Η Νέα Υόρκη των ερωτηματικών και η Γενεύη του ξεπουλήματος

Πραγματοποιήθηκε στις 4/6 η συνάντηση – δείπνο στη Νέα Υόρκη, μεταξύ του ΠτΔ Αναστασιάδη, του ψευδοπροέδρου Ακκιντζί και του Γ.Γ του Ο.Η.Ε. Γκουτιέρες, μετά από πρωτοβουλία του τελευταίου. Σκοπός, να διασωθούν οι συνομιλίες οι οποίες μετά τα τελευταία γεγονότα (βλ. ενωτικό δημοψήφισμα, απόρριψη πρότασης Αναστασιάδη από Ακκιντζί) έδειχναν να οδεύουν σε οριστικό ναυάγιο. Γεγονός το οποίο παρακολουθούμε επανειλημμένα από το 1977 κι έκτοτε.

Η Τουρκία και οι αντιπρόσωποι της στο νησί, λειτουργούν βάσει σχεδίου, που φαίνεται ότι τόσα χρόνια η δική μας πλευρά αδυνατεί να καταλάβει αλλά ούτε και να το αντιμετωπίσει. Εκμεταλλευόμενη (δηλ. η Τουρκία) τον παράγοντα χρόνο, ασκεί πιέσεις ούτως ώστε να κερδίζει όλο και περισσότερα κι όταν πλησιάσει η κατάλληλη στιγμή να «δεχθεί» την επίλυση του Κυπριακού. Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι το γενικό πλαίσιο το έχει επιτύχει εδώ και πολλά χρόνια, αφού το 1989, μετά από έγκριση του Εθνικού Συμβουλίου της Κ.Δ. αναγνωρίστηκε ως βάση, την οποία αποδέχεται η δική μας πλευρά για λύση στο Κυπριακό, την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (Δ.Δ.Ο). Απόφαση η οποία εξυπηρετεί στο μέγιστο τα γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά και οικονομικά σχέδια της Τουρκίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Τώρα για τα ενδότερα μιας a la turka λύσης, οι συγκλίσεις Χριστόφια- Ταλάτ, το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη- Έρογλου, η κατάθεση χαρτών στο Μοντ Πελεράν, είναι μερικά μόνο παραδείγματα (ίσως και τα πιο γνωστά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας) που ανοίγουν την όρεξη των Τούρκων διπλωματών για να επιθυμούν όλο και πιο πολύ να δια- λύσουν το Κυπριακό. Επομένως, είναι φυσικό να διερωτάται κανείς, για ποιο συμβιβασμό μιλάμε, είτε αυτός χαρακτηρίζεται οδυνηρός είτε αξιοπρεπής.

Ας επιστρέψουμε κι ας επικεντρωθούμε στα της συνάντησης στη Νέα Υόρκη. Καταρχάς, κανείς δεν γνώριζε πραγματικά το τι θα συζητηθεί και πώς θα γεφυρωνόταν, το χάσμα που δημιουργήθηκε (λες και δεν υπήρχε πάντα) ανάμεσα στις δυο πλευρές. Ο ΠτΔ είχε κάθε λόγο και κάθε ευκαιρία, να βάλει όρους προτού μεταβεί στη συνάντηση, παρόλα αυτά για άλλη μια φορά έδειξε ότι είναι κατώτερος των περιστάσεων. Η εμφανέστατη εμπλοκή του Ακκιντζί στα διαδικαστικά της Βουλής των Αντιπροσώπων, οι παράλογες απαιτήσεις για τις 4 βασικές ελευθερίες για τους Τούρκους, οι συνεχείς απειλές casus belli σε περίπτωση που διενεργηθούν γεωτρήσεις στις 13 Ιουλίου, οι βόλτες του Barbaros στα εγχώρια ύδατα της Κ.Δ., η αυτοανακήρυξη του Ερντογάν σε απόλυτο εξουσιαστή της Τουρκίας και πολλά ακόμη, είναι γεγονότα τα οποία αποδεικνύουν ότι βρίσκεσαι υπό απειλή. Σε τέτοιες περιπτώσεις λοιπόν, είναι σώφρων αφού αδυνατείς να αυτοπροστατευθείς, να παρουσιάσεις την κατάσταση αυτή στους «εταίρους» σου ή τελοσπάντων στις πλευρές με τις οποίες τα συμφέροντα είναι κοινά και να προσπαθήσεις με τη διπλωματία σου να απεγκλωβιστείς από τον κλοιό που έχει σχηματιστεί γύρω σου. Αντ’ αυτού, ο κ. Αναστασιάδης, αποφάσισε χωρίς να πάρει τη σύμφωνη γνώμη του Εθνικού Συμβουλίου, αλλά και με την ελλειπή ενημέρωση αυτού, να παραγνωρίσει όλα όσα έχουμε αναφέρει προηγουμένως, να αγνοήσει βασικούς κανόνες διπλωματίας και να μεταβεί ως ερίφιον προς τη σφαγή, στη Νέα Υόρκη.
Από τη συνάντηση, κανείς δεν μπορεί να πει ή να εξηγήσει με σιγουριά το τι μέλλει γενέσθαι. Η σύγχυση στα καλύτερα της. Για το μόνο που μπορούμε να πούμε κάτι, είναι ότι ο ΠτΔ προέβηκε σε άλλη μια υποχώρηση από τις θέσεις που πάντα διαλαλούσε ότι αποκλείεται να καταπατήσει και να δεχθεί κάτι λιγότερο. Φυσικά, στα σχεδόν 5 χρόνια διακυβέρνησής του, μας έχει συνηθίσει, σε τέτοιου είδους ενέργειες. Ο άνθρωπος αυτός υπολείπεται πάσας εμπιστοσύνης και ακεραιότητας. Οι διαβεβαιώσεις ότι τα θέματα ασφάλειας- εγγυήσεων δεν πρόκειται να διασταυρωθούν, ούτε και να συσχετισθούν με τα υπόλοιπα κεφάλαια, πήγαν όλες στον κάλαθο των αχρήστων. Αποφασίστηκε η πραγματοποίηση μιας νέας Γενεύης (αρχικά άγνωστης ημερομηνίας και μετά συμφωνήθηκε στις 28 Ιουνίου), όπου όλα τα θέματα θα συζητηθούν επί τόπου. Ένας αχταρμάς, συζητήσεων, διαβουλεύσεων και ξεπουλήματος κι όποιος προλάβει να πάρει, πήρε. Καμία ιεράρχηση της διαδικασίας και καμία οργάνωση.  Επίσης, να τονίσουμε ότι το όλο σκηνικό θυμίζει στιγμές 2004 και επιδιαιτησίας, αλλά τούτη τη φορά πιο ήπιας μορφής αλλά συνάμα και πιο πονηρής ενορχήστρωσης. Οι «ηττημένοι» του Σχεδίου Ανάν, έχουν πάρει το μάθημά τους και έχουν διδαχθεί από αυτό. Το ίδιο όμως, δε φαίνεται να ισχύει για όσους απέρριψαν το έκτρωμα αυτό, αφού επιτρέπουν να οδηγούμαστε σε παρόμοια σκοτεινά μονοπάτια.

Εν μέσω, κορυφαίων διεθνών εξελίξεων, που θα μπορούσαν να συμβάλουν θετικά στα συμφέροντα του κυπριακού Ελληνισμού, η ηγεσία μας αποφασίζει να κλείσει μάτια κι αυτιά και να συρθεί σε άλλη μια διεθνή διάσκεψη. Αξιοσημείωτο γεγονός, είναι η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω, όσον αφορά τη συνεννόηση- συνεργασία μεταξύ Κ.Δ. και ελληνικής κυβέρνησης στους χειρισμούς για το Κυπριακό. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που συνέβη μεταξύ Κοτζιά- Αναστασιάδη, μετά την πρώτη διάσκεψη στη Γενεύη, το οποίο κουκουλώθηκε με περίτεχνο τρόπο. Το χειρότερο, είναι ότι εθελοτυφλούμε, λέγοντας ότι επιτέλους θα βάλουμε την Τουρκία στο τραπέζι για να αποδείξει εάν πραγματικά επιθυμεί λύση στο εθνικό μας πρόβλημα. Δια να το πετύχει κάποιος αυτό θα πρέπει να έχει πραγματοποιηθεί διπλωματική προσπάθεια και μοχλός πίεσης έναντι του αντιπάλου ούτως ώστε να υποχρεωθεί να κάτσει στο τραπέζι και να γνωρίζει από πριν ότι θα δώσει και δεν θα πάρει μόνο. Τα αποτελέσματα της προηγούμενης Γενεύης, φαίνεται ότι δεν τα έχουμε μελετήσει. Η θέση της Τουρκίας για τα θέματα ασφάλειας- εγγυήσεων είναι γνωστή. Το ζητούμενο είναι η στρατηγική που ακολουθείς,ούτως ώστε να την μεταλλάξεις προς τα δικά σου συμφέροντα, βασιζόμενος σε αρχές διεθνούς δικαίου και κύριων αρχών διπλωματίας. Η δική μας πλευρά, αγνοεί παντελώς τα «δώρα» που της παρέχονται το τελευταίο διάστημα και προχωρεί ολοταχώς προς την πολιτική της ήττα και συνεπακόλουθα, σε ένα διαρκές ξεπούλημα. Οι εξελίξεις στις σχέσεις Η.Π.Α.- Τουρκίας, η ολοένα και πιο ισχυρή υποστήριξη των Αμερικανών στους Κούρδους, το επερχόμενο δημοψήφισμα για ανεξαρτησιά του ιρακινού Κουρδιστάν (που ανοίγει το δρόμο για τα υπόλοιπα εδάφη των Κούρδων) στις 25 Σεπτεμβρίου, η όλη στάση του αντιπροσώπου του Ο.Η.Ε. στο νησί η οποία κρίνεται από αμφιλεγόμενη έως και φιλοτουρκική, αφού φαίνεται ότι διασυνδέει το Κυπριακό με τις προσωπικές του φιλοδοξίες ενόψει εκλογών στη Νορβηγία, φαίνεται ότι δεν ικανοποιούν τα σχέδια του «εφέντη» Αναστασιάδη και τα σνομπάρει, νομιζόμενος ότι οι μέχρι σήμερα χειρισμοί του αποτελούν κορυφαία επιτεύγματα.

Εν τέλει, να αναφέρουμε ότι δόθηκε εντολή στον Έιντε (ή Άιντα, κανείς δεν ξέρει), να αναλάβει τη σύσταση ενός κοινού εγγράφου και να συνομιλήσει με τις εγγυήτριες δυνάμεις για την επερχόμενη πενταμερή ή πολυμερή διάσκεψη της Γενεύης. Τώρα σε όλο αυτό, όποιος δεν παρατηρεί τον τεράστιο παραλογισμό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του, τότε ή ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν ή κάτι του έχουν βάλει στο νερό που πίνει. Όλο αυτό το διάστημα, όλοι φωνασκούσαν και ήθελαν τον κύριο αυτό (Άιντα- Έιντε), να παραιτηθεί, διότι δρα και εργάζεται για τα συμφέροντα της Τουρκίας και άλλα τόσα. Τώρα, ξαφνικά άλλαξε ρότα και έγινε φίλος των δικών μας συμφερόντων; Τι είναι τελικά αυτός ο κύριος; Μπαλαντέρ; Ταιριάζει παντού; Υπάρχει έλεγχος στα όσα πράττει ή αλωνίζει ελεύθερος εξυπηρετώντας τον υψηλότερο πλειοδότη;

Το όλο σκηνικό που στήθηκε, δείχνει τρία πράγματα τα οποία επιθυμούν οι Αγγλοαμερικάνοι. Πρώτον, επιθυμούν να διασφαλίσουν μέσω επισήμων αποφάσεων, τη συνέχεια του ξεπουλήματος μέσω των συνομιλιών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος και νικητή των επερχόμενων προεδρικών εκλογών. Δεύτερον, είναι ξεκάθαρο ότι προκρίνουν την υποψηφιότητα Αναστασιάδη, αφού έχει μέχρι σήμερα δείξει εμπράκτως, ότι αδυνατεί να αντισταθεί στα σχέδιά τους. Αντιθέτως, λειτουργεί πολύ καλύτερα από κάθε διπλωμάτη ή αξιωματούχο που έχουν στείλει για να διαχειριστεί το Κυπριακό. Τρίτον, τελευταίο μα όχι λιγότερο σημαντικό, είναι το γεγονός ότι έχουν επιτύχει, όπως έχουμε αναφέρει και πριν, την επιβολή επιδιαιτησίας με τόσο περίτεχνο τρόπο που κανείς δε διαμαρτυρήθηκε επισήμως. Το κυπριακό δημιουργήθηκε μέσω ύπουλων διαβουλεύσεων, πίσω από κλειστές πόρτες και αίθουσες, έτσι συνεχίζει να υφίσταται μέχρι σήμερα και κανείς δε φαίνεται να μπορεί να το αλλάξει αυτό. Παντελής έλλειψη ενημέρωσης του κυρίως ενδιαφερόμενου μέρους (δηλ. λαός), όπως έγινε το 1960, το 1974 το 2004 και το 2013 (κούρεμα). Έτσι οι μέρες κυλούν και  ο λαός συνεχίζει να μην μπορεί να καθορίσει την τύχη του, απλά παραγκωνίζεται και υποχρεώνεται να ζει όπως οι πολιτικοί και οικονομικοί νταβατζήδες, του επιβάλουν…

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Advertisements