Η συνεχής αναβάθμιση του ψευδοκράτους

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται, το λιγότερο, από αναισθησία.

Η Βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας να συνομιλεί, στη  Συνέλευση της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης, με τη «Βουλή» του ψευδοκράτους που παράνομα υπάρχει στο βόρειο τμήμα του νησιού μας, το οποίο βρίσκεται υπό κατοχή τα τελευταία 43 χρόνια. Όλο αυτό με σκοπό να αρχίσουν ξανά οι συνομιλίες για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος.

Σαν να μην έφτανε το πιο πάνω σκηνικό, οι αντιπρόσωποί μας τόνισαν ότι επιμένουν στην εξεύρεση μιας βιώσιμης και λειτουργικής λύσης και μάλιστα υπογράμμισαν τη «θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς  για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με μια κυριαρχία, μια υπηκοότητα και μια διεθνή προσωπικότητά».  Αμέτοχος δεν έμεινε, φυσικά, ο κ. Συλλούρης που εξακολουθούσε να ονομάζει την ελεύθερη Κύπρο αλλά και την κατεχόμενη ως «δύο κοινότητες».

Πόσο χαζοί νομίζετε ότι είμαστε επιτέλους; Από πού κι ως πού η Βουλή, η νόμιμα εκλεγμένη Βουλή, της Κυπριακής Δημοκρατίας που εκπροσωπεί τη φωνή του κυπριακού λαού να συνομιλεί με τη ΨΕΥΔΟΒΟΥΛΗ;  Από πού κι ως πού βαφτίστηκε η Κυπριακή Δημοκρατία «κοινότητα» ; Γιατί ονομάστηκε το ψευδοκράτος «κοινότητα» ;

Δίνετε δικαιώματα σε ένα ανύπαρκτο κράτος, δεν το αντιλαμβάνεστε; Μειώνετε, υποβαθμίζετε την Κυπριακή Δημοκρατία σε κοινότητα και αναβαθμίζετε, αναγνωρίζετε ένα κράτος, που κάνεις άλλος διεθνώς δεν αναγνωρίζει, δίνοντας του μια υπόσταση που δεν δικαιούται! Χωρίς κανένα ίχνος ντροπής, μηδενίζοντας τους αγώνες των ηρώων μας, τις θυσίες των παλικαριών μας για το ιδανικό που λέγεται ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, συνομιλείτε με αντιπροσώπους της ψευδοκυβέρνησης και τονίζετε τι; Τη λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας!

Πότε θα πράξετε επιτέλους σωστά; Πότε θα στραφείτε στο σωστό θύτη; Πότε θα καταλάβετε ότι η Κύπρος μας είναι το θύμα σχεδόν μισό αιώνα τώρα. Πότε θα καταλάβετε ότι ο λαός σας δεν θέλει τη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής  Ομοσπονδίας. Δεν μας αξίζει τέτοια λύση! Πότε θα καταλάβετε ότι ο πόθος μας για Λευτεριά δεν έχει σβήσει;

Είναι καιρός να συνομιλήσετε με την Τουρκία και όχι με ένα κράτος που δεν υπάρχει!  Η Τουρκία κινεί τα νήματα, η Τουρκία έφερε τους εποίκους, η Τουρκία απείλησε, έκλεψε, σκότωσε.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ  ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ.

Πότε θα σηκώσετε επιτέλους το κεφάλι και θα ζητήσετε ό,τι πραγματικά δικαιούται ο λαός που αντιπροσωπεύετε; Καμία Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, καμία κοινότητα δεν θέλουμε! Θέλουμε Απελευθέρωση, θέλουμε ό,τι μας ανήκει, ό,τι στερηθήκαμε τόσα χρόνια. Να ζήσουμε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκηςsynapofasi-stin-ee-zita-o-akkintzi-kai-gia-zoonosous

Advertisements

Το ψευδοκράτος και η «φιλανθρωπία» του…

Δεν πρόκειται να σταματήσουν ποτέ οι εκπλήξεις – προκλήσεις;; 43 χρόνια εισβολής και κατοχής και η Άγκυρα δεν θέλει να αντιληφθεί ή μάλλον να αποδεχθεί ότι η «τουρκική δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», όπως η ίδια θέλει να ονομάζει, είναι ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ! Δεν υπάρχει στον έξω κόσμο, δεν αναγνωρίζεται στο διεθνή χώρο και ούτε πρόκειται να αναγνωριστεί !

Η Τουρκία φαίνεται να θεωρεί ότι με δωράκια- αρκουδάκια και βοήθεια στα ορφανοτροφεία και χωριά των ευρωπαϊκών χωρών και με περιοδεία λεωφορείου που καλεί τους Ευρωπαίους «να γνωρίσουν τη Βόρεια Κύπρο» θα ευαισθητοποιήσει την Ευρώπη για να επιτύχει την παράνομη διεθνή αναγνώριση του ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ! Φυσικά, αν θέλει να προσφέρει καλά κάνει! Μόνο που η υποκρισία γύρω από αυτές της τις πράξεις δεν κρύβεται. Ενδιαφέρεται για πράξεις ανθρωπισμού, στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά στην Κύπρο κάθε άλλο!

Δεν ήταν πριν λίγες μέρες που απαγορεύτηκε στην UNFICYP η είσοδος στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, με αποτέλεσμα οι εγκλωβισμένοι μας να μην πάρουν τη βοήθεια που χρόνια τώρα τους προσφέρεται; Δεν είναι αυτή που δεν ενδιαφέρεται για τους αγνοούμενους που ακόμα ψάχνουμε; Ή μήπως δεν είναι αυτή που μας έδιωξε με τη βία από τα σπίτια, τα χωράφια, τα χωριά μας και μας έκλεψε το μισό μας νησί ; Δεν έφερε εποίκους στην Κύπρο; Δεν απείλησε, πρίν λίγες μέρες με πόλεμο, τα πλοία που νόμιμα μας εκπροσωπούν ως προς την άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στην ΑΟΖ; Είναι λυπηρό που για ακόμα μία φορά η Άγκυρα θεωρεί πώς μπορεί να κοροϊδέψει την Ευρώπη και που πιστεύει πώς με τέτοιες, ψεύτικες, κινήσεις βοήθειας μπορεί επιτύχει κάποια αναγνώριση της ψευδοκυβέρνησης.

Οι Ευρωπαίοι και όποιος άλλος θέλει να γνωρίσει την Κύπρο, τη Βόρεια Κύπρο είναι ευπρόσδεκτος να τη γνωρίσει μαζί μας, με τους νόμιμους κατοίκους του νησιού, όταν και εφόσον αποχωρήσουν τα κατοχικά στρατεύματα και κάθε άλλο κομμάτι της τουρκικής εισβολής, που ματώνει καθημερινά τον τόπο μας. Τότε και μόνο τότε θα μπορούμε όλοι μας να γνωρίσουμε τον τόπο μας, τη μισή Κύπρο που χρόνια μας στερούν.

Τα παράνομά σας δεν σβήνονται με ένα λεωφορείο που κάνει περιοδεία, ούτε με γιορτές και πανηγύρια, ούτε και με «φιλανθρωπίες». Τα γελοία σχέδιά σας δεν αγγίζουν κανέναν και σίγουρα δεν σας τιμούν. Κάντε περιοδείες, συναυλίες και ό,τι άλλο θέλετε … η ουσία όμως είναι μια: το ψευδοκράτος σας είναι παράνομο και ανύπαρκτο.

Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ευθύνη απέναντι στο λαό της και έπρεπε να είχε ήδη προβεί στη διεθνοποίηση του κυπριακού προβλήματος στη σωστή του βάση. Πρέπει, έστω και τώρα ,να προβάλει στη διεθνή σκηνή την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή από το κράτος της Τουρκίας και να μην επιτρέπει σε κανέναν να διαστρεβλώνει τα πραγματικά γεγονότα. Στη διεθνοποίηση του προβλήματός μας καταλυτικό ρόλο μπορεί να έχει ο απόδημος ελληνισμός, ο οποίος με τη δράση του μπορεί να ευαισθητοποιήσει τους ευρωπαϊκούς λαούς και να αποτελέσει μοχλό πίεσης για την δίκαιη λύση του κυπριακού.

Η Κύπρος είναι ελληνική από Βορρά ως Νότο και οι Έλληνες της Κύπρου θα επιστρέψουν στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο και θα την αναστήσουν!

22473621_10210239819456258_1255351098_o

Η «επέτειος» της δοτής ανεξαρτησίας

Συμπληρώνονται 57 χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας ως χώρας μέλους των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας μεγάλο τμήμα της επικράτειας βρίσκεται εδώ και 43 χρόνια υπό την κατοχή στρατευμάτων της Τουρκίας.

Την 1η Απριλίου του 1955, οι Έλληνες της Κύπρου άρχισαν ένοπλο Απελευθερωτικό αγώνα με κύριο αίτημα την Αυτοδιάθεση και την Ένωση με την Ελλάδα. Με καθοδηγητή του αντάρτικου κινήματος τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή, η Ε.Ο.Κ.Α με  επιθέσεις, ενέδρες και δολιοφθορές προσπάθησε να καταστήσει αβάσταχτο το κόστος συντήρησης της Βρετανικής παρουσίας στην Κύπρο. Η Βρετανία ουδέποτε αποδέχθηκε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και γι’ αυτό ενθάρρυνε την ανάμιξη της Τουρκίας. Τον Αύγουστο του 1955, συγκάλεσε στο  Λονδίνο τριμερή συνάντηση για το μέλλον της Κύπρου. (Ελλάδα, Τουρκία)

Το 1960, η Κύπρος ανακηρύχτηκε ανεξάρτητο κράτος  βάσει των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου, οι οποίες απέκλειαν την Ένωση ή τη διχοτόμηση.  Στη βάση των συμφωνιών συντάχθηκε το κυπριακό Σύνταγμα του 1960. Το νέο κράτος ήταν δικοινοτικό (Ελληνοκύπριοι 82%- Τουρκοκύπριοι 18%), αλλά προέβλεπε ενιαίο σύστημα διακυβέρνησης ολόκληρης της επικράτειας. Δεν υπήρχε de jure γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων, εκτός από την ειδική περίπτωση των χωριστών δήμων. Εκτός από τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου υπεγράφησαν και τρεις συνθήκες: Εγγυήσεως (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία), Συμμαχίας, Εγκαθίδρυσης. Με βάση τη συνθήκη Εγκαθίδρυσης η Βρετανία διατηρεί κυρίαρχες βάσεις στο νησί. Η επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας έγινε στις 16 Αυγούστου 1960, αλλά λίγο αργότερα καθιερώθηκε ως μέρα ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας η 1η Οκτωβρίου.

Σήμερα πανηγυρίζουμε  για ένα δοτό  σύνταγμα που εκσυγχρονίζει  τη μορφή της αποικιοκρατίας, που μας αποτρέπει από το δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης. Ένα σύνταγμα που ανήγαγε σε κοινότητα μια μουσουλμανική μειονότητα, η οποία τώρα επιζητά ξεχωριστό κράτος. Ένα σύνταγμα που κατοχυρώνει τη συνεχιζόμενη  αποικιοκρατική κατοχή των  Άγγλων μέσω των  Βρετανικών βάσεων. Αυτό λοιπόν πρέπει να γιορτάζουμε;  Αυτό μας αναγκάζουν να γιορτάζουμε;  Αρνούμαστε λοιπόν! Κανένας δε θα ορκιζόταν ποτέ για τις συμφωνίες της Ζυρίχης-Λονδινου. Κανένας δε δολοφονήθηκε από τους αποικιοκράτες  για να έχουμε σήμερα εγγυήτρια δύναμη  τη Βρετανία και την Τουρκία. Κανένας δεν έδωσε τη ζωή του για οτιδήποτε άλλο εκτός από την Ελλάδα  και την Ένωση.  Εμείς, ως γνήσιοι και ανιδιοτελείς ενωτικοί, συνεχίζουμε τον αγώνα μας για Αυτοδιάθεση και πολεμούμε το κάθε φασιστικό και ανθελληνικό κατάλοιπο της Αγγλικής αποικιοκρατίας. Κανένας δεν θυσιάστηκε για τη λεγόμενη ανεξαρτησία του νησιού.  Ας αφήσουμε τη γιορτή της σκλαβιάς της 1ης Οκτωβρίου για την εξουσία και τους κόλακές της. Με τη σκέψη στον Αυξεντίου, στο Μάτση , στο Βαγορή, στον Καραολή  και σ΄όλους τους ήρωες, ο  αγώνας μας συνεχίζεται. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Στέλιος Μαυρομμάτης, Ανδρέας Παναγίδης, Μιχαήλ Κουτσόφτας

Στέλιος Μαυρομμάτης, Ανδρέας Παναγίδης, Μιχαήλ Κουτσόφτας

Τρία παλληκάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την Απελευθέρωση και Ένωση της πατρίδας μας με την μητέρα Ελλάδα. Τρείς ήρωες οι οποίοι απαγχονίστηκαν από τους βάρβαρους Άγγλους στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 ώρα 00:45.

Ο Στέλιος Μαυρομμάτης γεννήθηκε στο χωριό Λάρνακα της Λαπήθου, της επαρχίας Κερύνειας, στις 15 Νοεμβρίου 1932. Τελείωσε το Δημοτικό σχολείο στο χωριό του και την Εμπορική Σχολή Σαμουήλ στη Λευκωσία. Εργάστηκε για δυο χρόνια στον αγγλικό στρατό στο Σουέζ και στη συνέχεια εργαζόταν στο αγγλικό αεροδρόμιο Λευκωσίας ως γραφέας μέχρι τη σύλληψή του. Ήταν μέλος της επιτροπής των σωματείων Σ.Ε.Κ και Θ.Ο.Ι στο χωριό του, στην ίδρυση των οποίων πρωτοστάτησε ο πατέρας του. Με την έναρξη του αγώνα εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α και πήρε μέρος σε επιχείρηση δολιοφθοράς εναντίον αεροπλάνων των Άγγλων. Συνέβαλε επίσης ουσιαστικά στη συλλογή των κυνηγετικών όπλων από ιδιώτες στην περιοχή Λευκωσίας. Έδρασε ιδιαίτερα στην περιοχή των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου, την οποία οι Άγγλοι είχαν ονομάσει «μίλι του θανάτου». Μεταξύ των συνεργατών του ήταν και ο ξάδελφός του Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Στενοί συνεργάτες του στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού, καθώς και στη φιλοξενία και φυγάδευση καταζητούμενων προσώπων ήταν και οι γονείς και τα αδέλφια του. Σε μια ανεπιτυχή επίθεση του ιδίου και των δυο συναγωνιστών του εναντίον του Βρετανού σμηνία Νόρμαλ Άλφρεντ και του αεροπόρου Λώρενς Ληθ της βρετανικής βασιλικής αεροπορίας στην οδό Αγίου Παύλου στον Άγιο Δομέτιο Λευκωσίας, ο Στέλιος Μαυρομμάτης ανακόπηκε κατά την αποχώρηση από Άγγλο κάτοικο της περιοχής και συνελήφθη από τους δυο Άγγλους αεροπόρους.

Ο Ανδρέας Παναγίδης γεννήθηκε στο χωριό Παλαιομέτοχο, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 14 Νοεμβρίου 1934. Τελείωσε το Δημοτικό σχολείο Παλαιομετόχου και εργαζόταν στην κουζίνα του αγγλικού στρατού στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Με την έναρξη του Αγώνα προσφέρθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α, μαζί με το φίλο του ήρωα Μιχαήλ Κουτσόφτα. Η σταθερή και αμετακίνητη επιμονή τους έπεισε τον ιερέα Παλαιομετόχου Παπαλευτέρη να τους ορκίσει. Η πρώτη δράση του Παναγίδη ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας. Σε έρευνα που έκανε Άγγλος στρατιώτης στην τσάντα του, στον τόπο της εργασίας του, αμέσως μετά την εκτέλεση των Καραολή και Δημητρίου, βρήκε μια ελληνική σημαία και ζήτησε από τον Ανδρέα να του σκουπίσει με αυτή τα παπούτσια του. Τόση ήταν η προσβολή που ένιωσε ο Ανδρέας, ώστε ήλθε στα χέρια μαζί του κτυπώντας τον άγρια. Την επόμενη μέρα 16 Μαΐου 1956, ο Παναγίδης, ο Κουτσόφτας και ο Παρασκευάς Χοιροπούλης, πήγαν στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, στο παρατηρητήριο “Όμηρος”. Στόχος τους ήταν να πάρουν τα όπλα που βρίσκονταν εκεί και να απαγάγουν τον Άγγλο στρατιώτη που τα φρουρούσε. Το στρατιώτη σκόπευαν να τον ανταλλάξουν με το Χαρίλαο Μιχαήλ ή τον Αντρέα Ζάκο. Τη συγκεκριμένη μέρα όμως, σε μικρή απόσταση από το παρατηρητήριο, υπήρχαν πολλοί στρατιώτες που τοποθετούσαν συρματοπλέγματα. Μέσα στο παρατηρητήριο, αντί ένας στρατιώτης, υπήρχαν δύο. Έγινε μεγάλη μάχη κατά την οποία σκοτώθηκε ο ένας στρατιώτης και τραυματίστηκε ο δεύτερος. Οι τρεις τους, προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφεραν.

Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας γεννήθηκε στο Παλαιομέτοχο, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 12 Νοεμβρίου 1934. Αποφοίτησε από το Δημοτικό σχολείο Παλαιομετόχου και εργαζόταν σε νηματουργείο ως βαφέας. Με την έναρξη του αγώνα προσφέρθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α. Λόγω όμως της αριστερής ιδεολογίας του, αλλά και του ότι ήταν ορφανός από πατέρα και είχε τη μικρή του αδελφή ανύπανδρη, υπήρχαν επιφυλάξεις. Τελικά η σταθερή και αμετακίνητη επιμονή του έπεισε τον ιερέα Παλαιομετόχου Παπά Λευτέρη να τον ορκίσει. Η πρώτη του δράση ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας στην κορυφή των ευκαλύπτων στο κέντρο του χωριού του, την οποία κατέβαζαν οι Άγγλοι. Ένα βράδυ έκοψε, με το φίλο του Ανδρέα Παναγίδη, τα κλαδιά των ευκαλύπτων, για να μη μπορούν οι στρατιώτες να κατεβάσουν τη σημαία. Εκείνοι έκοψαν τα δέντρα από τη ρίζα. Ο απαγχονισμός του Καραολή και του Δημητρίου αναστάτωσαν τον Κουτσόφτα τόσο πολύ που εγκατέλειψε τη δουλειά του και για μερικές μέρες κατόπτευε το αεροδρόμιο Λευκωσίας, όπου στάθμευαν Άγγλοι στρατιώτες, αναζητώντας τόπο και τρόπο να ανταποδώσει το πλήγμα. Σε συμβουλές της μάνας του να προσέχει, απάντησε :»Για την ελευθερία της Κύπρου μας όλοι ανοίξαμε τα στήθη, μητέρα.». Στις 16 Μαΐου, έξι μέρες μετά την εκτέλεση του Καραολή και του Δημητρίου, αφού πέρασε από τον Παπά Λευτέρη και του ζήτησε να σταθεί προστάτης της αδελφής του, αν τυχόν συλληφθεί, έφυγε με τους φίλους του Ανδρέα Παναγίδη και Παρασκευά Χοιροπούλη, για το χώρο του αεροδρομίου Λευκωσίας, όπου επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ. Καταδιώχθηκαν και συνελήφθησαν από αγγλικά στρατεύματα.

Οι τρεις απαγχονισθέντες τάφηκαν στο Κοιμητήριο των Κεντρικών Φυλακών, δίπλα από τους τάφους των Μιχαλάκη Καραολή, Ανδρέα Δημητρίου, Ανδρέα Ζάκου, Ιάκωβου Πατάτσου και Χαρίλαου Μιχαήλ και αργότερα των Μάρκο Δράκο, Γρηγόρη Αυξεντίου, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Στυλιανό Λένα και  Κυριάκο Μάτση.

Επανάσταση στις συνειδήσεις μας

Το πρόσφατο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού, επέφερε επιπλέον δυσαρέσκεια και απαισιοδοξία στον κυπριακό Ελληνισμό, στο κατά πόσο μπορεί τελικά να υπάρξει διέξοδος στο εθνικό μας ζήτημα. Στο Κρανς Μοντάνα, αυτό που μπορεί να εξαχθεί ουσιαστικά, ως αποτέλεσμα, είναι ότι η πλευρά Ελλάδας-Κύπρου και  Ε.Ε. από τη μία, και Τουρκίας- Τ/Κ από την άλλη, αντιλαμβάνονται τη μορφή λύσης, με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Η μια πλευρά μιλά για Ομοσπονδία χωρίς τουρκικά στρατεύματα και εγγυήσεις κι η άλλη για Συνομοσπονδία με παρουσία τουρκικών στρατευμάτων και κατ΄ επέκταση, ένα μόρφωμα άρρηκτα συνδεδεμένο και ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Παρόλα αυτά, το ερώτημα που αναδεικνύεται και θα έπρεπε να μας απασχολεί ως κυπριακός Ελληνισμός, είναι αν όντως υπάρχει αυτή η αντίθεση, ή πολύ απλά αιθεροβατούμε και η λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (Δ.Δ.Ο.), ενσαρκώνει και εμπερικλείει την τουρκική αντίληψη, όπως αυτή εκφράστηκε στο ελβετικό θέρετρο. Δυστυχώς, η Τουρκία το έχει δηλώσει έμμεσα και άμεσα, από το 1956, με τις εκθέσεις του συνταγματολόγου Νιχάτ Ερίμ και έκτοτε συνεχίζει επ’ αυτής της βάσης, τη χάραξη της εξωτερικής της πολιτικής και στρατηγικής για την Κύπρο.

Οι αποτυχίες που μας ακολουθούν από το 1977 και μετέπειτα, βασίζονται ακριβώς, σε αυτό το γεγονός. Στην ανικανότητα, δηλαδή, της πολιτικής μας ηγεσίας να αντιληφθεί ότι ανεξαρτήτως των υποχωρήσεων, των μέτρων αμοιβαίας εμπιστοσύνης και του πλαστού καλού κλίματος, ότι δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ, να αποδεχθεί ο Ελληνισμός του νησιού, μια λύση Δ.Δ.Ο. Όσο και να προσπαθούν τα «ομοσπονδιακά λόμπι», εντός και εκτός Κύπρου, να ξεγελάσουν και να παρασύρουν την κοινή γνώμη, με γελοία επιχειρήματα ρεαλισμού, έσχατου/ οδυνηρού συμβιβασμού και τελευταίων ευκαιριών, θα αποτυγχάνουν κάθε φορά, όπως και το 2004 επί σχεδίου Ανάν. Επίσης έχει φανεί ξεκάθαρα, ότι στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα, έχουμε μείνει απροβίβαστοι αφού οι λάθος άνθρωποι, οι ανάξιοι για τα αξιώματα που τους δίνονται, υπηρετούν την καρέκλα για να συνεχίζει αυτή να τους ταΐζει. Αλλά, όταν το επίπεδο της κοινωνίας είναι χαμηλό, τότε είναι επόμενο να τοποθετούνται ανεύθυνα άτομα σε θέσεις ευθύνης. Διότι η πολιτική σκηνή είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας.

Το εθνικό μας πρόβλημα, μπορεί να λυθεί, μόνο μέσω εμπέδωσης στο λαό, της αγωνιστικής αντίστασης, της εθνικής συνείδησης και της προστασίας του ελληνικού μας χαρακτήρα και πολιτισμού. Από το Κυπριακό απορρέουν οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές δυσχέρειες, με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία σε εντονότερο βαθμό. Η έλλειψη πατριωτικής συνείδησης, κοινωνικού αγώνα και οργάνωσης και η όλο και περισσότερο ανάδειξη του «απολιτίκ» χαρακτήρα και της μηδαμινής ενασχόλησης των νέων με τα κοινά, τον κοινωνικό και φοιτητικό συνδικαλισμό. Όλα αυτά δυστυχώς, έχουν προκαλέσει σημαντικά κενά και ρωγμές στο κοινωνικό και πολιτικό οικοδόμημα του νησιού. Συνεπώς, μόνο αν γίνει ένας «σεισμός» στη συνείδησή μας, θα μπορέσουμε πραγματικά να κατανοήσουμε και τα προβλήματά μας αλλά και τις απαντήσεις τους.

Επομένως, οι θεωρίες και φρασεολογίες για το ότι η Τουρκία κρατάει το κλειδί της λύσης, είναι εκτός τόπου και χρόνου και μόνο παραπλανούν. Ο κατακτητής των εδαφών μας, ακολουθεί μια σταθερή πολιτική στο Κυπριακό σε αντίθεση με εμάς. Εμείς, ως Ελληνισμός (σε Ελλάδα, Κύπρο και ομογένεια) θα πρέπει να συμμαζέψουμε το χάος που έχει δημιουργηθεί στο εσωτερικό μας, να ενωθούμε σαν μια γροθιά και να πετύχουμε ότι πάντα καταφέρναμε ενάντια σε κάθε ξένη απειλή για τις αξίες, τα ιδανικά, τον πολιτισμό και την εθνική μας κυριαρχία.

Ο αγώνας μας για λευτεριά, θα είναι μακροχρόνιος και επίπονος, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Θα περάσουμε από συμπληγάδες κι από σειρήνες. Μα η ψυχή μας είναι γαλανόλευκη και το δίκαιο είναι με το μέρος μας. Λαοί που μάχονται αληθινά και περήφανα για το δίκαιό τους, δε μπορούν να μένουν φυλακισμένοι και καταπιεσμένοι.
Επανάσταση στις συνειδήσεις μας λοιπόν!

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

21769874_10214544654157047_1087634115_n

Ίδρυση Π.Ε.Ο.Φ.

Η Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Φοιτητών ιδρύθηκε στις 30 Αυγούστου 1978 για να αντιταχθεί στη συμφωνία μεταξύ Μακαρίου-Ντενκτάς  (1977), που έθετε για πρώτη φορά ως βάση λύσης για το Κυπριακό την Ομοσπονδία. Στόχος της Π.Ε.Ο.Φ. ήταν και είναι η καλύτερη και αποτελεσματικότερη  συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη, μακριά από κομματικά και μικροπαραταξιακά συμφέροντα για την Απελευθέρωση της Κύπρου. Η ιστορία της παράταξής μας δείχνει την προσήλωση μας προς  την ανάγκη διεξαγωγής ενός Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, για την εκδίωξη του Τούρκου κατακτητή. Όσες προσπάθειες και αν έγιναν από διάφορες πλευρές, έχοντας ως σκοπό να εξυπηρετήσουν τα κερδοσκοπικά τους οφέλη, μας βρίσκουν αντίθετους. Δεν παρεκκλίνουμε ούτε στο ελάχιστο στο πέρασμα του χρόνου από τις αξίες και τους στόχους μας. Κόντρα στο κατεστημένο και σε όσους προσπαθούν με δόλο να ξεπουλήσουν την πατρίδα μας, αγωνιζόμαστε με όλα τα μέσα που διαθέτουμε με μόνο γνώμονα το καλό της πατρίδας μας.

Σήμερα, εν έτει 2017, και ενώ το μαρτυρικό μας νησί βρίσκεται 43 ολόκληρα χρόνια κάτω από την μπότα του βάρβαρου κατακτητή, η κυπριακή ηγεσία μας οδηγεί σε μια ‘’λύση’’ Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα  αποδειχθεί μοιραία και καταστροφική για τον τόπο μας. Εδώ είναι που πρέπει  όλοι μας , ανεξαιρέτως,  να αναλογιστούμε τις ευθύνες  μας, να θυμηθούμε τα παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α που δεν δείλιασαν να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους για τη Λευτεριά, αλλά και το χρέος μας μπροστά στις γενιές που θα έρθουν και να σταθούμε αντάξιοι των περιστάσεων.

Η Π.Ε.Ο.Φ με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 39 χρόνων της, πιστή  στον αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση –  Ένωση, καλεί όλους τους φοιτητές να ενταχθούν  στις τάξεις  της ούτως ώστε  το αντιομοσπονδιακό κίνημα να γίνει ισχυρότερο. Στις επάλξεις του αγώνα επιβάλλεται να είμαστε στην πρώτη γραμμή. Επιβάλλεται να είμαστε ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ, για να μπορούμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα, να μπορούμε να σκεφτόμαστε σωστά. Οι νέοι πάντοτε αποτελούν το  δυναμικότερο κομμάτι κάθε λαού. Αλοίμονο αν συμβιβαστούμε. Θα είναι η αρχή του τέλους.

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, η Π.Ε.Ο.Φ  είναι η μόνη παράταξη που δεν εξαρτάται απο κανένα κόμμα. Κόμμα μας είναι η πατρίδα μας. Με φάρο την Αυτονομία μας, αντλώντας δύναμη από τους ένδοξους αγώνες που δόθηκαν και από την αγάπη μας για την Κύπρο, προτάσσουμε  την αγωνιστικότητα ενάντια στην κομματική υποτέλεια. Έτσι μαζί θα μπορέσουμε να κάνουμε το σύνθημα μας ΕΝΩΜΕΝΟΙ-ΙΣΧΥΡΟΙ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ πραγματικότητα.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

«Μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις»

14 Αυγούστου 1996. Ημέρα Τετάρτη. Ημέρα μνήμης της κατάληψης της Αμμοχώστου και ημέρα της κηδείας του ήρωα Τάσου Ισαάκ. Μια πορεία που κατέληξε σε ένα αιματοβαμμένο πεδίο. Ένα παλικάρι που δολοφονήθηκε γιατί δεν άντεξε στην θέα ενός κόκκινου κουρελλόπανου.

Μια ομάδα από ελληνοκύπριους διαδηλωτές κατευθύνονται προς το οδόφραγμα της Δερύνειας με σκοπό την κατάθεση στεφάνων και λουλουδιών στο σημείο της άνανδρης δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ. Ανάμεσα στους διαδηλωτές, ο Σολωμός Σολωμού, δεύτερος ξάδερφος του δολοφονηθέντα Ισαάκ, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο.

Ώρα 14:20. Ο Σολωμού αρχίζει να αλλάζει πορεία από την κατεύθυνση που κρατούσαν οι υπόλοιποι διαδηλωτές, κατευθυνόμενος στο πιο κοντινό τούρκικο φυλάκιο. Με ένα τσιγάρο στο στόμα, άρχισε να ανεβαίνει στον ιστό που κρεμόταν η Τούρκικη σημαία, με σκοπό να την κατεβάσει, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των Τούρκων στρατιωτών. Τρείς πυροβολισμοί και ένα παλικάρι νεκρό. Έπεσε από τον ιστό δεχόμενος μια σφαίρα στο στόμα, μια στο λαιμό και μια στο στομάχι. Οι Τούρκοι σκοπευτές δεν δίστασαν, αλλά αντιθέτως συνέχισαν να ρίχνουν προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Στη συνέχεια οι διαδηλωτές παίρνουν θέση μάχης και η σορός του αδικοχαμένου λεβέντη απομακρύνεται από τη περιοχή.

Οι Κυπριακές Αρχές βασιζόμενες σε οπτικό υλικό, από βίντεο και φωτογραφίες κατόρθωσαν να βρουν τους υπαίτιους για την εν ψυχρώ δολοφονία του Σολωμού και στη συνέχεια εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψης τους, αλλά κανένας από τους παρακάτω δεν συνελήφθη.

Κενάν Ακίν, υπουργός Γεωργίας του ψευδοκράτους.

Ερντάλ Χατζιαλί Εμανέτ, επικεφαλής των ειδικών δυνάμεων στα κατεχόμενα.

Ατίλα Σαβ, επικεφαλής της αστυνομίας των Κατεχομένων.

Χασάν Κουνταξί, υποστράτηγος των κατοχικών δυνάμεων.

Μεχμέτ Καρλί, ταξίαρχος των κατοχικών δυνάμεων.

Το 2008, στις 24 Ιουνίου το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κρίνει ένοχη την Τουρκία για την δολοφονία του Σολωμού Σολωμού, με βάση το άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Επίσης, επιδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένειά του.

Ένας λεβέντης που θυσίασε τη ζωή του στα 26 του μόλις χρόνια, γιατί δεν άντεξε να βλέπει το κόκκινο πανί. Η θυσία του Σολωμού Σολωμού και του Τάσου Ισαάκ συγκλόνισε το πανελλήνιο. Δύο λεβέντες που έκαναν το ταξίδι της Ελευθερίας, δύο ακόμα ήρωες που θυσιάστηκαν για την Απελευθέρωση του πονεμένου μας νησιού. Ακόμα ένας χρόνος και οι δολοφόνοι των δύο παλληκαριών μένουν ατιμώρητοι. 21 χρόνια αργότερα και οι υπαίτιοι δεν έχουν πληρώσει αλλά συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι στις κατεχόμενες μας περιοχές. Τόσα χρόνια μετά και δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί τη βαρβαρότητα του Τούρκου κατακτητή. Αντιθέτως οι εκάστοτε κυβερνήσεις προσπαθούν να μας πείσουν πως η μόνη εφικτή λύση είναι η συμβίωση με αυτούς που λεηλάτησαν τα ιερά μας χώματα μέσω της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Κανένας ήρωας δεν έδωσε τη ζωή του για να έχουμε ένα νησί μοιρασμένο στα δυο, με το ένα κομμάτι νόμιμα υπό τουρκική διοίκηση. Αντιθέτως οραματίζονταν μια Κύπρο Λεύτερη και απ’ άκρη σ’ άκρη ελληνική. «Έλληνα μάγκα», η θυσία σου είναι φάρος και οδηγός για κάθε νέο που οραματίζεται την Ενωτική σημαία να κυματίζει στο κάστρο της Κερύνειας και στην κορυφή του Πενταδακτύλου.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης