Η Κρίση των Ιμίων, 25 Δεκεμβρίου – 31 Ιανουαρίου 1996

Ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου 1996 και ο Εθνικός Ύμνος κόβεται στη μέση. Τρεις Αξιωματικοί των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων διαβαίνουν την πόρτα της οδού της αθανασίας, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή στο Αιγαίο. Πρόκειται  για τους Αντιναύαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, Αντιναύαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και Αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό.

Το περιστατικό συνέβη κατά την  περίοδο της κρίσης των Ιμίων. Η κρίση ξεκίνησε από τις 25 Δεκεμβρίου 1995, όταν τουρκικό πλοίο, που προσάραξε στην περιοχή των Ιμίων, εξέπεμψε σήμα κινδύνου. Το λιμεναρχείο της Καλύμνου, που είναι και το πιο κοντινό, έστειλε αμέσως ρυμουλκό πλοίο για βοήθεια, όμως ο Τούρκος πλοίαρχος αρνήθηκε, υποστηρίζοντας πως η περιοχή είναι τουρκική. Στις 28 Δεκεμβρίου 1995, δύο ελληνικά πλοία αποκόλλησαν το τουρκικό και το οδήγησαν στην ακτή Κιουλούκ της Τουρκίας. Την ίδια μέρα, ένα τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος κατέπεσε σε ελληνικά χωρικά ύδατα, μετά από μάχη με ελληνικά μαχητικά. Ο πιλότος του σώθηκε με τη βοήθεια των Ελλήνων.

Η κρίση των Ιμίων κορυφώθηκε όταν στα τέλη Ιανουαρίου 1996, ως αντίδραση  στις τουρκικές προκλήσεις, ο Δήμαρχος Καλύμνου κατευθύνθηκε στην περιοχή και ύψωσε στη Μικρή Ίμια την Ελληνική Σημαία. Η απάντηση των Τούρκων ήρθε από δύο δημοσιογράφους, οι οποίοι μετέβησαν στην περιοχή, κατέβασαν την Ελληνική Σημαία και ύψωσαν τη δική τους, σκηνικό το οποίο προβλήθηκε και στην τουρκική τηλεόραση. Στις 28 Ιανουαρίου, πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού κατέβασε την Τουρκική Σημαία και ύψωσε την Ελληνική, ενώ Έλληνες βατραχάνθρωποι μετέβησαν στα Ίμια με σκοπό τη διαφύλαξη της σημαίας. Στόλοι και από τις δύο πλευρές συγκεντρώθηκαν στην περιοχή, ενώ μαρτυρίες λένε ότι το Ελληνικό  Πολεμικό Ναυτικό ήταν σε ετοιμότητα και περίμενε άδεια από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σιμήτη, για να «τσακίσει» τον τουρκικό στόλο.

Στις 31 Ιανουαρίου 1996, ελικόπτερο  του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, στο οποίο επέβαιναν οι τρεις ήρωες, απογειώθηκε για να επιβεβαιώσει την πληροφορία ότι τουρκικές δυνάμεις έσπευσαν στην περιοχή. Κατά την επιστροφή στη φρεγάτα «Ναυαρίνο», το ελικόπτερο κατέπεσε με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι τρεις επιβαίνοντες. Οι ελληνικές αρχές απέδωσαν την πτώση του ελικοπτέρου σε μηχανική βλάβη και κόπωση τους, κάτι το οποίο απ’ ότι φαίνεται, αποτελούσε απλά το κλειδί για εκτόνωση της κρίσης.

Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του γιου του Χριστόδουλου Καραθανάση, ο οποίος δήλωσε στις 29 Ιανουαρίου 2017, μετά το ετήσιο μνημόσυνο, πως η Ελληνική Κυβέρνηση, όπως τότε έτσι και σήμερα, αποκρύπτει την πραγματική αλήθεια. Αποκάλυψε επίσης πως η στολή του πατέρα του, έχει ακόμα αίμα και τρύπες από σφαίρες. Αξιοσημείωτη είναι και η μαρτυρία ενός από τους Έλληνες βατραχανθρώπους που μετέβησαν στην περιοχή κατά την περίοδο της κρίσης. Μιλά ξεκάθαρα για την προδοτική στάση που κράτησε ο τότε πρωθυπουργός, ο οποίος διέταξε τα παλικάρια, όχι μόνο να φύγουν από την περιοχή αλλά και να κατεβάσουν την σημαία. Ο στρατιώτης εξέφρασε την απογοήτευση και την ντροπή που ένιωσαν αυτός και η ομάδα του, όταν έπρεπε να υποστείλουν τη σημαία, για την οποία εκπαιδεύτηκαν να πεθαίνουν για να την προστατεύσουν.

Οι ήρωες των Ιμίων θυσιάστηκαν για την υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας. Η προδοτική στάση της κυβέρνησης Σημίτη ήταν έκδηλη καθ’ όλη την διάρκεια της κρίσης και επιβεβαιώθηκε πλήρως όταν ο Έλληνας Πρωθυπουργός ευχαρίστησε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για την «βοήθεια τους στην αποκλιμάκωση της έντασης». Η αλήθεια είναι ότι ο τότε πρωθυπουργός εναπόθεσε με δουλικό τρόπο την τύχη της Ελλάδας στους Αμερικάνους, ούτως ώστε να βρουν πολιτική και όχι στρατιωτική λύση με οποιοδήποτε κόστος. Από τότε η Τουρκία ξεκίνησε τις διεκδικήσεις της επί των νησιών του Αιγαίου, μέσω των «Γκρίζων Ζωνών».

Οι διαχρονικές διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο συνεχίζονται αδιάκοπα, μέχρι και σήμερα. Καθημερινά, οι πιλότοι της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας αναχαιτίζουν τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, προστατεύοντας την εθνική μας κυριαρχία. Είναι χρέος όλων μας να μην επιτρέψουμε την αμφισβήτηση της εθνικής ακεραιότητας της Ελλάδας. Οι τρεις ήρωες με τη θυσία τους μας έδειξαν τον δρόμο. Τιμούμε, λοιπόν, τη μνήμη τους και αγωνιζόμαστε διαφύλαξη της εθνικής ακεραιότητας και την υπεράσπιση της Ελληνικής Σημαίας.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

Τέλος στην προπαγάνδα του ΑΚΕΛ για τον Διγενή

Σε μια άκρως προκλητική ανακοίνωση προχώρησε το δήθεν κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου, ΑΚΕΛ. Το κόμμα που ο πολιτικός του ηγέτης δηλώνει ευθαρσώς ότι «Η Κύπρος δεν είναι ελληνική», παραγνωρίζοντας τρεισήμισι και πλέον χιλιάδες χρόνια ελληνικότατης ιστορίας, τόλμησε με ανακοίνωσή του στις 26 Ιανουαρίου να προσπαθήσει να σπιλώσει το όνομα του Αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α, Γεώργιου Γρίβα. Ο θρυλικός Διγενής με τις πράξεις του, έδωσε ελπίδα σε έναν ολόκληρο λαό και ενσάρκωσε το όνειρο του Κυπριακού Ελληνισμού για Απελευθέρωση από τον βρετανικό ζυγό και Ένωση με την Μάνα Ελλάδα.

Τόλμησαν να αναφέρουν οι ανόητοι ότι ευθύνεται ο Διγενής για την τουρκική εισβολή, αφού για να ταΐσουν προπαγάνδα τους ακολούθους τους, συνεχίζουν να βάζουν στο στόμα τους το δοξασμένο όνομά του αναφέροντας ότι ο Διγενής οργάνωσε το πραξικόπημα.

«Σύντροφοι» γνωρίζουμε το παραλήρημα με το οποίο δηλητηριάζετε τα μυαλά νέων ανθρώπων, απλά για να μπορέσετε ευκολότερα να τους «μυήσετε» στα ιδεολογήματά σας, αλλά δυστυχώς η ιστορία είναι γραμμένη και δεν μπορεί να παραχαραχτεί από εθνομηδενιστές, απλά για να εκφράσουν την αντεθνική τους ατζέντα. Ο τρανός Διγενής, δυστυχώς προδόθηκε από την μαχητική καρδιά του στις 27 Ιανουαρίου 1974. Το πραξικόπημα πραγματοποιήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1974. Δηλαδή, έξι μήνες μετά τον θάνατο του Στρατηγού. Κάθε φορά που το ακελ αναφέρεται στον Γρίβα η λογική αυτοκτονεί, καθώς προκειμένου να προμηθεύσουν με σανό τα πρόβατα, οι γκεμπελίσκοι πυροβολούν με σφαίρες προπαγάνδας.

Οι ίδιοι που κάποτε «Αξίωναν την Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα», μερικά χρόνια μετά πρόδιδαν όσους αγωνίζονταν για τον ιερό αυτό σκοπό. Και σήμερα τολμάνε οι φαρισαίοι να μιλήσουν για «προδοσία» του Αρχηγού; Αυτοί που ανακήρυξαν την Ε.Ο.Κ.Α «τρομοκρατική οργάνωση» και οι πολιτικοί τους πατέρες πρόδιδαν τον Αρχηγό της στεγνά στους Εγγλέζους; Ψευτοαριστεροί του ΑΚΕΛ, δυστυχώς για εσάς η ιστορία του κυπριακού Ελληνισμού είναι συνυφασμένη με τον Διγενή και τα παλληκάρια του τα οποία καταδιώχτηκαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τους «φίλους του άλλου πολέμου» που εσείς τροφοδοτούσατε με πληροφορίες.

Ο Αρχηγός Διγενής αγωνίστηκε και στερήθηκε πολεμώντας για τα δίκαια του Ελληνισμού. Για μια ολόκληρη ζωή, φορώντας τα άρβυλά του, κατάστρωνε σχέδια για να διατηρηθεί ο Ελληνισμός ακέραιος. Με αποκορύφωμα τον υπέρλαμπρο αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α, κατά τον οποίο ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής κατάφερε να τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί ολόκληρους στρατηγούς του βρετανικού στρατού, επιδείκνυε καθ’ όλο του τον στρατιωτικό και πολιτικό βίο ανιδιοτελή αγάπη για την πατρίδα.

Δεν αποτελεί μυστικό, το γεγονός ότι τον φοβάστε 46 χρόνια μετά τον θάνατο του. Ο βαρύς ίσκιος του όμως, θα σας σκιάζει πάντα. Εσείς που αυτοαποκαλείστε «αριστεροί», στην πιο σπουδαία στιγμή κοινωνικής και εθνικής πάλης, που αποτελεί παρακαταθήκη του ανδρός που βλαστημάτε, δηλώσατε απόντες και αυτό θα βαραίνει εσάς και το κόμμα σας. Αυτοί των οποίων θεωρείτε ότι κληρονομήσατε τους αγώνες και τα ιδανικά, εξιδανίκευαν τον Διγενή και το αντάρτικο του. Επομένως, προτείνουμε σε εσάς να αφήσετε την κομματική προπαγάνδα εναντίον του και να μας αδειάσετε τη γωνιά. Τα ανιστόρητα χειραγωγημένα πιόνια του Εζεκία Παπαϊωάννου ας αφήσουν τις ιδεολογικές φανφάρες για τα παιδομαζώματα της ΕΔΟΝ και να μας αφήσουν εμάς, τους συνεχιστές του Αγώνα του «Άξιου τέκνου της πατρίδος» να αγωνιζόμαστε για τους ιερούς σκοπούς, τους οποίους πρόδωσαν.

ΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

Bloody Sunday

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 1972. Η Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Βορείου Ιρλανδίας (NICRA) διεξάγει ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας στο Ντέρρι για τα τεκταινόμενα στην, κατεχόμενη από το Ηνωμένο Βασίλειο, Βόρειο Ιρλανδία. Η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ιρλανδών από τους Βρετανούς ήταν προφανής. Πρόσφατα, είχε ψηφιστεί νόμος που προνοούσε ότι μπορούσαν να καταδικαστούν μέλη του IRA, χωρίς να διεξαχθεί δίκη και η πορεία θα ήταν διαμαρτυρία ενάντια σε αυτό το γεγονός. Η δράση της συγκεκριμένης ομάδας ήταν πολύπλευρη, αφού αντιδρούσε σε κοινωνικά και εθνικά προβλήματα της εποχής.

Στην πόλη του Ντέρρι, το κλίμα ήταν ήδη τεταμένο μετά τη «Μάχη του Μπογκσαϊντ» το 1969. Το Μπόγκσαϊντ ήταν η πλευρά του Ντέρρι όπου ζούσαν οι Καθολικοί και στο Γότερσαϊντ οι Προτεστάντες. Οι Καθολικοί διαμαρτύρονταν για την άνιση μεταχείριση των «δημοκρατικών», που υποστήριζαν την ένωση της Βορείου Ιρλανδίας με την Δημοκρατία της Ιρλανδίας και των «ενωτικών» Προτεσταντών που υποστήριζαν την παραμονή της στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η διαμαρτυρία κατέληξε σε τριήμερη διαμάχη μεταξύ των κατοίκων του Μπόγκσαϊντ και των δυνάμεων της αστυνομίας, που ήταν διορισμένες από το Ηνωμένο Βασίλειο και οδήγησε στο θάνατο αρκετών πολιτών.

Μετά και από αυτό το γεγονός, η βασίλισσα διέταξε όπως ο στρατός εισέλθει στην πόλη και διενεργήσει περιπολίες, ούτως ώστε να αποφευχθούν άλλες διαμάχες. Αρχικά, οι κάτοικοι είδαν με θετικό μάτι την είσοδο του στρατού, καθώς πλέον δεν θα μπορούσαν να δρουν παραστρατιωτικά οι «ενωτικές» δυνάμεις. Ωστόσο, το γεγονός αυτό οδήγησε σε περαιτέρω διακρίσεις μεταξύ των κατοίκων, αφού ο στρατός εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του ΗΒ.

Οι Καθολικοί έπρεπε να λάβουν δράση και τοποθέτησαν μια ταμπέλα έξω από το Μπόγκσαϊντ, «Τώρα εισέρχεστε στο Ελεύθερο Ντέρρι», υψώνοντας την σημαία της αντίστασης ενάντια στον Βρετανικό Στρατό κατοχής. Στο Ελεύθερο Ντέρρι δρούσαν οι δύο Ιρλανδικοί Δημοκρατικοί Στρατοί, ο Προσωρινός και ο Επίσημος. Οι δύο IRA αντέδρασαν στην είσοδο των Βρετανών στρατιωτών, που έμπαιναν στην πόλη και πυροβολούσαν εν ψυχρώ ανήλικους. Έτσι, το κλίμα ήταν ήδη βαρύ στην πόλη του Ντέρρι.

Η πορεία είχε μια μάζα περίπου 10 με 15 χιλιάδες Βορειοϊρλανδών, μεταξύ των οποίων νέοι, γέροι, ανήλικοι, οικογένειες, αλλά και μέλη του IRA. Ορισμένοι διαδηλωτές αποκόπηκαν από την πορεία και πέταξαν πέτρες σε Βρετανούς στρατιώτες που απάντησαν με πλαστικές σφαίρες, προσπαθώντας να διαλύσουν το πλήθος. Κάποιοι παρατήρησαν κρυμμένους αλεξιπτωτιστές του Βρετανικού Στρατού και πέταξαν πέτρες σε αυτούς. Απάντησαν με πυροβολισμούς έναντι των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα δύο νεαροί να τραυματιστούν.

Αργότερα το απόγευμα, οι αλεξιπτωτιστές διατάχθηκαν, όπως εισέλθουν στο πλήθος και συλλάβουν διαδηλωτές. Η σφαγή που επακολούθησε ήταν απερίγραπτη. Οι στρατιώτες άνοιγαν πυρ εναντίον όποιου διαδηλωτή έβρισκαν. Σύμφωνα με μαρτυρίες, πολλοί διαδηλωτές έσπευσαν να βοηθήσουν τραυματίες και πυροβολήθηκαν αναίτια από τους Βρετανούς.

Δεκατέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη μέρα, έξι εκ των οποίων ήταν ανήλικοι, ενώ άλλοι δώδεκα τραυματίστηκαν σοβαρά. 38 χρόνια αργότερα, στις 15 Ιουνίου 2010, εκδόθηκε το επίσημο πόρισμα για τα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής, με επικεφαλή της έρευνας τον πρώην δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Λόρδο Σέβιλ. Η έκθεση Σέβιλ ανέφερε ότι κανένας δεν αποτελούσε απειλή για τους στρατιώτες, ότι δεν είχε προηγηθεί προειδοποίηση από τους στρατιώτες πριν ανοίξουν πυρ, κανένας στρατιώτης δεν είχε δεχθεί πετροβολισμό ή πυροβολισμό πριν πυροβολήσει, πολλοί νεκροί δέχθηκαν πυροβολισμούς στην πλάτη που σημαίνει ότι έτρεχαν να φύγουν και πολλοί στρατιώτες, όταν έδωσαν αναφορές, είπαν ψέματα για τις ενέργειες τους.

Αυτό το πόρισμα προέρχεται από μια έρευνα που διήρκησε πάνω από 30 χρόνια και κόστισε σχεδόν 200 εκατομμύρια στο ΗΒ. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ούτε να τοποθετηθεί κανένα «ναι, αλλά» πριν από κάθε προσπάθεια δικαιολογίας. Οι Βρετανοί στρατιώτες εκείνη την ημέρα διέπραξαν ένα στυγνό έγκλημα και προφανώς διατάχθηκαν από ανωτέρους τους για να ενεργήσουν. Η Βασίλισσα της Αγγλίας έχει σοβαρότατες πολιτικές, αν όχι και ποινικές ευθύνες για την ανείπωτη αυτή θηριωδία.

Σε οποιαδήποτε περιοχή έχουν δημιουργήσει αποικία οι Βρετανοί έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η αδικαιολόγητη καθυστέρηση της δίκης των στρατιωτών που δολοφόνησαν αμάχους και η μη αναγνώριση των βασανιστηρίων που διέπραξαν στο νησί μας, υποδεικνύουν ότι το ΗΒ προσπαθεί να επιβληθεί με αθέμιτα μέσα έναντι των πρώην αποικιών του. Το ΗΒ θα έπρεπε να είχε τουλάχιστον αναλάβει την ευθύνη για την απάνθρωπη στάση του την περίοδο του ενόπλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Αντ’ αυτού, «εξαγόρασε» την αποσιώπηση του μαύρου παρελθόντος του με ένα εκατομμύριο στερλίνες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να αναγνώρισε το έγκλημα των στρατιωτών, αλλά δεν τους έφερε σε δίκη και δεν μίλησε ποτέ για τις τεράστιες ευθύνες που φέρει η βασίλισσα για το μακελειό του Μπόγκσαϊντ.

Η αρχική απαίτηση είναι απλή. Οι στρατιώτες που διέπραξαν την κτηνωδία να οδηγηθούν στο δικαστήριο. Το πόρισμα είδε το φως της δημοσιότητας και βρίσκει όλους αυτούς που συμμετείχαν στην «Ματωμένη Κυριακή» ενόχους, όπως και αυτούς που τους καλύπτουν εδώ και 47 χρόνια. Παρά τη «συγγνώμη» που είπε ο Πρωθυπουργός του ΗΒ, Ντέιβιντ Κάμερον, το 2010 και τα κροκοδείλια δάκρυα των Βρετανών αξιωματούχων, οι δίκες καθυστερούν αδικαιολόγητα και οι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης. O 32χρονος Patrick Joseph Doherty περιμένει δικαίωση, ο 19χρονος William Nash δεν ανέχεται ότι οι δολοφόνοι του δεν υποδείχθηκαν ποτέ και ο πιο μικρός, ο 17χρονος Jacky Duddy αναμένει καρτερικά την μέρα που θα λυτρωθεί η ψυχή του.

«Η εκδίκηση μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας.»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

 

Προσπάθεια «πολιτικής επίλυσης» ή δημιουργία προτεκτοράτου;

Πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη για τη Λιβύη στο Βερολίνο στις 19 Ιανουαρίου, κατά την οποία οι συμμετέχουσες χώρες φαίνεται να κατέληξαν σε συμφωνία εκεχειρίας. Μεταξύ των βασικών σημείων της μεταξύ τους συμφωνίας βρίσκεται η κατάπαυση του πυρός, η επιβολή του εμπάργκο στην εισαγωγή όπλων και ο τερματισμός της στρατιωτικής παρέμβασης στη Λιβύη. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ ο επικεφαλής του Εθνικού Στρατού της Λιβύης, Χαλίφα Χαφτάρ, καθώς και ο ηγέτης της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης, Φαγιέζ αλ Σάρατζ, μετέβησαν στο Βερολίνο, δεν παρευρέθηκαν στην αίθουσα της Διάσκεψης.

Μετά τη Διάσκεψη ακολούθησε κοινή συνέντευξη Τύπου, στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, οι συμμετέχοντες συμφώνησαν προς την κατεύθυνση πολιτικής επίλυσης της κρίσης που επικρατεί στη Λιβύη. Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών, Χάικο Μάας, δήλωσε ότι πρόκειται να ξεκινήσει διάλογος υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, όπου «θα κληθούν να συμμετάσχουν και κράτη που δεν εκπροσωπήθηκαν» στη Διάσκεψη, προκειμένου να εξευρεθεί λύση στο λιβυκό ζήτημα.

Επίσης, δεσμεύτηκαν να τερματίσουν τη στρατιωτική στήριξη σε όλες τις πλευρές του εμφυλίου πολέμου, αποφασίζοντας ταυτόχρονα την αυστηρότερη εφαρμογή του εμπάργκο όπλων. Επιπλέον, υπήρξαν διαβεβαιώσεις για αποστολή επιτήρησης της κατάπαυσης του πυρός, στο πλαίσιο της οποίας θα σχηματιστεί μια στρατιωτική επιτροπή που θα αποτελείται από εκπροσώπους των δύο αντιπάλων πλευρών που μάχονται στη Λιβύη, καθώς και μια επιτροπή παρακολούθησης των συμφωνηθέντων υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.

Η εξέλιξη της Διάσκεψης χαρακτηρίστηκε ως επιτυχία από τους ξένους ηγέτες, παρ’ όλο που οι δύο ισχυροί αντιμαχόμενοι άνδρες της Λιβύης δεν συμμετείχαν σ’ αυτή. Βέβαια, οι ίδιοι ηγέτες «διαβεβαίωσαν» στις δηλώσεις τους ότι βρίσκονταν σε συνεχή επικοινωνία με τους εν λόγω άνδρες. Άλλωστε, η «ειρηνική» επίλυση της λιβυκής κρίσης αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα στην εξωτερική πολιτική των χωρών, μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια εμφυλίου πολέμου. Η απόφαση για εξεύρεση «λύσης» διαμέσου της πολιτικής ήταν αυτή που οδήγησε τις διάφορες πλευρές σε θριαμβολογίες με το τέλος της Διάσκεψης.

Είναι γεγονός ότι ο πολύχρονος εμφύλιος της Λιβύης ήταν ξεχασμένος από τους δήθεν παγκόσμιους «ειρηνιστές». Ωστόσο, οι τελευταίες εξελίξεις που διαδραματίστηκαν στην περιοχή εξαιτίας της τουρκικής παρέμβασης, οδήγησε ξαφνικά στην αφύπνιση των πολιτικών ηγετών των διαφόρων χωρών που διεκδικούν την επιρροή τους στην αφρικανική χώρα. Το μνημόνιο συνεννόησης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, παρ’ όλο που ήταν εκτός συζητήσεων της Διάσκεψης, καθώς και η αποστολή στρατιωτικών συμβούλων από την Τουρκία στη Λιβύη που στηρίζουν την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του Σάρατζ, αποτελούν τα τελευταία γεγονότα που έφεραν και πάλι στην επιφάνεια το λιβυκό ζήτημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Διάσκεψη πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Τουρκίας και της Ρωσίας, η οποία διεκδικεί συμφέροντα στην περιοχή που αντικρούονται με τα αντίστοιχα τουρκικά.

Όσον αφορά την τουρκική πλευρά, η απόφαση για αυστηρότερη εφαρμογή του εμπάργκο όπλων από τους ξένους ηγέτες δεν φαίνεται να τη βρίσκει σύμφωνη. Η Τουρκία ανέκαθεν επιτύγχανε τις επιδιώξεις της είτε με χρήση της στρατιωτικής της δύναμης, είτε μέσω διαπραγματεύσεων, αφού όμως είχε ήδη επιβάλει τετελεσμένα, με παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου στην εκάστοτε περιοχή. Όμως, παρά την λεκτική απόφαση σχετικά με το εμπάργκο όπλων, θα ήμασταν τουλάχιστον αφελείς αν θεωρούσαμε ότι η εν λόγω απόφαση μπορεί να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή.

Η Τουρκία αποδεικνύει καθημερινώς ότι δεν αποτελεί μια δύναμη που σέβεται τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, αλλά μια δύναμη που δημιουργεί δικές της «αρχές», τις οποίες εν τέλει επικαλείται προκειμένου να δικαιολογήσει τις εκάστοτε ενέργειές της. Επίσης, αποτελεί γεγονός ότι η εκεχειρία που συμφωνήθηκε πριν από τη Διάσκεψη παραβιάστηκε πολλάκις από τις αντιμαχόμενες πλευρές. Επομένως, τα συμφωνηθέντα της Διάσκεψης δεν μπορούν να διαβεβαιώσουν την κατεύθυνση της πολιτικής επίλυσης, αλλά αντιθέτως μας επιβεβαιώνουν ότι για ακόμα μια φορά ένα ζήτημα θα επιλυθεί στη βάση καθιέρωσης ενός προτεκτοράτου. Η συμμετοχή της Γαλλίας δεν ήταν τυχαία, αφού φαίνεται να διεκδικεί την αναβίωση του γαλλικού προτεκτοράτου στη Λιβύη, μέσω του Χαφτάρ.

Από την πλευρά της Ελλάδας, η συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, που πραγματοποιήθηκε ως αντίδραση στην απόφαση της Γερμανίας να μην προσκληθεί ο Έλληνας εκπρόσωπος, αποτέλεσε ένα σημαντικό και ορθό βήμα σχετικά με τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν. Παρ’ όλο που ο Γερμανός ΥπΕξ δεν αναφέρθηκε ονομαστικά, η δήλωσή του περί συμμετοχής κρατών, τα οποία δεν συμμετείχαν στη Διάσκεψη, στον διάλογο που αναμένεται να ξεκινήσει, φαίνεται να ήρθε ως απάντηση στην ενέργεια της Ελλάδας. Επομένως, η ελληνική αυτή διπλωματική κίνηση λήφθηκε υπόψη από τους ισχυρούς ηγέτες, ωστόσο μια απλή συνάντηση δεν μπορεί να εκληφθεί ως σύσφιξη των σχέσεων της ελληνικής πλευράς με την μία εκ των δύο πλευρών της Λιβύης.

Η πρόσφατη παράνομη τουρκική παρέμβαση στη Λιβύη πλήττει ανεπανόρθωτα τα ελληνικά συμφέροντα στον θαλάσσιο χώρο. Δυστυχώς, για ακόμα μια φορά η ελληνική πλευρά ανέμενε την προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων από την Τουρκία, προκειμένου να αντιδράσει. Η Λιβύη αποτελεί χώρα με την οποία σχετίζεται άμεσα η Ελλάδα, όσον αφορά τα γεωπολιτικά της συμφέροντα. Επομένως, στο παρόν στάδιο, που η Τουρκία ενισχύεται στην προσπάθεια επιβολής της κυριαρχίας της στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα πρέπει άμεσα να ανακηρύξει αρχικά την Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη και αμέσως μετά να καθορίσει κοινά όρια με την λιβυκή και την κυπριακή ΑΟΖ, στο πλαίσιο πάντοτε του Διεθνούς Δικαίου. Οποιοσδήποτε αποκλεισμός της ελληνικής πλευράς από Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, στον βωμό των συμφερόντων ξένων κρατών, δεν πρέπει να μας βρίσκει αμέτοχους.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής, «Το Άξιον Τέκνον Πατρίδος»

Ήταν μεσημέρι της 27ης Ιανουαρίου 1974. Το «Άξιον Τέκνον της Πατρίδος», ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο μέτωπο κάθε αγώνα της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, πέρασε στην αθανασία.

Η λαμπρή αυτή μορφή είδε το πρώτο φως του ήλιου στις 5 Ιουλίου 1897. Ο Γεώργιος Γρίβας έζησε τα παιδικά του χρόνια στο χωριό Τρίκωμο, της επαρχίας Αμμοχώστου. Τελείωσε το σχολείο το 1916 και από τότε άνοιξε τον δρόμο για ένα λαμπρό μέλλον, γεμάτο αγώνες και θυσίες για την πατρίδα, για τα ιδανικά και τις αξίες που κουβαλούσε μέχρι την τελευταία του πνοή.

Τελειώνοντας το σχολείο, εισήχθηκε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, την οποία τελείωσε με άριστα, το 1919, με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Οι ικανότητές του έγιναν σύντομα αντιληπτές και έτσι κλήθηκε από την πατρίδα να πολεμήσει στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Για τη δράση του παρασημοφορήθηκε και προάχθηκε σε υπολοχαγό, αφού ο λόχος του ήταν από τους τελευταίους που αποσύρθηκαν από τα εδάφη της. Αργότερα, επιλέχθηκε να φοιτήσει στη Γαλλική Ακαδημία Πολέμου, όπου προάχθηκε σε λοχαγό και ταγματάρχη. Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μετατέθηκε στη διεύθυνση επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Κατά την Ιταλική εισβολή εναντίον της Ελλάδας ο Γρίβας μετατέθηκε στο Αλβανικό Μέτωπο, ύστερα από διαρκή του αιτήματα, όπου και υπηρέτησε ως επιτελάρχης της δεύτερης Μεραρχίας. Μαζί με πολλά άλλα παλικάρια, έγραψε στα βουνά της Ηπείρου μια από τις πιο λαμπρές και ένδοξες σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα.

Ο Διγενής δεν ξέχασε ποτέ την ιδιαίτερη του πατρίδα και γι’ αυτό εξακολουθούσε να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και τα γεγονότα. Μετά το Ενωτικό Δημοψήφισμα, τον Ιανουάριο του 1950 και την άρνηση των Άγγλων να παραχωρήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στον Κυπριακό λαό, ήταν φανερό πως ο ένοπλος αγώνας αποτελούσε μονόδρομο.

Έγινε πασιφανές, πλέον, πως ο πόθος των Κυπρίων για Ένωση εντάθηκε. Έτσι με την απελευθέρωση της Ελλάδας και την αποτροπή από μέρους του να καταλυθεί  το δημοκρατικό πολίτευμα της από τους συμμορίτες, μετέβη μυστικά στην Κύπρο και ίδρυσε την Ε.Ο.Κ.Α, της οποίας ήταν και ο στρατιωτικός αρχηγός, με στόχο την εκδίωξη των Βρετανών από το νησί και την Ένωση της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα. Οι επισκέψεις του στην Κύπρο, στα 1951 και 1952, ήταν η αρχή για να τεθούν τα θεμέλια για την έναρξη του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Στις 7 Μαρτίου 1953, στην Αθήνα, μαζί με τα άλλα 11 μέλη της Δωδεκαμελούς Επιτροπής, έδωσε τον όρκο για αγώνα απελευθέρωσης της Κύπρου, που είναι γνωστός ως ο «Όρκος των Δώδεκα».

Στις 10 Νοεμβρίου 1954, το ιστιοφόρο «Σειρήν», ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι έφτασε στην Κύπρο μεταφέροντας τον Γρίβα. Από τούτη τη στιγμή ο Γεώργιος Γρίβας ανέλαβε Αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. Μια σπιθαμή γης, μια σταλιά τόπος με μια χούφτα παιδιών, έχοντας απέναντι τους μια ολόκληρη αυτοκρατορία και τους έμπειρους στρατιωτικούς τέλεια εξοπλισμένους, κι όμως δεν δείλιασαν ούτε στιγμή. «Μπορεί αυτοί να είχαν όπλα αλλά εμείς είμαστε Έλληνες και έχουμε ψυχή, το πιο δυνατό και ανίκητο όπλο». Με αυτή τη σκέψη,με την αγάπη τους για την πατρίδα και τον πόθο για Ένωση, ξεκίνησαν τα παιδιά μαζί με τον αρχηγό τους τον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 55-59.

«Με την βοήθειαν του Θεού,
με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας,
με τη συμπαράσταση ολοκλήρου του ελληνισμού
και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν των αγώνα δια την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού,
με σύνθημα εκείνο το οποίον μας κατέλειπαν οι πρόγονοί μας:
Ή ταν, ή επί τας».

Ένας αγώνα ο οποίος αν και στρατιωτικά ήταν νικηφόρος από πλευράς μας, ατύχησε στη πολιτική του πτυχή, αφού οι πολιτικοί ηγέτες του Ελληνισμού εκείνης της περιόδου, όντας κατώτεροι των περιστάσεων έπεσαν στην παγίδα της Αγγλικής διπλωματίας.  Κήρυξαν την ανεξαρτησία της Κύπρου και αποδέχτηκαν το δοτό δικοινοτικό σύνταγμα του ’60, με τις καταστροφικές για την Κύπρο συνέπειες. Με το πέρας του αγώνα ο Στρατηγός Διγενής αποχωρεί για την Αθήνα, όπου τον υποδέχεται πλήθος κόσμου και τον τιμάει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Θεόκλητος, με το χρυσό στεφάνι. Η Βουλή των Ελλήνων, με το Νόμο 3944 που δημοσιεύτηκε στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως Α 51, στις 20 Μαρτίου 1959, προήγαγε ομόφωνα τον Γεώργιο Γρίβα από αντισυνταγματάρχη σε αντιστράτηγο, του απένειμε ειδική σύνταξη, καθώς επίσης και τον τιμητικό τίτλο του «Άξιου Τέκνου της Πατρίδος».

Στις 12 Ιουνίου 1964, ο Διγενής έφθασε στην Κύπρο και ανέλαβε Αρχηγός της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου. Από τη θέση αυτή, κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες, για να οργανώσει την Εθνική Φρουρά και να την καταστήσει μια υπολογίσιμη και αξιόμαχη δύναμη. Με τις προβοκατόρικες κινήσεις των τούρκων το φθινόπωρο του 1967, η Ελληνική Μεραρχία αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το νησί, μαζί με τον Διγενή, υπό την απειλή πολέμου. Με την αποχώρηση της Μεραρχίας, η Κύπρος απογυμνώθηκε αμυντικά, με αποτέλεσμα οι τούρκικοί σχεδιασμοί σε βάρος της, να μπορούν να υλοποιηθούν ευκολότερα.. Ο Διγενής επέστρεψε στην Αθήνα και τέθηκε από την Χούντα υπό παρακολούθηση και περιορισμό στο σπίτι του στο Χαλάνδρι.

Οι κίνδυνοι για το μέλλον της Κύπρου ήταν εμφανείς. Η Ελληνική Χούντα, δια του Υπουργού Εξωτερικών Ξανθοπούλου/Παλαμά είχε διαβουλεύσεις με την Τουρκία στη Λισαβόνα, τον Απρίλιο του 1971 και από τις πληροφορίες που υπήρχαν τότε, προδιαγραφόταν απαράδεκτη λύση για το Κυπριακό. Παράλληλα οι σχέσεις των Κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου βρίσκονταν σε ένταση. Οι πληροφορίες αυτές ανησύχησαν τον Διγενή, ο οποίος ένιωσε την ανάγκη να αντιδράσει. Έτσι, την 1η Σεπτεμβρίου 1971, ο Διγενής έφθασε μυστικά στην Κύπρο, διαφεύγοντας από την επιτήρηση της Χούντας.

Στις 25 Μαρτίου 1972, είχε συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στην οποία, σε πνεύμα κατανόησης, κατέληξαν σε κάποιες συμφωνίες. Δυστυχώς όμως, δεν προχώρησε η υλοποίηση των συμφωνηθέντων και τα γεγονότα οδήγησαν σε μια μετωπική σύγκρουση των δύο. Η Κύπρος μπήκε στη δύνη μιας εμφύλιας διαμάχης με πράξεις βίας, ανατινάξεις Αστυνομικών Σταθμών και αυτοκινήτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Διγενής εξαντλημένος και ταλαιπωρημένος απεβίωσε στο κρησφύγετό του στη Λεμεσό, στις 27 Ιανουαρίου 1974, έξι μήνες πριν από τα γεγονότα του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Τάφηκε στην αυλή του σπιτιού, που ήταν το κρησφύγετό του. Στην κηδεία του Αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α παρέστησαν χιλιάδες πρόσωπα. Η Βουλή των Αντιπροσώπων, σε ειδική συνεδρία της στις 31 Ιανουαρίου 1974, ανακήρυξε τον Διγενή «ΆξιονΤέκνον της Κύπρου διά τας εξαιρέτου υπηρεσίας τας οποίας προσέφερε προς την ιδιαιτέραν του Πατρίδα.»

Ήταν ένας άνθρωπος ανάμεσα στους πιο ιδεολόγους ενωτικούς, που αν και αμφιλεγόμενη κατά κάποιους προσωπικότητα, οι αξίες και τα ιδανικά για τα οποία έζησε και πολέμησε, κατόρθωσε να υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Είχε δείξει και αποδείξει, εν όσο ήταν εν ζωή, ότι δεν ήταν ένας τυχαίος στρατιωτικός, αλλά ένας απαράμιλλου σθένους σπουδαίος πατριώτης και μαχητής. Θα ζει πάντα στη μνήμη μας ως ο μοναδικός Αρχηγός και με σημαία μας τα λόγια του θα προχωράμε.

«Είναι καιρός να δείξωμεν εις τον κόσμον, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος και εν πολλοίς άναδρος, η Eλληνική Κυπριακή ψυχή είναι γενναία. Εάν οι δυνάσται μας δεν θέλουν να αποδώσουν την λευτεριά μας, μπορούμε να την διεκδικήσωμεν με τα ίδια μας τα χέρια και με το αίμα μας. Ας δείξωμεν εις τον κόσμον ακόμη μίαν φοράν ότι και του σημερινού Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει».

 

Γρίβα Λεβέντη Διγενή κοιμήσου ξεκουράσου, η Ένωση εν να γενεί την θέλουν τα παιδιά σου.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Μπάτε τρυπάνια αλέστε

Εκ νέου στην Κυπριακή ΑΟΖ βρίσκεται το πλωτό τουρκικό τρυπάνι Γιαβούζ, με νέες πειρατικές αξιώσεις αυτή τη φορά. Η ενέργεια της Τουρκίας να επανέλθει για έκτη γεώτρηση επί Κυπριακού οικοπέδου, αποτελεί μάλλον μέρος του στόχου της να καταστεί ο «νταής» της Ανατολικής Μεσογείου. Συγκεκριμένα, τις τελευταίες μέρες απέστειλαν το γεωτρύπανο Γιαβούζ να τρυπήσει εκ νέου την κυπριακή ΑΟΖ, παραβιάζοντας μάλιστα αδειοδοτημένο οικόπεδο της εταιρίας ΕΝΙ.

Το οικόπεδο 8, επονομαζόμενο και ως «Ερατοσθένης Νότιο», βαφτίστηκε ως «Λευκωσία 1» από τους επίδοξους ληστές. Μάλιστα, το οικόπεδο αποτελεί έναν από τους προγραμματισμένους στόχους γεωτρήσεων της κοινοπραξίας ΕΝΙ-TOTAL, για τον οποίο μάλιστα είχαν προηγηθεί το 2017 όλες οι απαραίτητες έρευνες και με χρήση υποβρυχίων ρομπότ.

Φυσικά, η Τουρκία περίμενε να περατωθούν οι έρευνες και μετά να προχωρήσει σε αυτή την ενέργεια. Για το γεγονός ότι, η Τουρκία έμαθε τα αποτελέσματα της έρευνας ευθύνεται η ΚΔ, η οποία δεν προστάτεψε τα απόρρητα αυτά αποτελέσματα. Για να ακριβολογούμε, μετά από καταγγελία του Κυβερνητικού Εκπροσώπου Κυριάκου Κούσιου για δήθεν υποκλοπή των στοιχείων αυτών, πραγματοποιήθηκε έρευνα η οποία κατέληξε ότι ολόκληρη η μελέτη που ο ιταλικός κολοσσός εξέδωσε τον Μάρτιο του 2017 στη βάση υποβρύχιων και περιβαλλοντικών ερευνών για τον στόχο «Ερατοσθένης Νότιος», δημοσιεύτηκε στις ιστοσελίδες του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας και του Τμήματος Περιβάλλοντος, από όπου η ΕΝΙ ζήτησε άδεια για γεώτρηση, στη βάση του νόμου.

Ο Υπ. Ενέργειας έχει ζητήσει επανειλημμένα στο παρελθόν, όπως αυτή η τακτική εγκαταλειφθεί για λόγους εθνικού συμφέροντος και τροποποιηθεί ο νόμος, ώστε να μην δημοσιεύονται τα εν λόγω στοιχεία. Παρόλα αυτά, κανείς δεν νοιάστηκε για το γεγονός ότι σε μια πιθανή υποκλοπή των πληροφοριών θα μπορούσε να κλονιστεί η Ενική Κυριαρχία της ΚΔ, όπως και έγινε εν τέλει.

Στην περιοχή του «Ερατοσθένης Νότιο», οι υποβρύχιες έρευνες είχαν ανακαλύψει τόσο συσσωρεύσεις αγγείων όσο και υπολείμματα ναυαγίου και για τον λόγο αυτό, επιλέγηκε σημείο γεώτρησης το σημείο «3», μεταξύ εννέα υποψήφιων σημείων στην ίδια περιοχή που είχαν μελετηθεί, έτσι ώστε  να μην επηρεάσει τα ευρήματα αυτά. Η κίνηση αυτή της Τουρκίας γίνεται σε μια κομβική στιγμή, αφού παραμένει μετέωρο το Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο. Συγκεκριμένα, μετά την απόφαση των Ηνωμένων Εθνών για κατάπαυση του πυρός, η επιβολή του εμπάργκο στην εισαγωγή όπλων και τη στρατιωτική στήριξη των αντίπαλων πλευρών, όσον αφορά το θέμα της Λιβύης, η Τουρκία επαναφέρει στο διπλωματικό παιχνίδι τις πιέσεις στο Κυπριακό.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, από το Νταβός της Ελβετίας, όπου βρίσκεται για το ετήσιο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, κάλεσε την κυπριακή κυβέρνηση να συνεργαστεί για «δίκαιη κατανομή» των κοιτασμάτων και την ελληνική κυβέρνηση να πείσει τους Ελληνοκύπριους να συνεργαστούν. Πρώτα απειλεί και μετά πετάει το μπαλάκι στη διπλωματία η Άγκυρα. Αξίζει να αναφερθεί, ότι το υπουργικό συμβούλιο της Σαουδικής Αραβίας, με απόφαση του εκφράζει την πλήρη υποστήριξη του Βασιλείου προς την Κύπρο και την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, όπως αναφέρει το ειδησεογραφικό πρακτορείο Αλ Αραμπίγια.

Επίσης, αβάσιμες χαρακτηρίζει το ιταλικό ΥπΕξ τις φήμες ότι η Ιταλία δήθεν διαπραγματεύεται με την Τουρκία για την εκμετάλλευση πετρελαϊκών πόρων στα ανοικτά της Λιβύης, στα πλαίσια του μνημονίου μεταξύ της Άγκυρας και της Τρίπολης. «Αυτό που η Ιταλία λέει εδώ και αρκετό καιρό είναι ότι το ζήτημα της εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων στη Μεσόγειο θα πρέπει να θεωρηθεί ως ευκαιρία, η οποία θα αξιοποιηθεί μέσω της συνεργασίας όλων των παράκτιων κρατών. Αυτό προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, ότι η οριοθέτηση των θαλάσσιων περιοχών θα πραγματοποιηθεί μέσω διαπραγμάτευσης μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών».

Η Τουρκία έχει ριχτεί σε ένα λυσσαλέο αγώνα, για να αντιμετωπίσει την ενεργειακή απομόνωση στην Ανατολική Μεσόγειο. Προσπαθεί να στρέψει τις τρείς χώρες (Κύπρο, Ελλάδα, Ισραήλ) εναντίον της Ιταλίας, με σκοπό να τεθούν εμπόδια στην υλοποίηση του EastMed, αλλά και να βάλει τα ενεργειακά στο τραπέζι των διεθνών διαπραγματεύσεων, αφού η πολιτική της υπόληψη είναι πενιχρή. Αδιαμφισβήτητα, η δική μας επιπολαιότητα οδήγησε στο να «ψάχνουμε» από που αντλούν τις πληροφορίες τους οι Τούρκοι και αυτό αποτελεί κίνδυνο για την Εθνική μας ασφάλεια.

Η ΚΔ έχει φτάσει σε μερικές πολύ σημαντικές κρατικές συμφωνίες, που μπορεί να τις εκμεταλλευτεί για να απωθήσει τα τουρκικά γεωτρύπανα από τα οικόπεδα της, αρκεί να δράσει άμεσα και με αποφασιστικότητα στη βάση των διεθνών σχέσεων και του Διεθνούς Δικαίου. Αν η Κυπριακή Δημοκρατία δεν αντιμετωπίσει την κατάσταση με την ανάλογη σοβαρότητα και συνεχίσει να δρα με τέτοιου είδους επιπολαιότητα, συμφωνίες σαν τον EastMed θα αποδειχτούν απλά «χειροβομβίδες κρότου λάμψης», που μπορεί να λειτουργήσουν αρνητικά τελικά και να δημιουργήσουν κακόβουλα τετελεσμένα.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Το αντεθνικό αφήγημα του Άντρου Κυπριανού

Κατά καιρούς έχουμε ακούσει πολλά, όσον αφορά την αμφισβήτηση της Ελληνικότητας της Κύπρου που ισχυρίζονται οι απανταχού ανιστόρητοι. Ένας από αυτούς και ο ΓΓ του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού, που δήλωσε πως αυτός και το κόμμα του δεν θεωρούν πως η Κύπρος είναι Ελληνική. Και δεν αρκούσαν τα μαθήματα ιστορίας του, ο ίδιος προχώρησε και σε μία άλλη δήλωση που αναφέρει ότι η πιο φθηνή και συμφέρουσα λύση, είναι αυτή του αγωγού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας.

Συγκεκριμένα, καλεσμένος το βράδυ της Πέμπτης στην εκπομπή του ΡΙΚ, ο ΓΓ του ΑΚΕΛ σε συζήτηση που αφορούσε το Κυπριακό, δήλωσε ότι «Το ΑΚΕΛ είναι κόμμα πατριωτικό και το έχει αποδείξει διαχρονικά. Το ΑΚΕΛ ενδιαφέρεται και ο τόπος μας και ο λαός μας να επιβιώσει σε αυτή τη γη που μας γέννησε. Θεωρούμε όμως ως λαό της Κυπριακής Δημοκρατίας και τους Ελληνοκύπριους και τους τ/κ. Δεν θεωρούμε ότι η Κύπρος είναι Ελληνική, όπως θεωρούν κάποιοι οι οποίοι με την μεγαλύτερη ευκολία είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν ένα μεγάλο μέρος για να μείνει ένα κομμάτι της Κύπρου το οποίο να είναι αμιγώς Ελληνικό…». Όπως φαίνεται, ο κ. Κυπριανού δεν θέλει να παραδεχτεί την μακραίωνη Ελληνική ιστορία του τόπου, η οποία εξιστορεί το Ελληνικό αίμα που ρέει μέσα στον κάθε Κύπριο, που δεν ποθούσε τυχαία την Ένωση με την Μάνα μας Ελλάδα. Ήθη, έθιμα, παραδόσεις, κοινή γλώσσα και θρησκεία μαρτυρούν την Ελληνικότητά μας.

Όσον αφορά το αμιγώς Ελληνικό κομμάτι της Κύπρου για το οποίο αναφέρεται, μάλλον θα εννοεί τη Σαλαμίνα, τον Απόστολο Ανδρέα, τις χιλιάδες βυζαντινές εκκλησίες, την Ελληνορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία του νησιού μας. Αυτά και άλλα τόσα αποτελούν μάλλον το αμιγώς Ελληνικό κομμάτι, στο οποίο αναφέρεται ο ΓΓ του ΑΚΕΛ και χαρακτηρίζουν κάθε Έλληνα Κύπριο. Μάλλον έχετε δίκαιο κ. Κυπριανού, «Η Κύπρος δεν είναι Ελληνική». Η Κύπρος είναι Ελλάδα!

Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ, επιχειρηματολογώντας για το «ΔΗΣΑΚΕΛ», μεταξύ άλλων δήλωσε επίσης ότι οι θέσεις του κόμματος για το Κυπριακό είναι σταθερές και διαχρονικές, αφήνοντας να νοηθεί ότι το κόμμα που έχει μετατοπιστεί είναι ο ΔΗΣΥ. Οι διαχρονικές και σταθερές θέσεις που ίσως αναφέρεται ο κ. Κυπριανού, αφορούν τη στάση του κόμματος του κατά το ενωτικό δημοψήφισμα, που τασσόταν υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα και τώρα έρχεται να μας πλασάρει μια ομόσπονδη λύση. Από την άλλη, υπάρχει και το πατριδοκάπηλο ΔΗΣΥ, να αναφέρεται σε μια «Κύπρο Ελληνική», αλλά να πλασάρει και την ομοσπονδία ως μόνη εφικτή λύση. Το πρόβλημα του κ. Κυπριανού είναι για το ποιο από τα δύο κόμματα έχει τις πιο σταθερές και διαχρονικές θέσεις και ποιο από τα δύο έχει μετατοπιστεί ως προς αυτές. Στην πραγματικότητα, τα κοινά των δύο κομμάτων είναι περισσότερα από τις ασυμφωνίες τους και όπως είναι γνωστό «Όμοιος ομοίω αεί πελάζει».

Οι σκοποί αυτού και του κόμματος που πρεσβεύει, φαίνονται και από όσα είπε στο CNN Turk, για τη δημιουργία αγωγού μέσω Τουρκίας, αφού διαβεβαίωσε τους Τούρκους ότι δεν είναι εναντίον σε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, το χαρακτήρισε ως την «πιο φτηνή επιλογή» και συνέχισε προσθέτοντας ότι για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρξει πρώτα μια επίλυση του Κυπριακού που όπως είπε «θα είναι επωφελής για τους E/κ και Τ/κ και θα είναι παράλληλα επωφελής και για την Τουρκία». Πραγματικά, διερωτόμαστε σε ποιον κόσμο βρίσκεται ο κ. Κυπριανού και το κόμμα του, για να αγωνίζεται για μια λύση, η οποία θα έχει για μια ζωή στο σβέρκο της την Τουρκία. Οι τοποθετήσεις του ΓΓ του ΑΚΕΛ, αντιτάσσονται στη συμφωνία του EastMed, που για πρώτη φορά η κυβέρνηση υπογράφει μια συμφωνία, η οποία απομονώνει ουσιαστικά την Τουρκία.

Παράλληλα, με τέτοιου είδους τοποθετήσεις, δίνει το δικαίωμα στην Τουρκία να διεκδικεί ρόλο στη διαχείριση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της ΚΔ. Επιπλέον, δεν έχει σημασία το αν είναι ή όχι η πιο φτηνή λύση ένας τέτοιος αγωγός, καθώς δεν θα έπρεπε να λαμβάνεται καν υπόψιν από κανέναν ένα τέτοιο κριτήριο, ειδικότερα όταν η Τουρκία κατέχει παράνομα έδαφος της ΚΔ. Εάν υπάρχει έστω και στο ελάχιστο η περίπτωση να υπογραφεί συμφωνία για αγωγό μέσω Τουρκίας, θα υπογραφεί και το τέλος της Ανατολικής Μεσογείου, εφόσον με αυτόν τον τρόπο η Τουρκία θα λάβει κυρίαρχο ρόλο στο ενεργειακό παιχνίδι της περιοχής.

Είναι φανερό πως η ανάγκη απαξίωσης της εθνικής ταυτότητας και η δημιουργία μιας άλλης, από τον κ. Άντρο Κυπριανού και τους ομοίους του, αποτελεί μια έμμεση προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ευνοϊκού κλίματος που στόχο έχει την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού. Προσπάθειες ανιστόρητων ανθρώπων που αρνούνται την Ελληνική ιστορία και τον Ελληνικό πολιτισμό του νησιού με ψευδαισθήσεις για δήθεν ειρηνικές λύσεις με την Τουρκία, θέλοντας να δημιουργήσουν έναν ανύπαρκτο πολιτισμό, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν, καθώς θα μας βρίσκουν πάντα αντιμέτωπους. Προς όλους τους προσκυνημένους και όσο και αν αυτό τους ενοχλεί «Η Κύπρος είναι Ελλάδα».

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης