Βόρειος Ήπειρος γη ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Παρατηρήθηκε τις τελευταίες εβδομάδες μια ασύμμετρη απειλή στα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας, όταν η Τουρκία άνοιξε τα σύνορά της με την Ελλάδα για να στείλει χιλιάδες μετανάστες στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ήταν εξ αρχής δεδομένο ότι θα έβρισκε συνοδοιπόρο και σύμμαχο στην επίθεση αυτή τους Αλβανούς, που ανέκαθεν είχαν ως στόχο να αφελληνίσουν τις ελληνικότατες περιοχές της Βορείου Ηπείρου, τις οποίες κατέχουν.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Αλβανία ετοιμάστηκε να υποδεχτεί 30 χιλιάδες μετανάστες, κυρίως συριακής καταγωγής όπως ανέφερε, που βρίσκονται στην Ελλάδα και θέλουν να περάσουν στην Ευρώπη. Αρχικά, αυτό διαφαίνεται ως πράξη συμπαράστασης. Όμως, η Αλβανία θα υποδεχτεί τους μετανάστες σε έξι νέα κέντρα φιλοξενίας σε πόλεις της Βορείου Ηπείρου, όπως το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά. Για την υποδοχή, θα αξιοποιηθούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις από την εποχή του Χότζα.

Πολύ απλά, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν περιοχές που δεν υπάρχουν εκεί ελληνικοί πληθυσμοί και να μην υπήρχε καμιά αντίδραση από τους Έλληνες Βορειοηπειρώτες. Παρόλα αυτά, σκοπός των Αλβανών είναι να αφελληνίσουν τις περιοχές αυτές. Επομένως, ο καλύτερος τρόπος να το πράξουν είναι να αφήσουν να ζήσουν σε αυτές τις περιοχές μετανάστες, που στις πλείστες περιπτώσεις πρόκειται για αντικαθεστωτικούς Σύριους ή ακόμα και μέλη ισλαμιστικών οργανώσεων. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Αλβανοί επιχειρούν την δημογραφική αλλοίωση των περιοχών αυτών.

Αρκετά καλό παράδειγμα είναι οι απαλλοτριώσεις περιουσιών Βορειοηπειρωτών  στη Χιμάρα. Το αλβανικό τρομοκρατικό κράτος εκμεταλλεύεται δόλια το γεγονός ότι δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας στην συγκεκριμένη περιοχή, ασχέτως εάν βάσει χαρτών, οι περιουσίες αυτές ανήκουν στους Έλληνες κατοίκους της περιοχής. Έτσι, με μια υπουργική απόφαση μετατρέπει σε «δημόσια περιουσία» τις εστίες τους, τρέποντάς τους σε φυγή από τη γη των προγόνων τους. Επίσης, τους δίδει άμεσα αποζημίωση και έτσι δεν τους αφήνει την όποια νομική διέξοδο για να στραφούν κατά των αρχών που πολλές φορές εκδίδουν αυθαίρετες αποφάσεις. Η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε σε πρόσφατη υιοθέτηση σχετικού νόμου από το αλβανικό κοινοβούλιο μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών, όταν απείλησε την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτές οι παράνομες πράξεις παραβιάζουν κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, είναι ένα ξεκάθαρο δείγμα του γεγονότος ότι οι αδελφοί μας στην Βόρειο Ήπειρο είναι υπό διωγμόν από το αλβανικό καθεστώς, κάτι που παραβιάζει το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, το οποίο αναφέρεται επίσημα σε αυτόνομη Βόρειο Ήπειρο, που στην ουσία δεν εφαρμόστηκε ποτέ παρότι δεν αναιρέθηκε από κάποιο άλλο επίσημο έγγραφο.

Πέρα από την δημογραφική αλλοίωση της περιοχής, μια τέτοια ενέργεια είναι πιθανόν να επιχειρεί να ξεκινήσει μια δεύτερη μαζική επίθεση, σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν η κρίση της πανδημίας του κορωνοϊού θα έχει τελειώσει και θα έχουν ανοίξει τα σύνορα των χωρών. Εξάλλου, αρκετές χώρες της ΕΕ δεν αποδέχονται να φιλοξενήσουν πρόσφυγες που βρίσκονται στην Ελλάδα, κάτι που καθιστά ορατό το σενάριο να θέλουν να επιστρέψουν, εφόσον αρκετές χώρες δεν θα τους δεχτούν. Ενδεικτικό της κατεύθυνσης που προτίθεται να ακολουθήσει η αλβανική κυβέρνηση, είναι ότι μόλις το 2018 η Αλβανία δήλωνε ανένδοτη στην πιθανότητα δημιουργίας κέντρων φιλοξενίας εντός της επικράτειάς της, ενώ σήμερα το πράττει σε περιοχή μειονοτική ελληνική.

Οι αυτοδιοικητικές αρχές της επίσημης Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία έχουν αντιδράσει ήδη στο συγκεκριμένο γεγονός, δηλώνοντας ότι δεν θα επιτρέψουν κάτι τέτοιο. Αυτό μπορεί να σημαίνει και βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των αρχών και των κατοίκων.

Αναμένουμε την άμεση αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν αποτελεί πράξη αλληλεγγύης των Αλβανών, αλλά ύπουλη προσπάθεια αφελληνισμού της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Βορείου Ηπείρου. Πρέπει, λοιπόν, να αντιδράσουμε σθεναρά στην όποια προσπάθεια δημιουργίας κέντρων φιλοξενίας σε περιοχές της Βορείου Ηπείρου. Ο λόγος είναι ότι αποτελεί γη ελληνική, ξεχασμένη από τις ελληνικές κυβερνήσεις από την εποχή του Βενιζέλου μέχρι και πρόσφατα. Λεηλατήθηκε βάναυσα από το αλβανικό βαθύ κράτος και ήρθε ο καιρός επιτέλους να αγωνιστούμε έμπρακτα για τα δίκαια του Ελληνισμού της περιοχής.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΩΣ ΤΗΝ ΚΟΡΥΤΣΑ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΛΕΥΟΥΝΕ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο μαχητής της Ελευθερίας

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στο κατεχόμενο χωριό Ευρύχου, στις 9 Σεπτεμβρίου 1957. Πατέρας του ήταν ο Πάμπος Γεωργιάδης, που ήταν αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α και μητέρα του η Έλλη Γεωργιάδη. Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας, αφού είχε δύο αδελφές μεγαλύτερες και μια μικρότερη. Το 1975 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και ακολούθως κατατάχθηκε στην Ε.Φ. Υπηρέτησε στην 32η Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του εφέδρου Ανθυπολοχαγού, όπου εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, συνέχισε να υπηρετεί ως έφεδρος με τον βαθμό του Υπολοχαγού. Επίσης, ο Θεόφιλος διετέλεσε από τα ιδρυτικά μέλη του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομών.

Στη συνέχεια, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση στην τουρκολογία, ενώ συνέχισε τις σπουδές του σε Γαλλία και Γερμανία. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, προσελήφθη αρχικά στην Αστυνομία, ενώ ακολούθως ανέλαβε τη θέση του λειτουργού στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Θεόφιλος ήταν άριστος γνώστης των τουρκικών υποθέσεων και έδωσε εκατοντάδες συνεντεύξεις και ομιλίες όσον αφορά τον Τουρκικό επεκτατισμό.

Ένα βράδυ του 1988 στη Λευκωσία, ο Θεόφιλος και οι συναγωνιστές του αποφάσισαν την ίδρυση της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν με σκοπό τη στήριξη του Κουρδικού Αγώνα. Αρθρογραφούσε και έδινε διαλέξεις σχετικά με το Κυπριακό, το Κουρδικό, τη Γενοκτονία των Ποντίων και το Αρμενικό Ζήτημα και φρόντιζε να μην λησμονηθούν οι τουρκικές βαρβαρότητες.

«Κι αφού εμείς στην Κύπρο δεν αξιωθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας, τουλάχιστον να βοηθήσουμε πρέπει εκείνους που αγωνίζονται και για μας εναντίον του τουρκικού κράτους, τους Κούρδους αγωνιστές», έλεγε.

Πίστευε, ορθά θα έλεγε κανείς, πως μέσα από τον αγώνα που διέπρατταν οι Κούρδοι κατά των Τούρκων, προκειμένου να αποκτήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος, θα επηρεαζόταν άμεσα και το Κυπριακό πρόβλημα. Αυτό θα συνέβαινε εάν οι Κούρδοι που μάχονταν σθεναρά κατά των Τούρκων, έφταναν μέχρι τα λιμάνια και τις αεροπορικές βάσεις που εφοδίαζαν τα κατεχόμενα εδάφη της πατρίδας μας. Με αυτό τον τρόπο θα είχαμε ουσιαστικά την απομόνωση των κατεχομένων.

Μια εβδομάδα πριν τον θάνατο του διοργάνωσε συνέδριο στις Βρυξέλλες. Σε αυτό συμμετείχαν πανεπιστημιακοί, Τούρκοι διανοούμενοι και βουλευτές από διάφορες χώρες. Το διήμερο συνέδριο είχε ως θέμα την αλληλεγγύη προς τους Κούρδους, ενώ παράλληλα ο Θεόφιλος κατηγόρησε ανοιχτά την Τουρκία για τις βιαιοπραγίες κατά του Κουρδικού λαού.

«Τον Θεόφιλο τον είχαν πολύ στο στομάχι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες γιατί τους έκανε πολύ ζημιά». 20 Μαρτίου 1994. Ο Θεόφιλος πήγε στο αεροδρόμιο για να παραλάβει τον απεσταλμένο του Εθνικού Μετώπου για την απελευθέρωση του Κουρδιστάν, Γιατό Ρός, τον οποίο άφησε στα γραφεία της επιτροπής στη Λευκωσία. Ακολούθως, ο Θεόφιλος μετέβη στην κατοικία του στην Αγλαντζιά. Όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητο του δέχτηκε πέντε σφαίρες στο στήθος και στο κεφάλι. Ο εκτελεστής του ανέβηκε στη μοτοσυκλέτα και εξαφανίστηκε. Λέγεται ότι πίσω από τη δολοφονία ήταν άτομα του κυπριακού υποκόσμου, υποκινούμενα από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας (ΜΙΤ) που στη συνέχεια δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιλογή της ημέρας του θανάτου του Θεόφιλου δεν ήταν τυχαία, καθώς στις 21 Μαρτίου οι Κούρδοι έχουν εθνική γιορτή για το «Νεβρόζ».

Ο Θεόφιλος έγινε θύμα της τουρκικής θηριωδίας. Μα με τη θυσία του μπόλιασε το αίμα όλων εμάς με τις ιδέες του. Και οι ιδέες του αντέχουν διαχρονικά. Αυτό αποδεικνύεται από τον αγώνα που δίνουν μέχρι και σήμερα οι Κούρδοι κατά του τουρκικού επεκτατισμού. Μένουν αγέρωχοι μπροστά στις πολεμικές μηχανές των Τούρκων και μάχονται υπέρ της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης των λαών. Αλίμονο της τύχης μας αν δεν θεωρούμε τους Κούρδους ως συναγωνιστές και συμπορευτές στο δικό μας αγώνα. Από τους Κούρδους, τον Θεόφιλο, τον Βαγορή, τον Αυξεντίου μέχρι τους αγωνιστές του IRA, όλοι αυτοί μας δείχνουν τον δρόμο και οφείλουμε να είμαστε συνεχιστές αυτού του αγώνα, αν θέλουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς στην γη που πότισαν με το αίμα τους οι πρόγονοί μας.

 

«Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε

ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει

είναι η Κύπρος, το Αφρίν, η Βόρεια ήπειρος, η Μακεδονία που οι εμπόροι τα μισούνε

και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει».

 

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Κλείσιμο των οδοφραγμάτων από το ψευδοκράτος

Σε πρωτοφανή μέτρα προέβη η ψευδοκυβέρνηση στο κατεχόμενο τμήμα της πατρίδας μας, προ ολίγων ημερών, ως ένα μέτρο για την αποτροπή της εξάπλωσης του κορωνοϊού από τις ελεύθερες περιοχές προς τα κατεχόμενα. Όσον αφορά λοιπόν τα μέτρα πρόληψης, αποφασίστηκε το κλείσιμο των οδοφραγμάτων από και προς τα κατεχόμενα εδάφη μας, επιτρέποντας τη διέλευση να πραγματοποιείται μόνο από τ/κ και μόνο για διπλωματικούς σκοπούς. Είναι πιθανόν αυτό να πραγματοποιήθηκε και ως αντίδραση στο κλείσιμο των οδοφραγμάτων από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Διερωτόμαστε γιατί οι «Unite Cyprus» και όσοι διερρήγνυαν τα ιμάτια τους για το κλείσιμο των οδοφραγμάτων από την νόμιμη κυβέρνηση του νησιού, δεν προέβησαν σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, όπως έπραξαν και πρόσφατα. Δουλικά επιμένουν να αποτελούν τα κύρια εκφραστικά όργανα της Τουρκίας στην Κύπρο, εξ ου και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά στην αντιμετώπιση πανομοιότυπων καταστάσεων.

Όταν κλείνει τα οδοφράγματα η μόνη νόμιμη αρχή που δύναται να το πράξει, παρουσιάζονται ως θιγμένοι και αντιδρούν επιθετικά εναντίον της ΚΔ. Όταν όμως τα κλείνει το παράνομο κατοχικό καθεστώς, αρκούνται σε μια απλή ανακοίνωση, που η μόνη χρήση που έχει είναι να διδάσκεται ως υπόδειγμα δουλοπρέπειας και παράλογης αντιμετώπισης καταστάσεων. Αυτοί οι «κύριοι», πρέπει να αναλογιστούν πως η μόνη που πλήττεται από τις ενέργειές τους είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και κανείς άλλος. Τις ανακοινώσεις τους περί «καταδίκης μονομερών ενεργειών» δεν τις χρειαζόμαστε.

Εμείς θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στους «κύριους» αυτούς, πως όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά δυστυχώς, πως αργά ή γρήγορα τα οδοφράγματα πολύ πιθανόν να επαναλειτουργήσουν. Σε όσους επιθυμούν να αποδεχτούν το παράνομο μόρφωμα του ψευδοκράτους και στηρίζουν οικονομικά τον κατακτητή της πατρίδας μας. Ο ανθελληνισμός έχει μολύνει τους συγκεκριμένους ανθρώπους, μετατρέποντάς τους σε υποχείρια της Τουρκίας, που προσπαθεί με αυτόν τον ύπουλο τρόπο να νομιμοποιήσει το ψευδοκράτος και τα τετελεσμένα της εισβολής.

Κλείνοντας, θέλουμε να τονίσουμε ότι είναι φανερό πως δεν κατάλαβαν οι κατακτητές μας, πως κανένας δεν μπορεί να μας περιορίσει και να μας απαγορεύσει να αντικρίσουμε τα σπίτια των παππούδων μας, που έχυσαν τον ιδρώτα τους για να μας μεγαλώσουν. Εμάς και τα περιβόλια τους. Βεβαίως, όχι περνώντας από τα οδοφράγματα της ντροπής. Θα πάμε στα πατρογονικά μας εδάφη, μόνο όταν επέλθει η πραγματική ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της πατρίδας μας. Είμαστε οι νόμιμοι κάτοχοι της γης αυτής και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μας αναγκάζει να επιδεικνύουμε ταυτότητα για να μεταβούμε σε αυτήν, αναγνωρίζοντας τις παράνομες πολιτειακές δομές ενός παράνομου κατοχικού μορφώματος που εγκαταστάθηκε στον βορρά, έπειτα από εισβολή στην πατρίδα μας.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης