«Εδώ είναι Ελλάς, δεν είναι τουρκοχώρι»

Με σημαίες του ψευδοκράτος και της Τουρκίας διαμαρτυρήθηκαν στις 13 Μαΐου 2020 οι τ/κ για τα παραμένοντα κλειστά οδοφράγματα στο οδόφραγμα του Περγάμου. Η μεγαλύτερη αντίφαση αυτού του γεγονότος είναι ότι ζητούν να μεταβούν στις εργασίες τους που βρίσκονται στις ελεύθερες περιοχές, με σημαίες ενός κράτους, που εισέβαλε στην ΚΔ και του μορφώματος που καταπατά εδώ και χρόνια την κυριαρχία της, του ψευδοκράτους.

Οι συγκεκριμένοι τ/κ ζουν στα κατεχόμενα, καταχρώνται και καταπατούν ξένες περιουσίες, αλλά παρόλα αυτά έχουν το θράσος να διαδηλώνουν για την απαγόρευση να μεταβούν στις εργασίες τους που βρίσκονται στις ελεύθερες περιοχές. Το θράσος τους όμως δεν σταματά στην ενέργεια του να κατεβούν σε διαδήλωση. Όπως διακρίνεται από βίντεο σε τ/κ ΜΜΕ, οι συγκεντρωμένοι εκτός από τις σημαίες του ψευδοκράτους και της Τουρκίας, ανάρτησαν πανό που έγραφε «δεν είμαι πρόσφυγας». Δεν είστε πρόσφυγες κύριοι, είμαστε όμως εμείς και για την δική μας προσφυγιά ευθύνεται το κράτος που αναρτάτε τη σημαία του. Δεν είστε πρόσφυγες, είμαστε όμως εμείς και την κατοχή στον τόπο μας την συντηρεί το ψευδοκράτος, όπου εσείς στεγάζεστε. Εκτός από τη θρασύτητα που χαρακτηρίζει την ενέργεια για διαμαρτυρία, οι τ/κ μας επισημαίνουν και την ασέβεια που τρέφουν για το νόμιμο κράτος.

Στη διαδήλωση, κατά την οποία δεν τηρήθηκε κανένα μέτρο προστασίας για την πανδημία, ήταν παρών και ο παράνομος τ/κ «κοινοτάρχης» της Πύλας, Βεϊσάλ Γκιουντέν, δηλώνοντας ότι ο κάθε πολιτικός δεν μπορεί να είναι και «ηγέτης κράτους». «Μας έριξαν σ’ ένα λάκκο και μας άφησαν εδώ. Θα έρθει όμως η ημέρα που εκείνοι οι πολιτικοί θα έρθουν εδώ και τότε θα πεταχτούν αυτοί σε αυτόν τον λάκκο. Κάθε μέρα που περνά μας αφαιρούν κάτι από τη ζωή μας».

Σε δηλώσεις του στον παράνομο ειδησεογραφικό σταθμό Bayrak, ο λεγόμενος «υπεξ» του ψευδοκράτους Κουντρέτ Όζερσαϊ αναφέρθηκε σε νέες αποφάσεις της λεγόμενης «κυβέρνησης» του παράνομου καθεστώτος και σε πιθανό άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Σχολιάζοντας το θέμα για διενέργεια τεστ στους τ/κ που εργάζονται στις ελεύθερες περιοχές, ο Οζερσάϊ υποστήριξε ότι «καμία χώρα στον κόσμο δεν έχει μια τέτοια δυνατότητα» και πρόσθεσε ότι «αν οι εργαζόμενοι στον νότο πηγαινοέρχονται συνεχώς, θα δημιουργηθεί ένας πολύ μεγάλος κίνδυνος».

Καταρχάς οι τ/κ εργαζόμενοι δεν πηγαινοέρχονται στον Νότο. Πηγαινοέρχονται στις ελεύθερες περιοχές του νησιού, που η Τουρκία που υπηρετεί ο κ. Οζερσάι έκοψε στα δύο με στρατιωτική επέμβαση. Επιπρόσθετα, η αναφορά Οζερσάι περί «Νότου» αντιστοιχήθηκε στη μνήμη, με την πρόσφατη δήλωση του Γ.Γ του ΑΚΕΛ, Άντρου Κυπριανού, περί «εργαζόμενων στον Νότο». Τι κοινό μπορεί να έχει άραγε ένας εντολοδόχος της Άγκυρας και παράνομος πολιτικός του ψευδοκράτους με τον Γ.Γ ενός ομοσπονδιακού επαναπροσεγγιστικού κόμματος που αποδεικνύεται ταγός για την Κύπρο;

Αν οι τ/κ «πολίτες» του ψευδοκράτους επιθυμούν να επιστρέψουν στις εργασίες τους στις ελεύθερες περιοχές δεν έχουν τίποτα περισσότερο να κάνουν για αρχή, από το να παραδώσουν τα άκυρα έγγραφα του παράνομου κράτους, στην Κυπριακή Δημοκρατία και να πάψουν να το αναγνωρίζουν. Οι κυβερνώντες της ΚΔ οφείλουν να προστατεύσουν την κυριαρχία μας και να διατηρήσουν κλειστά τα οδοφράγματα, κάνοντας το πρώτο βήμα ως πίεση προς την Τουρκία για την κατοχή. Επομένως, «οι τ/κ που εργάζονται στις ελεύθερες περιοχές», ας αφήσουν τις κινήσεις εντυπωσιασμού που έχουν ως μόνο στόχο την πολιτική εκμετάλλευση κάποιων γεγονότων. Η ΚΔ οφείλει να πράξει έτσι ώστε να κατανοήσουν ότι ενόσω δεν αναγνωρίζουν το νόμιμο κράτος του νησιού, δεν δικαιούνται να μεταβαίνουν στις ελεύθερες περιοχές για εργασία.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Οι «διελεύσεις» της ντροπής

Στο προσκήνιο επαναφέρεται το ζήτημα της διάνοιξης των οδοφραγμάτων και της ελεύθερης διέλευσης μετά από τη σταδιακή χαλάρωση των μέτρων προστασίας, που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της πανδημίας του κορωνοϊού. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, ο παράνομος ηγέτης της ψευδοκυβέρνησης, Μουσταφά Ακκιντζί, ζήτησε κοινή απόφαση η οποία θα παρθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία, το ψευδοκράτος αλλά και τα Ηνωμένα Έθνη, ώστε να επαναλειτουργήσουν τα οδοφράγματα.

Κύριος λόγος της τεράστιας επιθυμίας τους για διάνοιξη των οδοφραγμάτων, αναφέρει ότι παρουσιάζεται η ανάγκη για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων εργαζομένων στους χώρους απασχόλησης τους, μετά την απόφαση για επανεκκίνηση των εργοταξίων και των οικοδομών. Παρόλα αυτά, η διάνοιξη των οδοφραγμάτων δεν είναι μια απλή υπόθεση της οποίας η απόφαση θα παρθεί, θα κατοχυρωθεί και όλα πλέον θα επιστρέψουν στην καθημερινότητα, αγνοώντας ουσιαστικά τον αυτούσιο ρόλο των οδοφραγμάτων. Το μόνο γεγονός πάντως για το οποίο είμαστε απόλυτα σίγουροι, είναι ότι ο κατοχικός ηγέτης δεν επιθυμεί τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων μόνο για την επιστροφή των τ/κ στις δουλειές τους, αλλά και για την οικονομική ανάσα που θα επιφέρει ένα τέτοιο γεγονός στην οικονομία του ψευδοκράτους.

Δυστυχώς, η ύπαρξη των οδοφραγμάτων στη ζωή μας επιφέρει καταστροφικές συνέπειες. Πίσω από το ζήτημα των οδοφραγμάτων, κρύφτηκαν τα χωριά μας, τα σπίτια μας, η παράδοση μας, οι αναμνήσεις των πατεράδων και των παππούδων μας και οι θαμμένοι συγγενείς μας. Πίσω από τα οδοφράγματα αυτά, κρύφτηκαν οι Ήρωες του Πενταδακτύλου, οι αγνοούμενοι, οι κρατούμενοι πολέμου, οι πρόσφυγες και όλοι όσοι υπέφεραν από τη βαρβαρότητα του Τούρκου εισβολέα. Κρύφτηκαν, όμως δεν ξεχάστηκαν από εμάς. Κάποιοι υποτιθέμενοι φιλειρηνιστές, έφτασαν στο σημείο να χτυπήσουν εθνοφρουρούς στη μανία τους να μεταβούν ως τουρίστες στην κατεχόμενη Κερύνεια «για καφέ με τον φίλο τους τον Μουσταφά».

Η θέση μας για το οριστικό κλείσιμο των οδοφραγμάτων παραμένει αμετάβλητη και αναλλοίωτη. Η τροφοδοσία και η χρηματοδότηση του κατακτητή και του παράνομου κάτοχου της μισής μας πατρίδας, πρέπει πλέον να σταματήσει να υφίσταται. Η συντήρηση του ψευδοκράτους αποτελεί πλέον δικό μας κατόρθωμα, αφού αποτελούμε την μοναδική πηγή οικονομικής ένεσης και πνεύμονα οξυγόνου στην κατεστραμμένη οικονομία αυτού του παράνομου μορφώματος, πέραν της Τουρκίας, η οποία με την πανδημία που μαστίζει όλον τον πλανήτη αντιμετωπίζει και αυτή σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Πρέπει οι εκάστοτε κυβερνήσεις του τόπου αυτού, να κατανοήσουν πως το Κυπριακό πρόβλημα αποτελεί πρόβλημα εισβολής και κατοχής και όχι δύο κοινοτήτων. Επιβάλλεται οι ξένοι φορείς, κράτη με τα οποία συνεργαζόμαστε και μη, και ανάλογοι διεθνείς οργανισμοί να ενημερωθούν ορθά από την Κυπριακή Δημοκρατία για το εθνικό μας πρόβλημα και να τους αναγκάσει να κατανοήσουν ότι ο ένοχος για την κατάσταση στην Κύπρο, είναι μόνο η κατοχική Τουρκία. Καμιά αναγνώριση για το παράνομο μόρφωμα λοιπόν και κανένας συμβιβασμός μέχρι να τερματιστεί η παράνομη κατοχή. Τα οδοφράγματα αποτελούν τεχνάσματα προς εδραίωση της κατοχής και επιβάλλεται να εξαχθεί μια ορθή στρατηγική για το κλείσιμο τους.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

«Ήταν γραμμένο στη μπλούζα του..»

Αύγουστος 1996. Η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσικλετιστών διοργανώνει μεγάλη πανευρωπαϊκή πορεία, η οποία ξεκινά από το Βερολίνο με προορισμό την Κερύνεια. Οι μοτοσικλετιστές με τον αέρα Ελευθερίας που τους διακατέχει, θέλουν να περάσουν σε όλη την Ευρώπη το μήνυμα για Ελευθερία Διακίνησης και να προβάλουν παντού το Κυπριακό Πρόβλημα. Περνώντας λοιπόν από πολλές χώρες της Ευρώπης, με τη συνοδεία ξένων μοτοσικλετιστών που συμμετείχαν στηρίζοντας την όλη προσπάθεια, φτάνουν στις 11 Αυγούστου στο λιμάνι της Λεμεσού. Εκεί, ενώνονται με τους υπόλοιπους μοτοσικλετιστές και ξεκινούν για το Λευκόθεο, όπου θα πραγματοποιείτο εκδήλωση και στη συνέχεια πορεία προς την Κερύνεια.

Μια πορεία όμως που δεν ήταν γραφτό να πραγματοποιηθεί. Η κυβέρνηση σε συνεργασία με την αστυνομία κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να τη σταματήσουν. Όπως ισχυρίζονταν, η επικινδυνότητα ήταν μεγάλη και θα εκτίθετο το κράτος σε μεγάλο κίνδυνο. Μετά από συζητήσεις και διαπραγματεύσεις, ο τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης, πείθει την ηγεσία των Μοτοσικλετιστών πως δεν πρέπει να ολοκληρώσουν το σχέδιό τους.

Η πορεία ματαιώθηκε, το μακελειό όμως έγινε. Στο άκουσμα των νέων, οι εξοργισμένοι οι μοτοσικλετιστές ξεκινούν κατά ομάδες, άλλοι προς το Προεδρικό Μέγαρο να διαμαρτυρηθούν και άλλοι προς το οδόφραγμα. Φτάνοντας στο οδόφραγμα, τους «υποδέχτηκαν» οργανωμένες ομάδες γκρίζων λύκων, που τους έστησαν καρτέρι θανάτου. Ο Τάσος Ισαάκ, βλέποντας την έκβαση των γεγονότων, ξεκίνησε να πάει στο οδόφραγμα και όταν φίλοι και συγγενείς προσπάθησαν να τον αποτρέψουν, τους απάντησε πως θα πήγαινε γιατί το Κυπριακό πρόβλημα δεν είναι μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά αφορά ολόκληρη την Κύπρο.

Οι Τούρκοι με δόλο περικύκλωσαν τους διαδηλωτές και άρχισαν να εκτελούν το έργο που τους είχε ανατεθεί. Μερικοί διαδηλωτές εγκλωβίστηκαν μπροστά από τα συρματοπλέγματα. Οι γκρίζοι λύκοι, αδίστακτοι και απάνθρωποι, διψούσαν για ελληνικό αίμα. Έριξαν το ανυπεράσπιστο παλληκάρι μας στο χώμα και άρχισαν να το χτυπούν με μανία. Με χέρια, πόδια, λοστούς και πέτρες. Στο σώμα, αλλά περισσότερο στο κεφάλι και στο πρόσωπο σαν λυσσασμένα σκυλιά. Δολοφόνησαν τον Τάσο Ισαάκ αφήνοντας έκπληκτη την διεθνή κοινότητα, αποτροπιασμένο το πανελλήνιο και ορφανή την μονάκριβη κορούλα του, Αναστασία, που ακόμη δεν είχε δει το πρώτο φως του ήλιου.

Ενώ οι διαδηλωτές προσπαθούσαν απεγνωσμένα να γλυτώσουν από τα δολοφονικά χτυπήματα των γκρίζων λύκων, κάπου πιο πέρα ο Τάσος άφηνε την τελευταία του πνοή στα βάρβαρα χέρια των λυσσασμένων δολοφόνων του. Ένας ωραίος Έλληνας που δεν λογάριαζε το θάνατο, έδωσε τη ζωή του γιατί δεν άντεχε στην ιδέα μιας σκλαβωμένης πατρίδας. Ένας ωραίος μοτοσικλετιστής, ο οποίος ζητούσε τα αυτονόητα, ζητούσε Ελευθερία Διακίνησης.

Χαρακτηριστικά για την ανδρεία του, ήταν τα λόγια του διοικητή του όταν ο 18χρονος τότε Τάσος, μπήκε στην πράσινη γραμμή και κατέβασε τη σημαία της ντροπής από τουρκικό φυλάκιο. «Αν είχα χίλιους σαν και δαύτον. Τέτοιους άντρες θέλω. Είσαι δυνατός και παλικάρι, 30 Τάσους να είχε η Κύπρος, δε θα τολμούσε να πατήσει ούτε ένας Τούρκος σε τούτο το νησί».

Όντως, 30 Τάσους να είχαμε…

Ήταν γραμμένο στη μπλούζα του,
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Η προσβολή της ιστορίας της Κύπρου στο Μπάκιγχαμ

Σε δεξίωση στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ με οικοδεσπότη τον διάδοχο του βρετανικού θρόνου και της βασίλισσας Ελισάβετ, Κάρολο, μετέβη ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης. Η επίσκεψη του ξεκίνησε στις 3 Μαρτίου ημέρα που οι Άγγλοι έκαψαν ζωντανό το Γρηγόρη Αυξεντίου στα βουνά του Μαχαιρά και το συμπόσιο πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαρτίου. Η δεξίωση ήταν γεμάτη πυροτεχνήματα, σε μια προσπάθεια να δωθούν εντυπώσεις οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν αρμόζουν στις σχέσεις μεταξύ Κύπρου και Ηνωμένου Βασιλείου.

Φαίνεται πως τελικά ο άνθρωπος αν και μπορεί να έζησε κάποια γεγονότα δεν μπορεί να τα επαναφέρει στη μνήμη του. Ήταν μια δεξίωση που άφησε πίσω της όλη την ιστορία της Κύπρου και τις πιο ένδοξες θυσίες των παλικαριών της. Είναι αμέτρητες οι καταστροφικές πολιτικές που εφάρμοσε το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κύπρο που ξεκίνησαν από την Αγγλοκρατία, κορυφώθηκαν με την εισβολή του 1974 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα αφού τα συμφέροντα τους εξυπηρετούνται μέσω των βάσεων που διατηρούν ακόμα στο νησί μας. Ίσως γι’αυτό έχουμε τόσο «φιλικές» σχέσεις.

Ο Πρίγκιπας Κάρολος ανάφερε για τους Κύπριους ότι «Όπου κι αν εγκαταστάθηκαν, οι κοινότητες αυτές άνθισαν, έκαναν τρομερή διαφορά στην κοινωνία, στην οικονομία και στον πολιτισμό μας». Δεν διερωτήθηκε κανένας από του παρευρισκόμενους γιατί το Ηνωμένο Βασίλειο δεν επέτρεψε και στους Έλληνες της Κύπρου να πράξουν το ίδιο και στη μεγαλόνησο; Αντιθέτως μας ευνούχισαν αφού μας αιχμαλώτισαν στην «Κυπριακή Δημοκρατία» στερώντας μας την αυτοδιάθεση μας και κατ’ επέκταση τον πόθο μας για Ένωση. Ας άφηναν και στην Κύπρο ένα ανθό να ανθίσει και ας μην τον έκοβαν. Τους τρόμαζε όμως τόσο πολύ. Γιατί είδαν με τα ίδια τους τα μάτια μέχρι που θα μπορούσαμε να φτάσουμε αν δεν έλεγχε κάποιος το νησί μας και σίγουρα δεν θα εξυπηρετούνταν τα μεγάλα συμφέροντα τους.

Ο κ. Αναστασιάδης φαίνεται πως αναφέρεται επιλεκτικά στην ιστορία. Τόλμησε να αναφερθεί στους Παγκόσμιους πολέμους και στην προσφορά των Κυπριών στο «πλευρό» των Βρετανών. Οι Κύπριοι εθελοντές στον πρώτο και δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο δέχτηκαν από τους Άγγλους την υπόσχεση πως αν πολεμήσουν «για την Ελλάδα» όπως ανέφεραν, τότε η Κύπρος θα ενωνόταν με τη Μάνα της. Αντιθέτως, οι Βρετανοί δεν τήρησαν την υπόσχεση τους. «Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω», μα παραδώσατε την ιστορία της και καθημερινά την πατρίδα κ. Αναστασιάδη. Τα παλικάρια που πολέμησαν, ήταν έτοιμα να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους γιατί πίστευαν πως ο πόθος τους θα εκπληρωνόταν και η Κύπρος μας τελικά θα βρισκόταν στην αγκαλιά της Μάνας Ελλάδας. Αυτό τους γαλήνευε τη ψυχή, αυτό τους ωθούσε να αγωνιστούν.

Παρευρέθηκε λοιπόν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μια χλιδάτη δεξίωση, ντυμένος με ένα ακριβοπληρωμένο κουστούμι. Μα προτιμότερο θα ήταν να πήγαινε ρακένδυτος με ψηλά το κεφάλι. Ίσως έτσι να συμβόλιζε την Κύπρο που την κατασπάραξαν τα μεγάλα «ψάρια» και όμως στέκει ακόμα αγέρωχη, όπως αρμόζει στο νοτιανατολικότερο κομμάτι της Ελλάδας.

Οι θυσίες των Ηρώων μας έπρεπε να αποτελούν τους οδοδείκτες για αυτούς που ξέχασαν ποιανού τις θέσεις πρέπει να αναδεικνύουν. Όμως, από τα μνήματα του Αυξεντίου και του Παλλικαρίδη ρέει ένας ποταμός. Ένας ποταμός από δάκρια. Το δάκρυ είναι γεμάτο παράπονο και ανησυχία. Δεν θέλουν τυπικές δόξες και στεφάνια οι Ήρωες. Τους αρκεί η γαλανόλευκη που τους σκεπάζει και ότι υπάρχουν συνεχιστές του Αγώνα τους. Ενός Αγώνα διαρκούς μάχης. Άλλωστε μας δίδαξε ο Αυξεντίου πως να αγωνιζόμαστε και πως να πεθαίνουμε. Ο Βαγορής μας δίδαξε πως ακόμα και όταν οδεύουμε προς το θάνατο να είμαστε περήφανοι, όπως αυτός τραγουδούσε περήφανα τον Εθνικό Ύμνο. Δεν είμαστε βγαλμένοι από διαφορετική πάστα κύριοι «αξιωματούχοι». Απλά κάπου μπερδέψατε την πατρίδα με τον συμφέρον, την περηφάνια με την υποταγή και την αγάπη για την πατρίδα με τις «ρεαλιστικές» σας θέσεις.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

 

Γρηγόρης Αυξεντίου – Ο «Σταυραετός» του Μαχαιρά

Σαν σήμερα, πριν 62 χρόνια, έπεσε μαχόμενος κατά του αγγλικού ζυγού ο Υπαρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α, Γρηγόρης Αυξεντίου.

Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1928 στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου. Μετά την αποφοίτησή του από το Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου μετέβη στην Ελλάδα και φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, αφού όνειρο και καημός του ήταν να υπηρετήσει στον Ελληνικό στρατό. Παράλληλα μελετούσε φιλοσοφία, καθώς σκόπευε να εγγραφεί αργότερα στη Φιλοσοφική Σχολή. Αποφοιτώντας από τη σχολή, υπηρετεί το υπόλοιπο της στρατιωτικής του θητείας στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα στον 1ο λόχο του 613ου τάγματος πεζικού.

Τον Νοέμβριο του 1952, αφού τελείωσε τη θητεία του, επέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε δίπλα στον πατέρα του σαν οδηγός, μεταφέροντας εργάτες από τη Λύση στην Αμμόχωστο. Γαλουχημένος με τα ιδανικά της Ελλάδος και έχοντας πάνω απ’ όλα την αγάπη του για την πατρίδα, στις 22 Ιανουαρίου 1955 συνάντησε για πρώτη φορά το στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή, που ήταν Αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. Μυήθηκε στην οργάνωση με το αξίωμα του υπαρχηγού και ξεκίνησε να οργανώνει τον τομέα Αμμοχώστου.

Την 1η Απριλίου του 1955, ξεκινά ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας κατά του αγγλικού ζυγού. Ο Αυξεντίου ηγείται των επιθέσεων κατά των Άγγλων στον τομέα του. Πολύ γρήγορα έγιναν αντιληπτές οι ηγετικές του ικανότητες. Οι Άγγλοι κατακτητές τον επικηρύττουν από την πρώτη μέρα του αγώνα, με το ποσό των 250 λιρών, που στη συνέχεια έφτασε τις 5 χιλιάδες λίρες, μυθικό ποσό για την εποχή. Μετά την επικήρυξη του, θα μετατεθεί στον τομέα Κερύνειας και έτσι θα συνεχίσει τον αγώνα του από τα βουνά του Πενταδακτύλου. Εκεί, ως έμπειρος αξιωματικός, μαθαίνει στους συμπατριώτες του τη χρήση των όπλων και τεχνικές ανταρτοπόλεμου. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κερύνεια, θα παντρευτεί κρυφά την αγαπημένη του Βασιλική και μετά το γάμο θα διαφύγει για τα βουνά της Πιτσιλιάς.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 ο Αυξεντίου και οι συναγωνιστές του παγιδεύτηκαν από τους Άγγλους στο Τρόοδος και έδωσαν την ιστορική μάχη των Σπηλιών. Επιδεικνύοντας τις εξαιρετικές στρατιωτικές του αρετές πυροβόλησε και προς τις δύο κατευθύνσεις, με αποτέλεσμα οι δύο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών να αλληλοπυροβοληθούν. Τον Μάρτιο του 1956 μεταμφιέστηκε σε καλόγηρο και για αρκετά μεγάλο διάστημα, παρέμεινε στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Εκεί θα υποδεχτεί και θα κεράσει τους Άγγλους στρατιώτες, μεταμφιεσμένος, αφού μπήκαν στο μοναστήρι ψάχνοντας για κάποιον Αυξεντίου με το ψευδώνυμο «Ζήδρος». Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Γρηγόρης έλαβε τα ψευδώνυμα «Ζήδρος», «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Μάστρος» και «Ζώτος».

Θα παραμείνει στον τομέα Πιτσιλιάς μέχρι τα τέλη του 1956, όπου θα διαμένει στα σπίτια του Παπά Χριστόδουλου. Εκεί θα συναντηθεί με τον Κυριάκο Μάτση και τον Στυλιανό Λένα και θα γιορτάσουν όλοι μαζί τα Χριστούγεννα του 1956, αλλά θα χωρίσουν οι δρόμοι τους, αφού η καταδίωξη των Άγγλων στρατιωτών έγινε ασφυκτική.

Ο Αυξεντίου καταφεύγει με την ομάδα του στον Μαχαιρά. Η προδοσία δεν ήταν μακριά. Μέσα στο κρησφύγετο τους , λίγα μέτρα μακριά από το Μοναστήρι του Μαχαιρά, βρήκε το ξημέρωμα της 1ης Μαρτίου 1957 κρυμμένους τους αγωνιστές. Όλο και περισσότεροι Άγγλοι στρατιώτες μαζεύονται στην περιοχή, προκειμένου να εντοπίσουν τον Αυξεντίου. Η ηγετική του διαίσθησή, του έλεγε πως τα περιθώρια στένευαν. «…Στην εσχάτη ανάγκη θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας. Αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν…». Οι κατακτητές ψάχνουν μανιωδώς όλη την περιοχή, μέχρι που στις 3 Μαρτίου 1957, το χέρι της προδοσίας κατέδωσε το κρησφύγετο των αγωνιστών και οι αγγλικές δυνάμεις κατακλύζουν όλη την περιοχή. Το απόσπασμα των 60 στρατιωτών, περικύκλωσε το κρησφύγετο και κάλεσε τον Αυξεντίου να παραδοθεί. Τότε, ο Γρηγόρης πήρε την απόφασή του και διέταξε τους συναγωνιστές του να παραδοθούν. Παρά τις διαμαρτυρίες τους, υπάκουσαν στην εντολή του και παραδόθηκαν. Ο Σταυραετός του Μαχαιρά όμως ήταν αποφασισμένος να κάνει αυτό που τον πρόσταζε η ελληνική του ψυχή. Θα πολεμούσε μέχρις εσχάτων. Στο νέο κάλεσμα του ανθυπολοχαγού Μίντλετον, η απάντηση μέσα από το κρησφύγετο βγήκε δυνατή και καθαρή. «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, ελάτε να με πάρετε» και ένας νέος Λεωνίδας γράφτηκε με χρυσά γράμματα στις σελίδες της μακραίωνης ιστορίας μας.

Ξεσπά τότε η μάχη, η οποία κράτησε 10 ολόκληρες ώρες, χωρίς αποτέλεσμα. Αφού χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα και όπλα όλων των ειδών και απέτυχαν, οι Βρετανοί μη μπορώντας να πλησιάσουν το κρησφύγετο διαφορετικά, κατέβρεξαν την περιοχή με βενζίνη και το κρησφύγετο τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο Αυξεντίου ρίχνει την τελευταία του χειροβομβίδα και παραμένει στο κρησφύγετο για να περάσει στην αιωνιότητα.

Οι Άγγλοι φοβούμενοι λαϊκό ξεσηκωμό έθαψαν το καμένο σώμα του Γρηγόρη Αυξεντίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, τα λεγόμενα σήμερα «Φυλακισμένα Μνήματα» δίπλα από άλλους αγωνιστές.

«Όλες οι καμπάνες της Γης σήμαναν μεμιάς. Όλα τα ανθρώπινα μέτωπα ψηλά. Όλες οι καρδιές μεσίστιες. Στο χωριό Λύση, ανάμεσα σε Λευκωσία κι Αμμόχωστο, η μάνα του έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτω απ’ το δυνατό σαγόνι της κ’ είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της : «Είμαι περήφανη. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου.» Ο πατέρας του πάλι, σαν πήγε στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Λευκωσίας, αναγνώρισε το καμένο παιδί του, απ΄ τις χοντρές ελληνικές κοκάλες του κι από κείνο το χρυσό κωνσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο του και στον κόρφο του κόσμου.»

Ο Αυξεντίου υπήρξε λαμπρός επαναστάτης και πιστός στο σκοπό του Αγώνα που διεξήγαγε, την Απελευθέρωση-Αυτοδιάθεση και Ένωση της Κύπρου με την υπόλοιπη Ελλάδα. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και παραμένει αθάνατος στις μνήμες όλων μας.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης