29 Οκτωβρίου-ημέρα μνήμης των αγνοουμένων αδελφών μας

29 Οκτωβρίου. Ημέρα μνήμης και τιμής των αγνοουμένων μας από την βάρβαρη εισβολή των τούρκων, τον μαύρο Ιούλιο του 1974. Ορίστηκε από την βουλή το 2010 ως η μέρα τιμής των άτυχων εκείνων ανθρώπων που έπεσαν στα χέρια των εισβολέων και ποιος ξέρει τι απέγιναν… Οι μανάδες τους και οι συγγενείς τους ακόμα περιμένουν!

Από το 1974, 1619 αγνοούνται. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές οι 613 ήταν πολίτες χωρίς στρατιωτική ιδιότητα, εκ των οποίων οι 116 ήταν γυναίκες και παιδιά. Οι υπόλοιποι υπηρετούσαν την Εθνική Φρουρά είτε σαν κληρωτοί, είτε σαν μόνιμοι αξιωματικοί, είτε έφεδροι Αξιωματικοί και οπλίτες που επιστρατεύθηκαν για να αντιμετωπίσουν την εισβολή των βαρβάρων στο νησί μας. Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός μειώθηκε μετά την ανεύρεση μερικών λειψάνων αγνοουμένων, χρησιμοποιώντας την μέθοδο συνταύτισης γονιδίων.Τραγικό παράδειγμα, σε ομαδικό τάφο στην περιοχή Τραχώνι, βρέθηκε και ο μικρότερος αγνοούμενος. Η ανακάλυψη ήταν συγκλονιστική, αφού εντοπίστηκαν τα οστά ενός βρέφους μόλις μερικών μηνών (γεννήθηκε το 1974), που οι Τούρκοι, όπως αποδείχθηκε από μαρτυρίες, το πήραν από την αγκαλιά της μάνας του και το δολοφόνησαν. Στον τάφο βρέθηκαν επίσης τα οστά της μητέρας του βρέφους, της 11χρονης αδελφής της, της γιαγιάς της, καθώς και τα οστά του πατέρα του βρέφους Ανδρέα Κυριάκου.

Μετά από 45 ολόκληρα χρόνια, και αφού προηγήθηκαν συνεχείς εκκλήσεις από Διεθνής οργανισμούς προς την Τουρκία, οι απάνθρωποι εισβολείς αρνούνται πεισματικά να δώσουν οποιαδήποτε στοιχεία των αγνοουμένων αδελφών μας.
Οι συγγενείς των αγνοουμένων στέκονται ακόμη καρτερικά, κρατώντας το λάβαρο του αγώνα ψηλά ενημερώνοντας τον κόσμο, Έλληνες Κύπριους και τουρίστες, για τα αποτρόπαια εγκλήματα της Τουρκίας, προσπαθώντας να τους αποτρέψουν από το να επισκέπτονται τα κατεχόμενα. Αποτελούν τραγικές φιγούρες του δράματος της Κύπρου όλα αυτά τα χρόνια. Μας θυμίζουν ότι είμαστε θύματα παράνομης εισβολής και κατοχής από την τούρκικη θηριωδία, μέσα στο νέοκυπριακό όνειρο. Με μια φωτογραφία στο χέρι και με δάκρυα στα μάτια περιμένουν για την μέρα της λύτρωσης.

Είναι χρέος όλων μας να μην ξεχάσουμε και να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Η Τουρκία διέπραξε εγκλήματα και κάποια στιγμή πρέπει να πληρώσει. Το δράμα δεν ανήκει μόνο στους συγγενείς εκείνων των ανθρώπων που ζουν ένα Γολγοθά, αλλά σε όλους μας.  Η Κυπριακή Κυβέρνηση οφείλει να ασχοληθεί επιτέλους με το πραγματικό πρόβλημα του τόπου μας και να πιέσει την Τουρκία, όπως και την διεθνή κοινότητα, για την εξακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων μας. Είναι καιρός οι πολιτικοί του τόπου μας να θέσουν το Κυπριακό ζήτημα στην σωστή του βάση και να παλέψουν για μια Κύπρο ελεύθερη και ελληνική.

Ως Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης, δίνουμε υπόσχεση πως από τη δική μας πλευρά, ο αγώνας για δικαίωση και απελευθέρωση θα συνεχιστεί . Καμιά υποχώρηση δεν επιτρέπεται σε εθνικά θέματα, πόσο μάλλον για ανθρώπους, που χάθηκαν λόγω της βαρβαρότητας του Αττίλα. Οι παππούδες μας, οι γιαγιάδες μας,τα παιδιά και τα εγγόνια μας, εδώ και 45 συναπτά έτη αγνοούνται και μόνο μέσω του αγώνα θα εξακριβωθεί η τύχη τους.


Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ.  Θεσσαλονίκης

Advertisements

 

Οι Νέο-Βερολινέζοι και η ομοσπονδιακή κομπανία

Έκλεισε η άτυπη συνάντηση Αναστασιάδη – Ακκιντζί για τις 25 Νοεμβρίου στο Βερολίνο, ούτως ώστε να συζητηθούν τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό έπειτα από πρόσκληση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες. Ξεκάθαρη επίσης είναι και η προσπάθεια συμβολισμού με την επιλογή του Βερολίνου ως τοποθεσία πραγματοποίησης της άτυπης συνάντησης.

Μόνο που εδώ δεν υπάρχει τείχος που χωρίζει δύο ομοεθνείς λαούς. Το πρόβλημα στην Κύπρο είναι η εισβολή της Τουρκίας και η 45χρονη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% του νησιού μας και όχι ένα τείχος που μας χωρίζει ιδεολογικά. Όσοι ονειρεύονται περιστέρια που κουβαλούν «κλάδους ελαίας», καλύτερα να κοιτάξουν λίγο προς τη θάλασσα και να νιώσουν την απειλή των τουρκικών πολεμικών πλοίων. Έτσι, μπορεί να καταλάβουν τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Ο κ. Αναστασιάδης και η ομοσπονδιακή κομπανία πρέπει επιτέλους να αναλάβουν πραγματικά το ιστορικό βάρος της ευθύνης της απαλλαγής από την κατοχή. Αν είναι κάτι που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι ποτέ στην πολιτική δεν θα έπρεπε ένας ηγέτης να διαπραγματεύεται, την ίδια ώρα που απειλείται η εθνική κυριαρχία του κράτους του, εκτός εάν έχει αποφασίσει ότι θα αποδεχτεί τους όρους παράδοσης που θα τεθούν από τον κατακτητή του. Είναι γεγονός ότι υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, η Τουρκία θα φροντίσει αρχικά την επιτυχία των επιδιώξεών της εις βάρος του νησιού μας και μόνο τότε υπάρχει πιθανότητα να προσκαλέσει τους ηγέτες μας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Εκτός όλων των άλλων, ο κ. Αναστασιάδης αποδέχεται να διαπραγματευτεί με έναν ηγέτη ενός παράνομου κατοχικού μορφώματος που εγκαταστάθηκε στην περιοχή μετά από στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας. Το γεγονός αυτό και μόνο, υποβιβάζει τον ρόλο του ως Πρόεδρος αναγνωρισμένου διεθνώς κράτους και ανάγει τον παράνομο κατοχικό ηγέτη σε ισότιμο συνομιλητή. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έπρεπε να συνομιλεί με τον πραγματικό υπαίτιο της εισβολής, αυτόν που διατηρεί παράνομη παρουσία 40 χιλιάδων στρατιωτών στο νησί μας και αυτόν που ευθύνεται για χιλιάδες σκοτωμούς, βιασμούς και 200 χιλιάδες πρόσφυγες, την Τουρκία. Οι συνομιλίες του ΠτΔ με τον κατοχικό ηγέτη δίδουν διπλωματικά όπλα στην Τουρκία και το ψευδοκράτος και επιβάλλεται να τερματιστούν ΑΜΕΣΑ.

Οι αξιωματούχοι θα έπρεπε να κατανοήσουν ότι οι συνομιλίες, είτε άτυπες είτε επίσημες, πραγματοποιούνται μεταξύ του ηγέτη του ψευδοκράτους και του μόνου νόμιμου ηγέτη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επομένως, το σημαντικό δεν είναι η επισημότητα της συνάντησης, αλλά το γεγονός ότι δίδεται υπόσταση στο ψευδοκράτος.

Η κατοχή, η εισβολή και η τουρκική επιθετικότητα δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν με ανούσιες συνομιλίες. Ο μακραίωνος αγώνας που θα επιφέρει στην Κύπρο την πολυπόθητη Απελευθέρωση αποτελεί τη μοναδική λύση. Όσοι νιώθουν νέο-Βερολινέζοι και ονειρεύονται ψευτοειρηνιστικά μηνύματα, ας πάρουν το παράδειγμα των Κούρδων, των Ποντίων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των προγόνων μας για να κατανοήσουν ότι το συρματόπλεγμα της κατοχής ΔΕΝ θα σπάσει με φιλειρηνιστικά φεστιβάλ και δυσλειτουργικές λύσεις.

«Τιμή σε εκείνους που φέρουν τραύματα. Τα τραύματα στους αγώνες είναι παράσημα. Η αδράνεια και ο φιλοτομαρισμός είναι γνώρισμα και ένδειξις σαπίλας, εθνικής και κοινωνικής. Ντροπή σε εκείνους που τα προτιμούν, όταν οι άλλοι αγωνίζονται και πέφτουν.» – ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΙΒΑΣ ΔΙΓΕΝΗΣ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Κατσίφας Κωνσταντίνος – 28 Οκτωβρίου 2018

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας ήταν ένα παιδί 35 χρονών, που είχε την ευχή και την κατάρα, να κατάγεται από την μαρτυρική Βόρεια Ήπειρο. Κατάρα γιατί η Βόρειος Ήπειρος είναι αποκομμένη από τον εθνικό κορμό και έχει παραδοθεί εδώ και χρόνια από το ελλαδικό κράτος στις τύχες των Αλβανών. Όμως και ευχή, γιατί όπως διαπιστώσαμε στις κατά καιρούς αποστολές μας στην Βόρεια Ήπειρο, είναι τιμή για κάποιον να είναι Έλληνας Βορειοηπειρώτης.

Μακριά από το Ελλαδικό κράτος, που το να είναι κάποιος πατριώτης θεωρείται πλέον «ντεμοντέ» από τις νεοταξικές σημερινές ιδεολογίες, αυτοί οι άνθρωποι βρήκαν την ευκαιρία να αναπτύξουν μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα. Οι Βορειοηπειρώτες, παρότι είναι ξεχασμένοι και παρατημένοι, δεν έχουν σταματήσει να αγωνίζονται για τα δίκαια τους.

Σε αυτό το σημείο θέλουμε να καταγγείλουμε και τις συνθήκες εξαθλίωσης, κάτω από τις οποίες ζουν οι κάτοικοι των Ελληνικών περιοχών της Βορείου Ηπείρου. Είναι αναγκασμένοι να υποστούν ένα καθεστώς τρομοκρατίας στην περιοχή. Το Αλβανικό κράτος τους καταπιέζει καθημερινά και είναι αναγκασμένοι να υποστούν φυλετικές διακρίσεις, φτώχεια και ρατσισμό, ασχέτως αν υπάρχει σύμβαση που τους αναγνωρίζει ως εθνική μειονότητα, που υποτίθεται θα έπρεπε να τους προστατεύει.

Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, ένα νέο παιδί μεγαλωμένο με τις αρχές και τις αξίες του πατριωτισμού, στο ελληνικότατο χωριό Βουλιαράτες του Αργυρόκαστρου, δεν άντεχε να βλέπει την ιδιαίτερη πατρίδα του κατεχόμενη και τους συμπατριώτες του να ζουν υποδουλωμένοι. Ένιωθε την ανάγκη για έμπρακτη στήριξή τους, για να μπορούν να νιώθουν επιτέλους Ελεύθεροι στο χωριό τους. Ο Κωνσταντίνος πρωταγωνίστησε πάρα πολλές φορές σε σκηνικά στο χωριό του, που ανύψωναν το καταρρακωμένο ηθικό των συγχωριανών του. Αντιστάθηκε πολλές φορές στην αλβανοποίηση του χωριού του.

Ο Κωνσταντίνος είχε έντονο το συναίσθημα της αγάπης για την πατρίδα και το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία που του παρουσιαζόταν. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε γίνει στόχος από τις αλβανικές αρχές. Βλέπετε, ο Κωνσταντίνος δεν «έτυχε να είναι στο λάθος σημείο, την λάθος στιγμή», όπως μας τα παρουσιάζουν. Είχε απασχολήσει αμέτρητες φορές τις αρχές της Αλβανίας, που είχε αγανακτήσει με την αντιστασιακή του δράση.  Έπρεπε να κάνουν κάτι για την περίπτωση του. Έπρεπε να βρουν μια αφορμή για να τον «ξεφορτωθούν». Από τη στιγμή που δεν τους την έδινε, έπρεπε να την δημιουργήσουν.

Τα χωριά της Βορείου Ηπείρου είναι αναγνωρισμένα, εθνικά και θρησκευτικά, ως μειονότητες. Αυτό σημαίνει ότι απολαμβάνουν κάποια μειονοτικά δικαιώματα, παραδείγματος χάρη την ανύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις Εθνικές Επετείους και για τα παιδιά, δικαίωμα φοίτησης σε Ελληνόφωνα σχολεία.

Στο σκηνικό της 28ης Οκτωβρίου, η Αλβανική Αστυνομία απείλησε να κατεβάσει την Ελληνική Σημαία, που ανεβάζει κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ο Κωνσταντίνος στο χωριό του. Μετά από μια έντονη λεκτική αντιπαράθεση, σύμφωνα με μαρτυρίες, ένας Αλβανός αστυνομικός δείχνει προκλητικά το όπλο του στον Κωνσταντίνο. Δεν άντεξε άλλο. Δεν άντεξε να είναι υποδουλωμένος. Δεν άντεξε την ταπείνωση και τον εξευτελισμό. Έκανε αυτό που θα έκανε ο καθένας στη θέση του. Πήγε σπίτι, αποχαιρέτησε τη μάνα του και πήρε το όπλο του. Αντιστάθηκε σε αυτούς που τον είχαν υποταγμένο μια ζωή. Πυροβόλησε στον αέρα προς εκφοβισμό και έτρεξε στα βουνά. Μέσα σε ένα σκηνικό με αρκετά θολά σημεία και αρκετά αναπάντητα ερωτήματα, ο Κωνσταντίνος βρίσκεται δολοφονημένος με μια σφαίρα στο κεφάλι και μια στο στήθος. Ένας αγωνιστής της Ελευθερίας, κείτεται στο έδαφος, δολοφονημένος για τις ιδέες του.

 

Οι Ιδέες όμως δεν πεθαίνουν με δύο σφαίρες και οι νεκροί είναι πραγματικά νεκροί μόνο όταν τους ξεχάσουμε. Σου υποσχόμαστε όμως Κωνσταντίνε ότι δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Γιατί η μνήμη είναι γρανάζι και όσο τρέχει θα μας υπενθυμίζει ότι για να έχουμε Ελεύθερες πατρίδες, θέλουμε Ήρωες. Ήρωες σαν εσένα Κωνσταντίνε, που όπως και ο Αριστοτέλης Γκούμας, αρνήθηκες να υποταχθείς στον αλβανικό καθεστώς και στο ανθελληνικό κράτος του. Η ιστορία θα σε γράψει στη λίστα με τους νικητές. Σου υποσχόμαστε πως θα αγωνιστούμε για τα ιδανικά για τα οποία θυσιάστηκες.

Οι θυσίες του Κωνσταντίνου, του Τάσου, του Σολωμού και του Γκούμα δεν θα πάνε χαμένες. Αναζωπύρωσαν το συντετριμμένο εθνικό φρόνημα των Ελλήνων. Αυτοί οι σύγχρονοι Ήρωες, αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με τα σημερινά δεδομένα, αρνήθηκαν να υποταχθούν στους κατακτητές, επέλεξαν να μετουσιώσουν σε πράξει, τις ιδέες τις οποίες εκπροσωπούν. Στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου, αποτυπώνεται το πρόσωπο του κάθε σύγχρονου Εθνομάρτυρα και ο καλύτερος τρόπος να τιμήσεις τη μνήμη ενός Εθνομάρτυρα, είναι να συνεχίσεις τον Αγώνα του.

ΚΑΤΣΙΦΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

28 Οκτωβρίου 1940. Τις πρώτες πρωινές ώρες, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμμανουέλε Γκράτσι,  παραδίδει τελεσίγραφο στον Έλληνα δικτάτορα, Ιωάννη Μεταξά, με το οποίο ουσιαστικά ζητούσε την παράδοση της χώρας. Απαιτούσε ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού, προκειμένου να καταλάβει σημεία της Ελλάδας, για την κάλυψη αναγκών ανεφοδιασμού και διευκολύνσεων για τις μετέπειτα προωθήσεις του στην Αφρική.

Μετά την ιστορική φράση του Ιωάννη Μεταξά «Alors, c’est la guerre»  στον Ιταλό Πρέσβη, που σήμαινε «ΟΧΙ», είχαμε ουσιαστικά την έναρξη του Ελληνοιταλικού πολέμου. Ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι αναφέρει στα απομνημονεύματά του:

«Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».

 

Το περήφανο «ΟΧΙ» του Μεταξά εξέφραζε το Ελληνικό λαϊκό αίσθημα, την άρνηση για παράδοση της χώρας, αλλά και την άρνηση ενάντια στην υποταγή και την υποδούλωση της στο φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι. Μετά την κατάκτηση της Αλβανίας το 1939, αλλά και πολλών βρετανικών βάσεων στην Αφρική, επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια. Σκοπός του Μουσολίνι ήταν να κυριαρχήσει στη Μεσόγειο, έτσι ώστε να αποδείξει στους Γερμανούς και τους συμμάχους του Άξονα, ότι μπορεί και αυτός να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες, παρόμοιες με του Αδόλφου Χίτλερ.

Ο Ελληνικός στρατός αντεπιτέθηκε και ανάγκασε τον Ιταλικό να υποχωρήσει. Μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, σχεδόν το ένα τέταρτο του εδάφους της Αλβανίας είχε καταληφθεί από τους Έλληνες.  Ο Ελληνικός στρατός, αφού απέκρουσε την ξαφνική επίθεση στα βουνά της Πίνδου, προχώρησε νικηφόρα και μπήκε στην Βόρεια Ήπειρο, όπου οι Έλληνες κάτοικοι τον υποδέχτηκαν ως ελευθερωτή. Οι Ιταλοί επιχείρησαν να αντεπιτεθούν τον Μάρτιο του 1941. Ωστόσο, παρόλο που κέρδισαν μικρές εδαφικές εκτάσεις, η αντεπίθεση απέτυχε.

Ο Χίτλερ, βλέποντας ότι οι Ιταλοί παρά τον καλό εξοπλισμό και τις μεγαλύτερες δυνάμεις τους, δεν μπορούσαν να κατακτήσουν την Ελλάδα των Ηρωικών αγωνιστών, αποφάσισε να επέμβει ο ίδιος τον Απρίλιο του 1941. Ο στρατός μας που υπερασπιζόταν το Ρούπελ και τα άλλα οχυρά στα σύνορα με τη Βουλγαρία, αγωνίστηκε ηρωικά. Η Ελλάδα όμως δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και τους δυο επιδρομείς. Οι Γερμανοί για να την κατακτήσουν, αναγκάστηκαν να θυσιάσουν διαλεχτά τμήματα του στρατού τους.

Ο ηρωικός αγώνας του Ελληνικού στρατού, εκτός από τις μεγάλες απώλειες που προκάλεσε στον Άξονα, ανάγκασε τη Γερμανία να καθυστερήσει την επίθεση της εναντίον της Ρωσίας. Αυτή η καθυστέρηση συνέβαλε στην τελική ήττα των Γερμανών, οι οποίοι εκτός από την αντίσταση των Ρώσων, είχαν να αντιμετωπίσουν και τον ανυπόφορο ρωσικό χειμώνα.

Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την Έλλαδα, παραχώρησαν τμήματα της Μακεδονίας και της Θράκης στους συμμάχους τους, τους Βουλγάρους. Την υπόλοιπη χώρα τη μοιράστηκαν με τους Ιταλούς. Στην Ελλάδα ξεκίνησε η τριπλή κατοχή, όπου πείνα και εξαθλίωση μάστιζε το λαό. Τα τρόφιμα ήταν ελάχιστα, αφού τα περισσότερα τα έπαιρναν οι κατακτητές. Η κατάσταση στις πόλεις και κυρίως στην Αθήνα ήταν απελπιστική.

Ο Ελληνικός λαός όμως, δεν έσκυψε το κεφάλι, δεν λύγισε. Σύντομα, άρχισε ο ανταρτοπόλεμος εναντίον των κατακτητών στα Ελληνικά βουνά. Περιοχές ολόκληρες απελευθερώθηκαν και στην «Ελεύθερη Ελλάδα» που δημιουργήθηκε λειτούργησαν νέοι θεσμοί. Οι Γερμανοί αντέδρασαν με μανία. Φυλάκιζαν, βασάνιζαν, κατάστρεφαν και έκαιγαν πόλεις και ολόκληρα χωριά. Χιλιάδες άνθρωποι αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν. Η απελευθέρωση της Ελλάδας επήλθε στις 12 Οκτωβρίου 1944. Αργότερα, η Ελλάδα κατάφερε να προσαρτήσει τα Δωδεκάνησα, τα οποία μέχρι τότε ήταν υπό ιταλική κατοχή.

Ως Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης, τιμούμε και γιορτάζουμε την ηρωική στάση ολόκληρου του Ελληνισμού απέναντι στο φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι και της ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ. Ο ηρωικός Αγώνας των Ελλήνων αγωνιστών και η άρνηση υποδούλωσης στον κατακτητή, αποτελεί φάρο για κάθε νέο που αγαπάει και σέβεται την πατρίδα του.

 Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει,
δεν την σκιάζει φοβέρα καμμιά,
μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει,
και ξανά προς την δόξα τραβά !!!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ!  ΖΗΤΩ ΤΟ ΟΧΙ! ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Η Επέτειος της Σημαίας – 27 Οκτωβρίου

Η πρώτη γαλανόλευκη, με το λευκό σταυρό και το γαλανό φόντο, σχεδιάστηκε, υφάνθηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε στην Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκιάθο το 1807, από τον ενδοξότερο οπλαρχηγό της Θεσσαλίας, τον Νικοτσάρα, τον καπετάνιο Γιάννη Στάθα και τον Όσιο Ηγούμενο της Μονής, Νήφωνα. Καθορίστηκε το 1822 μέχρι το 1978 από το Σύνταγμα Επιδαύρου  και είχε το Σταυρό ως σύμβολο της ορθόδοξης πίστης μας. Η Επίσημη σημαία του Ελληνικού κράτους καθιερώθηκε με νόμο στις 21 Δεκεμβρίου του 1978, η «ναυτική», αυτή με τις οριζόντιες λευκές και γαλάζιες γραμμές.

Η μπλε σημαία με το λευκό σταυρό στο κέντρο από το 1832 μέχρι το 1974, χρησιμοποιούνταν στο εσωτερικό της χώρας και η σημερινή σημαία στο εξωτερικό. Το γαλάζιο και το λευκό, συμβολίζουν το γαλάζιο της Ελληνικής θάλασσας και το λευκό των κυμάτων. Έχει πάνω της 9 οριζόντιες γραμμές, οι οποίες αντιστοιχούν στις 9 συλλαβές του συνθήματος της Ελληνικής Επανάστασης, «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ‘Η ΘΑΝΑΤΟΣ». Τέλος, ο λευκός σταυρός συμβολίζει την  αφοσίωση των Ελλήνων στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη.

Η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη με περιστατικά αγωνιστών που έπεσαν για την προστασία της Ελληνικής Σημαίας, ούτως ώστε να κυματίζει περήφανη και ελεύθερη στα Ελληνικά εδάφη.

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας δεν έλειψαν τα επαναστατικά κινήματα των υπόδουλων Ελλήνων, οι οποίοιι κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων τους ύψωναν και από μια σημαία, η οποία ήταν αυτοσχέδια επινόηση του κάθε αρχηγού. Το γεγονός αυτό θεωρείτο φυσιολογικό εφόσον δεν υπήρχε ενιαία κρατική υπόσταση να επιβάλλει ένα κοινό έμβλημα. Οι περισσότερες από αυτές τις σημαίες είχαν κοινά χαρακτηριστικά αλλά το κυριότερο όλων ήταν ο σταυρός, λόγω του ότι η εκκλησία αποτελούσε τον κυριότερο παράγοντα συσπείρωσης του ελληνικού πληθυσμού επί της Τουρκοκρατίας. Σύντομα ο Σταυρός επιβλήθηκε ως θρησκευτικό και πολιτικό έμβλημα του υποταγμένου έθνους, σε τέτοιο βαθμό ώστε οι κληρικοί έγιναν επικεφαλής εξεγέρσεων χρησιμοποιώντας ως σημαίες τα  ιερά λάβαρα των εκκλησιών τους.

Μετά τη κατάληψη της Τριπολιτσάς, το Σεπτέμβριο του 1821, ο Παπαφλέσσας έκοψε ένα κομμάτι από την εσωτερική πλευρά του ράσου του και ζήτησε από τον οπλαρχηγό Κεφάλα να σχίσει δύο λωρίδες από τη λευκή του φουστανέλα. Με αυτά τα κομμάτια κατασκευάστηκε μια αυτοσχέδια σημαία, η οποία υψώθηκε κάτω από τις κραυγές των Ελλήνων πολεμιστών. Αυτή η σημαία αποτέλεσε το πρώτο σχέδιο της επίσημης σημαίας του ελληνικού κράτους μετά την Απελευθέρωση.

Η σημαία της ξηράς θα ήταν τετράγωνη, κυανού χρώματος, με έναν λευκό σταυρό στη μέση. Η ναυτική σημαία διακρινόταν σε πολεμική και εμπορική. Η πολεμική διαιρέθηκε σε εννέα οριζόντια παραλληλόγραμμα. Στην άνω εσωτερική γωνία της υπήρχε κυανό τετράγωνο με λευκό σταυρό στη μέση. Τα παραπάνω ενέκρινε και επικύρωσε και το Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδας στην Τροιζήνα τον Μάιο του 1827, ορίζοντας να μη μεταχειρίζονται οι Έλληνες άλλες σημαίες, τόσο στην ξηρά, όσο και στη θάλασσα. Η παραπάνω διαταγή αρχικά εφαρμόστηκε καθολικά, στη συνέχεια όμως όχι, διότι προσέκρουσε στο έντονο τοπικιστικό πνεύμα των επαναστατών. Στις 30 Ιουλίου 1828, ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, εκδίδει ψήφισμα, σύμφωνα με το οποίο, τα πολεμικά και τα εμπορικά πλοία, θα φέρουν την ίδια σημαία.

Η σημαία είναι το σύμβολο του κάθε Έθνους. Η δική μας γαλανόλευκη, είναι το σύμβολο του ιερού Ελληνικού μας Έθνους, είναι το πιο περήφανο κομμάτι της Ελλάδας και του λαού της.

«…Κι ὁ σταυρὸςποὺ λαμπυρίζει
στὴν ψηλή σου κορυφή,
εἶν᾿ ὁ φάρος ποὺ φωτίζει
μίαν ἐλπίδα μας κρυφή.

Σὲθωρῶ κι ἀναθαρρεύω
καὶτὰ χέρια μου χτυπῶ,
σὰνἁγίασὲ λατρεύω,
σὰ μητέρα σ᾿ ἀγαπῶ.

Κι ἀπ᾿ τὰ στήθη μου ἀνεβαίνει
μία χαρούμενη φωνή:
«Νἆσαι πάντα δοξασμένη,
ὦ Σημαία γαλανή!»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

F-16 και αντιδράσεις

Ελληνικά μαχητικά τύπου F-16 πέταξαν στον Ελληνικό κυπριακό ουρανό, τα οποία μετά από 19 χρόνια συμμετείχαν ξανά σε κοινή άσκηση με την Κύπρο. Τα Ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη, πέταξαν στα πλαίσια της τελικής φάσης της τακτικής άσκησης «Ατσάλινο Βέλος», της Εθνικής Φρουράς σε συνεργασία με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Η άσκηση πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Καλού Χωριού Λάρνακας και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας, επρόκειτο για άσκηση ελέγχου και διοίκησης των διακλαδικών επιχειρήσεων για καλύτερη ανταπόκριση σε επιχειρησιακές αποστολές, καθώς και αύξηση της ικανότητας των διακλαδικών επιχειρήσεων από ξηράς και αέρος.

Η παρουσία των Ελληνικών μαχητικών, αφενός τόνωσε το αίσθημα ασφάλειας και αφετέρου έστειλε το μήνυμα πως το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου έχει προοπτικές και πως σίγουρα δεν αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Σύμφωνα με επιτελείς του ΓΕΕΘΑ, «Η αποστολή των ελληνικών μαχητικών επιβεβαιώνει τις δυνατότητες άμεσης και αποτελεσματικής επέμβασης της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας στην περιοχή τη Κύπρου, άλλωστε αυτός ήταν και ο σκοπός της συμμετοχής των ελληνικών δυνάμεων στην άσκηση». Ωστόσο, ήταν και μερικοί που αντέδρασαν για τη διέλευση των τριών μαχητικών, παρουσιάζοντας για ακόμα μια φορά την ανθελληνικό χαρακτήρα αυτών και του κόμματος τους.

Συγκεκριμένα, η βουλευτής του ΑΚΕΛ κ. Μαύρου εξέφρασε την αντίθεση της προς τα λεγόμενα του γενικού γραμματέα του ΔΗΚΟ κ. Αντωνιάδη, ο οποίος χαιρέτησε τη συμμετοχή της Ελληνικής αεροπορίας, αναφέροντας «…αφήστε τον κόσμο να σκεφτεί σοβαρά ποια είναι η κατάσταση και να μην του καλλιεργούμε ανεδαφικές προσδοκίες. Τώρα τι; Τα αεροσκάφη και οι αλεξιπτωτιστές θα διώξουν το Γιαβούζ;». Φανερά ενοχλημένη, θεωρεί πως η Ελληνική προστασία στον εναέριο χώρο του νησιού δεν ωφελεί την άμυνα του, αρνούμενη να κατανοήσει ότι είναι η μοναδική αεροπορική προστασία που θα μπορούσε να λάβει το νησί.

Και φυσικά, δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν οι αντιδράσεις του ψευδοκράτους. Συγκεκριμένα, το ψευδο«υπουργείο εξωτερικών» κάνει λόγο για «παραβίαση του εναέριου χώρου της τδβκ». Όπως αναφέρει ο Κουντρέτ Οζερσάι, έγιναν διαβήματα για τις «προκλητικές» ενέργειες, όπως τις χαρακτηρίζει, ενώ παράλληλα προσθέτει πως θέτουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα της περιοχής. Αξίζει να σημειωθεί, πως τα τουρκικά ραντάρ δεν αντιλήφθηκαν τα Ελληνικά F-16, ούτε καν το μεταγωγικό C-130 που πέταξαν στους Κυπριακούς αιθέρες και σε πολύ κοντινή απόσταση από το γεωτρύπανο «Yavuz», το οποίο συνοδεύεται από πολεμικά πλοία.

Ωστόσο, αφού συνειδητοποίησαν την δυναμική παρουσία των Ελληνικών μαχητικών, οι Τούρκοι απογείωσαν τα δικά τους μαχητικά για να παρεμποδίσουν τα αντίστοιχα Ελληνικά, κάτι που δεν κατάφεραν. Λίγες ώρες μετά, η τουρκική πολεμική αεροπορία πραγματοποίησε υπερπτήσεις πάνω από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Τα τουρκικά F-16 πέταξαν σε ύψος 28 χιλιάδων ποδών, όμως αναχαιτίστηκαν και πάλι από τα Ελληνικά μαχητικά.

Πραγματικά δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε ποια σταθερότητα θέτουν σε κίνδυνο τα ελληνικά μαχητικά. Αυτή που διασφαλίζει η τούρκικη αεροπορία ή τα γεωτρύπανα; Και ποιας περιοχής; Της περιοχής που μας ανήκει; Δεν μπορείτε κ. Όζερσαι να μιλάτε για σταθερότητα όταν τουρκικά γεωτρύπανα βρίσκονται στην ΑΟΖ της ΚΔ και πόσο μάλλον όταν τα τουρκικά μαχητικά περνάνε από το ψευδοκράτος προκλητικά κάθε 15 Νοεμβρίου.

Αλλά σε αυτή την κωμωδία, πιο αστείοι είναι οι ανιστόρητοι Έλληνες Κύπριοι που στήνουν εκστρατείες εναντίον της Ελλάδας και που θεωρούν ότι τα Ελληνικά μαχητικά δεν έχουν καμιά θέση στο νησί, συμφωνώντας με την προπαγάνδα του κατοχικού καθεστώτος. Βέβαια, το ότι έγινε μια στρατιωτική άσκηση σε συνεργασία με την Ελλάδα δεν σημαίνει ότι βρήκαμε τη λύση και ότι ενεργοποιήθηκε το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Τέτοιες ενέργειες, σε συνδυασμό με άλλες, θα πρέπει να γίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα για την κατοχύρωση της ασφάλειας του νησιού, μέχρι να επέλθει η πολυπόθητη Απελευθέρωση του νησιού μας και η Ένωση με την Μάνα Ελλάδα. Γι’ αυτό που ο Ευαγόρας, ο Κυριάκος, ο Γρηγόρης και άλλοι τόσοι έδωσαν τη ζωή τους.

«Ως Έλληνες ηρχίσαμεν τον Αγώνα, ως Έλληνες θα τον συμπληρώσωμεν, ως Έλληνες θα πραγματοποιήσωμεν την εθνικήν μας αξίωσιν και ως Έλληνες θα αποθάνωμεν».

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Άγιος Δημήτριος – Απελευθέρωση Θεσσαλονίκης

Διπλή γιορτή για τη Θεσσαλονίκη. Δεν γιορτάζεται μόνο η μνήμη του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλης, αλλά και η απελευθέρωσή της από τους Τούρκους.

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί ένα από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Ως αξιωματικός (ανθύπατος) του ρωμαϊκού στρατού, αγωνίστηκε για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης και μαρτύρησε διά λογχισμού επί αυτοκράτορος Μαξιμιανού. Είναι ο πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης και γιορτάζεται στις 26 Οκτωβρίου.

Σαν σήμερα, επίσης, έγινε η απελευθέρωση της πρωτεύουσας της Μακεδονίας. Μια σημαντική επέτειος, αφού ο Ελληνισμός κατάφερε μέσα από κακουχίες και αδιέξοδα, να εδραιώσει την Ελληνική κυριαρχία σε αλύτρωτες περιοχές κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο. Δόθηκε η ευκαιρία στην πόλη να αναπτυχθεί πολιτισμικά και να αναχαιτίσει τις βλέψεις των Οθωμανών αλλά και των άλλων πληθυσμών, που αποσκοπούσαν στο να αφομοιώσουν την πόλη για την εξυπηρέτηση των επεκτατικών τους βλέψεων.

Η ίδρυση της πόλης έγινε το 315 π.χ. από τον βασιλιά της Μακεδονίας Κάσσανδρο και η παρουσία των Μακεδόνων στο βορειοελλαδικό χώρο τοποθετείται γύρω στο 2000 π.χ. Εις απάντηση πολλών ημιμαθών, οι περίπου πέντε αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας και σκλαβιάς, δεν ήταν καθόλου ευνοϊκοί για τους κάτοικους της πόλης. Από τα πανάρχαια χρόνια η Ελληνική πόλη Θεσσαλονίκη, υπέφερε τα πάνδεινα από τους κατακτητές και οι πληθυσμιακές ομάδες της πόλης δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά παιχνίδι αφελληνισμού της πόλης και δημιουργίας μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, που απώτερο σκοπό είχε την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

Μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897, ο Ελληνικός στρατός κατάφερε να δυναμώσει σημαντικά και αφού η οθωμανική αυτοκρατορία κήρυξε πόλεμο στους συμμάχους, η Ελλάδα βρήκε την ευκαιρία και ενεπλάκη. Μετά από μια σειρά επιτυχών μαχών, με σημαντικότερη την μάχη των Γιαννιτσών όπου τα Ελληνικά στρατεύματα κατατρόπωσαν τους αντιπάλους, έφθασαν μέχρι τη Θεσσαλονίκη πριν από τους συμμάχους.  Η πόλη παραδόθηκε στους Έλληνες, έπειτα από υπογραφή συμφωνίας που επετεύχθη από τους Βασιλιά Κωνσταντίνο και Ταξίν Πασά. Αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι η απελευθέρωση συμβάδισε με την γιορτή του πολιούχου Αγίου της πόλης, Αγίου Δημητρίου.

Ως Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης, δεν μπορούμε παρά να τιμούμε τέτοιες ένδοξες μέρες εθνικής υπερηφάνειας. Ως Έλληνες Κύπριοι και Ορθόδοξοι Χριστιανοί, συνεχίζουμε τον αγώνα μας και ευελπιστούμε σε μια ακόμη μεγαλύτερη Ελλάδα, εθνικά ολοκληρωμένη, που θα λυτρώσει όλα τα αλύτρωτα εδάφη της, που θα δώσει χείρα βοηθείας στον απανταχού Ελληνισμό, με την Κύπρο αναπόσπαστο κομμάτι της.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης