Μόδεστος Παντελή – Ο πρώτος νεκρός του Αγώνα

Ο Μόδεστος Παντελή γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 1923, στο Λιοπέτρι της επαρχίας Αμμοχώστου. Ήταν ο πρώτος νεκρός Ήρωας του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Ο Ήρωας φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Λιοπετριού μέχρι την τρίτη τάξη και μετά δραστηριοποιήθηκε με τις αγροτικές ασχολίες της οικογένειάς του. Στον αγώνα εντάχθηκε, αφού πρώτα έδωσε τον όρκο για Απελευθέρωση και Ένωση και οργανώθηκε στο Ε.Μ.Α.Κ. (Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης Κύπρου- αρχική ονομασία της Ε.Ο.Κ.Α.), τον Φεβρουάριο του 1955. Το παράδειγμά του ακολούθησαν όλα τα αδέρφια του. Ο Ήρωας εντάχθηκε στην ομάδα του Αυξεντίου μαζί με κάποιους συγχωριανούς του. Έτσι, άρχισαν να ετοιμάζονται για ένοπλη δράση μέχρι την έναρξη του αγώνα.

Την 31η Μαρτίου προς 1η Απριλίου 1955, ο Μόδεστος Παντελή μαζί με τον Ανδρέα Κάρυο, κατόπιν οδηγίας της Οργάνωσης, ανέλαβαν να βραχυκυκλώσουν το σύστημα παροχής ρεύματος για την περιοχή Αμμοχώστου. Με ένα χοντρό σκοινί που είχαν ενώσει με μια αλυσίδα και στο οποίο έδεσαν από τη μια άκρη του μία πέτρα, προσπάθησαν να το περάσουν πάνω από τα ηλεκτρικά καλώδια, ούτως ώστε να επιτύχουν τη συσκότιση της περιοχής. Σκοπός της συσκότισης ήταν να μπορέσει η Οργάνωση να ρίξει τις πρώτες βόμβες σημαίνοντας την έναρξη του αγώνα. Ο Μόδεστος Παντελή μετά από μερικές μάταιες προσπάθειες ανέβηκε στους ώμους του Ανδρέα Κάρυου. Τότε, εξαιτίας των αποτυχημένων προσπαθειών τους, το σκοινί είχε ήδη βραχεί από τα βρεγμένα χόρτα, με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Μόδεστου Παντελή από ηλεκτροπληξία.

Υπάρχουν μαρτυρίες που ισχυρίζονται μάλιστα ότι τα τελευταία λόγια του ήρωα στον συναγωνιστή του ήταν «τη γυναίκαν τζιαι τα παιθκιά μου». Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία της γυναίκας του Ήρωα, κας. Αποστολούς, η οποία σε ηλικία 25 χρονών έμεινε χήρα με δύο παιδιά στην αγκαλιά για να τα μεγαλώσει: «Την ημέραν που εγίνην η μάχη του αχυρώνα και το Λιοπέτρι εσούζετουν που τις πόμπες και εππέφταν οι σφαίρες σιονωτές, τα μωρά μου ετρέμαν. Μα εγώ που μέσα μου σκεφτόμουνα τον Μόδεστον και έλεγα πως ο σπόρος που έριξε στον αγώνα ήτουν καλός. Τζιαι με τέτοια παλικάρια, θα ερχόταν η ώρα να φύουν οι Εγγλέζοι».

Ο Μόδεστος Παντελή με πάσα σοβαρότητα και υπευθυνότητα, ανέλαβε με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Κάρυο μια επικίνδυνη αποστολή για το καλό του αγώνα και της πατρίδας. Θυσίασε ό,τι πολυτιμότερο είχε, χωρίς να διστάσει ούτε στιγμή, εις το όνομα της ελευθερίας και της Ένωσης με τη μάνα Ελλάδα. Εμπνεόμενοι από τα λόγια της κας. Αποστολούς, συνεχίζουμε τον αγώνα που ξεκίνησε ο δικός της Μόδεστος για απελευθέρωση της Κύπρου μας και την εκπλήρωση του προαιώνιου πόθου των Ελλήνων του νησιού για Ένωση και μόνο Ένωση.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Οδοί με τουρκικά ονόματα στην ελεύθερη Κύπρο

Σε ένα νησί με βαριά ελληνική κληρονομιά και με προαιώνιο κίνδυνο που πηγάζει από τον βάρβαρο τουρκικό λαό, σε μια Κύπρο ημικατεχόμενη, που ακόμα φέρει πληγές από την εισβολή του Αττίλα του 1974, εμφανίζονται τουρκικές ονομασίες σε οδούς των ελευθέρων περιοχών του. Ονόματα εθνικιστών, τυράννων και δολοφόνων των Ελλήνων και των Αρμενίων, ονόματα πρωταγωνιστών σε εισβολές, σφαγές, γενοκτονίες, ονόματα εφιαλτικά για τον Ελληνισμό.

Οι ονομασίες αυτές προϋπήρχαν της εισβολής και οι περισσότερες καθιερώθηκαν πριν την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, πιθανόν επί Αγγλοκρατίας, σε τουρκοκυπριακές συνοικίες και περιοχές. Αμέσως μετά την εισβολή, ξεκίνησε ο εκτουρκισμός των τοπωνυμίων της κατεχόμενης Κύπρου με τη μετονομασία σχεδόν όλων των οδών, χωριών και μοναστηριών. Έτσι, τα ιστορικά ονόματα ηλικίας χιλιάδων ετών, αντικαταστάθηκαν από πρωτοεμφανιζόμενα κυρίως τουρκικά τοπωνύμια, με απώτερο σκοπό την αλλοίωση της παράδοσης και της ελληνικής ταυτότητας του τόπου. Αντίθετα, η ΚΔ έχει προβεί ελάχιστες φορές σε τέτοιου είδους ενέργειες, με πρόφαση ως συνήθως τη διατήρηση του «καλού κλίματος» και με σκοπό τη συνέχιση των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού. Επίσης, αρκετές φορές η πολιτική ηγεσία της ΚΔ και τα δημοτικά συμβούλια αποφεύγουν ή ακόμη αγνοούν αιτήματα για τη μετονομασία αυτών των οδών.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η οδός «Ισταμπούλ» στη Λάρνακα, αντί της ελληνικής ονομασίας «Κωνσταντινούπολη», μια ονομασία που χρησιμοποιείται σήμερα από τους Τούρκους και αποτελεί σύμβολο ήττας και υποδούλωσης του Βυζαντίου κατά την άλωση της Πόλης. Επίσης, η οδός «Μποζ Κουρτ», δηλαδή οδός «Γκρίζων Λύκων» που βρίσκεται στη Λάρνακα, προκαλεί έντονες αντιδράσεις, αφού πρόκειται για την εθνικιστική εγκληματική τουρκική οργάνωση που εμπλέκεται στις δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού. Εξίσου σημαντική είναι και η οδός «Πιαλέ Πασά», που βρίσκεται στη Λάρνακα, η οποία αντικαταστάθηκε το 2015 από τον Πρόεδρο της ΚΔ, Νίκο Αναστασιάδη, σε μια τεράστια τελετή, επιτρέποντας όμως τη συνέχιση της εμφάνισης του τουρκικού ονόματος του δρόμου σε συγκεκριμένη περιοχή, έτσι ώστε να αποφευχθούν τυχούσες εντάσεις και προβλήματα στις συνομιλίες, υπό την καθοδήγηση των Ηνωμένων Εθνών.

Η πιο πρόσφατη υπόθεση είναι αυτή της οδού «Ταλαάτ Πασά» στην Πάφο, που φέρει το όνομα ενός από τους πρωτεργάτες της γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων. Τον περασμένο Ιανουάριο η οδός «Ταλαάτ Πασά», έπειτα από αιτήματα της Αρμενικής Κοινότητας και Ελλήνων Ποντίων, μετονομάστηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο Πάφου σε οδό «Δικαιοσύνης». Ο τουρκικός τύπος, όπως αναμενόταν, αντέδρασε προπαγανδιστικά και καταδίκασε κατηγορηματικά τη συγκεκριμένη μετονομασία, επικαλούμενος άρθρο του συντάγματος της ΚΔ του 1963, το οποίο σύνταγμα, η «ηγεσία» του ψευδοκράτους δεν αναγνωρίζει θεωρώντας το μη έγκυρο. Οξύμωρη η στάση των Τούρκων για άλλη μια φορά, προφανώς προκλητική με διάχυτη την υποκρισία σε κάθε δήλωση, εφόσον καταδικάζουν τη μετονομασία οδών και τοπωνυμίων, πρακτική που εφάρμοσαν όμως οι ίδιοι στα κατεχόμενά μας εδάφη, μετά την βάρβαρη εισβολή.

Το φαινόμενο της διατήρησης των τουρκικών ονομάτων που πρωταγωνιστούν σε εισβολές, σφαγές και γενοκτονίες είναι τουλάχιστον προσβλητικό προς κάθε Έλληνα Κύπριο, είτε είναι πρόσφυγας είτε όχι, και οι όποιες αντιδράσεις είναι αναμενόμενες και δικαιολογημένες. Πρέπει να λογαριάζουμε την ιστορία μας, τους πρόγονούς μας και να τους υπερασπιζόμαστε, αλλά και να εναντιωνόμαστε σε ενέργειες που τους ατιμώνουν. Εάν θέλουμε τη δικαιοσύνη και την πραγματική ελευθερία του τόπου μας, οφείλουμε να σταματήσουμε να συμβιβαζόμαστε. Μόνο στον δρόμο που χάραξαν οι πρόγονοί μας, μπορούμε να βρούμε τη δύναμη για αγώνα Απελευθέρωσης της πατρίδας μας!

Γραφείο Τύπου 
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης 

Στυλιανός Λένας, ο «Γίγαντας» της Ε.Ο.Κ.Α.

Ο Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στα Χανδριά της επαρχίας Λεμεσού, το 1932. Οι γονείς του ήταν οι γνωστοί αγρότες του χωριού, Χριστοφής και Αθηνά Λένα, ενώ είχε ακόμα 8 αδέρφια. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του, μετέβη στη Λευκωσία, όπου εργάστηκε ως σιδηρουργός παρά το νεαρό της ηλικίας του. Το 1947 εγγράφηκε στην Ο.Χ.Ε.Ν. και ένα χρόνο αργότερα σε ηλικία 17 χρονών εισήχθη στην Τεχνική Σχολή Λέρου με υποτροφία από το Ελληνικό Κράτος. Επιστρέφοντας στην Κύπρο ύστερα από την αποφοίτησή του από την σχολή, άνοιξε μηχανουργείο στη Λευκωσία και ταυτόχρονα, σαν στέλεχος της Ο.Χ.Ε.Ν. καλλιέργησε τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη στα μέλη της. Έδωσε τον όρκο της Ε.Μ.Α.Κ. μεταξύ των πρώτων πέντε αγωνιστών το 1954.

Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε τον στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς στη Λευκωσία. Επίσης, έλαβε μέρος στην απόπειρα εναντίον του Άγγλου Κυβερνήτη Αρμιτέιτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος. Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου ανέλαβε κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχεια, κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου το Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας αναλαμβάνοντας ως ένας από τους υποτομεάρχες του, στην περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση το στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας του Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού. Εγκαταστάθηκε στον Αγρό στα σπίτια του Παπαχριστόδουλου και δημιούργησε εργαστήριο κατασκευής χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο. Το μεγαλύτερο μέρος των εκρηκτικών υλών της Ε.Ο.Κ.Α. είχαν δημιουργηθεί από το Λένα, ο οποίος πήρε και το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ενώ οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αποκαλούσαν «Κρούπ της Ε.Ο.Κ.Α.». Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του, παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του σύστησε μάλιστα να περιορίσει τη δράση του.

Τόσο αφοσιωμένος ήταν στη δημιουργία των χειροβομβίδων, που όταν μια φορά, στην προσπάθεια του να θέσει το πυρακτωμένο υγρό σε καλούπια, κάποια σταγόνα ξέφυγε και κάθισε στο κεφάλι του, ωστόσο παρά τους φοβερούς πόνους και την παράκληση συναγωνιστή του να σταματήσει για να του περιποιηθεί το τραύμα, ο ίδιος τελείωσε τη δουλεία τους και τελειώνοντας είπε ότι «Θα ήταν κρίμα να χαθούν δύο χειροβομβίδες».

Τον Ιανουάριο του 1957 μετά τις προδοσίες που έπληξαν την Πιτσιλιά, το χέρι της προδοσίας έδειξε και τα κρησφύγετα στα σπίτια του Παπαχριστόδουλου στον Αγρό και ο Λένας όντας επικηρυγμένος με το μεγάλο για την εποχή ποσό των πέντε χιλιάδων αγγλικών λιρών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το εργαστήρι του. Μεταφέρθηκε μαζί με την ομάδα του σε ασφαλή κρησφύγετο στη Γεράσα.

Κατατρεγμένος από τους Άγγλους συγκρούστηκε διαδοχικά τρεις φορές με αγγλικές περιπόλους. Στις 17 Φεβρουαρίου έπεσε με την ομάδα του σε ενέδρα των Άγγλων, όπου σκοτώθηκαν δύο συναγωνιστές του, ενώ ο ίδιος τραυματίστηκε σοβαρά και συνελήφθη από τους Άγγλους. Τον είχαν μεταφέρει στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου. Στην ίδια ενέδρα έπεσε νεκρός ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ενώ ο Παναγιώτης Αριστείδου που κατάφερε να διαφύγει, έπεσε σε νέα ενέδρα με τον συναγωνιστή του Τσαγκάρη Σωτήριο με αποτέλεσμα τον θάνατό τους. Η 17η Φεβρουαρίου άφησε στο πέρασμά της τρία νεκρά παλικάρια και έναν βαριά τραυματισμένο, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματα του λίγες μέρες αργότερα.

Οι Άγγλοι πίστευαν ότι ο Λένας εφόσον ήταν βαριά τραυματισμένος θα υπέκυπτε στα βασανιστήρια τους και θα τους αποκάλυπτε σημαντικές πληροφορίες για την οργάνωση. Η απάντηση που έπαιρναν όμως από τον Γίγαντα της Ε.Ο.Κ.Α. ήταν πάντα αρνητική. Μέχρι και τις εφημερίδες που έγραφαν για τη θυσία του Αυξεντίου του προέβαλαν, για να πλήξουν το ηθικό του και να μιλήσει, αλλά μάταια. Έτσι, τον άφησαν αβοήθητο να πεθάνει από τα βαριά του τραύματα.

Τριάντα εννέα συνεχόμενες μέρες πάλευε ο Λένας βαριά τραυματισμένος με τα βασανιστήρια των Άγγλων. Στις 28 Μαρτίου του 1957 πέρασε στην αθανασία, ξεψυχώντας μπροστά στα μάτια του πατέρα του. Εξαιτίας του φόβου ύπαρξης λαϊκών εξεγέρσεων στην κηδεία του, τάφηκε στα Φυλακισμένα Μνήματα. Ο Στυλιανός Λένας έγινε τρανό παράδειγμα ανδρείας και πατριωτισμού για τους συναγωνιστές του αλλά και για εμάς σήμερα προκειμένου να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Έκθεση Μπορέλ

Η έκθεση για τις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία την οποία κλήθηκε να ετοιμάσει ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ζοζέπ Μπορέλ, τέθηκε στο τραπέζι των συζητήσεων των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ. Η έκθεση Μπορέλ, με τίτλο «Η κατάσταση των πολιτικών, οικονομικών και εμπορικών σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας» περιγράφει τις ευρώ-τουρκικές σχέσεις, αλλά κυρίως τις οικονομικές και πολιτικές συνέπειες που θα υποστεί η Τουρκία σε περίπτωση που προβεί ξανά σε «μονομερείς ενέργειες και προκλήσεις που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο» και που πλήττουν τα συμφέροντα κρατών-μελών της ΕΕ, «ειδικά στην Ανατολική Μεσόγειο».

Όπως αναγράφεται στην έκθεση, «τα τελευταία χρόνια, οι εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο αυξήθηκαν. Έφτασαν στο αποκορύφωμά τους στα τέλη Φεβρουαρίου 2020, όταν η Τουρκία, σε αντίθεση με τη δήλωση ΕΕ-Τουρκίας του Μαρτίου 2016, ενθάρρυνε τους μετανάστες και τους πρόσφυγες να εισέλθουν στην ΕΕ. Αυτό οδήγησε σε καταστάσεις βίας στα ελληνικά χερσαία και θαλάσσια σύνορα. Μια μεγάλη κρίση αποτράπηκε μετά από ισχυρή διπλωματική δράση, συμπεριλαμβανομένης της επίσκεψης στην Άγκυρα του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ύπατου Εκπροσώπου και κοινή επίσκεψη στα ελληνικά σύνορα από τους Προέδρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ακολούθησε επίσκεψη στις Βρυξέλλες του Προέδρου Ερντογάν στις αρχές Μαρτίου». Εκτός των γεγονότων στον Έβρο και γενικότερα του μεταναστευτικού, γίνεται λόγος και για το «Ορούτς Ρέις» το οποίο προκάλεσε κρίση και ένταση σε Κύπρο και Ελλάδα, αφού παραβίασε τα χωρικά ύδατα των δύο χωρών ουκ ολίγες φορές, αμφισβητώντας έτσι τα δικαιώματα τόσο της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και της Μητροπολιτικής Ελλάδας.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν απουσιάζει από την έκθεση του Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ αφού, όπως σημειώνει, ήταν η αιτία για να αυξηθούν οι εντάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, καθώς παραβιάζει τα δικαιώματα των νησιών στις θαλάσσιες ζώνες τους. Επίσης, γίνεται αναφορά «στις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, στις τουρκικές υπερπτήσεις ελληνικών κατοικημένων περιοχών, καθώς και σε απειλές με ναυτικές ασκήσεις με συνοδευτική ρητορική  Τούρκων αξιωματούχων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους».

Ο Ζοζέπ Μπορέλ γνωστοποιεί ακόμη στην έκθεση «τους αργούς ρυθμούς επιστροφών, τις οποίες οι τουρκικές αρχές ανέστειλαν επικαλούμενοι περιορισμούς COVID-19. Παρά τα επανειλημμένα αιτήματα των ελληνικών αρχών και της Επιτροπής, το ζήτημα δεν έχει επιλυθεί. Η Επιτροπή επέμεινε ότι η Τουρκία πρέπει να τηρήσει πλήρως τις δεσμεύσεις της βάσει της δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας. Στις 14 Ιανουαρίου 2021, η Ελλάδα υπέβαλε επίσημο αίτημα επανεισδοχής 1450 επαναπατριζόμενων, που η Τουρκία δεν αποδέχθηκε».

Τονίζεται ότι, σε περίπτωση που η Άγκυρα τηρήσει τις υποσχέσεις της, η ΕΕ τάσσεται υπέρ της συνεργασίας σε διάφορα πεδία. Από τα πιο σημαντικά πεδία, όπως αναγράφονται, είναι η αύξηση των επαφών της κοινωνίας των πολιτών ως ένα περαιτέρω Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Η Επιτροπή σκοπεύει να συνεχίσει να διευκολύνει τη συμμετοχή της Τουρκίας στην επόμενη γενιά προγραμμάτων της ΕΕ, όπως το Erasmus+, το Horizon Europe κλπ. στο νέο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο. Η Επιτροπή παραμένει έτοιμη να ενημερώσει την Τουρκία σχετικά με τις ιδιαιτερότητες των εκκρεμών σημείων αναφοράς που ορίζονται στον χάρτη πορείας για την ελευθέρωση των θεωρήσεων. Επίσης, η ΕΕ θα είναι ανοικτή για μεταρρυθμίσεις και διάλογο, σχετικές με την πράσινη συμφωνία/κλίμα, την εσωτερική ασφάλεια, τις διαθρησκευτικές σχέσεις και τον πολιτισμό.

Ο κ. Μπορέλ ισχυρίζεται ότι η «ενίσχυση των ήδη ουσιαστικών οικονομικών μας δεσμών είναι μια άλλη κερδοφόρα κατάσταση και για τις δύο πλευρές, ιδίως στο τρέχον δύσκολο οικονομικό κλίμα. Στο επίκεντρο αυτού, θα ήταν ο εκσυγχρονισμός και η επέκταση του πεδίου εφαρμογής της τρέχουσας τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας, όπως έχει ήδη προτείνει η Επιτροπή. Αυτό θα παρέχει επίσης ένα κατευθυντήριο πλαίσιο για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις στην Τουρκία».

Σε περίπτωση όμως που η Τουρκία δεν συμμορφωθεί και δεν αναπτύξει μία γνήσια συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και συνεχίσει εκ νέου τις μονομερείς ενέργειες ή προκλήσεις είτε εις βάρος της ΕΕ, είτε εις βάρος των κρατών-μελών της, θα της επιβληθούν πιθανώς κυρώσεις. Όπως αναφέρεται, κυρώσεις που θα μπορούσε να υποστεί σταδιακά η Τουρκία είναι εν ολίγοις οι εξής: απαγορεύσεις εισαγωγών/εξαγωγών για ορισμένα αγαθά και τεχνολογίες, απαγόρευση παροχής τουριστικών υπηρεσιών, αρνητικές ταξιδιωτικές συμβουλές από τα κράτη-μέλη κλπ. Επίσης, θα εγκριθούν οι πρόσθετες καταχωρήσεις που έχουν ήδη συμφωνηθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου του 2020.

Είναι προφανές ότι ο Ύπατος Εκπρόσωπος επιδιώκει μέσα από αυτή την έκθεση να διατηρήσει της ισορροπίες μεταξύ της Τουρκίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αγνοώντας τις προκλητικότητες της Τουρκίας και την κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους από αυτήν, αφήνοντάς την ατιμώρητη. Οι δηλώσεις περί πιθανών κυρώσεων που υποτίθεται ότι θα της επιβληθούν, συμπληρώνουν τον ατέρμονο κύκλο των «προειδοποιήσεων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην Τουρκία, που δεν πρόκειται να καταλήξουν σε ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Διερωτόμαστε τί άλλο πρέπει να πράξει η Τουρκία για να λάβει η ΕΕ τα απαραίτητα μέτρα. Και ενώ η ΕΕ «απειλεί» την Τουρκία, η τελευταία συνεχίζει να εκδίδει ΝΑVTEX ανοιχτά της Μόρφου για πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων.

Η επιβολή κυρώσεων εις βάρος της Τουρκίας είναι ένα μείζον ζήτημα, καθώς με τις μονομερείς ενέργειές της, υποβαθμίζει την ακεραιότητα των υπολοίπων κρατών. Η Ελληνική και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ικανοποιούνται από την έκθεση Μπορέλ. Όμως, η στάση της ΕΕ προκύπτει από την απάθεια της δικής μας πλευράς. Για να επέλθει οποιαδήποτε αλλαγή που θα μας ευνοεί, επιβάλλεται τα δύο ελληνικά κράτη να υιοθετήσουν από κοινού μια αποτρεπτική πολιτική. Η δόμηση, αρχικά, μιας στρατηγικής αποτροπής και διπλωματικών κινήσεων και έπειτα, η ενίσχυση των σχέσεων με ξένα κράτη στη βάση μιας στρατηγικής που θα διεκδικεί τα εθνικά μας συμφέροντα, δύνανται να επιφέρουν τον γεωγραφικό αποκλεισμό της Τουρκίας.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

25η Μαρτίου 1821

Η 25η Μαρτίου αποτελεί διπλή γιορτή, θρησκευτική και εθνική, για τον Ορθόδοξο Ελληνισμό. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ένα μεγάλο μυστήριο και θαύμα. Μια παρθένος με φύση και σάρκα ανθρώπινη, να γίνει μητέρα του ίδιου του Θεού. Το μήνυμα του Ευαγγελισμού, ευαγγελίζεται από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία, προϊδεάζοντας την για τον ερχομό του Κυρίου, το όνομα Του οποίου θα ήταν Ιησούς.

Σήμερα εορτάζουμε και την διακοσιοστή επέτειο έναρξης της Επανάστασης. Δεν ορίστηκε τυχαία, μιας και ο σεβασμός προς το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου από τους αγωνιστές της επανάστασης ήταν μεγάλος. Η επανάσταση κανονικά είχε ξεκινήσει περίπου δέκα μέρες πιο πριν. Η ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων απέναντι στην ισχυρή Οθωμανική Αυτοκρατορία που τους είχε υπόδουλους για 400 χρόνια, με σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος», είχε ως σκοπό τη δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους. Στα μέσα Μαρτίου του 1821 είχαν ήδη σημειωθεί σποραδικά επεισόδια εναντίων των Οθωμανών όπως στα Καλάβρυτα, στη Μάνη, στην Καλαμάτα, στην Πάτρα και γενικά στην Πελοπόννησο.

Η επίσημη έναρξη δόθηκε από τον επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο οποίος σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στα Καλάβρυτα στις 25 του Μάρτη. Με σωστή στρατηγική, η επανάσταση για να πετύχει ένα δυναμικό χτύπημα από στεριά και θάλασσα, ξεκίνησε στο νότιο κομμάτι του ελλαδικού χώρου, όπου υπήρχαν εμπειροπόλεμοι άνδρες και πλούσια ναυτική δύναμη.

Η επανάσταση τον Απρίλιο απλώθηκε στις Σπέτσες, στα Ψαρά, στην  Ύδρα, στην Κάσο, στη Μύκονο, στην Αττική. Στους επόμενους μήνες η επανάσταση απλώθηκε και στις υπόλοιπες περιοχές. Έτσι, μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες, υπογράφτηκε συνθήκη στις 22 Ιανουαρίου του 1830 από την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία μέσω της οποίας αναγνωριζόταν το Ελληνικό Κράτος.

Μπορεί να είναι αυταπόδεικτη σήμερα η αφύπνιση του Ελληνικού Έθνους κι όμως για την τότε εποχή ήταν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο το γεγονός ότι οι Έλληνες ήταν σκλάβοι για 400 χρόνια. Σε μια εποχή θρησκευτικού αναβρασμού, οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν υπέρ πίστεως και πατρίδος και κατάφεραν να γίνουν ένα από τα σπουδαιότερα σύμβολα εθνεγερσίας της σημερινής εποχής. Ήταν μια επανάσταση απέναντι στην τυραννία και τη σκλαβιά. Απέναντι στους απολυταρχικούς Ευρωπαίους και σε πείσμα της εποχής, οι ραγιάδες Έλληνες μετατράπηκαν σε λιοντάρια προς υπεράσπιση της ελληνικής τους ταυτότητας.

Όλοι οι Έλληνες ήταν μια γροθιά. Κλήρος, λαός και Έλληνες ευγενείς επιτελούσαν ένα σκοπό. Τη διεκδίκηση του αυτονόητου δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό και το τέλος της εκμετάλλευσης τους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έχουμε χρέος να θυμόμαστε τους αγώνες των προγόνων μας. Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι δεν κερδίζει πάντα η λογική. Οι υπόδουλοι Έλληνες ξεσηκώθηκαν απέναντι σε μια πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία και πέτυχαν τη δημιουργία του ελληνικού κράτους. Ο μόνος τρόπος να τιμήσουμε τη μνήμη τους είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα τους ενάντια στην καταπίεση και για εθνική ολοκλήρωση.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ.  Θεσσαλονίκης