Ο αγώνας για την πατρίδα δεν έπαυσε ποτέ.

13718648_1066089136805254_7767719114194690738_nΚαι ποιός δεν υπερασπίζεται όσους και όσα αγαπά; Ποιός μένει άπραγος όταν αυτοί θλίβονται; Ποιός δεν θα έδινε ό,τι έχει και δεν έχει για να προστατεύσει τη ζωή του και τη ζωή των δικών του ανθρώπων; Ποιός ανέχεται να τον αδικούν ή να τον χλευάζουν;

Πόσοι όμως αδικήθηκαν και αδικούνται καθημερινά σε αυτό το νησί της Μεσογείου που λέγεται Κύπρος; Πόσοι δεν μπορούν να δουν τους δικούς τους, γιατί έπεσαν ηρωικά στο πεδίο της μάχης στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν όσους και όσα αγαπούν; Πόσοι βλέπουν τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους, τις στιγμές που τους μιλούν για το σπίτι και τη ζωή που αναγκάστηκαν να αφήσουν στην κατεχόμενη Κύπρο, να λυπούνται και να αφήνονται, τελικά, στις σκέψεις τους; Πόσοι είναι αυτοί που δεν μπορούν να απολαύσουν ένα κυριακάτικο τραπέζι στην αυλή του σπιτιού τους, αγκαλιά με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, γιατί κάποιοι άλλοι αποφάσισαν να τους τα στερήσουν;

Λέμε πως δεν δεχόμαστε την αδικία, λέμε πως για όσους αγαπάμε θα είμαστε προστάτες, λέμε πως είμαστε Άνθρωποι… Μα πού στα αλήθεια πήγε η ανθρωπιά μας,  πού κρύψαμε την αλήθεια μας;

Μιλούμε καθημερινά για ανάπτυξη, σπουδάζουμε, ψάχνουμε τρόπους να επιτύχουμε στη ζωή μας και αντί να στηριχθούμε στις αξίες που διδαχθήκαμε από μικροί και να πορευτούμε μ’ αυτές, ζούμε στην ηττοπάθεια και προτιμούμε το βόλεμα πατώντας επί πτωμάτων. Αδιαφορούμε για όσα έγιναν πριν 43 χρόνια και ακόμα χειρότερα αδιαφορούμε για όσα γίνονται σήμερα.

43 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και μας επιβάλλουν λύσεις παράλογες και γελοίες, μιλούν για ομοσπονδίες και κοινότητες, αναγνωρίζουν το ψευδοκράτος, αποδέχονται τους εποίκους, δίνουν δικαιώματα στερώντας τα από εμάς και οι νέοι πώς αντιδρούν;

Το 2017 πολλοί νέοι βολεύονται σε παρατάξεις κομμάτων και λυσσαλέα παλεύουν, όχι για το σπίτι που έχασαν ή για αυτούς που μέχρι και σήμερα  ψάχνουν δικά τους παιδιά που πολέμησαν ηρωικά το ‘74, αλλά για τις επιλογές του κόμματός τους. Άλλοι μένουν αδιάφοροι και προτιμούν να πίνουν ανέμελα τον καφέ τους, σαν παρατηρητές, κλείνοντας εκούσια το στόμα τους και θάβοντας την άποψή τους με επιχειρήματα τύπου –  «εκαταστρέψαν μας οι πολιτικοί».

Είναι απαράδεκτο εκ μέρους μας να αφήνουμε το μέλλον μας σε χέρια άλλων . Να μένουμε «αδιάβαστοι» και να μην ψαχνόμαστε για να μάθουμε  τι συνέβη τότε αλλά και τι συμβαίνει σήμερα. Να μην ενδιαφερόμαστε για όσους ακόμα υποφέρουν από τις συνέπειες της εισβολής και να δεχόμαστε όποια λύση μας πουλούν μόνο και μόνο  για να πούμε πως το κυπριακό πρόβλημα λύθηκε.

Είμαστε η γενιά που δεν πρέπει να κλείσει τα μάτια και τα αυτιά. Είμαστε η γενιά που πρέπει να απαλλαγεί από τον τουρκικό ζυγό με μία πραγματικά δίκαιη λύση. Πρέπει να παλέψουμε να σώσουμε τις ζωές μας αλλά και τις ζωές όλων όσων αγαπάμε, όλων όσων αδικήθηκαν και όλων όσων αδικούνται ακόμα! Πρέπει να αποδείξουμε, πρώτα ο καθένας στον εαυτό του, ότι είμαστε άνθρωποι και ότι δεν ανεχόμαστε άλλη κοροϊδία και άλλα ψέματα.

Ας ψάξει ο καθένας από εμάς μέσα σε βιβλία, εφημερίδες, στο διαδίκτυο. Να διαβάσει, να διαμορφώσει αντικειμενική άποψη για το πώς αληθινά θέλει να ζήσει σε τούτο το νησί και μετά ως ώριμο άτομο να μιλήσει! Να αφήσει τις δικαιολογίες και να παλέψει για ένα πιο αληθινό σήμερα! Έχουμε δικαιώματα που καταπατούνται και μια πατρίδα που δεν γνωρίζουμε γιατί έτσι γουστάρουν άλλοι.

Κάποια πράγματα λένε πως με τον καιρό φθείρονται, αλλάζουν. Όμως η αγάπη για τους γονείς μας, τα αδέρφια μας, η αγάπη για το πρώτο μας σπίτι μένουν εκεί και ο χρόνος δεν τα αγγίζει. Η φλόγα τους σιγοκαίει ζεσταίνοντας σαν κερί τις ψυχές μας. Είναι καιρός να γίνει μέσα μας η φλόγα πυρκαγιά, είναι καιρός να παλέψουμε επιτέλους και να μην αφήνουμε άλλο τις ζωές μας στα χέρια άλλων!

Δεν είναι η ζωή μας ένα παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα και ούτε πρόκειται να γίνει!

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Advertisements