Εμπάργκο στη Τουρκία από ξένους κολοσσούς

Αναμφισβήτητα, το κόστος των τουρκικών γεωτρήσεων στην Κυπριακή ΑΟΖ, είναι τεράστιο, γεγονός που προκαλεί την αντίδραση της τουρκικής αντιπολίτευσης, αφού σύμφωνα με τους Τούρκους Ρεπουμπλικάνους θεωρούν ότι δεν τελεσφορούν οι προσπάθειες τους για εξαγωγή φυσικού αερίου μέσω των αποτυχημένων γεωτρήσεων.

Την ίδια στιγμή, οι Η.Π.Α, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία κήρυξαν κάποιου είδους άτυπου εμπάργκο κατά της Τουρκίας. Εδώ και δύο μήνες περίπου, οι εταιρείες με συμφέροντα σε αυτές τις χώρες δεν προμηθεύουν την Τουρκία με τα απαραίτητα χημικά υλικά και παράγωγα που χρειάζονται τα γεωτρύπανα τους για τις εξορύξεις. Οι ξένες εταιρίες που εργάζονταν στις τουρκικές γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ ήταν οι Schlumberger, Baker Hughes, Weatherford (ΗΠΑ), Geo-log (Ιταλία) και ακύρωσαν τις συμφωνίες τους και δήλωσαν ότι θα σταματήσουν να παρέχουν υπηρεσίες στην Τουρκία.

Έτσι, η Άγκυρα στράφηκε στην κινεζική αγορά, προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαραίτητα υλικά για να καλυφθεί η απώλεια. Παρόλα αυτά, τα κινεζικά υλικά αποδείχθηκαν ακατάλληλα για εξορύξεις σαν αυτές της Ανατολικής Μεσογείου λόγω της ιδιαιτερότητας του υπεδάφους. Με αυτή την εξέλιξη, τα τουρκικά γεωτρύπανα αδρανοποιούνταν. Για αυτό τον λόγο, διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τα «πηγάδια» τους και να πλεύσουν προς το λιμάνι της Μερσίνας που θα παραμείνουν προσωρινά, χρησιμοποιώντας τη δικαιολογία του ανεφοδιασμού, έως ότου ξεκαθαρίσουν την κατάσταση.

Οι αμερικανικές εταιρείες Exxon, Noble, η βρετανική BG, η γαλλική Total, η ιταλική Eni, η νοτιο-κορεατική Kogas, η ισραηλινή Delek Drillinig Group, η Αίγυπτος, η Ιορδανία, η Παλαιστίνη, ο Λίβανος και η Ελλάδα έχουν υπογράψει συμφωνία με την Κυπριακή Δημοκρατία και έχουν ιδρύσει το Φόρουμ Φυσικού Αερίου Ανατολικής Μεσογείου, καθορίζοντας έτσι τα όρια των ΑΟΖ στην περιοχή. Έτσι, η Τουρκία παραμένει ξεκρέμαστη και χωρίς εμφανείς συμμάχους στην Ανατολική Μεσόγειο, κάτι που επικρίνει βάναυσα η αντιπολίτευση στην Τουρκία.

Το μόνο πλοίο που θα παραμείνει στη θέση του και δεν θα εγκαταλείψει την κυπριακή ΑΟΖ, είναι ο Πορθητής. Σύμφωνα με τα δεδομένα, ο μόνος λόγος που παραμένει, είναι επειδή η Τουρκία δεν είναι διατεθειμένη να παραιτηθεί έτσι εύκολα από το κυπριακό φυσικό αέριο και επιθυμεί όπως παραμείνει ρυθμιστής των τεκταινόμενων της περιοχής. Έτσι, θέλει να δημιουργήσει τετελεσμένα που θα την καθιστούν «διεκδικητή» του φυσικού πλούτου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αν η Τουρκία υποχωρήσει ολοκληρωτικά από την Κυπριακή ΑΟΖ, το γεγονός αυτό θα αποτελέσει ευκαιρία για την ΚΔ να πράξει τις απαραίτητες ενέργειες για να μην υπάρχει η ευχέρεια να επιστρέψουν τα τουρκικά τρυπάνια. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι απαραίτητο να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι είναι κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να εδραιώσει τις συμμαχίες που δημιούργησε μέσω του φυσικού αερίου, εκμεταλλευόμενη τις περιστάσεις με σκοπό να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα που τη συγκεκριμένη στιγμή καταπατώνται κατάφωρα από την τουρκική επιθετικότητα.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Advertisements

Μιχαήλ Κουτσόφτας,Στέλιος Μαυρομμάτης και Ανδρέας Παναγίδης

Τα τρία παλληκάρια, που πάνω από όλα έθεσαν τον πόθο τους για Λευτεριά και Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα, που ήταν έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για τον σκοπό του εθνικοκοινωνικού αγώνα, πριν από 63 χρόνια περνούσαν το κατώφλι της Αθανασίας, τραγουδώντας περήφανα τον Εθνικό Ύμνο μέχρις ότου ο ήχος της καταπακτής ακούστηκε. Μόνο έτσι μπορούσε ο αγγλικός ζυγός να τους κάνει να σωπάσουν. Ο προαιώνιος όμως πόθος για Λευτεριά δυνάμωσε ακόμη παραπάνω, η αδικία και ο πόνος έγιναν περίσσιο θάρρος και άσβεστη φλόγα στα στήθια κάθε Έλληνα Κύπριου, που δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί ή να λυγίσει, μπροστά στους κατακτητές και τους αφεντάδες των καιρών!

Μιχαήλ Κουτσόφτας

«…Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το θάνατο, αφού πιστεύουμε στο αληθινό φως. Απ’ τη στιγμή που άκουσα την ώρα της εκτελέσεώς μας, νιώθω την ψυχή μου να είναι γιομάτη από μια αληθινή χαρά…»

Ανδρεία, είναι το λιγότερο που μπορεί να χαρακτηρίσει έναν Ήρωα που ήταν έτοιμος να θυσιαστεί στο όνομα της Ελευθερίας. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το θάνατο όπως ο ίδιος έγραφε σε ένα γράμμα προς τη μάνα του.

Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας γεννήθηκε στο Παλιομέτοχο στις 12 Νοεμβρίου του 1934. Ήταν παιδί της Ελένης και του Κυριάκου Κουτσόφτα και είχε πέντε αδέρφια. Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Κουτσόφτα. Αποφοιτώντας από το Δημοτικό σχολείο, εργάστηκε ως οικοδόμος και αργότερα ως μπογιατζής σε υφαντουργείο.

Εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α και δεν το ανέφερε ποτέ σε κανένα. Πρώτη του δράση ήταν η ανύψωση της Ελληνικής σημαίας στην κορυφή των ευκαλύπτων του χωριού του μαζί με τον Ανδρέα Παναγίδη, την οποία οι Άγγλοι κατέβαζαν. Ένα βράδυ όμως, οι Ήρωες έκοψαν τα κλαδιά για να μην μπορούν να την κατεβάσουν ξανά. Στις 16 Μαΐου, μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη, Στέλιο Μαυρομμάτη και Παρασκευά Χοιροπούλη σκόπευαν να πάρουν τα όπλα που βρίσκονταν στον χώρο του αεροδρομίου Λευκωσίας και να κρατήσουν όμηρο τον Άγγλο στρατιώτη που τα φύλαγε. Σκόπευαν να τον ανταλλάξουν με τους Χαρίλαο Μιχαήλ και Ανδρέα Ζάκο. Στην προσπάθεια τους, συνελήφθησαν και οι τρεις. Αρχικά, οδηγήθηκε στον Άγιο Δομέτιο και στη συνέχεια φυλακίστηκε. Δικάστηκε και στις 18 Ιουνίου εκδόθηκε απόφαση ότι καταδικάστηκε σε θάνατο διά απαγχονισμού όπως και ο Ανδρέας Παναγίδης. Στις 23 Ιουλίου πραγματοποίησαν έφεση, η οποία απορρίφθηκε. Απαγχονίστηκε μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 21ης Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τους Στέλιο Μαυρομμάτη και Ανδρέα Παναγίδη.

Στέλιος Μαυρομμάτης

Ο Στέλιος Μαυρομάτης γεννήθηκε στο χωριό Λάρνακα της Λαπήθου της επαρχίας Κερύνειας στις 15 Νοεμβρίου 1932.  Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστόφορου και της Ελένης Μαυρομμάτη και είχε τρία αδέρφια. Όταν τελείωσε το Δημοτικό σχολείο του χωριού του, φοίτησε στην Εμπορική Σχολή Σαμουήλ στη Λευκωσία.  Εργάστηκε για δυο χρόνια στον αγγλικό στρατό στην περιοχή του Σουέζ και το 1954 επέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε ως γραφέας, στο αγγλικό αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

Εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α και τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου 1955, συμμετείχε σε επιχείρηση δολιοφθοράς εναντίον Αγγλικών αεροπλάνων στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Συμμετείχε και συνελήφθη μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη και Μιχαήλ Κουτσοφτα στις 16 Μαΐου στην επιχείρηση εναντίον του Άγγλου Σμηνία Νόρμαλ Άλφρεντ. Φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό. Εκτελέστηκε μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 21ης Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη και Μιχαήλ Κουτσόφτα. Το ψυχικό σθένος και η αγάπη του για την πατρίδα φάνηκαν μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του, που όταν πλησίαζε στην αγχόνη, φώναξε στους Άγγλους «Σκοτώστε με, δεν σας φοβάμαι, είναι πολλοί πίσω μου που θα πάρουν το αίμα μου». Μετά την εκτέλεσή του, διεξήχθησαν έρευνες στο σπίτι του και η αδερφή του Μαρία πυροβολήθηκε από Άγγλο στρατιώτη στη σπονδυλική στήλη καθηλώνοντάς την σε αναπηρική καρέκλα.

Η αγάπη του για την Ένωση και την Ελευθερία, έμεινε χαραγμένη στο τελευταίο του γράμμα προς την οικογένειά του.

«…Να είστε δε βέβαιοι πως γρήγορα θα ανατείλει το άστρον της Ελευθερίας και της δικαιοσύνης στο νησί μας, τον ψυχρό δε και σκοτεινό χειμώνα των θλίψεων και δοκιμασιών θα επακολουθήσει η γλυκεία άνοιξης της γαλήνης και ευτυχίας. Θέλω να είστε υπερήφανοι γιατί ο υιός και αδελφός σας θυσιάστηκε για την κοινήν ελευθερία. Θυσιάστηκε γιατί θέλησε να χαρεί κι αυτός μαζί με όλους τους Έλληνες της Κύπρου το μεγαλύτερο δώρο που χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα…»

Ανδρέας Παναγίδης

Ο Ανδρέας Παναγίδης γεννήθηκε στο Παλιομέτοχο στις 30 Ιανουαρίου 1934. Πατέρας του ήταν ο Γρηγόρης Παναγή και μητέρα του η Δέσποινα Χατζηκυριάκου-Παναγή. Είχε τρία αδέρφια, τη Μαρία, την Άννα και τον Κυριάκο. Εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α και η ορκωμοσία του έγινε από τον τομεάρχη Κυριάκο Γωγάκη. Μία από τις πρώτες του δράσεις ήταν η ανύψωση της ελληνικής σημαίας στην κορυφή των ευκαλύπτων στο κέντρο του χωριού του, μαζί με το φίλο του Μιχαήλ Κουτσόφτα, την οποία κατέβαζαν οι Άγγλοι. Ένα βράδυ μαζί με τον Κουτσόφτα, έκοψαν τα κλαδιά των ευκαλύπτων, για να μην μπορούν οι στρατιώτες να κατεβάσουν τη σημαία.

Σε έρευνα που διενήργησε Άγγλος στρατιώτης στον τόπο της εργασίας του, βρήκε στην τσάντα του Παναγίδη μια Ελληνική σημαία και του ζήτησε να σκουπίσει με αυτή τα παπούτσια του. Ο Παναγίδης του επιτέθηκε και τον χτύπησε άγρια, ενώ την επόμενη ημέρα 16 Μαΐου, έξι μέρες μετά την εκτέλεση του Μιχάλη Καραολή και του Ανδρέα Δημητρίου, μαζί με τους Μιχαήλ Κουτσόφτα και Παρασκευά Χοιροπούλη, πήγαν στο χώρο του αεροδρομίου Λευκωσίας στο παρατηρητήριο «Όμηρος». Στόχος τους ήταν να πάρουν τα όπλα που βρίσκονταν εκεί και να απαγάγουν τον Άγγλο στρατιώτη που τα φρουρούσε, τον οποίο σκόπευαν να ανταλλάξουν με το Χαρίλαο Μιχαήλ ή τον Αντρέα Ζάκο.

Μέσα στο παρατηρητήριο, υπήρχαν δύο οπλίτες και μετά από μάχη, τραυματίστηκε ο ένας και σκοτώθηκε ο Σμηνίας Πάτρικ Τζων Χέιλ. Προσπάθησαν να διαφύγουν, όμως πρώτος συνελήφθη ο Παναγίδης και δέκα λεπτά αργότερα ο Κουτσόφτας, ενώ δυόμισι ώρες μετά, συνελήφθη ο Παρασκευάς Χοιροπούλης, με τη βοήθεια ελικοπτέρου. Αρχικά, οδηγήθηκε στην Ομορφίτα και στη συνέχεια φυλακίστηκε. Δικάστηκε στις 13 Ιουνίου και στις 18 Ιουνίου εκδόθηκε η δικαστική απόφαση με την οποία καταδικάστηκε σε θάνατο διά απαγχονισμού. Σε επιστολή που έστειλε στη σύζυγο και τα παιδιά του έγραφε:

«Αξιολάτρευτα μου παιδιά, πολυαγαπημένη μου γυναίκα, Χαίρετε. Αυτήν την στιγμήν που σας γράφω είναι Τρίτη, 10 η ώρα βράδυ. Ακριβώς πριν τρία λεπτά μας ειδοποίησαν ότι χαράματα της Παρασκευής 21.9.1956, θα εκτελεσθούμε. Ίσως, όταν διαβάζετε αυτό το γράμμα, εγώ να μην υπάρχω αναμεταξύ στους ζωντανούς. Λατρευτά μου παιδιά, σας αφήνω για πάντα, στην τόσο νεαρή μου ηλικία. Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Σας εύχομαι, αγαπημένα μου παιδιά, να γινείτε καλοί Χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα τον δρόμο της αρετής. Να είσθε πάντα βέβαιοι ότι σας αγάπησα τόσο θερμά και με μια απέραντη πατρική αγάπη. Αλλά δυστυχώς σας αφήνω, χωρίς να σας δω να μεγαλώνετε, όπως το ονειρευόμουν… Κι εσύ, πολυαγαπημένη μου Γιαννούλα, σου ζητώ για τελευταία χάρη να περνάς καλά με τα παιδιά μας. Αγάπα τα θερμά, τόσο πολύ, και για μένα. Και εγώ από ψηλά θα σας στέλλω τις πιο θερμές μου ευχές. Και να σεβαστείς και το δικό μου όνομα. Βλέπεις ότι η μοίρα θέλησε να μας πικράνει στα πρώτα χρόνια του γάμου μας. Αυτή τη στιγμή που σου γράφω, ένα χαμόγελο γλυκύ στολίζει τα χείλη μου, γιατί είμαι ευτυχισμένος που αφήνω τα παιδιά μου σε μια καλή μητέρα. Η ψυχή μου είναι γεμάτη μια αληθινή χαρά, γιατί είμαι υπερήφανος για σένα. Μη δώσεις καμιά ματιά στο παρελθόν, αλλά κοίταζε το παρόν. Σου ζητώ συγγνώμη και συγχώρεση για ό, τι σου έφταιξα Γιαννούλα…Έχετε γεια, μια και για πάντα, αγαπημένες μου υπάρξεις. Με φιλιά και αγάπη, ο σύζυγος σου και ο αγαπητός σας πατέρας Ανδρέας Σ. Παναγίδης».

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Τουρκικοί σχεδιασμοί για την πόλη της Αμμοχώστου

Τα σχέδια των Τούρκων είναι σταδιακά και οργανωμένα. Καμιά τυπική ή άτυπη συνομιλία δε τους πτοεί. Κατά την παράνομη επίσκεψη του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου παρουσιάστηκε ένας χάρτης, που καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια τους σχεδιασμούς της Τουρκίας. Σχεδιασμοί που δεν περιορίζονται μόνο στα Βαρώσια, καθώς εκτείνονται και στην ευρύτερη περιοχή της Αμμοχώστου. Συγκεκριμένα, το αναπτυξιακό τους πρόγραμμα περιλαμβάνει την Αμμόχωστο μέχρι το Μπογάζι και ακόμα παραπέρα, μέχρι το ακραίο γεωγραφικό όριο της Καρπασίας.

Αρχικά, θα πραγματοποιηθεί ενίσχυση και βελτίωση της τουριστικής βιομηχανίας των κατεχόμενων περιοχών. Ο σχεδιασμός αυτός έχεις ως αφετηρία το άνοιγμα της Αμμοχώστου και ταυτόχρονα θα γίνει εκμετάλλευση της ακτογραμμής, καθιστώντας την περιοχή από πόλη – φάντασμα σε ένα ελκυστικό τουριστικό θέρετρο. Έτσι, τίποτα δεν θα θυμίζει τα εγκλήματα και το ποινικό μητρώο της Τουρκίας και ούτε θα διεγείρει την περιέργεια των ανίδεων τουριστών να μάθουν για αυτό. Επιπλέον, εκτός από την περιοχή των Βαρωσιών θα εκμεταλλευτούν για μεγάλες τουριστικές αναπτύξεις το τρίγωνο Σαλαμίνα, Απόστολος Βαρνάβας και την περιοχή Καράολου.

Στην περιοχή του Καράολου θα δημιουργηθεί μια πολυτελής Μαρίνα. Παράλληλα, κάτι ανάλογο θα γίνει και στο λιμάνι της Αμμοχώστου, αφού μέσα στα σχέδια τους βρίσκεται η μετατροπή του από εμπορικό σε λιμάνι για κρουαζιερόπλοια, ενώ το εμπορικό λιμάνι θα μεταφερθεί στο Μπογάζι. Ως εκ τούτου, με τη βελτίωση της τουριστικής βιομηχανίας, αναβαθμίζεται τόσο η ποιοτική ζωή των κατεχομένων όσο και η οικονομία τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι τις ενέργειες που θα οδηγήσουν σε τουριστική ανάπτυξη θα στηρίξουν οικονομικά επιχειρηματίες που είναι φίλοι και συγγενείς του Ερντογάν και έτσι μαζί με τον νεοσουλτάνο θα ωφεληθεί και το χαρέμι του.

Ένας άλλος στόχος του αναπτυξιακού προγράμματος είναι να δημιουργηθεί κλίμα πώλησης περιουσιών. Ο κ. Οζερσαϊ, πιστεύοντας ότι η ανάπτυξη της θα του δώσει το προβάδισμα που θα τον οδηγήσει στην ψευδοπροεδρία, θα καλέσει στην περίκλειστη Αμμόχωστο τους Κύπριους ιδιοκτήτες για διαβουλεύσεις. Ήδη στην περιοχή του Αγίου Λουκά έχουν εξαγοραστεί πολλές περιουσίες προσφύγων. Πολύ πιθανόν είναι να πραγματοποιηθούν επενδύσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και τ/κ υπό τους νόμους του ψευδοκράτους, έστω και αν αυτό σημαίνει ότι αποδέχονται έμμεσα την ύπαρξη του. Έτσι, δεν θα έχει νόημα καμιά προσπάθεια διεκδίκησης όσων μας ανήκουν, αφού στο τέλος οι Κύπριοι θα δεχτούν κάθε προσφορά, παραμένοντας απαθείς σχετικά με τα τεκταινόμενα.

Πέραν των τουριστικών, οικονομικών και εμπορικών λόγων, λαμβάνουν χώρα και γεωπολιτικοί και γεωστρατηγικοί λόγοι που έχει η Τουρκία για την εκμετάλλευση της Αμμοχώστου. Η περιοχή της Αμμοχώστου όπως και της Καρπασίας αποτελούν ύψιστης  στρατηγικής σημασίας. Το λιμάνι της Αμμοχώστου χρησιμοποιείται ήδη ως ναύσταθμος και λειτουργεί συμπληρωματικά για το λιμάνι της Μερσίνας. Όσον αφορά την περιοχή της Καρπασίας, η Άγκυρα θέλει να ηγείται για λόγους ασφαλείας και εκμετάλλευσης στην περίπτωση που υπάρχει φυσικό αέριο στα ανοικτά της περιοχής.

Ως προς αυτά, ο ΠτΔ ανέφερε πως γίνονται σκέψεις για προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Ωστόσο, δεν υπήρξε κανένα χειροπιαστό μέτρο επι του παρόντος. Δεν χρειάζονται σκέψεις για αυτό, αλλά πολιτική βούληση. Η προσφυγή στο ΣΑ αποτελεί ίσως μια ορθή κίνηση, αφού μπορεί να λειτουργήσει ως ένας μοχλός πίεσης, δεδομένου ότι θα συνοδευτεί με τη λήψη άλλων αποτελεσματικών μέτρων. Μέτρα που θα αναδεικνύουν την ΚΔ ως το μόνο νόμιμο κράτος στο νησί.

Σύμφωνα, με τον πρώην Υπουργό Υγείας κ. Παμπορίδη, ως νομικός υποστήριξε την αφαίρεση ιθαγένειας. Δηλαδή, κατά τρόπον στοχευμένο, να αφαιρεθούν ιθαγένειες από Ελληνοκύπριους και τ/κ, που θα εμπλακούν στη διαδικασία, καθώς θα εκδίδονται εντάλματα σύλληψης και λήψης μέτρων, όπως πάγωμα περιουσιακών στοιχείων των όποιων ξένων εταιρειών και φυσικών προσώπων θα συνεργαστούν με τις κατοχικές αρχές, κατόπιν σχετικής με το θέμα απόφασης της ΕΕ. Κάτι τέτοιο είναι σαφές ότι θα λειτουργήσει ως αποτρεπτικό μέτρο για τους σχεδιασμούς της Τουρκίας. Τέτοιου είδους μέτρα θα έπρεπε να έχουν ήδη παρθεί από καιρό.

Ένα άλλο μέτρο θα μπορούσε να είναι το άμεσο κλείσιμο των οδοφραγμάτων που συντηρούν την κατοχή και υποβοηθούν την έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους. Αυτό ενδεχομένως να βοηθήσει αφού για να απολαύσει κανείς τα «τουριστικά θέρετρα» του κατακτητή, κτισμένα πάνω στα πτώματα των προγόνων μας, θα είναι αναγκασμένος να μεταβεί στα κατεχόμενα μέσω Τουρκίας, κάτι που για τους εν Κύπρω «ενδιαφερόμενους» θα είναι αρκετά δύσκολο, ενώ για τους ξένους θα είναι ένας αποτρεπτικός παράγοντας. Το αντεπιχείρημα που χρησιμοποιείται ότι θα αντιδράσει αρνητικά η διεθνής κοινότητα δεν υφίσταται, εφόσον η διεθνής κοινότητα είναι αναγκασμένη να αντιδράσει άμεσα για τη μετατροπή της περίκλειστης πόλης σε «Λας Βέγκας της Μεσογείου».

Οι στόχοι της Τουρκίας φανερώνουν για ακόμα μια φορά ότι η επιστροφή της Αμμοχώστου και κατ’ επέκταση όλων των κατεχόμενων περιοχών στους νόμιμους κατοίκους της θα πραγματοποιηθεί όταν η ΚΔ σταματήσει να αδιαφορεί πεισματικά για τη λήψη των απαραίτητων μέτρων που θα οδηγούν στην Απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών μας. Είναι εκ των ουκ άνευ η επιστροφή των νόμιμων κατοίκων της Αμμοχώστου στην πόλη τους, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ και του ΣΑ.

«Και ήταν οι καιροί που η Πόλη πόρνη σε μετάνοιες ξενυχτούσε και τα χέρια της δεμένα τα κρατούσε και καρτέρα γ’ ένα μακελάρη και καρτέραγε τον Τούρκο να την πάρει».

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Επίσκεψη Τσαβούσογλου στα κατεχόμενα

Για ακόμα μια φορά, η Τουρκία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και προκαλεί ασταμάτητα την ελληνοκυπριακή πλευρά. Στο στόχαστρο αυτή τη φορά τέθηκε η πόλη-«φάντασμα», η Αμμόχωστος μας. Μετά από 45 χρόνια κατάληψης της περίκλειστης πόλης από τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής, ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, συνοδευόμενος από τον λεγόμενο «υπουργό εξωτερικών» των κατεχομένων, Κουντρέτ Οζερσαϊ και τον κατοχικό στρατό, επισκέφθηκε τα Βαρώσια.

Την είδηση μετέδωσε πρώτο το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ανατολού, σημειώνοντας ότι «το Βαρώσι, από το 1974 μέχρι σήμερα αποτελεί στρατιωτική ζώνη» και προσθέτοντας ότι ο κ. Τσαβούσογλου περιηγήθηκε στην κλειστή πόλη και ενημερώθηκε από τον στρατό κατοχής για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται και τους διάφορους σχεδιασμούς που λαμβάνουν χώρα. Το γεγονός ότι τον κ. Τσαβούσογλου συνόδευε ο κ. Οζερσαϊ, ο οποίος ενδεχομένως να είναι ο ανθυποψήφιος του Μουσταφά Ακιντζί στις παράνομες «προεδρικές εκλογές» στα κατεχόμενα τον ερχόμενο Απρίλιο, πιθανόν να οφείλεται στο γεγονός ότι από τα τελευταία τεκταινόμενα φαίνεται ότι είναι ο «εκλεκτός» της Άγκυρας για τη θέση του ψευδοπρωθυπουργού των κατεχομένων.

Ο κ. Τσαβούσογλου παρευρέθηκε και σε συνάντηση με τον κατοχικό ηγέτη στα κατεχόμενα στην κατεχόμενη Γιαλούσα, όπου ο κ. Τσαβούσογλου δήλωσε ότι η Τουρκία θα ανοίξει «προξενείο» στην κατεχόμενη Αμμόχωστο για να εξυπηρετεί τους πολίτες της που μένουν στην περιοχή της κατεχόμενης Καρπασίας. Επιπλέον, δήλωσε χαρακτηριστικά πως «κανείς δεν έχει τη δύναμη να σπάσει τον δεσμό των τ/κ με τη Μητέρα Πατρίδα». Είναι ολοφάνερο πως η κατοχή εδραιώνεται για τα καλά στα κατεχόμενα μας εδάφη. «Πρόξενος» θα είναι ο Τούρκος διπλωμάτης Κασίμ Κανμπάν, όπως ανακοίνωσε ο ίδιος.

Η επίσπευση της επίσκεψης πιθανόν να είχε και ως σκοπό την παρεμπόδιση της σύσκεψης που είχε προγραμματίσει για την ίδια μέρα ο Μουσταφά Ακκιντζί με τους ηγέτες των τ/κ κομμάτων, προκειμένου να τους ενημερώσει για τις εξελίξεις. Είναι αδιανόητο το γεγονός ότι η Άγκυρα συνεχίζει να επεμβαίνει με θράσος στα τεκταινόμενα του νησιού μας, ανακοινώνοντας τη διάνοιξη προξενείου και το άνοιγμα της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου, χωρίς να δέχεται οποιαδήποτε επίπληξη από την ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Η «ειρηνευτική» δύναμη του ΟΗΕ περιφρονεί τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας για το επί 45 χρόνια περιφραγμένο και περίκλειστο τμήμα της Αμμοχώστου, τα Βαρώσια, όπου με δύο ψηφίσματα του Σ.Α των Η.Ε, το 1984 και το 1992, η Άγκυρα κλήθηκε να παραδώσει την περίκλειστη πόλη στην Κύπρο.

Η κίνηση αυτή της Άγκυρας ισοδυναμεί με επέκταση της τουρκικής κατοχής στο νησί, συνεπώς και με τον «εκτουρκισμό» μίας ακόμα ελληνικότατης πόλης. Η υποχωρητική στάση της ΚΔ όλα αυτά τα χρόνια, σε συνδυασμό με την αδράνεια της, μας οδηγεί προ τετελεσμένων. Η ΚΔ οφείλει να βρίσκεται μπροστά στις εξελίξεις και να αντιδρά άμεσα και αποτελεσματικά.

Οι καθυστερημένες αντιδράσεις και τα λανθασμένα μέτρα που λαμβάνει η ΚΔ οδηγούν στην κλιμάκωση των γεγονότων και τη δημιουργία αρνητικών επιπτώσεων. Θέτοντας ως βάση το δίκαιο, πρέπει επιτέλους να χαράξουμε μια πανεθνική στρατηγική αντιμετώπισης της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής και των προκλητικών της ενεργειών. Η εδραίωση της κατοχής στο βόρειο τμήμα της πατρίδας μας πρέπει να τερματιστεί. Δεν μπορεί ο κ. Τσαβούσογλου να μεταβαίνει ανενόχλητος σε κατεχόμενο ευρωπαϊκό έδαφος και να εξαγγέλλει το άνοιγμα «προξενείου». Η Ε.Ε οφείλει να λάβει θέση και να δώσει τέλος στις κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και να δρομολογήσει πραγματικές κυρώσεις έναντι της Τουρκίας. Επομένως, η ΚΔ επιβάλλεται να εκμεταλλευτεί τις συμμαχίες και σχέσεις που πραγματοποίησε και το γεγονός ότι διατηρεί τη θέση του κράτους-μέλους της ΕΕ, ούτως ώστε να αποτρέπει τις κατά καιρούς προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας.

«Τις θύρες σου να κλείσεις θες και να μας περιμένεις
και μυρωδιές και ομορφιές τον ξένο να μη ραίνεις.
Σφάλιξε κλείσε δίπλωσε παράπονο στα χείλη,
χώσου στην άμμο Αμμόχωστος σαν σπάνιο κοχύλι.
Και εμείς πουλιά που διώξαν μας τον Αύγουστο οι εχθροί σου,
να ξέρεις θα γυρίσουμε πιστοί στην άνοιξή σου.
Σφάλιξε κλείσε δίπλωσε παράπονο στα χείλη,
χώσου στην άμμο Αμμόχωστος σαν σπάνιο κοχύλι.»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

Χάσμα γενεών

Επί της ουσίας, το Κυπριακό ζήτημα παραμένει στάσιμο εδώ και τεσσεράμισι δεκαετίες, δίχως να πραγματοποιείται η οποιαδήποτε πραγματική προσπάθεια επίλυσης του. Ακόμα και όταν διαφαίνεται ότι οι ηγέτες της ΚΔ επιχειρούν να βρουν τη λύση που θα ικανοποιήσει τον Ελληνισμό της Κύπρου, καταθέτουν επί χάρτου σχέδια όπως το Σχέδιο Ανάν, το οποίο όπως αποδείχτηκε είναι αδύνατο να γίνει αποδεκτό από τον λαό.

Ο κυριότερος λόγος της παραφροσύνης στην οποία ζούμε τόσα χρόνια είναι το γεγονός ότι η δική μας πλευρά αρνείται να κατανοήσει ότι τα μονοπάτια που βαδίζει δεν μπορεί να τα διαβεί κανένας λαός που σέβεται τον εαυτό του. Ακολουθεί τον δρόμο της υποχωρητικότητας, θέτοντας στον εαυτό της φράγματα του τύπου «δεν μπορούμε να χάσουμε αυτή τη λύση και την ευκαιρία (;) αυτή». Στο τέλος όμως, το μόνο που γίνεται είναι να απομακρυνόμαστε από κάθε πιθανότητα πραγματικής λύσης, και όχι διάλυσης της μοναδικής δικλείδας ασφαλείας του Ελληνισμού της Κύπρου, της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν μας κόβει τα φτερά η Άγκυρα, θέτοντας μια νέα διεκδίκηση επί τάπητος.

Σε αυτό το μεσανατολίτικο αλισβερίσι, ο λαός παρέμεινε απλός θεατής των γεγονότων, αρνούμενος να δει ότι οι πολιτικές ηγεσίες είναι ανίκανες να εκθέσουν οποιαδήποτε από τις επιθυμίες του. Είναι ανεπίτρεπτο για έναν λαό που μερικές δεκάδες χρόνια πριν πέρασε από φωτιά κι ατσάλι για να σταματήσει να είναι υποχείριο στα χέρια ξένων, σήμερα να κάνει ότι μπορεί για να αποφύγει τον αγώνα για τα εθνικά κοινωνικοπολιτικά δίκαια του και να μένει άπραγος, καταβαλλόμενος από τις υλικές ανάγκες που αποτελούν προτεραιότητα στις μέρες μας.

Η τύχη του λαού μας λοιπόν εναποτίθεται στη νέα γενιά που βυθισμένη στην αμάθεια που την περιέλουσαν οι παλαιότερες ψάχνει να βρει μόνη της τα κίνητρα για να αγωνιστεί γι’αυτό τον καημένο και δύσμοιρο τόπο. Πολλές φορές βρίσκει τον εαυτό της να εμπνέεται από ψεύτικα και ξενόφερτα είδωλα, που μόνο να απομυζήσουν τους νέους αυτού του τόπου επιθυμούν, χωρίς να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, αλλά ακόμα και αυτό γίνεται γιατί οι νέοι αυτού του τόπου ψάχνουν κάτι να τους δώσει την ελπίδα ότι τούτος ο τόπος θα επιζήσει, παρά τα δεινά που τον καταδιώκουν.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε ότι πραγματοποιούνται γεγονότα που μας αποδεικνύουν ότι η νέα γενιά έχει ξυπνήσει και ζητά μόνο την Απελευθέρωση της κατεχόμενης μας πατρίδας. Από την Ενωτική σημαία που ζωγραφίστηκε στο Γυμνάσιο Δροσιάς Λάρνακας και τόσο πολύ εξόργισε τον Γ.Γ του Ακελ, Άντρο Κυπριανού, μέχρι τον νεαρό που κατέβασε την τουρκική σημαία από την παράνομα κατεχόμενη Λύση Αμμοχώστου. Πράξη που ορισμένοι πολιτικοί της καρέκλας  έτρεξαν να ταυτίσουν με «εθνικιστικές εξάρσεις».

Εμείς λοιπόν, σε αυτούς που κυριαρχούν εδώ και χρόνια στην κεντρική πολιτική σκηνή του τόπου μαυρίζοντας ένα ήδη κατάμαυρο τοπίο, απαντούμε ότι κάθε υποστολή της κατοχικής σημαίας από το νησί μας είναι πράξη αντίστασης και αγώνα και τίποτα διαφορετικό. Όταν μας θέτουν το ερώτημα «Ομοσπονδία ή διχοτόμηση», το μόνο που έχουμε να απαντήσουμε είναι Απελευθέρωση. Τέτοιου είδους ψευτοδιλλήματα είναι που μας οδήγησαν στους «οδυνηρούς συμβιαβασμούς», στην υποταγή και στην ανικανότητα ορθής λύσης του Κυπριακού προβλήματος.

Επιθυμούμε την αλλαγή πορείας και όπως τεθεί το Κυπριακό στην πραγματική του βάση, αυτή της εισβολής και κατοχής. Σε όσους επιθυμούν την «επίλυση δικοινοτικού προβλήματος», ευχόμαστε να ξυπνήσουν από την ουτοπία στην οποία ζουν και να κατανοήσουν ότι το Κυπριακό δεν θα λυθεί με δικοινοτικές πορείες στην οδό Λήδρας, αλλά με πανεθνικό και κοινωνικό αγώνα ενάντια στην κατοχή. Καμιά υποχώρηση δεν είναι αποδεκτή όσον αφορά την επιστροφή μας στις πατρογονικές μας εστίες.

«Η αδράνεια και ο φιλοτομαρισμός είναι γνώρισμα και ένδειξις σαπίλας, εθνικής και κοινωνικής. Ντροπή σε εκείνους που τα προτιμούν, όταν οι άλλοι αγωνίζονται και πέφτουν.»– Γεώργιος Γρίβας Διγενής

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Χάσμα γενεών

Επί της ουσίας, το Κυπριακό ζήτημα παραμένει στάσιμο εδώ και τεσσεράμισι δεκαετίες, δίχως να πραγματοποιείται η οποιαδήποτε πραγματική προσπάθεια επίλυσης του. Ακόμα και όταν διαφαίνεται ότι οι ηγέτες της ΚΔ επιχειρούν να βρουν τη λύση που θα ικανοποιήσει τον Ελληνισμό της Κύπρου, καταθέτουν επί χάρτου σχέδια όπως το Σχέδιο Ανάν, το οποίο όπως αποδείχτηκε είναι αδύνατο να γίνει αποδεκτό από τον λαό.

Ο κυριότερος λόγος της παραφροσύνης στην οποία ζούμε τόσα χρόνια είναι το γεγονός ότι η δική μας πλευρά αρνείται να κατανοήσει ότι τα μονοπάτια που βαδίζει δεν μπορεί να τα διαβεί κανένας λαός που σέβεται τον εαυτό του. Ακολουθεί τον δρόμο της υποχωρητικότητας, θέτοντας στον εαυτό της φράγματα του τύπου «δεν μπορούμε να χάσουμε αυτή τη λύση και την ευκαιρία (;) αυτή». Στο τέλος όμως, το μόνο που γίνεται είναι να απομακρυνόμαστε από κάθε πιθανότητα πραγματικής λύσης, και όχι διάλυσης της μοναδικής δικλείδας ασφαλείας του Ελληνισμού της Κύπρου, της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν μας κόβει τα φτερά η Άγκυρα, θέτοντας μια νέα διεκδίκηση επί τάπητος.

Σε αυτό το μεσανατολίτικο αλισβερίσι, ο λαός παρέμεινε απλός θεατής των γεγονότων, αρνούμενος να δει ότι οι πολιτικές ηγεσίες είναι ανίκανες να εκθέσουν οποιαδήποτε από τις επιθυμίες του. Είναι ανεπίτρεπτο για έναν λαό που μερικές δεκάδες χρόνια πριν πέρασε από φωτιά κι ατσάλι για να σταματήσει να είναι υποχείριο στα χέρια ξένων, σήμερα να κάνει ότι μπορεί για να αποφύγει τον αγώνα για τα εθνικά κοινωνικοπολιτικά δίκαια του και να μένει άπραγος, καταβαλλόμενος από τις υλικές ανάγκες που αποτελούν προτεραιότητα στις μέρες μας.

Η τύχη του λαού μας λοιπόν εναποτίθεται στη νέα γενιά που βυθισμένη στην αμάθεια που την περιέλουσαν οι παλαιότερες ψάχνει να βρει μόνη της τα κίνητρα για να αγωνιστεί γι’αυτό τον καημένο και δύσμοιρο τόπο. Πολλές φορές βρίσκει τον εαυτό της να εμπνέεται από ψεύτικα και ξενόφερτα είδωλα, που μόνο να απομυζήσουν τους νέους αυτού του τόπου επιθυμούν, χωρίς να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, αλλά ακόμα και αυτό γίνεται γιατί οι νέοι αυτού του τόπου ψάχνουν κάτι να τους δώσει την ελπίδα ότι τούτος ο τόπος θα επιζήσει, παρά τα δεινά που τον καταδιώκουν.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε ότι πραγματοποιούνται γεγονότα που μας αποδεικνύουν ότι η νέα γενιά έχει ξυπνήσει και ζητά μόνο την Απελευθέρωση της κατεχόμενης μας πατρίδας. Από την Ενωτική σημαία που ζωγραφίστηκε στο Γυμνάσιο Δροσιάς Λάρνακας και τόσο πολύ εξόργισε τον Γ.Γ του Ακελ, Άντρο Κυπριανού, μέχρι τον νεαρό που κατέβασε την τουρκική σημαία από την παράνομα κατεχόμενη Λύση Αμμοχώστου. Πράξη που ορισμένοι πολιτικοί της καρέκλας  έτρεξαν να ταυτίσουν με «εθνικιστικές εξάρσεις».

Εμείς λοιπόν, σε αυτούς που κυριαρχούν εδώ και χρόνια στην κεντρική πολιτική σκηνή του τόπου μαυρίζοντας ένα ήδη κατάμαυρο τοπίο, απαντούμε ότι κάθε υποστολή της κατοχικής σημαίας από το νησί μας είναι πράξη αντίστασης και αγώνα και τίποτα διαφορετικό. Όταν μας θέτουν το ερώτημα «Ομοσπονδία ή διχοτόμηση», το μόνο που έχουμε να απαντήσουμε είναι Απελευθέρωση. Τέτοιου είδους ψευτοδιλλήματα είναι που μας οδήγησαν στους «οδυνηρούς συμβιαβασμούς», στην υποταγή και στην ανικανότητα ορθής λύσης του Κυπριακού προβλήματος.

Επιθυμούμε την αλλαγή πορείας και όπως τεθεί το Κυπριακό στην πραγματική του βάση, αυτή της εισβολής και κατοχής. Σε όσους επιθυμούν την «επίλυση δικοινοτικού προβλήματος», ευχόμαστε να ξυπνήσουν από την ουτοπία στην οποία ζουν και να κατανοήσουν ότι το Κυπριακό δεν θα λυθεί με δικοινοτικές πορείες στην οδό Λήδρας, αλλά με πανεθνικό και κοινωνικό αγώνα ενάντια στην κατοχή. Καμιά υποχώρηση δεν είναι αποδεκτή όσον αφορά την επιστροφή μας στις πατρογονικές μας εστίες.

«Η αδράνεια και ο φιλοτομαρισμός είναι γνώρισμα και ένδειξις σαπίλας, εθνικής και κοινωνικής. Ντροπή σε εκείνους που τα προτιμούν, όταν οι άλλοι αγωνίζονται και πέφτουν.»– Γεώργιος Γρίβας Διγενής

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

«Επίλυση» του Κυπριακού με «πολιτική βούληση»

Σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προέβει ο Μουσταφά Ακιντζί δηλώνοντας πως για τη λύση του Κυπριακού προβλήματος χρειάζεται πραγματική πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα.

Συγκεκριμένα, δήλωσε πως «Το κυπριακό πρόβλημα είναι ένα ζήτημα με διαφορετικές διαστάσεις και αντιμετωπίζεται σε ένα κοινωνικό, διακοινοτικό, εθνικό και διεθνές πλαίσιο. Αυτός είναι ο λόγος που επιδιώκουμε τόσο εμείς όσο και η ελληνική κοινότητα, καθώς και η Τουρκία και ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών να βρισκόμαστε σε συζητήσεις με τη διεθνή κοινότητα γενικότερα για επίλυση. Τα προηγούμενα χρόνια είχε δημιουργηθεί μια σοβαρή πρόοδος σε σχέση με αρχές και έγγραφα. Η πραγματική πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα είναι απαραίτητη για να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα που βασίζεται σε αυτά. Κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι θα συνεχίσουμε να επιδεικνύουμε αυτή τη θέληση εκ μέρους του τουρκοκυπριακού λαού από την αρχή της διαδικασίας. Σε αυτή τη διαδικασία, η εμπιστοσύνη και η υποστήριξη του λαού μας θα είναι ο πιο αναγκαίος και καθοριστικός παράγοντας».

Ο κ. Ακιντζί θεωρεί πως βρήκε την κρυφή συνταγή για το Κυπριακό και πως αυτή είναι η πολιτική βούληση και η αποφασιστικότητα. Φυσικά από τη διαδικασία των συνομιλιών, των Πενταμερών και των «άτυπων», ο μόνος που κερδίζει είναι το κατοχικό καθεστώς και κατ’ επέκταση η Τουρκία. Οι απανωτές υποχωρήσεις της δικής μας πλευράς, όπως επίσης και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης σε συνδυασμό με την ανύπαρκτη εθνική μας στρατηγική, τοποθετούν σε πλεονεκτική θέση την τουρκική πλευρά. Βήμα προς βήμα, οι Τούρκοι πλησιάζουν όλο και περισσότερο στην επίτευξη των στόχων της.

Από την πλευρά του, ο κ. Ακιντζί προσπαθεί να μας πείσει πως η λύση βρίσκεται στο τραπέζι συνομιλιών. Όμως, είναι γνωστή η επιδίωξη της Τουρκίας να μας οδηγεί κάθε φορά σε διαπραγματευτικές συνομιλίες, κατά τις οποίες πιέζει για περισσότερες υποχωρήσεις, όπως έγινε άλλωστε και στο Κραν Μοντανά. Η πραγματική λύση όμως απέχει αρκετά από τα δείπνα, τα «εις υγείαν» με τη ζιβανία και τις «μυστικές» συναντήσεις.

Η πραγματική λύση βρίσκεται στον τερματισμό των οποιωνδήποτε παράνομων ενεργειών στην θαλάσσια περιοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς και στη Νεκρά Ζώνη. Επίσης, η πραγματική λύση δεν θα επέλθει μέσα από την «αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση» για εφαρμογή του εκτρώματος της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Θα επέλθει με την εφαρμογή του δικαίου που θα καταργεί την παράνομη κατοχή, τον εποικισμό, τον στρατό κατοχής και το παράνομο μόρφωμα που μολύνει την πατρίδα μας.

Εθελοτυφλούν ο κ. Ακιντζί και ορισμένοι οπισθοδρομικοί – απορριπτικοί. Προσπερνούν τον εποικισμό που πραγματοποιείται στις πόλεις μας. Αγνοούν το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι περικυκλωμένη από παντού με στρατό. Συνεχίζουν ακάθεκτοι να μας «χορταίνουν» με το παραμύθι της μιας και μοναδικής λύσης.

Η αλλαγή στρατηγικής δεν αποτελεί πλέον μια εκ των επιλογών της δική μας πλευράς, αλλά την μοναδική επιλογή. Ο «διακοινοτικός διάλογος» ήταν ένα τεράστιο λάθος από την αρχή, που έχει πλέον ναυαγήσει. Ο κ. Ακιντζί μας κλείνει το μάτι, μα η μόνη απάντηση στα λεγόμενά του θα έπρεπε να είναι πως θα σταματήσουμε να γινόμαστε η μαριονέτα του κάθε Ακιντζί. Παρά να «χτίζουμε» σχέσεις με τους κατοχικούς ηγέτες, καλύτερα θα ήταν να «χτίσουμε» τα θεμέλια ενός αγώνα εθνικού και διαχρονικού για την επιστροφή μας στις πατρογονικές μας εστίες. 45 χρόνια θα μας ήταν αρκετά…

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης