20η Ιουλίου 1974 – Ο Αττίλας στην Κύπρο

Άλλο ένα καλοκαίρι μας βρίσκει σε μια πατρίδα, μισή, κατακτημένη, πληγωμένη. Συμπληρώνονται φέτος, 43 χρόνια, από το μαύρο εκείνο πρωί, όπου η απόβαση- αποβίβαση των Τούρκων στο Πέντε Μίλι, ήρθε να ολοκληρώσει το έγκλημα που σχεδιαζόταν από καιρό πριν, εναντίον του κυπριακού ελληνισμού. Στο νησί επικρατούσε ήδη αναταραχή μετά το πραξικόπημα της Χούντας των Αθηνών. Στο ραδιόφωνο έπαιζε το τραγούδι «Το πουκάμισο το θαλασσί», μέχρι τη στιγμή που οι σειρήνες πολέμου ήχησαν, προμηνύοντας το μεγάλο κακό…

Η Τουρκία, προφασιζόμενη το πραξικόπημα της Χούντας του Ιωαννίδη στις 15 Ιουλίου, βρίσκει την καλύτερη ευκαιρία για να εισβάλει, προβάλλοντας τη δικαιολογία ότι ενεργεί υπέρ των συμφερόντων και της ασφάλειας των Τ/Κ. Ονομάζει τη δήθεν ειρηνική επέμβαση, «Αττίλας», και με το κωδικοποιημένο μήνυμα «Η Αϊσέ παέι διακοπές», του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, ξεκινάει την επέλασή της. Πρέπει να τονίσουμε, ότι η Τουρκία ισχυρίστηκε ότι ενήργησε βάση της Συνθήκης Εγγυήσεως του 1960. Παρόλα αυτά, πουθενά δεν αφήνεται να νοηθεί κάτι τέτοιο, αφού επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων επιτρέπεται, μόνο σε περίπτωση εισβολής τρίτης χώρας, εφόσον το ζητήσει ο  Ο.Η.Ε. και τέλος εάν το ζητήσει η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία με έγκριση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Επομένως, οι ισχυρισμοί που ακούμε κατά καιρούς, ακόμα και από Ε/Κ, που τείνουν να δικαιολογήσουν την εισβολή με τα λεγόμενά τους, εξαιτίας του πραξικοπήματος, πηγάζουν τόσο από έλλειψη πατριωτισμού, αλλά κυρίως από παντελή άγνοια των ιστορικών γεγονότων. Οι συγκρούσεις, μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ δεν είναι αυτές που επέβαλαν τα μέχρι σήμερα τετελεσμένα. Η διχόνοια είναι ένα εργαλείο το οποίο πρώτοι οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν κι έπειτα οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν στο μέγιστο, εάν συγκρίνουμε και το πώς έχει διαμορφωθεί σήμερα το status quo. Η τουρκική εισβολή ολοκληρώθηκε σε δυο φάσεις, από τις 20 μέχρι τις 22 Ιουλίου με τον «Αττίλα Ι» και από τις 14 μέχρι τις 16 Αυγούστου με τον «Αττίλα ΙΙ», αφήνοντας περίπου 4.000 νεκρούς, 1.619 αγνοουμένους, 200.000 πρόσφυγες οι οποίοι διώχθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες και το 37% του εδάφους του νησιού, κατεχόμενο από τα τουρκικά στρατεύματα μέχρι και σήμερα.

Η Τουρκία με την αμέριστη συμπαράσταση των Αγγλοαμερικανών και την εγκληματική συγκατάβαση της Χούντας, του δικτάτορα Ιωαννίδη, του τότε αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων Μπονάνου, του ναύαρχου Αραπάκη, του ταξίαρχου Γεωργίτση και τόσων άλλων προδοτών- εκ των οποίων ελάχιστοι καταδικάστηκαν- πετυχαίνει τα σχέδιά της ενάντια στον προαιώνιο πόθο της πλειοψηφίας των πολιτών της Κύπρου για Ένωση με τη μάνα Ελλάδα και την επιβολή των στόχων της για έλεγχο του νησιού. Ο στόχος για πλήρη κατάληψη της Κύπρου, συνεχίζεται από τότε, με την προώθηση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ως τη μόνη δυνατή και βιώσιμη λύση για το Κυπριακό, κάτι το οποίο είναι εξωφρενικά λανθασμένο, αφού παραδίδει την πατρίδα μας εξ ολοκλήρου στις ορέξεις του εκάστοτε Νεοοθωμανού σουλτάνου.

Έκτοτε, η προδοσία κι η πατριδοκαπηλία εις βάρος του Ελληνισμού της νήσου, συνεχίζεται στο όνομα της εξουσίας και του χρήματος. Καμία ουσιαστική εθνική στρατηγική για απελευθέρωση των εδαφών μας και απόδοση δικαιοσύνης για τους νεκρούς, τους εγκλωβισμένους και τους πρόσφυγες. Όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές δυνάμεις, βάδισαν σε πολιτικές υποχωρήσεων και μηδαμινής αντίστασης στις παράλογες αξιώσεις των Τούρκων και των ξένων δυνάμεων. Τα γεγονότα και τα παθήματα του 60΄, του 63΄, του 67΄και του 74΄, φαίνεται ότι δεν μας έχουν γίνει μάθημα. Η μόνη διέξοδος από το Κυπριακό, είναι το δίκαιο. Αυτό προνοεί προφανώς, την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, την αποχώρηση όλων των εποίκων και των παραγώγων τους, την ειρηνική μετεγκατάσταση τους στην Τουρκία, την επιστροφή όλων ανεξαιρέτως των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες, την διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων μας και την παραδειγματική τιμωρία της Τουρκίας για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει στην Κύπρο μας αλλά και στους γύρω λαούς (βλ. Αρμένιους, Κούρδους, Πόντιους, Έλληνες της Πόλης και της Μ. Ασίας).

Τέλος, ο κυπριακός ελληνισμός, θα μπορεί επιτέλους να νιώθει δικαιωμένος και ασφαλής, μόνο εφόσον καταφέρει επιτέλους να εξασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα του για αυτοδιάθεση (άρ. 1 του Διεθνούς Συμφώνου Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων), όπου μέσω αυτής θα απαιτήσει την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Τότε και μόνο τότε, τόσο ο Ελληνισμός, όσο και γενικά η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα λειτουργεί βάση σταθερότητας και αρχών Δημοκρατίας και Ελευθερίας.

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

Advertisements