«Αξιούμεν την Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα…»

Στις 15 Ιανουαρίου 1950, σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου έσπευσε στις εκκλησίες κάθε πόλης και χωριού, για να υπογράψει στο δημοψήφισμα που διεξήχθη για την ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Σε κλίμα ενθουσιασμού, η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της ενώσεως και με αίσθημα χαράς και δικαίωσης ο λαός πίστεψε πως είχε φτάσει η ώρα της εκπλήρωσης των προαιώνιων πόθων του.

Η Ιερά Συνοδός αποφάσισε να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα, για να εκφράσει τη βούλησή του σχετικά με το πολιτικό και εθνικό του μέλλον. Στις 8 Δεκεμβρίου 1949, κυκλοφόρησε εθναρχική εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία ο λαός της Κύπρου καλείτο να επιτελέσει ξανά το καθήκον του προς την πατρίδα ενωμένος και αδιάσπαστος: «Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσινηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι΄αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου…»

Οι Έλληνες της Κύπρου υπέγραψαν το δημοψήφισμα, το οποίο είχε τέτοια επιτυχία, όσο κανένα άλλο γεγονός στη γη. Για ακόμα μια φορά, αποδείχθηκε η ελληνικότητα του νησιού. Παρά τα πολλά χρόνια σκλαβιάς και το πλήθος των κατακτητών, η Κύπρος ήταν είναι και θα παραμείνει Ελληνική.

Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε, τόσο εμείς, αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα, τα οποία καθυβρίζουν τον ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω:

«(…) Δεν υπάρχουν ενωτικοί και ανθενωτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν μόνο εκείνοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα, χωρίς εδαφικά ή διοικητικά ανταλλάγματα και εκείνοι οι οποίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν εδαφικά και διοικητικά ανταλλάγματα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ένωση»

Αυτά είναι τα λόγια του Εζεκία Παπαϊωάννου, Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, ο οποίος θεωρούσε την Ένωση ως μόνο τελικό στόχο των Κυπρίων.

Η Ένωση μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την υπογραφή του δημοψηφίσματος του 1950, όμως μερικά χρόνια αργότερα και ενώ ο αγώνας συνεχιζόταν, οι πρόγονοί μας υπέγραψαν για δεύτερη φορά την ένωση με την μάνα Ελλάδα και μάλιστα αυτή την φορά με το αίμα τους. Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α, πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959), κατά των Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα κατά του αγγλικού ζυγού, αξίωσανγια ακόμα μια φορά, Ένωση και Ελευθερία. Παιδιά της ίδιας ηλικίας με εμάς, ανέβηκαν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη λευτεριά, θυσιάζοντας τη ζωή τους για την Ένωση της Κύπρου μετά της Μητρός Πατρίδος. Είναι χρέος μας να μην αφήσουμε τη θυσία τους να πάει χαμένη. Για μας η φλόγα μένει άσβεστη και πιστεύουμε ακράδαντα πως θα έρθει η ώρα της δικαίωσης των πόθων μας. Γνωρίζουμε πως σε κάθε εξέγερση οι Έλληνες είναι λίγοι, όμως ο Θεός είναι μεγάλος.

Με πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό ιδεώδες, αναζωπυρώνουμε την φλόγα της «Ένωσις» στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι ασφαλής από τους εξωτερικούς κινδύνους. Σε μια ξεχασμένη επέτειο, αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας, θυμούνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του λαού της Κύπρου.

«ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης