητούσε στον προηγούμενο γύρο. Έτσι με το νέο σχέδιο θα θεωρούνται δεδομένες υποχωρήσεις αυτά που δεχτήκαμε ως βάση συζήτησης με το σχέδιο Ανάν.

Ο Νίκος Αναστασιάδης ήταν ακατάλληλος για πρόεδρος για έναν ακόμα λόγο. Γιατί είναι ο δούρειος ίππος (για να μην πω δούρειος γάιδαρος) της εθνικά σκεπτόμενης παράταξης. Είναι ο κύριος υπεύθυνος της αλλοτρίωσης που υπέστη το γνησιότερο κομμάτι της κυπριακής κοινωνίας. Πριν δύο μήνες έκανα ένα ταξίδι αστραπή για λίγες μέρες στην Κύπρο. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι άνθρωποι που έχουν ως οδηγό ζωής το σύνθημα Ελλάς-Κύπρος-Ένωση θα ψήφιζαν με τα τέσσερα Αναστασιάδη για να απαλλαγούν από τη λαίλαπα Χριστόφια. Ουδόλως τους απασχολούσε το γεγονός ότι η πολιτική του Αναστασιάδη δεν διαφέρει από του Χριστόφια ούτε στις λεπτομέρειες!

Για τον ρόλο του Αναστασιάδη ως «δούρειου ίππου» μου έρχεται στο μυαλό, σε μορφή ανεκδότου, μια προσωπική εμπειρία από τη μοναδική φορά που συνάντησα τον Νίκο Αναστασιάδη. Νομίζω ότι ήμουν δευτεροετής φοιτητής, το έτος 1982-83, όταν η ΠΕΟΦ έκανε ένα ολέθριο λάθος στρατηγικής (μιας και μιλάμε απόψε για στρατηγική): αποφάσισε να μην κατέβει στις εκλογές, γιατί ήταν αντικανονική η σύνθεση του συμβουλίου της ΕΦΕΚΘ και κατά συνέπεια και η προκήρυξη των εκλογών. Η αποχή της ΠΕΟΦ ήταν η χρυσή ευκαιρία για την νεοσύστατη Πρωτοπορία να αυξήσει σημαντικά τη δύναμή της και να καθιερωθεί στο φοιτητικό κίνημα της Θεσσαλονίκης. Ο ΔΗΣΥ, αναγνωρίζοντας τη σημασία των συγκεκριμένων εκλογών για την Πρωτοπορία, αποφάσισε να στείλει τον νέο τότε βουλευτή Νίκο Αναστασιάδη να επιληφθεί του θέματος και να παρακινήσει τους Πεοφίτες να ψηφίσουν Πρωτοπορία. Η επιλογή του Αναστασιάδη δεν ήταν τυχαία. Ο Αναστασιάδης ανήκε τότε στην αμιγώς εθνικόφρονα πτέρυγα του Συναγερμού, οπότε συγγένευε πολιτικά με τις θέσεις της ΠΕΟΦ και του ήταν πιο εύκολο να συνομιλήσει και να πείσει τους Πεοφίτες. Ο ρόλος του δούρειου ίππου σε όλο του το μεγαλείο! Μαζευτήκαμε λοιπόν στο οίκημα της Πρωτοπορίας που βρισκόταν εδώ στην Λιτοχώρου, αλλά κάπου απέναντι, για να συζητήσουμε με τον βουλευτή Νίκο Αναστασιάδη. Αφού ολοκληρώθηκε η συζήτηση, ο Αναστασιάδης μας κάλεσε για το βράδυ σε μια ταβέρνα με τα εξής λόγια: «Να φάμε, να πιούμε και αύριο να πάμε να ψηφίσουμε όλοι μαζί Πρωτοπορία». Η πληρωμένη απάντηση ήρθε από τον συναγωνιστή Πεοφίτη Νίκο Οικονομίδη (ίσως πολλοί να τον γνωρίζετε): «Ζαπτού, μόνον μεθυσμένοι μπορούμεν να ψηφίσουμεν Πρωτοπορίαν». Κάγκελο ο Νίκος Αναστασιάδης!

Συναγωνιστές και φίλοι,

Νομίζω ότι δώσαμε μια απάντηση στο ερώτημα πώς μπορούμε να τιμήσουμε καλύτερα τους ήρωές μας: Διατρανώνοντας την απόφασή μας να μείνουμε ανυποχώρητοι στις επάλξεις για δίκαιη και βιώσιμη λύση, που εκτός των άλλων θα σέβεται τους αγώνες και τις θυσίες της κυπριακής νεολαίας. Και μια τέτοια λύση είναι μόνο η απελευθέρωση.

Επομένως, θέλω να σας ζητήσω, σε πείσμα των καιρών που ευνοούν τον συμβιβασμό και τον ωχαδερφισμό, να εντείνετε τον αγώνα σας για να εξυπηρετήσετε καλύτερα τους εθνικούς σκοπούς που έχετε θέσει. Αυτό που μερικές φορές μπορεί να φαίνεται σαν τρέλα και ιδιορρυθμία, σαν μοναξιά και απομόνωση, είναι αυτό που προσφέρει τη γοητεία και την τιμή σε αυτούς που επέλεξαν να φυλάξουν Θερμοπύλες με έναν ανιδιοτελή και ανυποχώρητο αγώνα ιδεών, ακόμα και στην περίπτωση που ξέρουν ότι τελικά  «οι Μήδοι θα διαβούνε». Η δική σας η τιμή, αλλά και η ευθύνη, είναι μεγαλύτερη, γιατί βρίσκεστε να αγωνίζεστε στο ίδιο μετερίζι με τον Κυριάκο Μάτση, ο οποίος, όσο καιρό ήταν φοιτητής στη Γεωπονική της Θεσσαλονίκης, δεν άφησε σημείο της Μακεδονίας που δεν το επισκέφτηκε, για να κάνει γνωστό το θέμα της Κύπρου. Πολύ περισσότερο που και σεις, όπως ο Μάτσης, «οὐ περὶ χρημάτων τὸν ἀγῶνα ποιεῖσθε, ἀλλὰ περὶ ἀρετῆς».

Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό είναι το δίδαγμα της σημερινής ημέρας μνήμης και τιμής. Ο θρυλικός υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, ο σταυραϊτός του Μαχαιρά, Γρηγόρης Αυξεντίου, ο αιώνιος έφηβος, ο ποιητής της ελευθερίας, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, και ο ασυμβίβαστος αγωνιστής Θεόφιλος Γεωργιάδης, αποτελούν τους οδηγούς της κυπριακής νεολαίας σε νέους, ίσως πιο δύσκολους, αγώνες για την λευτεριά της Κύπρου μας

Σας ευχαριστώ

Δημήτρης Χατζημιχαήλ

Advertisements