ΙΣΑΑΚ ΣΟΛΩΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ

Με πόνο ψυχής θυμόμαστε σήμερα τις μαύρες εκείνες μέρες που τα παλληκάρια μας, Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού άφησαν την τελευταία τους πνοή. Ξεψύχησαν στο χώμα και απέδειξαν ως Έλληνες πώς είναι να περνάς στην αθανασία αντιμετωπίζοντας με θάρρος τη μοίρα σου.

Όλα ξεκίνησαν στις 6 Αυγούστου του 1995 όταν πραγματοποιήθηκε από την Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών, παγκύπρια αντικατοχική πορεία για διαμαρτυρία της παρεμπόδισης της ελεύθερης διακίνησης στην Κύπρο. Αυτή ήταν και η αιτία για να οργανωθεί πανευρωπαϊκή πορεία για τα ίδια ιδανικά. Μετά από ένα χρόνο προετοιμασίας στις 11 Αυγούστου του 1996 όλα ήταν έτοιμα για να καταλήξει η πορεία όπως είχε προγραμματιστεί στην Κερύνεια. Η κυβέρνηση σε συνεργασία με την αστυνομία κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να την σταματήσουν. Όπως ισχυρίζονταν η επικινδυνότητα ήταν μεγάλη και θα εκτιθόταν το κράτος σε μεγάλο κίνδυνο. Μετά από συζητήσεις και διαπραγματεύσεις, ο τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης, πείθει την ηγεσία των Μοτοσυκλετιστών πως πρέπει να ολοκληρώσουν το σχέδιό τους.

Η πορεία ματαιώθηκε το μακελιό όμως έγινε. Εξοργισμένοι οι μοτοσυκλετιστές στο άκουσμα των νέων, ξεκινούν κατά ομάδες άλλοι προς το Προεδρικό Μέγαρο να διαμαρτυρηθούν και άλλοι προς το οδόφραγμα. Φτάνοντας στο οδόφραγμα τους «υποδέκτηκαν» οργανωμένες ομάδες γκρίζων λύκων, που τους έστησαν καρτέρι θανάτου. Ο Τάσος Ισαάκ βλέποντας την έκβαση των γεγονότων ξεκίνησε να πάει στο οδόφραγμα και όταν φίλοι και συγγενείς προσπάθησαν να τον αποτρέψουν τους απάντησε πως θα πήγαινε γιατί το Κυπριακό πρόβλημα δεν είναι μόνο για τους πρόσφυγες αλλά αφορά ολόκληρη την Κύπρο.

Οι Τούρκοι με δόλο περικύκλωσαν τους διαδηλωτές και άρχισαν να εκτελούν το έργο το οποίο τους είχε ανατεθεί. Μερικοί διαδηλωτές εγκλωβίστηκαν μπροστά από τα συρματομπλέγματα. Οι γκρίζοι λύκοι, αδίστακτοι, απάνθρωποι διψούσαν για ελληνικό αίμα. Έριξαν το ανυπεράσπιστο παλληκάρι μας στο χώμα  και άρχισαν να τον χτυπούν με μανία. Με τα χέρια, τα πόδια, με λοστούς και πέτρες, στο σώμα αλλά περισσότερο στο κεφάλι και στο πρόσωπο σαν λυσσασμένα σκυλιά. Δολοφόνησαν τον Τάσο Ισαάκ αφήνοντας έκπληκτη την διεθνή κοινότητα, αποτροπιασμένο το πανελλήνιο και ορφανή την μονάκριβη κορούλα του, Αναστασία, που ακόμη δεν είχε δει το πρώτο φως του ήλιου.  Ενώ οι διαδηλωτές προσπαθούσαν απεγνωσμένα να γλυτώσουν από τα δολοφονικά χτυπήματα των γκρίζων λύκων, κάπου πιο πέρα ο Τάσος άφηνε την τελευταία του πνοή στα βάρβαρα χέρια των λυσσασμένων δολοφόνων.

Τρεις μέρες μετά, ανήμερα της μαύρης επετείου της κατάληψης της Αμμοχώστου από τον Αττίλα, τελέστηκε η κηδεία, σε βαρύ αλλά και ηρωικό κλίμα, του Τάσου Ισαάκ. Ετίμησε την πατρίδα του, ετίμησε την οικογένειά του, ετίμησε ολόκληρο τον ελληνισμό και έδωσε λαμπρό παράδειγμα σε όλους μας. Μετά την κηδεία πλήθος κόσμου μεταφέρθηκε στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Ισαάκ. Ένοπλοι στρατιώτες του κατοχικού στρατού, έστησαν καρτέρι στους Έλληνες διαδηλωτές. Οι κόκκινες σημαίες της ντροπής, κυμμάτιζαν προκλητικά στο φυλάκιο των Τούρκων. Ο Ραούφ Ντενκτάζ με μια φωτογραφική μηχανή απαθανάτιζε και καμάρωνε τα κατορθώματα αυτών που επιστράτευσε.

Ένα άλλο παλληκάρι με την οργή και τον πόνο να κατακλύζουν την ψυχή του το είχε πάρει απόφαση. Σίγουρα ήξερε τι θα γινόταν, δεν φάνηκε όμως να τον ενδιαφέρει. Ήθελε να υποσταλεί η σημαία. Χρόνια περίμενε τις διπλωματικές οδούς και συζητήσεις, αλλά κουράστηκε. Δεν ήθελε να τον κοροϊδεύουν όπως έκαναν τόσα χρόνια από το 74 και μετά. Τίποτε και κανένας δεν θα μπορούσε να σταματήσει τον Σολωμό Σολωμού να κατεβάσει αυτό το κόκκινο πανί από τον ιστό που μόλυνε τα ιερά χώματά μας. Κανένας δεν θα τον εμπόδιζε να μειώσει τον εισβολέα και να αποδείξει για ακόμα μια φορά την δειλία των βαρβάρων που πολεμούσαν άνισα και άνανδρα. Μόνον οι ριπές των αυτόματων όπλων κατάφεραν να σταματήσουν τον Σολωμό, που άοπλος με μοναδικό του όπλο την ελληνική του ψυχή, έτρεξε και ανέβηκε στον ιστό να κατεβάσει την ντροπή. Οι βάρβαροι για ακόμα μια φορά έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο πυροβολώντας έναν άοπλο, άμαχο και σκοτώνοντάς τον εν ψυχρώ.

«Σβήσατε θεληματικά την πνοή σας στο άνθισμα μιας πανέμορφης νιότης, προσφέροντας στο βωμό της πατρίδας μας τη ζωή σας. Δεν έχετε εσείς την ανάγκη των λόγων μας και ούτε προσμένετε κλάματα. Όμως εμείς θαμπωμένοι από το μεγαλείο και εκστατικοί μπροστά στο τόλμημα, παίρνουμε θάρρος, για να μιλήσουμε πρόσημα στον καθένα σας και να προσφέρουμε ένα φόρο τιμής στις παραδεισένιες τιμές σας». Κι αν μερικές φορές από ‘κει που είστε παρατηρώντας την κατάσταση να παραμένει αμετάβλητη, μεγάλο μέρος του λαού μας υπνωτισμένο, ίσως κι αδιάφορο, τους δήθεν ηγέτες αυτού του τόπου να μιλούν για «λύσεις» προδοτικές και αναρωτιέστε αν τελικά οι θυσίες σας πήγαν χαμένες… Όχι! Υπάρχουμε κι εμείς οι λίγοι που έχουμε μέσα μας αυτή την θέληση, αυτό το πάθος που πηγάζει μέσα στον κάθε Έλληνα που δεν έμαθε να ζει σκλαβωμένος και πολεμά για την ελευθερία του και τα ιδανικά του. Όρκος τα λόγια μας. Ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι εσχάτων. Εσείς μας δείξατε το δρόμο κι εμείς τον βαδίζουμε.

«Ισαάκ, Σολωμέ, δεν θα σας ξεχνώ ποτέ».

isaak_412664405 Solomos_Solomou_001

 Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Advertisements