«Έχει η δάφνη μυρωδιά, Πέτρο μου, μα έχει και πικράδα»

Υπάρχουν ήρωες της ΕΟΚΑ, οι οποίοι δεν είναι τόσο γνωστοί, αλλά η θυσία και ο ηρωισμός δεν έχουν μέτρο και είναι σεβαστό και τίμιο να μνημονεύεται η προσφορά τους.

Ο Πέτρος Ηλιάδης, γεννήθηκε στον Αγρό, της επαρχίας Λεμεσού, το 1932. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του, και ήταν απόφοιτος της Απεητείου Ανωτέρας Σχολής του Αγρού. Οι γονείς του, ήταν ο Ηλίας Λουκά και η Παναγιώτα Ηλία. Είχε πέντε αδέλφια. Τον Αντρέα, τη Φοινικού, την Κλεοπάτρα, την Ελλάδα και την Ελευθερία. Ο Πέτρος διακρινόταν για τα θρησκευτικά και πατριωτικά του αισθήματα και ήταν μέλος στην ΟΧΕΝ. Πνευματικός του πατέρας, υπήρξε ο μακαριστός Παπαστάυρος Παπαγαθαγγέλου.

Αργότερα, με την έναρξη του αγώνα, έγινε μέλος της ΕΟΚΑ και βρισκόταν στην ίδια ομάδα με τους ήρωες Ιάκωβο Πατάτσο και Παναγιώτη Γεωργιάδη.  Το χριστιανικό του ήθος, αλλά και ο φλογερός πατριωτισμός του τον έκαναν να μιλά στους συνομήλικους του δείχνοντας τους το δρόμο της λευτεριάς και τους ωθούσε να ενταχθούν στην  ΕΟΚΑ. Προσέφερε της υπηρεσίες του στην απόκρυψη και μετακίνηση οπλισμού και αλληλογραφίας και στη στρατολόγηση νέων για τον αγώνα. Αργότερα, εντάχθηκε στις ομάδες κρούσεως Λευκωσίας, με πλούσια δράση.  Στις 14 Ιουνίου 1956, κατόρθωσε να πλησιάσει κοντά στο ταχυδρομείο της Λευκωσίας, και επιχειρησε βομβιστική επίθεση εναντίων των Άγγλων. Έγινε αντιληπτός όμως από Άγγλους στρατιώτες που βρίσκοντα στην στέγη ενός κτιρίου, και δέχθηκε τα πυρά την ώρα που ετοιμαζόταν να ρίξει την βόμβα. Ο Πέτρος, σοβαρά τραυματισμένος, κατάφερε να διαφύγει αλλά σε κάποιο στενό κοντά στη πλατεία Μεταξά, έπεσε αιμόφυρτος. Μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου και υποβλήθηκε σε πολύωρη εγχείρηση. Είχε βληθεί από σφαίρες στον δεξιό πνεύμονα, το στομάχι και τα έντερα. Υπέκυψε στα τραύματα του το πρωί της 15 Ιουνίου, σε ηλικία 24 χρονών. Στην κηδεία του, ολόκληρη η κοινότητα  του Αγρού, τον αποχαιρέτησε μέσα σε βαρύ πένθος αλλα και αμέτρητη υπερηφάνεια.

Ο Πέτρος, αφιέρωσε τα πιο ωραία του χρόνια στη χριστιανική πίστη και στην Ένωση της Κύπρου με τη μάνα Ελλάδα. Ο πατέρας του, ο οποίος τον καμάρωνε για το ήθος και τον πατριωτισμό του τον αποχαιρέτησε με ένα δάφνινο στεφάνη λέγοντας ‘’ Έχει η δάφνη μυρωδιά, Πέτρο μου, μα έχει και πικράδα’’. Σήμερα, μια χάλκινη προτομή του, κοντά στη Σχολή όπου φοίτησε, υπάρχει για να θυμίζει στις επόμενες γενιές των Ελλήνων της Κύπρου ότι οι θυσιες των ηρώων δεν πανε χαμένες. Αθανατος!

Αιωνία του η μνήμη.

eoka01286_screen

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ.  Θεσσαλονίκη

Advertisements