‘’ Ου περι χρημάτων τον αγώνα ποιούμευα , αλλά περι αρετής ‘’

Ο Κυριάκος Μάτσης, γιός της Κυριακούς και του Χριστοφή, γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1926 στο ορεινό Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας. Από μικρός ασχολήθηκε με τη γεωργία και την αμπελουργία, κυρίως λόγω και της οικογένειας του αλλά και της αγάπης του για την ‘’γή’’ που τόσο λάτρευε. Χαρακτηριστικό του Κυριάκου από την εφηβική του ηλικία, ήταν η ωριμότητα που τον διακατείχε. Κοινωνικοποιημένος και πολιτικοποιημένος διακρίθηκε για την πνευματική και εθνική του δράση.

Αφού τελείωσε το γυμνάσιο της Αμμοχώστου, τον Οκτώβριο του 1946, λαμβάνει υποτροφία από την Κυπριακή Αγροτική Εταιρεία, για να πάει να σπουδάσει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο τμήμα της Γεωπονίας.  Όντας φοιτητής, ανέπτυξε πλούσια εθνική δράση. Συμμετείχε και οργάνωνε εκδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας κατα του Αγγλικού προξενείου, προωθούσε το Κυπριακό πρόβλημα της κατοχής απο τους Αγγλους τόσο στους συμφοιτητές του, αλλά και στο λαό της Θεσσαλονίκης.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Θεσσαλονίκη, έγινε και η γνωριμία του με τον Αυξεντίου. Γρήγορα δημιουργ’ηθηκε μια αδελφική φιλία, γεμάτη εκτίμηση και αλληλοσεβασμό. Αγνός ιδεολόγος πιστός στις αξίες και τα ιδανικά της ελευθερίας, ποτέ δεν άφηννε τον φανατισμό να παραμερίσει τον ανθρωπισμό του.

Το καλοκαίρι του 1952, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές τους στο τμήμα της Γεωπονικής, επέστρεψε στην Κύπρο όπου και εργάστηκε ως διευθυντής στο αγρόκτημα της Κυπριακής Αγροτικής Εταιρείας στα Κουκλιά Αμμοχώστου. Με το που ξέσπασε ο Αγώνας της  ΕΟΚΑ, ο Μάτσης υπήρξε ένα από τα πρώτα μέλη που εντάχθηκα στις τάξεις της ΕΟΚΑ.  Στον Μάτση, ο οποίος έφερε το ψευδώνυμο Μιλτιάδης, ανατέθηκε ο τομέας Αμμοχώστου και η δημιουργία ομάδων κρούσεως σε Αμμόχωστο και Μιτσερό ενώ από τον Αύγουστο του 1955 ανέλαβε παγκύπριος σύνδεσμος μεταξύ Γρίβα και αγωνιστών καθώς και υπεύθυνος μεταφοράς οπλισμού και εφοδίων. Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κατέβαλε προσπάθειες για την απελευθέρωση του Καραολή, χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα. Γρήγορα ανέπτυξε έντονη και πλούσια δράση σε Αμμόχωστο και Κερύνεια.

Στις 9 Ιανουαρίου 1956, ο Κυριάκος Μάτσης συλλαμβάνεται και οδηγείται στα κρατητήρια της  Ομορφίτας. Εκεί, δέχθηκε φρικτά και ανελέητα βασινηστήρια από τους Άγγλους προκειμένου να προδώσει και να δώσει πληροφορίες σχετικά με την οργάνωση και τους συμπολεμιστές του. Μάταια όμως. Ο Κυριάκος δεν έβγαζε λέξη απ το στόμα του. Αντι αυτου, αντλούσε δύναμη και συνέχιζε το έργο του,  δημιουργώντας βιβλιοθήκη εντός των κρατηρίων, μορφώνοντας τους συγκρατούμενους του. Ο ίδιος ο στρατηγός  Χάρτινγκ, προσπαθώντας να λύσει την σιωπή του παλικαριού, τον επισκέφθηκε στο κελί του, προσφέροντας του το ποσο του μισού εκατομμυρίου λιρών, καθώς και εκτάσεις γής, προκειμένου να λύσει την σιωπή του.  Ο λεβέντης όμως αγωνιστής με την αποστωμοτική του απάντηση ‘’Ου περί χρημάτων  τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής’’ έσβησε  κάθε προσπάθεια που κατέβαλαν οι Άγγλοι για να του λύσουν την σιωπή του.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1956, ο Μάτσης μεταμφιεσμένος σε οικοδόμο, θα επιχειρήσει επιτυχώς να αποδράσεις από την Κοκκινοτριμιθιά, και θα αναλάβει εκ νέου να συνεχίσει το έργο του στο πεδίο της μάχης . Στις 19 Νοεμβρίου, κατόπιν προδοσίας, ο αγωνιστής μας περικυκλώνεται από Άγγλους στρατιώτες στο κρυσφήγετο του στο Δίκωμο, μαζί με τους συναγωνιστές του Ανδρέα Σοφιόπουλο και Κώστα Χριστοδούλου. Με διαταγή του, οι δυο συναγωνιστές του παραδίνονται στους Άγγλους, όχι όμως και ο ίδιος.  Αρνούμενος να παραδωθεί στους κατακτητές και δεχόμενος τις χειροβομβίδες των  Άγγλων , ο ήρωας μας πέρασε στο πάνθεο των ηρώων με τον ηρωισμό  και την ανδρεία του.  Οι Άγγλοι κατακτητές, φοβούμενοι περαιτέρω  αντιδράσεων αρνήθηκαν να παραδώσουν στην οικογένεια του Μάτση το λείψανο του, το οποίο και τάφηκε στον περίβολο των Κεντρικών Φυλακών.

Ως Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης υποκλινόμαστε στο μεγαλείο και την ανδρεία που διακατείχε ο  Κυριάκος Μάτσης. Επιβάλεται και είναι χρέος όλων μας να τιμούμε μια απ τις πιο συγκλονιστικές μορφές της ΕΟΚΑ. Άνθρωπος προικισμένος και με σπάνιες αρετές και ιδανικά, προκαλούσε τον σεβασμό των συναγωνιστών του. Η δύναμη , το θάρρος, η ευγένεια και το μεγαλείο της ψυχής του, του έδινε την δύναμη να εμψυχώννει,  να παρηγορεί και να συμβουλεύει  τους συναγωνιστές του για να συνεχίσουν  τον Αγώνα της λευτερίας και της ένωσης με τη μητέρα Ελλάδα!

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Advertisements