Οι σωστές πενταμερείς και η εθνική κυριαρχία των κρατών του Ελληνισμού

Πενταμερής διάσκεψη πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου μεταξύ της Ελλάδας, της Κύπρου, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Αιγύπτου. Κεντρικό ζήτημα της διάσκεψης ήταν η κρίση στη Λιβύη και ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί από τα μεσογειακά κράτη. Επίσης, συζητήθηκαν γενικότερα θέματα σταθερότητας και ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου. Στη συνάντηση έλαβαν μέρος οι πέντε Υπουργοί Εξωτερικών των χωρών.

Για τη διάσκεψη εκδόθηκε κοινό ανακοινωθέν από τους τέσσερεις υπουργούς, καθώς η Ιταλία συμμετείχε ως παρατηρητής. Στο κοινό ανακοινωθέν αναφέρεται ότι οι δύο συμφωνίες που υπογράφηκαν μεταξύ της νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης και της Τουρκίας υπονομεύουν την περιφερειακή σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου και θεωρούνται άκυρες και κενού περιεχομένου. Όσον αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, τονίστηκε ότι το μνημόνιο δεν συνάδει με το Διεθνές Δίκαιο και επομένως δεν παράγει νόμιμες συνέπειες για τα άμεσα εμπλεκόμενα γειτονικά κράτη. Επίσης, όσον αφορά την λιβυκή κρίση, αναφέρει ότι σκοπός των πλευρών είναι να βρεθεί μια πολιτική λύση. Συμφωνήθηκε να συνεχιστούν οι προσπάθειες και να πραγματοποιηθεί η επόμενη πενταμερής συνάντηση στην Κρήτη σε ημερομηνία που θα οριστεί.

Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ο συμβολισμός της διεξαγωγής των πενταμερών συνεδριάσεων σε αυτές τις περιοχές. Αρχικά, η διεξαγωγή της πρώτης στο Κάιρο γίνεται για να δοθεί το μήνυμα ότι την πρωτοκαθεδρία στα ενεργειακά της περιοχής την διατηρεί η Αίγυπτος, κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, καθώς διαθέτει τα μεγαλύτερα ενεργειακά κοιτάσματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η διεξαγωγή της δεύτερης στην Κρήτη στέλνει μήνυμα κυρίως προς την Τουρκία, που δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη Υφαλοκρηπίδας για τα νησιά και θεωρεί ότι μόνο η ηπειρωτική χώρα μπορεί να διαθέτει ΑΟΖ.

Στους χάρτες που εξέδωσε, αγνόησε την ΑΟΖ που διαθέτουν με βάση το Διεθνές Δίκαιο η Κρήτη και όλα τα ελληνικά νησιά, αφού έχουν μικρότερη ακτογραμμή από αυτήν της Τουρκίας, πράγμα άκρως παράλογο, αν αναλογιστεί κανείς τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία αγνόησε πλήρως το Καστελλόριζο όταν εξέδωσε τους χάρτες, αφού θεωρεί ότι δεν διαθέτει δική του Υφαλοκρηπίδα, με το επιχείρημα ότι επικάθεται σε αυτήν της Ανατολίας, επομένως δεν το υπολογίζει ως περιοχή που μπορεί να διαθέτει ΑΟΖ. Με βάση το Διεθνές Δίκαιο, κάθε νησί που είναι κατοικημένο ή πραγματοποιούνται σε αυτό ενέργειες που αποφέρουν στην οικονομία της χώρας έχει Υφαλοκρηπίδα και επομένως και ΑΟΖ.

Αποτελεί γεγονός ότι η εν λόγω πενταμερής επισφραγίζει το κλίμα διπλωματικής εναντίωσης στις τουρκικές έκνομες ενέργειες. Θα ήταν καλύτερο εάν οι συμμετέχουσες χώρες παρήγαγαν ουσιαστικά αποτελέσματα, χωρίς να περιορίζονται σε ανακοινωθέντα με λεκτική στήριξη. Παρά ταύτα, είναι απολύτως σημαντικό το γεγονός ότι όλες οι χώρες της περιοχής έχουν κατανοήσει τις επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει η τουρκική επιθετικότητα.

Στις 12 Ιανουαρίου, είχε συμφωνηθεί εκεχειρία στη Λιβύη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, η οποία παραβιάστηκε από τις πρώτες ώρες με την κάθε πλευρά να κατηγορεί την άλλη, ότι την παραβίασε πρώτη. Συμπεραίνοντας, αυτή η εκεχειρία θεωρείται πλέον άκυρη και η παραβίασή της αναδεικνύει τα βαθιά προβλήματα που δημιούργησε ο διχασμός στη χώρα. Στην ουσία, η λεγόμενη εκεχειρία όξυνε περαιτέρω την κατάσταση που είχε ήδη ενταθεί με την υπογραφή του μνημονίου συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης.

Το μνημόνιο παραβιάζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που αναφέρονται σε εμπάργκο όπλων στη Λιβύη, αφού η Τουρκία απέστειλε ήδη τα πρώτα στρατεύματά της στην αφρικανική χώρα. Οι αποφάσεις του ΣΑ είναι δεσμευτικές για όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Επομένως, Ελλάδα και Κύπρος θα έπρεπε να εντάξουν περισσότερες χώρες στο γεωπολιτικό παιχνίδι της περιοχής. Στο πλαίσιο αυτού του πυρετώδους διπλωματικού παιχνιδιού, ο Έλληνας ΥπΕξ θα μεταβεί στο Μαρόκο στις 15 Ιανουαρίου.

Αυτή τη στιγμή, επιβάλλεται η αμεσότερη συμμετοχή της Ιταλίας στο ζήτημα, αφού τόσο στη συνάντηση για τον EastMed, όσο και στην πενταμερή, αποφάσισε να παραμείνει παρατηρητής χωρίς να υπογράψει κάτι. Παρά το γεγονός ότι είναι σημαντικό που συμμετείχαν δύο πολύ σημαντικές ευρωπαϊκές και μεσογειακές χώρες, είναι αδήριτη ανάγκη η πιο ενεργή συμμετοχή της Ιταλίας, που αποτελεί και τη χώρα που θα καταλήγει ο υποθαλάσσιος αγωγός και που μέσω της ΕΝΙ, διατηρεί δικαιώματα στην Κυπριακή ΑΟΖ. Όμως, αξίζει να σημειωθεί ότι η Ιταλία συμμετείχε με δική της πρόθεση στη συνάντηση.

Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην αντεπίθεση έναντι των τουρκικών προκλήσεων. Ορθά υπογράφηκε άμεσα η πολιτική συμφωνία για τον αγωγό και ορθά πραγματοποιήθηκε η πενταμερής. Ευκαιρίας δοθείσης, ΤΩΡΑ πρέπει να οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας με την Κύπρο, την Αίγυπτο και αν είναι δυνατόν και με την Ιταλία σε ΑΜΕΣΟ χρόνο. Επίσης, πολύ σημαντική θα ήταν η αποστολή ελληνικών πλοίων στην Κυπριακή ΑΟΖ, προς εκδίωξη των τουρκικών ερευνητικών που αλωνίζουν ανενόχλητα. Συμπληρωματικά, μετά την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ που πρέπει να πραγματοποιηθεί ΑΜΕΣΑ, θα πρέπει να ενοποιηθούν οι ΑΟΖ των δύο ελληνικών κρατών. Έτσι, θα περάσει το μήνυμα της ενότητας του ελληνικού χώρου και της ισχύος έναντι της Τουρκίας.

Η Τουρκία προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβάλει την πολιτική των κανονιοφόρων. Κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να είναι αποδεκτό από καμιά ελληνική κυβέρνηση και δεν θα έπρεπε να περιμένει να εισβάλει η Άγκυρα σε ελληνικά χωρικά ύδατα για να αντιδράσει. Επίσης, η διαφαινόμενη ήττα του Νεοσουλτάνου στη Λιβύη είναι πιθανόν να δημιουργήσει και κάποια αρνητικά αποτελέσματα. Δηλαδή, μπορεί η Άγκυρα να προσπαθήσει να δημιουργήσει στρατιωτικούς αντιπερισπασμούς. Σε αυτό το σημείο, εισέρχονται στην εξίσωση οι σύμμαχοι που αποκόμισε η ελληνική πλευρά από τις συνομιλίες μέχρι στιγμής. Επιβάλλεται να τους εκμεταλλευτεί έτσι ώστε να αντιμετωπίσει πιθανές τουρκικές επιθετικές ενέργειες στο Αιγαίο και την Κύπρο.

Οι πρόσφατες πυρετώδεις γεωπολιτικές εξελίξεις ανέδειξαν τη σημαντικότητα της ελληνικής διπλωματίας και το πόσο σημαντική μπορεί να αποβεί εάν λειτουργεί ορθά. Πρέπει, επίσης, να τονιστεί ότι οι ΣΩΣΤΕΣ πενταμερείς που αντιμετωπίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος και δεν υποβαθμίζουν την κρατική της οντότητα, αναγνωρίζοντάς της το δικαίωμα να ασκεί κυριαρχία, μπορούν να επιφέρουν πολλά θετικά αποτελέσματα για την ελληνική πλευρά. Όταν Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται σε σύμπλευση, οι θετικές συνέπειες είναι εμφανείς. Αναμένουμε, όμως, ακόμα την έμπρακτη στήριξη από τους δυνητικούς συμμάχους και την ανακοίνωση μέτρων ουσιαστικής αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας, σε μια επόμενη πενταμερή.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

«Αξιούμεν την Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα…»

Στις 15 Ιανουαρίου 1950, σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου έσπευσε στις εκκλησίες κάθε πόλης και χωριού, για να υπογράψει στο δημοψήφισμα που διεξήχθη για την ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Σε κλίμα ενθουσιασμού, η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της ενώσεως και με αίσθημα χαράς και δικαίωσης ο λαός πίστεψε πως είχε φτάσει η ώρα της εκπλήρωσης των προαιώνιων πόθων του.

Η Ιερά Συνοδός αποφάσισε να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα, για να εκφράσει τη βούλησή του σχετικά με το πολιτικό και εθνικό του μέλλον. Στις 8 Δεκεμβρίου 1949, κυκλοφόρησε εθναρχική εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία ο λαός της Κύπρου καλείτο να επιτελέσει ξανά το καθήκον του προς την πατρίδα ενωμένος και αδιάσπαστος: «Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσινηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι΄αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου…»

Οι Έλληνες της Κύπρου υπέγραψαν το δημοψήφισμα, το οποίο είχε τέτοια επιτυχία, όσο κανένα άλλο γεγονός στη γη. Για ακόμα μια φορά, αποδείχθηκε η ελληνικότητα του νησιού. Παρά τα πολλά χρόνια σκλαβιάς και το πλήθος των κατακτητών, η Κύπρος ήταν είναι και θα παραμείνει Ελληνική.

Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε, τόσο εμείς, αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα, τα οποία καθυβρίζουν τον ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω:

«(…) Δεν υπάρχουν ενωτικοί και ανθενωτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν μόνο εκείνοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα, χωρίς εδαφικά ή διοικητικά ανταλλάγματα και εκείνοι οι οποίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν εδαφικά και διοικητικά ανταλλάγματα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ένωση»

Αυτά είναι τα λόγια του Εζεκία Παπαϊωάννου, Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, ο οποίος θεωρούσε την Ένωση ως μόνο τελικό στόχο των Κυπρίων.

Η Ένωση μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την υπογραφή του δημοψηφίσματος του 1950, όμως μερικά χρόνια αργότερα και ενώ ο αγώνας συνεχιζόταν, οι πρόγονοί μας υπέγραψαν για δεύτερη φορά την ένωση με την μάνα Ελλάδα και μάλιστα αυτή την φορά με το αίμα τους. Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α, πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959), κατά των Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα κατά του αγγλικού ζυγού, αξίωσανγια ακόμα μια φορά, Ένωση και Ελευθερία. Παιδιά της ίδιας ηλικίας με εμάς, ανέβηκαν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη λευτεριά, θυσιάζοντας τη ζωή τους για την Ένωση της Κύπρου μετά της Μητρός Πατρίδος. Είναι χρέος μας να μην αφήσουμε τη θυσία τους να πάει χαμένη. Για μας η φλόγα μένει άσβεστη και πιστεύουμε ακράδαντα πως θα έρθει η ώρα της δικαίωσης των πόθων μας. Γνωρίζουμε πως σε κάθε εξέγερση οι Έλληνες είναι λίγοι, όμως ο Θεός είναι μεγάλος.

Με πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό ιδεώδες, αναζωπυρώνουμε την φλόγα της «Ένωσις» στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι ασφαλής από τους εξωτερικούς κινδύνους. Σε μια ξεχασμένη επέτειο, αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας, θυμούνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του λαού της Κύπρου.

«ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

«Αξίουμεν την Ένωσην της Κύπρου με την Ελλάδα…»

Στις 15 Ιανουαρίου 1950, σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου έσπευσε στις εκκλησίες κάθε πόλης και χωριού, για να υπογράψει στο δημοψήφισμα που διεξήχθη για την ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Σε κλίμα ενθουσιασμού, η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της ενώσεως και με αίσθημα χαράς και δικαίωσης ο λαός πίστεψε πως είχε φτάσει η ώρα της εκπλήρωσης των προαιώνιων πόθων του.

Η Ιερά Συνοδός αποφάσισε να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα, για να εκφράσει τη βούλησή του σχετικά με το πολιτικό και εθνικό του μέλλον. Στις 8 Δεκεμβρίου 1949, κυκλοφόρησε εθναρχική εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία ο λαός της Κύπρου καλείτο να επιτελέσει ξανά το καθήκον του προς την πατρίδα ενωμένος και αδιάσπαστος: «Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσινηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι΄αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου…»

Οι Έλληνες της Κύπρου υπέγραψαν το δημοψήφισμα, το οποίο είχε τέτοια επιτυχία, όσο κανένα άλλο γεγονός στη γη. Για ακόμα μια φορά, αποδείχθηκε η ελληνικότητα του νησιού. Παρά τα πολλά χρόνια σκλαβιάς και το πλήθος των κατακτητών, η Κύπρος ήταν είναι και θα παραμείνει Ελληνική.

Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε, τόσο εμείς, αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα, τα οποία καθυβρίζουν τον ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω:

«(…) Δεν υπάρχουν ενωτικοί και ανθενωτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν μόνο εκείνοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα, χωρίς εδαφικά ή διοικητικά ανταλλάγματα και εκείνοι οι οποίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν εδαφικά και διοικητικά ανταλλάγματα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ένωση»

Αυτά είναι τα λόγια του Εζεκία Παπαϊωάννου, Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, ο οποίος θεωρούσε την Ένωση ως μόνο τελικό στόχο των Κυπρίων.

Η Ένωση μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την υπογραφή του δημοψηφίσματος του 1950, όμως μερικά χρόνια αργότερα και ενώ ο αγώνας συνεχιζόταν, οι πρόγονοί μας υπέγραψαν για δεύτερη φορά την ένωση με την μάνα Ελλάδα και μάλιστα αυτή την φορά με το αίμα τους. Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α, πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959), κατά των Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα κατά του αγγλικού ζυγού, αξίωσανγια ακόμα μια φορά, Ένωση και Ελευθερία. Παιδιά της ίδιας ηλικίας με εμάς, ανέβηκαν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη λευτεριά, θυσιάζοντας τη ζωή τους για την Ένωση της Κύπρου μετά της Μητρός Πατρίδος. Είναι χρέος μας να μην αφήσουμε τη θυσία τους να πάει χαμένη. Για μας η φλόγα μένει άσβεστη και πιστεύουμε ακράδαντα πως θα έρθει η ώρα της δικαίωσης των πόθων μας. Γνωρίζουμε πως σε κάθε εξέγερση οι Έλληνες είναι λίγοι, όμως ο Θεός είναι μεγάλος.

Με πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό ιδεώδες, αναζωπυρώνουμε την φλόγα της «Ένωσις» στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι ασφαλής από τους εξωτερικούς κινδύνους. Σε μια ξεχασμένη επέτειο, αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας, θυμούνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του λαού της Κύπρου.

«ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης