Υψηλές πολιτικές στο ενεργειακό ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου

Ως γνωστό, υπογράφεται στις 2 Ιανουαρίου του νέου έτους η σύναψη της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και της Ιταλίας για την κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού EastMed που θα συνδέει το Ισραήλ με την Κύπρο, την Κύπρο με την Ελλάδα και την Ελλάδα με την Ιταλία. Σκοπός του αγωγού είναι να παρέχει το φυσικό αέριο που βρίσκεται στα έγκατα της Ανατολικής Μεσογείου σε ολόκληρη την Ευρώπη μέσω της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Η δημιουργία του αγωγού έχει τη στήριξη των ΗΠΑ. Πρόσφατα, ο Αμερικάνος Πρόεδρος Ντόναλτ Τραμπ υπέγραψε τον νόμο EastMed Act, που αποτελεί τις βλέψεις της Αμερικής για την Ανατολική Μεσόγειο που εξυπηρετούνται μόνο με τον αγωγό EastMed. Όπως ήταν φυσικό, δεν μπορούσαν οι ΗΠΑ να αποδεχτούν την ρωσική επιρροή στην Ευρώπη, μέσω της εισόδου φυσικού αερίου ρωσικής προελεύσεως. Κατά συνέπεια, στον εν λόγω νόμο, προνοείται η επιβολή αμερικανικών κυρώσεων κατά όσων εταιριών συνεργαστούν με την ρωσική εταιρία Gasprom που ανέλαβε τη δημιουργία του αγωγού. Το τελευταίο γεγονός προκάλεσε την αντίδραση της Ρωσίας και της Γερμανίας, στην οποία θα φτάνει ο αγωγός, που ανέφεραν ότι σε περίπτωση ενεργοποίησης των κυρώσεων θα υπάρξουν αντίποινα.

Γίνεται ευθέως αντιληπτό ότι η δημιουργία αυτού του αγωγού μπορεί να συντελέσει στην αποτροπή της Τουρκίας από τα ενεργειακά της περιοχής και να θέσει νέες ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Όμως, η Τουρκία είναι ένας λαός που έμαθε μέσω των εισβολών, της κατοχής, των γενοκτονιών και της εθνοκάθαρσης λαών, να παίρνει αυτό που θέλει λόγω και της αδυναμίας των μεγάλων δυνάμεων να αντιληφθούν ότι πρόκειται για μια αιμοσταγή δύναμη που χρησιμοποιεί το Ισλάμ ως πολιτική ιδεολογία για να επιβάλει τις επεκτατικές της βλέψεις. Ήταν απόλυτα λογικό λοιπόν να αρνείται πεισματικά να αποδεχτεί το δίκαιο και να απαιτήσει την παραχώρηση περαιτέρω δικαιωμάτων στον φυσικό πλούτο από όσα δικαιούται.

Παρατηρώντας με προσοχή το εγκληματικό ιστορικό της Τουρκίας, θα ήταν αφελές κάποιος πολιτικός ηγέτης να μην αντιληφθεί ότι αν θέλουμε όντως να πραγματοποιηθεί ο αγωγός, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το σκληρό πρόσωπο της πολιτικής διπλωματίας της Τουρκίας και την προσπάθεια επιβολής των πολιτικών της. Ως εκ τούτου, επιβάλλεται η πολιτική ετοιμότητα της δικής μας πλευράς προς αντιμετώπιση των προκλητικών ενεργειών της Άγκυρας. Δεν πρέπει να καταλήξουμε σε ένα φιάσκο όπως στην περίπτωση των S-300 ή στο γκριζάρισμα των Ιμίων, που το μόνο που επιτεύχθηκε ήταν η αποδυνάμωση της διπλωματικής θέσης της δικής μας πλευράς και η επιβολή των τετελεσμένων που ήθελε εξ αρχής η Τουρκία.

Για να μην βρεθούμε ξανά ενώπιων κάποιων δυσάρεστων τετελεσμένων, πρέπει να γίνουν κάποιες ενέργειες που επιβάλλουν τη χρήση της υψηλής διπλωματίας προς όφελος μας. Είναι γεγονός ότι οι πρόσφατες διαβουλεύσεις του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκου Δένδια, κυμαίνονται προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς με άμεσο τρόπο στηρίζουν την αντιπολίτευση στη Λιβύη. Η κυβέρνηση της Λιβύης, λόγω των ισλαμικών καταβολών της, στηρίζεται από τις παραστρατιωτικές ισλαμιστικές ομάδες και την ισλαμιστική Τουρκία.

Μακροπρόθεσμα, στην πιθανή περίπτωση πτώσης του σημερινού καθεστώτος, αυτή η ενέργεια μπορεί να δημιουργήσει νέες ζώνες επιρροής στη Λιβύη και μια πιθανή συμμαχία με αυτήν. Ήδη, η νόμιμη Βουλή των Αντιπροσώπων της δεν αναγνωρίζει τη συμφωνία με την Τουρκία, κάτι που επιβεβαιώνει και ο Πρόεδρος της, που συναντήθηκε με τον Κύπριο ομόλογο του, Δημήτρη Συλλούρη. Επίσης, υπό τον φόβο της αναθέρμανσης της καταστροφικής για την Αίγυπτο, Αραβικής Άνοιξης, που ενθάρρυνε την εισχώρηση των ισλαμιστών στα τεκταινόμενα της γείτονος χώρας, η Αίγυπτος τάχθηκε κατά της νόμιμης κυβέρνησης και δεν την αναγνωρίζει.

Θα είναι δυνατή επομένως η ακύρωση της παράνομης συμφωνίας και η οριοθέτηση θαλάσσιων συνόρων της Ελληνικής ΑΟΖ με τη Λιβύη και με άλλες χώρες όπως η Αίγυπτος, η Ιταλία και φυσικά η Κύπρος με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας και η κατάθεση των νέων συνόρων στον ΟΗΕ. Όσον αφορά την Ευρώπη, η Γαλλία είναι η πρώτη χώρα που αντιλαμβάνεται ότι η σημερινή κυβέρνηση της Λιβύης πλήττει τα συμφέροντα της ανεπανάληπτα. Ανέκαθεν, η Λιβύη αποτελούσε ζώνη επιρροής της Γαλλίας στην Αφρική, η σημερινή ισλαμική κυβέρνηση επιδιώκει την άμεση εμπλοκή της Τουρκίας στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας, κάτι που επιβεβαιώνεται με την αποστολή αιτήματος προς την Άγκυρα για αποστολή στρατευμάτων προς αντιμετώπιση του Στρατάρχη Χαφτάρ. Μπροστά σε αυτό το γεγονός η Γαλλία δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια και αυτός είναι ένας από τους λόγους που επιστρατεύεται στο πλευρό της Κύπρου, αφού διατηρεί και συμφέροντα από την Κυπριακή ΑΟΖ.

Είναι αντιληπτό από όλους, ότι εάν το έργο δεν λάβει την απαραίτητη υποστήριξη δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Επομένως, είναι σημαντική η αμερικανική και η γαλλική υποστήριξη σε αυτό, αλλά το πλέον σημαντικό είναι η στήριξη από την πλευρά της Ελλάδας. Όσο ισχυρότερες στρατιωτικά και οικονομικά και να είναι οι άλλες δύο χώρες, η Ελλάδα είναι η εγγύτερη χώρα στην Κύπρο που μπορεί να την προστατέψει από οποιαδήποτε τουρκική στρατιωτική απειλή. Οπότε, επιβάλλεται η σύναψη στρατιωτικού σχεδιασμού αποτροπής οποιωνδήποτε ενεργειών από την Τουρκία, που μπορεί να βλάψουν την ολοκλήρωση του έργου, στο πλαίσιο του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος.

Η Τουρκία αποτελεί ένα κράτος βουλιμικό, που δεν θα απολέσει την ευκαιρία να κατασπαράξει όποιον σταθεί εμπόδιο στην εκπλήρωση του «εθνικού όρκου» της, που υπέγραψε η Τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1920. Ένας «όρκος» που εντάσσει στα χερσαία όρια της την Κύπρο, τη Θράκη, τη Θεσσαλονίκη, αλλά και τα νησιά του Αιγαίου. Ο Νεοσουλτάνος Ερντογάν τον έχει χρησιμοποιήσει σε κατά καιρούς ομιλίες του ουκ ολίγες φορές, όπως και τον όρο «Γαλάζια Πατρίδα», που αποτελούν τα θαλάσσια όρια που οι Τούρκοι θεωρούν πως τους ανήκουν.

Η καταστροφή της Σμύρνης, η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, οι εισβολές της Τουρκίας σε συριακό έδαφος, οι γενοκτονίες έναντι Ποντίων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Ελλήνων της Κύπρου και πρόσφατα έναντι των Κούρδων, αλλά και το πρόσφατο μνημόνιο συναντίληψης που υπογράφηκε με τη Λιβύη είναι ενέργειες που παρουσιάζουν το πλαίσιο των χερσαίων και θαλάσσιων διεκδικήσεων της Τουρκίας. Οφείλουμε επομένως να αφήσουμε οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις περί κατευνασμού του θηρίου που αφηνιάζει για να αποκτήσει όσα ΔΕΝ του ανήκουν.

Ο Ερντογάν με τον τρόπο που συμπεριφέρεται και με όσα δηλώνει αναδεικνύει το γεγονός ότι επιθυμεί ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έχει δηλώσει φανερά ότι καμιά λύση ομοσπονδίας δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Κύπρο, ενόσω δεν επιτρέπουμε σε αυτήν, την εισχώρηση στα ενεργειακά της περιοχής. Ως εκ τούτου, οι πολιτικοί μας ηγέτες πρέπει να σταματήσουν να εμπαίζουν τον λαό, με παραμύθια της χαλιμάς περί λύσης ομοσπονδίας και παράλληλη κατασκευή του EastMed.

Η Τουρκία επιδιώκει μετά τη λύση, τον επανακαθορισμό των ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου, ούτως ώστε να κερδίσει κομμάτι του φυσικού πλούτου που κανονικά ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Όταν ο αγωγός τελειώσει, αυτό θα είναι πλέον φύσει αδύνατον, καθώς θα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί οι πρώτες γεωτρήσεις και θα έχει ήδη εξαχθεί φυσικό αέριο. Πλέον, απογυμνώνονται όλοι οι ψεύτικοι ισχυρισμοί περί βιωσιμότητας της ΔΔΟ και ένταξης αυτής της σκέψης στο πλαίσιο του «πολιτικού ρεαλισμού». Επειδή μόνο ρεαλισμός δεν μπορεί να θεωρηθεί, όταν κάποιος πιστεύει ότι μπορεί με ανέξοδες πολιτικές δηλώσεις να πείσει την Τουρκία να επιτρέψει να γίνει ο EastMed και παράλληλα να συμφωνήσει σε μια λύση ομοσπονδίας.

Εν κατακλείδι, όσοι εκφράζονται σήμερα με διθυράμβους για την υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό, πρέπει να κατανοήσουν ότι η σύναψη της συμφωνίας πρέπει να συνοδευτεί και με αλλαγή πορείας στο Κυπριακό εθνικό πρόβλημα. Οι πολιτικές ηγεσίες που παζαρεύονται με σαφείς ενδείξεις ανικανότητας τις τύχες του Ελληνισμού πρέπει να κατανοήσουν ότι λύση ομοσπονδίας και αγωγός φυσικού αερίου που δεν περνά από την Τουρκία δεν συμβαδίζουν. Επιβάλλεται να ξεκαθαρίσουν προς την Άγκυρα, ότι θα προχωρήσουμε με τον αγωγό και το μόνο «μοντέλο λύσης» του Κυπριακού είναι η Απελευθέρωση της κατεχόμενης μας πατρίδας. Οι οποιεσδήποτε επιφυλάξεις αφορούν τον αγωγό, είναι λόγω της δικής μας πολιτικής ηγεσίας. ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ σε καμιά των περιπτώσεων η οποιαδήποτε υπαναχώρηση πάνω στο θέμα του EastMed. Μια τέτοια ενέργεια θα μας φέρει ξανά προ τετελεσμένων που θα είναι δύσκολο να ανατραπούν.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης