Ερντογάν, Κουρδικό, Συρία και στο βάθος το Κυπριακό

Οι ραγδαίες πολιτικές και γεωπολιτικές εξελίξεις σε όλη την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, ασκούν ιδιαίτερη επιρροή και προκαλούν ουσιαστικές αλλαγές στο εθνικό μας πρόβλημα.
Η γεμάτη πανικό στάση του νεοσουλτάνου Ερντογάν, είναι ολοφάνερη πλέον στον καθένα. Οι αλλεπάλληλες στρατιωτικές αποτυχίες στο συριακό μέτωπο, η ανεξέλεγκτη διαμάχη με τους Κούρδους τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας (PKK), όσο και στο εξωτερικό της (PYD), η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη από άτομο το οποίο υπηρετούσε στη φρουρά του Τούρκου πρωθυπουργού και το πρόσφατο αμφιλεγόμενο πραξικόπημα, έχουν σχηματίσει ένα ιδιαίτερα αρνητικό κλίμα εναντίον της παρούσας τουρκικής κυβέρνησης και άλλαξαν τις ισορροπίες της γεωπολιτικής σκακιέρας. Ο Ερντογάν δείχνει πλέον ότι δεν είναι ο πανίσχυρος άντρας που θέλουν όλοι να πιστεύουν.
Εδώ είναι που οφείλουμε να σταθούμε όλοι για λίγο να σκεφτούμε πως μπορούμε να εκτιμήσουμε σωστά τις παρούσες συνθήκες και να δράσουμε ούτως ώστε να διασφαλίσουμε με τον καλύτερο τρόπο τα εθνικά μας συμφέροντα. Εφόσον είναι γενικώς παραδεκτό, ότι το κλειδί της λύσης του Κυπριακού βρίσκεται στην Τουρκία, σε συνάρτηση με τα όσα διαδραματίστηκαν κατά τον 2ο γύρο του Μοντ Πελεράν, θα μπορούσε πολύ λογικά  να πει κανείς, ότι για να υπάρξει το μέγιστο κέρδος από τις συνομιλίες, απαραίτητη προϋπόθεση πρέπει να είναι μια αποδυναμωμένη Τουρκία. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, θα πρέπει, 1ον να εφαρμόζεις μια στρατηγική που να οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση και 2ον να συνομιλείς άμεσα με τον αντίπαλο και όχι με απεσταλμένους του (Ακκιντζί). Χρόνια τώρα φωνάζουμε και για τα δυο αλλά η φωνή μας δεν αφήνεται να ακουστεί από τους υψηλά ιστάμενους. Βάσει όσων μας έχει διδάξει ο Θουκυδίδης, πρέπει να κατανοήσουμε πως για να αναγκαστεί επιτέλους η Τουρκία να αποποιηθεί των συμφερόντων της στο νησί, η μόνη οδός είναι να μειωθεί η πολιτική και συνάμα διαπραγματευτική της ισχύς και να αυξηθεί αυτή της Ελλάδας και της Κύπρου.
Είναι λοιπόν συνετό Ελλάδα και Κύπρος, επιτέλους να συντάξουν μια εθνική στρατηγική άμεσης συνεργασίας και όχι συμπαράστασης, με πιο επιθετικογενείς απαιτήσεις και επιδιώξεις. Το λέμε αυτό διότι με τα χρόνια έχει φανεί (ιδιαίτερα από το 1922 μέχρι και σήμερα), ότι ο Ελληνισμός διακατέχεται από μια υποχωρητική και ειδικά μετά το 1974 μια στάση τύψεων για τα όποια λάθη έχει διαπράξει. Επιβάλλεται επομένως να κατανοήσουμε ότι οφείλουμε στην ιστορία μας να προστατέψουμε την εθνική μας κυριαρχία αλλά και τον ίδιο τον πολιτισμό μας (δεν ξεπουλάμε ούτε τα νησιά μας ούτε και τη γλώσσα μας!). Δεν μας το επιτρέπει το παρελθόν μας, να είμαστε η γενιά που διέλυσε ή/και εξαφάνισε το ελληνικό έθνος. Μπορεί αυτά σε κάποιους να ακούγονται ως ασυναρτησίες ή απλή κινδυνολογία αλλά δυστυχώς είναι η ωμή πραγματικότητα. Πρέπει να κατανοήσουμε πως εφόσον η Κύπρος τεθεί υπό την τουρκική επιρροή με διεθνή παραχώρηση και αναγνώριση, τότε σειρά έχουν η Θράκη (τουρκικό προξενείο), το Αιγαίο (γκρίζες ζώνες, αμφισβήτηση διεθνών συμβάσεων), η Βόρεια Ήπειρος (Αλβανοί εθνικιστές), η Μακεδονία (Σκόπια, Βουλγαρία) κ.ο.κ.

«Αν λαχταράς τη λευτεριά,
σε ξένους μην ελπίζεις,
παρ’ την ο ίδιος αν μπορείς,
αλλιώς δεν την αξίζεις»,
Νίκος Καζαντζάκης.

 
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης
Advertisements