Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων

Συμπληρώνονται φέτος 94 χρόνια, από την μαύρη εκείνη ημέρα που στιγμάτισε την ιστορία του Ελληνισμού. Ήταν 19 Μαΐου του 1919 όταν οι ορδές του Κεμάλ για αφανισμό των Ελλήνων καταφέρνουν να εκδιώξουν  από τις πατρογονικές τους εστίες  το μεγαλύτερο μέρος  των Ποντίων, αδελφών μας, που πάλευε για περίπου 3000 για την επιβίωσή του.

Ήταν λοιπόν 19 Μαΐου του 1919 όταν ο ‘’πατέρας’’ των Τούρκων, Κεμάλ Ατατούρκ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα με σκοπό να ξεκινήσει την δεύτερη φάση της εξόντωσης των Ελλήνων της βόρειας Μικράς Ασίας. Ταυτόχρονα ξεκίνησε μια προσπάθεια για να οργανώσει την αντίσταση των Τούρκων κατά της ελληνικής στρατιάς που είχε καταλάβει την Σμύρνη μερικές βδομάδες νωρίτερα.

Οι Έλληνες του Πόντου, μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, αποτελούσαν κομμάτι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας όμως παρόλο που περιβάλλονταν από μουσουλμάνους και πολλές άλλες εθνότητες  κατάφεραν να διατηρήσουν την εθνική τους συνείδηση με αποτέλεσμα  την έντονη ανησυχία των Οθωμανών Τούρκων. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι  Πόντιοι αναπτύχθηκαν όχι μόνο πληθυσμιακά αλλά και πνευματικά αφού κατάφεραν να γίνουν κυρίαρχοι τόσο στην οικονομική όσο και στην κοινωνική ζωή του τόπου.

Καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε το κίνημα των Νεότουρκων που δημιουργήθηκε το 1908, δήθεν για να προάγει την ισονομία μεταξύ των λαών. Στη συνέχεια όμως αποδείχθηκε ένα κίνημα εθνικιστικό με απώτερο σκοπό την ΄΄κάθαρση΄΄ ολόκληρης της Τουρκίας από τους ξένους . Ο ουσιαστικός τους στόχος ήταν να εκτουρκίσουν τους χριστιανικούς πληθυσμούς με το τραγικό αποτέλεσμα να εκτοπιστούν και να υποστούν μεγάλες κακουχίες υπό το πρόσχημα της ‘’ασφάλειας του κράτους’’.

Πολλοί  Πόντιοι, το ίδιο και Αρμένιοι ξεσηκώθηκαν και κατέφυγαν στα βουνά αντάρτες προκειμένου να αντισταθούν με τα ελάχιστα μέσα που είχαν κατά των Τούρκων. Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν είχε να αντιμετωπίσει εύκολους αντιπάλους και από το 1919 έτρεφαν πολλές ελπίδες για την δημιουργία του Ποντοαρμενικού κράτους αλλά και την παρουσία του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασίας.  Λόγω της ελάχιστης βοήθειας που παρείχαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες είχαν στραμμένη την προσοχή τους στην πολιτική παρά στην κρίσιμη κατάσταση στο μέτωπο, η πιο πάνω προσπάθεια ναυάγησε.

Σύμφωνα με τους ιστορικούς αριθμούς, μέχρι τη Μικρασιάτικη καταστροφή, ο αριθμός των Ποντίων που έχασαν τη ζωή τους ξεπερνά τις 350.000. Έτσι όσοι επέζησαν κατέφυγαν στη Ρωσία και στη μητέρα πατρίδα με την ανταλλαγή πληθυσμών.

Η 19η Μαΐου  αναγνωρίστηκε ως η επίσημη Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Τελικά το μικρασιατικό όνειρο πέθανε μαζί με την ελληνική παρουσία στην Ανατολία. Ο ελληνισμός αυτός όμως δεν πέθανε ποτέ, ήρθε στην Ελλάδα αναζωογόνησε τον κοινωνικό ιστό, μεγαλούργησε και βοήθησε την μητέρα πατρίδα σε κάθε δύσκολη στιγμή που αντιμετώπισε από τότε.

Δεν ξεχνάμε των αγώνα που έδωσαν μέχρι εσχάτων.

Δεν παραδόθηκαν γράφοντας με την ελληνική τους ψυχή ένδοξες σελίδες στην ιστορία μας.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Advertisements