Η δεύτερη φάση της βάρβαρης τουρκικής εισβολής

Συμπληρώνονται σήμερα 45 ολόκληρα χρόνια από τη μέρα που ο βάναυσος Αττίλας ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου και του λαού της, βεβηλώνοντας τα ιερά χώματά μας με την κατάληψη της Αμμοχώστου. Ζωντανεύουν σήμερα εφιαλτικές μνήμες, αφού ανήμερα της 14ηςΑυγούστου, παραμονή της μεγάλης γιορτής του Χριστιανισμού, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι κατακτητές έφεραν εις πέρας το σχέδιο Αττίλας ΙΙ. Με την ελπίδα της επιστροφής, οι Βαρωσιώτες θυμούνται εκείνη την Τετάρτη που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, ξεκινώντας ανυποψίαστοι τον μακρύ δρόμο της προσφυγιάς. Μέχρι τότε, ούτε που συνειδητοποιούσαν την έννοια της λέξης, ούτε που ήξεραν πως κλειδώνοντας το ξωπόρτι του σπιτιού τους, το ταξίδι τους προς τον Νότο δεν θα ήταν σύντομο.

Η Αμμόχωστος από το 1974 μέχρι σήμερα βρίσκεται πίσω από τα συρματοπλέγματα του κατοχικού στρατού, μια πόλη-φάντασμα. Από τη ζωντάνια και την ευημερία, στην άλωση και την καταστροφή. Τα σπίτια μας έγιναν έρμαιο συμβιβασμού και κινήσεων καλής θελήσεως από τους κατακτητές και τους κυβερνώντες μας. Έγιναν το προπύργιο της «έμπρακτης συμβολής στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού».

Οι βιαιοπραγίες των Τούρκων στρατιωτών ήταν πλέον γεγονός. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες αμάχων ήταν καθημερινές. Μικρά παιδιά που έβλεπαν να σκοτώνουν τους γονείς τους μπροστά στα αθώα μάτια τους, μετά τα εκτελούσαν εν ψυχρώ. Έκαιγαν τα σπίτια, τα λεηλατούσαν, πετούσαν έξω τα γυναικόπαιδα και τα εκτελούσαν. Η Μεγαλόχαρη, παραμονή της Κοιμήσεώς Της, παρακολουθούσε δακρυσμένη την καταστροφή των εκκλησιών μας που παραμένουν μέχρι και σήμερα βουβές και αλειτούργητες, βεβηλωμένες και κουρσεμένες από τους βαρβάρους της Ανατολής. Η Κύπρος είχε μεταβληθεί σε ένα μέρος κατακρεουργημένων πτωμάτων. Ακόμα και αυτοί που παρέμειναν ζωντανοί, είχαν νεκρώσει μέσα τους.

Από τότε, το 37% του εδάφους της Κύπρου παραμένει υπό κατοχή. Εκατοντάδες είναι οι αγνοούμενοι, χιλιάδες οι πρόσφυγες που στερούνται το δικαίωμα της επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες. Η Τουρκία παραμένει αδιάλλακτη, παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούν την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν σεβασμό της κυριαρχίας, ελευθερίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, καταδικάζοντας την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως η Άγκυρα περιφρονεί και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας.

Από τη μαύρη εκείνη μέρα, το βόρειο τμήμα της Κύπρου μας είναι κατεχόμενο. Μια διαχωριστική γραμμή έκοψε την πρωτεύουσα στα δύο. Ήταν η ίδια γραμμή που έκοψε και τις καρδιές ολόκληρου του Κυπριακού Ελληνισμού. Και έτσι, η λέξη «προσφυγιά» ήρθε για να φτωχύνει το λεξιλόγιο όλων αργότερα. Όπως και οι λέξεις «καταυλισμός», «συνοικισμός», «έποικοι» και ακόμη πιο μετά οι λέξεις «ομοσπονδία», «διζωνικότητα», «σχέδιο Ανάν», «εκ περιτροπής προεδρία» και «σταθμισμένη ψήφος» κατέκλυσαν την κυπριακή πολιτική σκηνή. Από κινδυνολογίες έγιναν καθημερινότητα, ενώ εμείς από θύματα μετατραπήκαμε σε θύτες. Τώρα συζητείται η διάνοιξη της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου υπό τ/κ διοίκηση, ενώ εμείς ψάχνουμε Μέτρα Οικοδόμησης «Εμπιστοσύνης» με τον κατακτητή μας.

Ποιος ξέρει τι και μέχρι πότε θα φτωχαίνει το καθημερινό λεξιλόγιό μας, μέχρι να έρθει η ευλογημένη εκείνη μέρα της λύτρωσης και της επιστροφής. Ο χρόνος κυλά εναντίον μας, αφού με τη συνέχιση της κατοχής και της μη λύσης του προβλήματος, ο λαός ξεχνά, οδηγείται στη λήθη και στην αμάθεια των γεγονότων. Όμως με τη γνώση, τη θέληση και τα ιδανικά που κληρονομήσαμε ως ιερή παρακαταθήκη από τους προγόνους μας μπορούμε να ξαναδώσουμε ελπίδα στον αγώνα για Απελευθέρωση, στην ορθή βάση που περικλείει όλη τη δύναμη του «Δεν ξεχνώ».

«Τη Λευτεριά αν λαχταράς σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου πάρ’ την αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις»

Ο αγώνας για επιστροφή συνεχίζεται.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Advertisements