Απαγωγές Σύριων και τουρκικός εποικισμός

Για νέες τουρκικές φρικαλεότητες στη Συρία κάνει λόγο η ομάδα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, που είναι επιφορτισμένη με την καταγραφή όσων συμβαίνουν στην περιοχή. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η ημιτελής έκθεση της εν λόγω ομάδας, αφορά απαγωγές προσώπων από τρομοκράτες, οι οποίοι έχουν τη στήριξη του τουρκικού στρατού. Συγκεκριμένα, απομεινάρια της ισλαμικής τρομοκρατίας, υποκινούμενα και στηριζόμενα από την Άγκυρα, έχουν επιδοθεί σε ένα μακάβριο παιχνίδι, που αφορά απαγωγές φοιτητών με σκοπό τη χρήση τους ως στρατιώτες αυτοκτονίας.

Περισσότεροι από 700 νέοι άνθρωποι και μάλιστα φοιτητές που προέρχονται κυρίως από το Idlib University και το Sham International University στην Azaz, απήχθησαν με σκοπό να στρατολογηθούν για τρομοκρατικές επιθέσεις. Οι πληροφορίες εικάζουν ότι οι απαχθέντες βρίσκονται σε αποθήκες σιτηρών στο Saraqeb, καθώς και σε φυλακές στο Alokab της πόλης Idlib. Οι απαχθέντες μεταφέρονται σε άλλα στρατόπεδα με τη βοήθεια του τουρκικού στρατού, με σκοπό να υποβληθούν σε πλύση εγκεφάλου, να τους χορηγηθούν ναρκωτικές ουσίες και εν τέλει να σταλούν για επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον του συριακού στρατού.

Οι Τούρκοι σπεύδουν να διαψεύσουν την ανάμειξή τους σε κάτι τέτοιο, ισχυριζόμενοι ότι «αυτές είναι δουλειές των τρομοκρατών». Σύμφωνα με τις εκθέσεις των Ην. Εθνών, από τον περασμένο Απρίλιο, «400 χιλιάδες πολίτες έχουν μεταφερθεί από τον τουρκικό στρατό εκτός συνόρων, ενώ από την 1 Δεκεμβρίου του 2019, όταν ο τουρκικός στρατός κλιμάκωσε τις επιχειρήσεις του, 390 χιλιάδες γυναικόπαιδα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους».

Κατά την εκδήλωση της εισβολής «Πηγή Ειρήνης» από τον τουρκικό στρατό τον Οκτώβριο, η Άγκυρα δικαιολόγησε την εισβολή ως μια επιχείρηση δημιουργίας μιας ζώνης που θα μπορεί να φιλοξενήσει περί τους 350 χιλιάδες πρόσφυγες. Σήμερα, πέντε μήνες μετά, οι αριθμοί φυγής των Σύριων πολιτών δείχνουν ακριβώς το αντίθετο, αλλά ταυτόχρονα αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας εισβολής που δεν αποτελούσε τίποτα άλλο από μια επιχείρηση εθνοκάθαρσης του κουρδικού λαού.

Η Άγκυρα διαχρονικά, εκτός από τη χρήση των όπλων, θεωρεί ότι η καλύτερη μέθοδος είναι η μεταφορά νέων τουρκικών πληθυσμών ή ο έλεγχος των ήδη υφιστάμενων. Όταν, δηλαδή, ο τουρκικός στρατός κατακτά μια περιοχή, ο πληθυσμός είτε υποδουλώνεται και τουρκοποιείται, είτε εκδιώκεται, είτε αποκεφαλίζεται από το τουρκικό ξίφος και αντικαθίσταται από εποίκους. Αυτή είναι η «θεωρία του ξίφους», όπως εμπνεύστηκε από τον Νεοκλή Σαρρή. Κάτι εφάμιλλο έπραξε και στην Κύπρο με την τουρκανταρσία του 1963, όταν έκλεισε τον τουρκικό πληθυσμό σε θύλακες για να τον ελέγξει, αλλά και το 1974 μετά την εισβολή, με την εγκατάσταση νέου τουρκικού πληθυσμού για τον εποικισμό του κατεχόμενου εδάφους.

Το παιχνίδι της Τουρκίας επί συριακού εδάφους απέχει απόσταση αναπνοής από μια παγκόσμια σύρραξη, δεδομένου ότι η Τουρκία διασταυρώνει τα συμφέροντα των δύο υπερδυνάμεων. Για του λόγου του αληθές, ενώ οι Τούρκοι περιπολούν στη ζώνη ασφαλείας με τους Ρώσους, όταν κινούνται πέραν αυτής και κτυπούν τα συριακά κυβερνητικά στρατεύματα, βρίσκουν τη Μόσχα αντίθετη λόγω της στήριξής της προς το καθεστώς Άσαντ. Την ίδια στιγμή όμως, οι Η.Π.Α έχουν μια σχέση αντιπαράθεσης για διάφορους λόγους με την Άγκυρα, αλλά όταν ο τουρκικός στρατός ενεργεί σε βάρος των δυνάμεων του Άσαντ, έχει την πλήρη στήριξή τους.

Είναι πλέον πασιφανές ότι ο Ερντογάν επιχειρεί να καταστήσει, «ανάλογα με την περίπτωση», συμμάχους του τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον. Παρόλα αυτά, δεν είναι ξεκάθαρο αν όντως η Τουρκία βρίσκεται σε θέση ρυθμιστή ή αν οι μεγάλες αυτές δυνάμεις την χρησιμοποιούν ως προμετωπίδα τους με απώτερο σκοπό να την αποδυναμώσουν πλήρως. Εμείς, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε μακριά από τη φλεγόμενη Συρία. Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στη γειτονιά μας, οφείλουμε να καταστούμε έτοιμοι για να αντιμετωπίσουμε τις ήδη εκδηλωμένες επιβουλές του θηρίου που λέγεται Τουρκία.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης