Αττίλας 2 και Σολωμός Σολωμού

Για 41 φορά συνεχίζουμε και φέτος να μετράμε τις πληγές που μας άφησε η δεύτερη εισβολή του βάρβαρου Τούρκου κατακτητή το 1974.
Στις 03:00 τα χαράματα της 14ης Αυγούστου 1974 οι συνομιλίες για διαπραγμάτευση στη Γενεύη φτάνουν σε αδιέξοδο και πλήρη αποτυχία. Μία ώρα μετά η Τουρκία εξαπολύει και το δεύτερο κύμα επίθεσης επί κυπριακού εδάφους. Τα τουρκικά στρατεύματα πλέον προελαύνουν από Λευκωσία προς Αμμόχωστο και  προς Λεύκα-Λιμνίτη. Μέχρι τις 11 το πρωί οι τουρκικές δυνάμεις σε συνδυασμό με τη μηδενική στρατιωτική στήριξη της κυβέρνησης Καραμανλή (»Η Κύπρος κείται μακράν») σπάζουν την αμυντική γραμμή της Μιας Μηλιάς και οδεύουν προς την Άσσια. Στις 17:30 οι Τούρκοι εισέρχονται στο τουρκοκυπριακό τομέα της παλαιάς πόλης της Αμμοχώστου.Ο ελληνοκυπριακός τομέας της πόλης δεν ήταν στα σχέδια τους αλλά είχε εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους υπό το φόβο των συνεχών ανακοινώσεων για την επέλαση των τουρκικών στρατευμάτων και της ανύπαρκτης αντίστασης που συναντούσαν καθώς όλα ήταν προσχεδιασμένα και προδωμένα εκ των προτέρων. Η μόνη στοιχειώδης αντίσταση υπήρξε στη περιοχή δυτικά της Λευκωσιάς, στον Άγιο Παύλο.Ο Τούρκοι κατακτητές έχοντας πετύχει πλήρως τα επιχειρασιακά τους σχέδια και με το παραπάνω, δέχονται κατάπαυση πυρός στις 6 το απόγευμα της 16ης Αυγούστου έχοντας ήδη καταλάβει το 36,4% των εδαφών μας. Οι νεκροί υπολογίζονται περίπου στους 2.000 Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους, οι αγνοούμενοι άνω τοων 1.600 και οι ξεριζωμένοι από τα σπίτια τους στους 200.000.
Με το πέρασμα των χρόνων είμαστε θεατές στο θέατρο του παραλόγου, καθώς οι εκλελεγμένοι της πολιτικής ηγεσίας της πληγωμένης πλέον Κυπριακής Δημοκρατίας, αδυνατούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να απαιτήσουν τα αυτονόητα.Τη καταδίκη δηδαδή της Τουρκίας για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε, τη παράνομη κατοχή των εδαφών μας, την δημογραφική αλλόιωση του πληθυσμού του νησιού προς το δικό της πολιτικό και επεκτατικό συμφέρον και τη διαστρέβλωση της πραγματικής υπόστασης του κυπριακού προβλήματος από ζήτημα εισβολής και κατοχής σε διακοινοτικό θέμα.
Τούτη τη μέρα όμως θρυνούμε και ακόμα ένα παλληκάρι, θύμα του Τουρκικού φανατισμού και φασισμού.Τη μέρα της κηδείας του Τάσου Ισαάκ, επίσης δολοφονημένου από τους Γκρίζους Λύκους, ομάδα διαδηλωτών κατευθυνόμενη προς το σημείο όπου άφησε τη τελευταία του πνοή, για να καταθέσουν στεφάνι και λουλούδια βρέθηκε αντιμέτωπη με ομάδα Τούρκων εξτρεμιστών και άρχισε πετροπόλεμος. Εκέινη τη στιγμή ο Σολωμός Σολωμού ξέφυγε από το βλέμμα των κυανόκρανων στρατιωτών του ΟΗΕ, μπήκε στη νεκρή ζώνη και επιχείρισε να ανέβει στον ιστό και να κατεβάσει τη τουρκική σημαία. Μάταια όμως καθώς δολοφονήθηκε από τον Κενάν Ακίν, υπουργό τότε του ψευδοκράτους και πράκτορα των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών και σύμβουλο ασφαλειας του Ακκιντζί σήμερα(!!!).
Έπεσε υπέρ πιστεως και πατρίδος, πιστός στα υψηλά ελληνικά ιδανικά με τα οποία τον μεγάλωσαν οι γονείς του τιμώντας αυτά που είχε πει ο αήμνηστος Γρηγόρης Αυξεντίου.»Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν». Δε νοιάστηκε λεπτό για τη ζωή του, είχε μόνο την ανάγκη να κερδίσει πίσω την αξιοπρέπεια που μας έκλεψαν οι Τούρκοι εδώ και τόσα χρόνια, με το να κατεβάσει το κόκκινο κουρελλόπανο που κυμμάτιζε στα δικά μας ελληνικά χώματα.
Ως ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης για 37 χρόνια από τη μέρα της ίδρυσης μας συνεχίζουμε ακατάπαυστα τον αγώνα μας για δικαίωση για τα όσα ταλανίζουν το νησί μας από το μαύρο καλοκαίρι του 1974 και έκτοτε ορθώνοντας το ανάστημα μας ενάντια σε κάθε προδοσία, σε κάθε προσπάθεια ξεπουλήματος των ελληνικών ιδανικών και σε κάθε προσπάθεια τουρκοποίησης του νησιού ένθεν και ένθεν του πολιτικού σκηνικού και όχι μόνον.
«Λογαριάσατε λάθος με το νου σας εμπόροι
δε μτριέται πατρίδα λευτεριά με τον πήχη
κι αν μικρός είναι ο τόπος και το θέλει και μπορεί
τον ασήκωτο βράχο να τον φάει με το νύχι
Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει
χίλια χρόνια αν περάσουν δεν πεθαίνουμε σκλάβοι…»
Γραφείο Τύπου ΠΕΟΦ

Advertisements