Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο μαχητής της Ελευθερίας

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στο κατεχόμενο χωριό Ευρύχου στις 9 Σεπτεμβρίου 1957. Πατέρας του ήταν Πάμπος Γεωργιάδης, που ήταν αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α και μητέρα του η Έλλη Γεωργιάδη. Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας αφού είχε δύο αδελφές μεγαλύτερες και μια μικρότερη. Το 1975 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και ακολούθως κατατάχτηκε στην Ε.Φ. Υπηρέτησε στην 32η Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του εφέδρου Ανθυπολοχαγού, όπου εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, συνέχισε να υπηρετεί ως έφεδρος με τον βαθμό του Υπολοχαγού. Επίσης, ο Θεόφιλος διετέλεσε από τα ιδρυτικά μέλη του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομών.
Στη συνέχεια, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση στην τουρκολογία, ενώ συνέχισε τις σπουδές του σε Γαλλία και Γερμανία. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, προσελήφθη αρχικά στην Αστυνομία, ενώ ακολούθως ανέλαβε τη θέση του λειτουργού στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο Θεόφιλος ήταν άριστος γνώστης των τουρκικών υποθέσεων και έδωσε εκατοντάδες συνεντεύξεις και ομιλίες όσον αφορά των Τουρκικό επεκτατισμό.

 

Ένα βράδυ του 1988 στη Λευκωσία, ο Θεόφιλος και οι συναγωνιστές του αποφάσισαν την ίδρυση της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν με σκοπό τη στήριξη του Κουρδικού Αγώνα. Αρθρογραφούσε και έδινε διαλέξεις σχετικά με το Κυπριακό, το Κουρδικό, τη Γενοκτονία των Ποντίων και το Αρμενικό Ζήτημα και φρόντιζε να μην λησμονηθούν οι τουρκικές βαρβαρότητες.

«Κι αφού εμείς στην Κύπρο δεν αξιωθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας, τουλάχιστον να βοηθήσουμε πρέπει εκείνους που αγωνίζονται και για μας εναντίον του τουρκικού κράτους, τους Κούρδους αγωνιστές», έλεγε.
Πίστευε, ορθά θα έλεγε κανείς, πως μέσα από τον αγώνα που διέπρατταν οι Κούρδοι κατά των Τούρκων, προκειμένου να αποκτήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος, θα επηρεαζόταν άμεσα και το Κυπριακό πρόβλημα. Αυτό θα συνέβαινε εάν οι Κούρδοι που μάχονταν σθεναρά κατά των Τούρκων έφταναν μέχρι τα λιμάνια και τις αεροπορικές βάσεις που εφοδίαζαν τα κατεχόμενα εδάφη της πατρίδας μας. Με αυτό τον τρόπο θα είχαμε ουσιαστικά την απομόνωση των κατεχομένων.
Μια εβδομάδα πριν τον θάνατο του διοργάνωσε συνέδριο στις Βρυξέλλες. Σε αυτό συμμετείχαν πανεπιστημιακοί, Τούρκοι διανοούμενοι και βουλευτές από διάφορες χώρες. Το διήμερο συνέδριο είχε ως θέμα την αλληλεγγύη προς τους Κούρδους, ενώ παράλληλα ο Θεόφιλος κατηγόρησε ανοιχτά την Τουρκία για τις βιαιοπραγίες κατά του Κουρδικού λαού.
«Τον Θεόφιλο τον είχαν πολύ στο στομάχι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες γιατί τους έκανε πολύ ζημιά».20 Μαρτίου 1994. Ο Θεόφιλος πήγε στο αεροδρόμιο για να παραλάβει τον απεσταλμένο του Εθνικού Μετώπου για την Απελευθέρωση του Κουρδιστάν,ΓιατόΡός, και τον άφησε στα γραφεία της επιτροπής στη Λευκωσία. Ακολούθως, ο Θεόφιλος μετέβη στην κατοικία του στην Αγλατζιά. Όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητο του δέχτηκε πέντε σφαίρες στο στήθος και στο κεφάλι. Ο εκτελεστής του ανέβηκε στη μοτοσυκλέτα και εξαφανίστηκε. Λέγεται ότι πίσω από τη δολοφονία ήταν άτομα του κυπριακού υποκόσμου, υποκινούμενα από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας (ΜΙΤ) που στη συνέχεια δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιλογή της ημέρας του θανάτου του Θεόφιλου δεν ήταν τυχαία, καθώς στις 21 Μαρτίου οι Κούρδοι έχουν εθνική γιορτή για το «Νεβρόζ».
Ο Θεόφιλος έγινε θύμα της τουρκικής θηριωδίας. Μα με τη θυσία του μπόλιασε το αίμα όλων εμάς με τις ιδέες του. Και οι ιδέες του αντέχουν διαχρονικά. Αυτό αποδεικνύεται από τον Αγώνα που διαπράττουν μέχρι και σήμερα οι Κούρδοι κατά του τουρκικού επεκτατισμού. Μένουν αγέρωχοι μπροστά στις πολεμικές μηχανές των Τούρκων και μάχονται υπέρ της Ελευθερίας και της Αυτοδιάθεσης των λαών. Αλίμονο της τύχης μας αν δεν θεωρούμε τους Κούρδους ως συναγωνιστές και συμπορευτές στον δικό μας αγώνα. Από τους Κούρδους, τον Θεόφιλο, τον Βαγορή, τον Αυξεντίου μέχρι τους αγωνιστές του IRA, όλοι αυτοί μας δείχνουν τον δρόμο και οφείλουμε να είμαστε συνεχιστές αυτού του Αγώνα. Οφείλουμε να είμαστε αν θέλουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς σαν άνθρωποι στη γη που πότισαν με το αίμα τους οι πρόγονοι μας. Χωρίς κανένα συμβιβασμό.

 

«Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει
είναι η Κύπρος, το Αφρίν, η Βόρεια ήπειρος, η Μακεδονία που οι εμπόροι τα μισούνε
και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει».
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Αρχή φόρμας

 

Advertisements