Η κατάπτωση της ελληνικής παιδείας

Από την Αγγλοκρατία και έπειτα με την ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρατηρείται μια μεγάλη προσπάθεια αλλοίωσης της εθνικής μας ταυτότητας. Τόσο από τον Αγγλικό ζυγό, όσο και από τους πολιτικούς φορείς του τόπου και τα δευτερεύοντα όργανά του. Το ιδανικό της Ενώσεως με την Μητέρα Πατρίδα έπρεπε να αφανιστεί, όπως και κάθε ιστορικό στοιχείο που συνδέει την Κύπρο με την Μάνα Ελλάδα για να επιτευχθεί έτσι μια «παρθενογένεση» του νησιού. Καταλήγουμε λοιπόν, κάποια χρόνια μετά τον ένδοξο Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α, να ζούμε σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται ως επί τω πλείστων από την άγνοια και την αμορφωσιά.

Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική παιδεία της Κύπρου πλήττεται ραγδαίως, με τα άκρως απογοητευτικά αποτελέσματα των Παγκυπρίων εξετάσεων στο τέλος κάθε χρόνου να αποτελούν μια απόδειξη της εν λόγω διαπίστωσης. Επί σειρά ετών, ο μέσος όρος του μαθήματος των Νέων Ελληνικών παραμένει σταθερά κάτω από τη βάση. Παρόλα αυτά, το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται κι έτσι οι νέοι της Κύπρου δεν υπόκεινται στην κατάλληλη πνευματική ολοκλήρωση για να αποτελέσουν αντάξια τη βάση της κοινωνίας μας. Άλλωστε σ’ αυτό βασίζονται και οι πολιτικοί ηγέτες του τόπου μας, επιτυγχάνοντας έτσι χωρίς σημαντικές αντιδράσεις την αργή, αλλά σταθερή καταστροφή των ηθών της πατρίδας μας.

Συγκεκριμένα, ο μέσος όρος βαθμολογιών των Παγκυπρίων εξετάσεων 2019 για το μάθημα των Νέων Ελληνικών έφτασε στα 9,05. Την ίδια στιγμή, οι μέσοι όροι βαθμολογιών για τις υπόλοιπες ξένες γλώσσες ξεπέρασαν αισθητά τον αντίστοιχο των Νέων Ελληνικών. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος του μαθήματος της Ιστορίας ήταν ίσος με 7,82. Ωστόσο, το μεγάλο πρόβλημα της παιδείας μας δεν εντοπίζεται μόνο στον βαθμό των προαναφερόμενων σχολικών μαθημάτων. Αποτελέσματα απογοητευτικά, αλλά ταυτόχρονα αναμενόμενα.

Αδιανόητη και απαράδεκτη η επίδοση των μαθητών στις εξετάσεις, ιδιαίτερα στο μάθημα των Νέων Ελληνικών. Η Ελληνική γλώσσα, η γλώσσα μας, είναι η αρχή του πολιτισμού μας. Είναι η συνέχεια της Ιστορίας μας. Είναι η ταυτότητα του Έθνους μας. Κι αν ο κυπριακός Ελληνισμός δεν μπορεί να το κατανοήσει, οδεύει προς την καταστροφή του. Η Κύπρος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού, με την Ελληνική γλώσσα να διατηρεί άρρηκτη τη σχέση μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Η γλώσσα μας αποτελεί ένα ισχυρό όπλο απέναντι στην προσπάθεια αφελληνισμού του νησιού, που πραγματοποιείται εδώ και χρόνια.

Κάθε χρόνο, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ίδια θλιβερή κατάσταση. Οι μαθητές ή/και οι γονείς ρίχνουν την ευθύνη στους εκπαιδευτικούς, οι εκπαιδευτικοί στο Υπουργείο Παιδείας και το Υπουργείο ψάχνει να βρει τους υπαίτιους για να δικαιολογήσει την σημερινή κατάντια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Εν τέλει, κανείς δεν αποδέχεται το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Στην πραγματικότητα, όμως, ο καθείς από εμάς οφείλει να προβληματιστεί και να πράξει αναλόγως, για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα συλλογικά.

Το σχολείο, που θα έπρεπε να καλλιεργεί τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά που μας κληρονόμησαν οι πρόγονοί μας, πλέον διέπεται από ένα εξετασιοκεντρικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, οι μαθητές ως πιόνια του εν λόγω συστήματος, έχουν χάσει την όρεξή τους για διεύρυνση των πνευματικών τους οριζόντων. Την άλλη όψη του νομίσματος αποτελούν οι εκπαιδευτικοί, εκ των οποίων πολλοί είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν το σχολείο ως ένα απλό επάγγελμα και όχι ως ένα λειτούργημα. Σημαντική ευθύνη φέρουν βέβαια και οι γονείς, που σπεύδουν να κατηγορήσουν άλλους για τα απογοητευτικά αποτελέσματα των παιδιών τους, την ίδια στιγμή που πολλοί από αυτούς αδυνατούν να μεταδώσουν ή να καλλιεργήσουν σ’ αυτά την αγάπη της γνώσης και της μάθησης.

Και έπεται και η συνέχεια, όταν η συμμετοχή των παιδιών στα ιδιωτικά σχολεία αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο. Είναι άλλωστε φυσικό επακόλουθο της αδιαφορίας των αρμόδιων υπουργών για μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος. Έτσι, προωθείται η αποστολή των μαθητών σε ιδιωτικά σχολεία και πλήττεται ταυτόχρονα η δημόσια εκπαίδευση. Είναι προφανές ότι εάν ο ρυθμός της κατακόρυφης πτώσης παραμείνει σταθερός, θα δοθεί μεγαλύτερη βάση στην ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ η δημόσια θα χάσει εντελώς την αξία της. Κατ’ επέκταση, θα εδραιωθεί η ιδιωτική εκπαίδευση στην πατρίδα μας και η δημόσια θα έρχεται σε δεύτερη μοίρα με αποτέλεσμα να περιθωριοποιούνται οι οικογένειες που δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια να συμμετάσχουν στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Το προβληματικό εκπαιδευτικό μας σύστημα οδηγεί στην κατάπτωση της ελληνικής παιδείας συνολικά, οπότε και στην ηθική κατάπτωση της κοινωνίας. Όμως, ο συνεχιζόμενος ηθικός ξεπεσμός δημιούργησε με τα χρόνια μια κοινωνία ως επί τω πλείστων ασυνείδητη, χωρίς αξίες και ιδανικά, αποδεχόμενη τις διάφορες ενέργειες εις βάρος του κυπριακού Ελληνισμού. Ανατρέχοντας στο πρόσφατο παρελθόν, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι μια χρονική περίοδος που διήρκησε μόλις εξήντα χρόνια, ήταν αρκετή για την πλήρη ηθική και εθνική κατάπτωση. Από την εποχή κατά την οποία άνθρωποι κάθε ηλικίας αγωνίζονταν για τη Λευτεριά της πατρίδας μας, μέχρι την αποδοχή από μεγάλο μέρος του πληθυσμού της τουρκοποιητικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ως βάση λύσης του Κυπριακού.

Η ελληνική συνείδηση των Ελλήνων της Κύπρου, όπως και η φλόγα για Λευτεριά και δικαιοσύνη που διακατείχε ανέκαθεν τις ψυχές τους, ήταν αρκετά για να διατηρήσουν όρθιο, περήφανο και αγέρωχο το μικρό νησί μπροστά στους εκάστοτε κατακτητές του. Σήμερα, στο πλαίσιο της προσπάθειας για «κυπριοποίηση» της συνείδησης των κατοίκων, η παιδεία μας, που αποτελεί τον σκελετό της κοινωνίας, δέχεται χτυπήματα από παντού. Κατά συνέπεια, η μεγαλύτερη μερίδα των Ελλήνων πολιτών της Κύπρου προτιμά να διατηρεί μια απαθή στάση μπροστά στα δεινά που ταλαιπωρούν το νησί μας, υλοποιώντας ένα προς ένα τα σχέδια του κατακτητή. Το αγωνιστικό πνεύμα χάνεται και αντικαθίσταται από υποδούλωση και θρασυδειλία.

Η ατέρμονη παρακμή του εκπαιδευτικού μας συστήματος, ως κύριος θεσμός της παιδείας, επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί άμεσα. Οι αρχές, οι αξίες και τα ιδανικά που είναι πλέον δυσεύρετα στην κοινωνία μας, μπορούν να καλλιεργηθούν ξανά στις συνειδήσεις των πολιτών εφαρμόζοντας νέες διδακτικές μεθόδους που θα επικεντρώνονται στα ελληνικά ιδεώδη. Μια ελληνοκεντρική παιδεία μπορεί να αποτρέψει την ισοπέδωση των θεσμών και των αξιών στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Στην σημερινή εποχή, η καλλιέργεια της αγνής εθνικής συνείδησης αποτελεί επιτακτική ανάγκη. Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να βαδίσουν σε κοινό μονοπάτι, προκειμένου να χτιστεί μια γερή βάση που θα συσπειρώσει ξανά τον ελληνικό λαό.

Στο πλαίσιο «αναδιάρθρωσης» του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, είναι επίσης αναγκαία η διαφύλαξη και η ενίσχυση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Εν έτει 2019, είναι αδιανόητο να υπάρχει παιδί που να αδυνατεί να παρακολουθήσει σχολικά μαθήματα εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει ενδεχομένως η οικογένειά του. Το δικαίωμα μάθησης είναι αδιαπραγμάτευτο. Οι αρμόδιοι φορείς θα πρέπει να λάβουν δραστικά μέτρα για την προστασία των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όχι να «επενδύουν» στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Ως Έλληνες της Κύπρου, έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε την Ιστορία και τον πολιτισμό μας. Οφείλουμε να διατηρήσουμε την ελληνική μας γλώσσα, τον θεμέλιο λίθο της κοινωνίας μας που μας κληρονόμησαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας. Οφείλουμε να αγωνιστούμε για τη συνέχιση του Ελληνικού Έθνους που στέκεται ακόμα αγέρωχο, αν και πληγωμένο. Η εθνική συνείδηση των πολιτών σε συνδυασμό με τη γνώση, είναι αυτή που θα αποτρέψει κάθε προσπάθεια ολοκληρωτικής καταστροφής του. Επομένως, η κατάλληλη παιδεία αποτελεί το ισχυρότερο εμπόδιο απέναντι στις ορέξεις των εχθρών του Έθνους μας.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης