Εκδήλωση Μνήμης Ε.Ο.Κ.Α 55-59

Η Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Φοιτητών (Π.Ε.Ο.Φ.) Θεσσαλονίκης σας προσκαλεί στην εκδήλωση μνήμης και τιμής της Ε.Ο.Κ.Α 1955-1959, του αγώνα των Κυπρίων για την αποτίναξη του Αποικιοκρατικού Αγγλικού ζυγού και την Ένωση με την μάνα Ελλάδα, που θα πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό Κέντρο Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, έναντι Μητρόπολης (Αγίας Σοφίας 3), στις 19:00. Ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Γεώργιου Γρίβα Διγενή κος Σπύρος Δημητρίου.

Σας καλούμε να τιμήσουμε μαζί τον αγώνα και τους ήρωές μας του 1955-59, αυτούς που έγιναν ολοκαύτωμα ενάντια στην Αποικιοκρατική Αγγλία που τους καταπίεζε και στερούσε τον προαιώνιο πόθο του λαού για μια Κύπρο Ελεύθερη Ελληνική, αυτούς που θυσιάστηκαν για μας, αυτούς που πήραν μιαν ανηφοριά που πήραν μονοπάτια που βρήκαν τα σκαλοπάτια που παν στην ΛΕΥΤΕΡΙΑ !

Υ.Γ : Η ΠΕΟΦ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ θέλει να καταστήσει σαφές ότι κατά την διάρκεια της εκδήλωσής μας απαγορεύεται ρητά η ένδυση ή η σύναψη διακριτικών άλλων πολιτικών χώρων ή κομμάτων. Η ΠΕΟΦ είναι αυτόνομο, ανεξάρτητο κίνημα και θα διατηρήσει την αυτονομία της ακέραια. Οι εκδηλώσεις μας δεν είναι χώρος για διαφήμιση. Παρακαλούμε να σεβαστείτε την απόφαση μας για αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων.

“ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ”

Στις 15 Ιανουαρίου 1950 σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου σπεύδει στις εκκλησίες κάθε πόλης και χωριού και υπογράφει την Ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Σε κλήμα ενθουσιασμού η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της Ενώσεως και με αίσθημα χαράς και δικαίωσης πίστεψαν πως είχε φτάσει η ιερή στιγμή της εκπλήρωσης των πόθων τους.

Η Ιερά Συνοδός αποφάσισε να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα για να εκφράσει την βούληση του σχετικά με το πολιτικό και εθνικό του μέλλον. Στις 8 Δεκεμβρίου 1949 κυκλοφόρησε εθναρχική εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία ο λαός της Κύπρου καλείτο να επιτελέσει ξανά το καθήκον του προς την πατρίδα ενωμένος και αδιάσπαστος: ‘Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσιν ηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι΄αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου…’

Οι Έλληνες της Κύπρου υπέγραψαν το Δημοψήφισμα με τέτοια επιτυχία που κανένα γεγονός, πουθενά αλλού δεν πραγματοποιήθηκε με τέτοιο θρίαμβο και πλήρως πλειοψηφικό αποτέλεσμα, σε καμία γωνιά της γης. Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται η Ελληνικότητα του νησιού και πως η φλόγα στις καρδιές των Κυπρίων είναι άσβεστη. Τόσα χρόνια σκλαβιάς, τόσοι λαοί πέρασαν από το νησί μας αλλά όπως έδειξε η ιστορία ήταν απλά περαστικοί. Η Κύπρος ήταν είναι και θα παραμείνει Ελληνική μέσα από το πέρασμα των χρόνων.
Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε τόσο εμείς αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα τα οποία καθυβρίζουν τον Ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω:

“(…) Δεν υπάρχουν ενωτικοί και ανθενωτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν μόνο εκείνοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα, χωρίς εδαφικά ή διοικητικά ανταλλάγματα και εκείνοι οι οποίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν εδαφικά και διοικητικά ανταλλάγματα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ένωση”

Αυτά είναι τα λόγια του Εζεκία Παπαϊωάννου Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ ο οποίος θεωρούσε την Ένωση ως μόνο τελικό στόχο των Κυπρίων.

Η Ένωση μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την υπογραφή του δημοψηφίσματος του 1950, όμως μερικά χρόνια αργότερα ενω ο αγώνας συνεχίζεται, οι πρόγονοί μας υπογράφουν για δεύτερη φορά την Ένωση με την μάνα Ελλάδα, αυτή την φορά με το αίμα τους. Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959) κατά των απελευθερωτικό αγώνα, κατά του αγγλικού ζυγού αξιώνουν Ένωση και Ελευθερία και οδηγούνται στον θάνατο για να μείνουν αθάνατοι στα βουνά της ιστορίας. Παιδιά της ίδιας ηλικίας με μας ήθελαν να βρουν τα σκαλοπάτια που παν στην λευτεριά και έτσι οδηγήθηκαν στην αγχόνη… για να αποτελούν παράδειγμα σήμερα σε μας και να μην αφήσουμε τις θυσίες τους να παν χαμένες. Για μας η φλόγα μένει άσβεστη και πιστεύουμε ακράδαντα πως θα έρθει η ώρα της δικαίωσης των πόθων μας. Γνωρίζαμε εξ αρχής πως σε κάθε εξέγερση οι Έλληνες ήταν ολίγοι, όμως ο Θεός είναι Μεγάλος.

Με πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό Ιδεώδες, αναζωπυρώνουμε την φλόγα της Ένωσης στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι κατοχυρωμένη και ασφαλισμένη από ξένη παρέμβαση και θα είναι ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα όπως την θέλει η Ελληνική της Ιστορία να είναι. Σε μια ξεχασμένη επέτειο αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας θυμόνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του Λαού της Κύπρου.
Έτσι με αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνουμε την ελληνικότητα της νήσου μας και το μοναδικό αίτημα του Λαού της Κύπρου:

“ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ”

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Κώστας Μόντης

Πέρασαν ήδη 13 χρόνια από τον θάνατο του Κώστα Μόντη, γιό του Θεόδουλου Μόντη και της Καλομοίρας Μπατίστα. Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1914 και σπούδασε νομική στην Αθήνα. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κύπρο το 1937. Το 1948 διορίστηκε συντάκτης της εφημερίδας «Έθνος» και το 1962 διευθυντής του Τουρισμού, θέση από την οποία αφυπηρέτησε το 1976. Ο Κώστας έλαβε μέρος στην Ε.Ο.Κ.Α. καθοδηγώντας πολιτικά τα μέλη της και στηρίζοντας τον αγώνα με την πνευματικότητά του. Ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α., η τούρκικη εισβολή, ο θάνατος, η ύπαρξη ήταν θέματα τα οποία απασχολούσαν τον ποιητή και στιγμάτισαν τη ζωή του.

Ο Κώστας εκτός από το ότι είναι από τους πιο σημαντικούς Έλληνες συγγραφείς του 20ου αιώνα, είναι επίσης και ποιητής, μυθιστοριογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων. Πολλά από τα έργα του ήταν εμπνευσμένα από τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. και την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Χαρακτηριστικό είναι το δίστιχο, «..απορώ πώς συνεννοούνται μαζί του! Απορώ τι γλώσσα του μιλούν!» Για τον Πενταδάχτυλο. Η παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού του απένειμε τον τίτλο του «δαφνοστεφούς ποιητή». Επίσης προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ. Η φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Κύπρου τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτωρ καθώς ανάλογο τίτλο πήρε και από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο Κώστας Μόντης πέθανε στη Λευκωσία 90 ετών την 1η Μαρτίου του 2004. Αυτή η εξαίρετη, αγωνιστική προσωπικότητα, στοιχειώνει τους απανταχού πολέμιους της Ενώσεως και της εθνικής μας μνήμης. Ο θάνατός του, δεν πρέπει να επηρεάσει αυτή την Ιδέα, αλλά να πυροδοτήσει την φλόγα της αντίστασης σε αυτό το ανθελληνικό και ιδεολογικά ατείχιστο, σαθρό κράτος. Διαβάζοντάς τον, μπορεί ο οποιοσδήποτε να συμπεράνει αυτή την εξαίσια, επαναστατική, ρομαντική φυσιογνωμία. Να κατανοήσει ο κάθε Έλληνας τον σκοπό ύπαρξής του και την φύση του. Να οχυρωθεί σε ένα πύργο, προασπίζοντας τα εθνικά ιδανικά από τον οποιονδήποτε επίδοξο κατακτητή. Γιατί το αίτημα για αυτοδιάθεση, δεν προκύπτει από καμιά εθνικιστική έξαρση, αλλά από το δικαίωμα κάθε λαού για επιβίωση και διατήρησή της ταυτότητάς του. Είναι η ιστορική, πολιτισμική, πολιτική και κοινωνική συνέχεια της υπόστασης αυτού του τόπου.

« Ανησυχούμε που αρχίσαμε να μην ανησυχούμε,
ανησυχούμε που αρχίσαμε να μη μένουμε πια άγρυπνοι τις νύχτες.»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΟΥΣΚΟΣ

Ο Χαράλαμπος Μούσκος, ξάδερφος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ’, ήταν το πρώτο παλικάρι της ΕΟΚΑ που έπεσε μαχόμενο ενάντια στους Άγγλους αποικιοκράτες. Γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1932 στο χωριό της Πάφου Παναγιά και μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο, στο μεταλλείο της Καλαβασού και στη συνέχεια σε τυπογραφείο της Αρχιεπισκοπής στην Λευκωσία.

Ο Χαράλαμπος Μούσκος εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. με την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα τον Απρίλη του 1955. Διετέλεσε αρχηγός ομάδας όπου και συμμετείχε ενεργά την βραδιά της 1ης Απριλίου σε επίθεση στην Αρχιγραμματεία. Τρεις μήνες αργότερα, οι Άγγλοι βρήκαν στο σπίτι του όπλα και πυρομαχικά, συνελήφθη και αργότερα οδηγήθηκε στο δικαστήριο όπου αθωώθηκε με την αιτιολογία ότι το σπίτι ήταν ξεκλείδωτο και θα μπορούσε να είχε εισέλθει οποιοσδήποτε σε αυτό και να τοποθετήσει τον οπλισμό. Με το πέρας της δίκης ο αγωνιστής έφυγε τρέχοντας από το δικαστήριο κυνηγημένος από αστυνομικούς, γνωρίζοντας ότι με βάση το νόμο της 1ης Ιουλίου μπορούσε να φυλακιστεί χωρίς να υπάρχουν εις βάρος του κατηγορίες. Καταζητούμενος πλέον, κρύφτηκε για λίγες μέρες στην Αρχιεπισκοπή και στη συνέχεια στη Βασιλική Κύκκου, όπου εκεί κρύβονταν πολλοί από τους κυνηγημένους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α.

Στις 15 Δεκεμβρίου 1955 η ομάδα του Μάρκου Δράκου μαζί με τους Χαράλαμπο Μούσκο, Νίκο Ιωάννου, Ανδρέα Πολυβίου, Ανδρέα Ζάκο, Χαρίλαο Μιχαήλ, και 3 άλλους αγωνιστές έστησαν ενέδρα στους Άγγλους στο Μερσινάκη τοποθετώντας νάρκες σε ένα γεφύρι της περιοχής και πήραν θέσεις στο διπλανό ύψωμα περιμένοντας το σήμα. Ξαφνικά εμφανίζεται ένα στρατιωτικό όχημα και άρχιζουν να το πυροβολούν. Το όχημα με τους δύο Άγγλους, ένας εκ των οποίων ήταν ο ταγματάρχης Brian Coοmbe, ξέφυγε της πορείας του και έπεσε σε χαντάκι με αποτέλεσμα να πεθάνει ο οδηγός. Οι αγωνιστές νομιζόμενοι πως ήταν νεκροί και οι δύο επιβαίνοντες του οχήματος πλησίασαν το όχημα με σκοπό να πάρουν τα όπλα των Άγγλων. Ο ταγματάρχης όμως είχε ξεφύγει και άρχισε να βάλλει με αποτέλεσμα να τους ακινητοποιήσει και να σκοτωθεί ο Χαράλαμπος Μούσκος και να τραυματιστούν οι Μάρκος Δράκος, Ανδρέας Ζάκος και  Χαρίλαος Μιχαήλ. Στην περιοχή έφτασαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις, ο Μάρκος Δράκος καταφέρνει να διαφύγει όμως συλλαμβάνονται οι Ανδρέας Ζάκος και ο Χαρίλαος Μιχαήλ που καταδικάζονται σε θάνατο και απαγχονίζονται από τους Άγγλους στις 9 Αυγούστου 1956.

Ο Χαράλαμπος Μούσκος κηδεύεται στις 17 Δεκεμβρίου του 1955. Με το φέρετρο του καλυμμένο με την Ελληνική σημαία και με λουλούδια συνοδεύεται με πλήθος κόσμου παρά την απαγόρευση των Άγγλων και την χρήση δακρυγόνων και βίας προς την πορεία. Αυτοί είναι οι ήρωες που μας οδηγούν στο δύσκολο μονοπάτι της Απελευθέρωσης και της Ένωσης. Αυτούς έχουμε ως ύψιστα ιδανικά μας και έχουμε χρέος να τους τιμούμε. Αγνοί, ανιδιοτελείς αγωνιστές της Ελευθερίας. Θα μείνουν πάντα αθάνατοι όσο θα μένει και η φλόγα της Ενώσεως στις συνειδήσεις των Ελλήνων της Κύπρου.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Διπλή γιορτή για την Θεσσαλονίκη. Δεν γιορτάζεται μόνο η μνήμη του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλης, αλλά και η απελευθέρωσή της από τους Τούρκους.

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί ένα από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Αγωνίστηκε για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης ως αξιωματικός (ανθύπατος) του ρωμαϊκού στρατού και μαρτύρησε διά λογχισμού επί αυτοκράτορος Μαξιμιανού. Είναι ο πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης και γιορτάζεται στις 26 Οκτωβρίου.

Εκατόν τέσσερα χρόνια πέρασαν από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας της Μακεδονίας. Μια σημαντική επέτειος, αφού ο ελληνισμός κατάφερε μέσα από κακουχίες και αδιέξοδα, να εδραιώσει την ελληνική κυριαρχία σε αλύτρωτες περιοχές κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο. Δόθηκε η ευκαιρία στην πόλη να αναπτυχθεί πολιτισμικά και να αναχαιτίσει τις βλέψεις των οθωμανών αλλά και των άλλων πληθυσμών, που αποσκοπούσαν στο να αφομοιώσουν την πόλη για εξυπηρέτηση των επεκτατικών τους βλέψεων.

Η ίδρυση της πόλης έγινε το 315 π.χ. από τον βασιλιά της Μακεδονίας Κάσσανδρο και η παρουσία των Μακεδόνων στο βορειοελλαδικό χώρο γίνεται γύρω στο 2000 π.χ. Εις απάντηση πολλών ημιμαθών, οι περίπου πέντε αιώνες οθωμανική κυριαρχίας και σκλαβιάς, δεν ήσαν καθόλου ευνοϊκοί για τους κάτοικους της πόλης. Η από τα πανάρχαια χρόνια  ελληνική πόλη της Θεσσαλονίκης υπέφερε τα πάνδεινα από τους κατακτητές και οι πληθυσμιακές ομάδες της πόλης δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά παιχνίδι αφελληνισμού της πόλης και δημιουργίας μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας που απώτερο σκοπό είχε την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

Μετά τον ατυχές πόλεμο του 1897, ο ελληνικός στρατός κατάφερε να δυναμώσει σημαντικά και αφού η οθωμανική αυτοκρατορία κήρυξε πόλεμο στους συμμάχους, η Ελλάδα βρήκε την ευκαιρία και ενεπλάκει. Μετά από μια σειρά επιτυχών μαχών, με σημαντικότερη την μάχη των Γιαννιτσών όπου τα Ελληνικά στρατεύματα κατατρόπωσαν τους αντιπάλους, έφθασε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, πριν από τους συμμάχους.  Η πόλη παραδόθηκε στους Έλληνες, έπειτα από υπογραφή συμφωνίας που επετεύχθη από τους Βασιλιά Κωνσταντίνο και Ταξίν Πασά. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η απελευθέρωση συμβάδισε με την γιορτή του πολιούχου Άγιου της πόλης, Άγιου Δημήτριου.

Ως ΠΕΟΦ δεν μπορούμε παρά να τιμούμε τέτοιες ένδοξες μέρες εθνικής υπερηφάνειας. Ως Έλληνες Κύπριοι συνεχίζουμε τον αγώνα μας και ευελπιστούμε σε μια ακόμη μεγαλύτερη Ελλάδα εθνικά ολοκληρωμένη, που θα λυτρώσει όλα τα αλύτρωτα εδάφη της, που θα δώσει χείρα βοηθείας στον απανταχού Ελληνισμό, με την Κύπρο αναπόσπαστο κομμάτι της.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Οδυσσέας Ανδρούτσος

Όσον αφορά την καταγωγή του ήρωα, υπάρχουν 2 απόψεις. Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1788 και 1790, είτε στην Πρέβεζα, είτε στην Ιθάκη. Έζησε φτωχά παιδικά χρόνια στην Ιθάκη, εξαιτίας της δολοφονίας του πατέρα του από τους Τούρκους.
Το 1806, ο Αλή Πασάς ζητά και παίρνει στην αυλή του τον νεαρό Οδυσσέα, καθώς τον συνέδεε φιλία με τον πατέρα του. Εκεί ο Οδυσσέας θα λάβει εξαιρετική μόρφωση, θα φοιτήσει στη στρατιωτική σχολή, ενώ μαθαίνει να μιλά τα ιταλικά και τα αρβανίτικα. Σε ηλικία 15 ετών, τοποθετείται στη φρουρά του Αλή Πασά και λίαν συντόμως οι ικανότητές του τον καθιστούν αρχηγό της. Το έτος 1818, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος μυείται στη Φιλική Εταιρεία και ένα χρόνο αργότερα, διορίζεται δερβέναγας της ανατολικής Στερεάς. Ως ανταμοιβή των υπηρεσιών του στις μάχες του Βερατίου, του Αργυροκάστρου και του Γαρδικίου, ο Αλή Πασάς του αναθέτει την οπλαρχηγία της Λιβαδειάς.
Στις αρχές του 1821 θα συναντηθεί στη Λευκάδα με οπλαρχηγούς της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος, μεταξύ αυτών και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, προκειμένου να συζητήσουν τα της επικείμενης Επαναστάσεως στη Στερεά. Ο Αγώνας της ανατολικής Στερεάς Ελλάδος ανατίθεται στον Ανδρούτσο και στον Πανουργιά.

Πρώτη ενέργεια του Ανδρούτσου ήταν η επίθεση σε χρηματαποστολή, την οποία συνόδευαν 60 Τούρκοι, υπό τον δερβέναγα Χασάν Μπέη Γκέκα. Εξοντώνει τον εχθρό και αφήνει άθικτα τα χρήματα, στέλνοντας το μήνυμα στους Οθωμανούς πως δε πρόκειται για μια από τις κοινές ληστείες του παρελθόντος, αλλά για επαναστατική πράξη. Στις 22 Μαρτίου στέλνει επιστολή προς τους Έλληνες του Γαλαξιδίου: «Εγώ είμαι στο ποδάρι με τα παλληκάρια μου», αναφέρει και τους καλεί να πάρουν κι εκείνοι τα όπλα. Στις 8 Μαΐου του 1821, ο Ανδρούτσος επικεφαλής ενός σώματος 118 ανδρών, γράφει χρυσές σελίδες δόξας της Ελληνικής Ιστορίας στο Χάνι της Γραβιάς. Αντιμετωπίζει νικηφόρα και συντρίβει, 8000 Οθωμανούς υπό τον Ομέρ Βρυώνη, παίρνοντας εκδίκηση για το μαρτυρικό θάνατο του φίλου του Αθανάσιου Διάκου στην Αλαμάνα.

Ο ίδιος όμως, αηδιασμένος από τις πολιτικές σκοπιμότητες οι οποίες απειλούν την έκβαση της Επαναστάσεως, έρχεται σε σύγκρουση με τους «καλαμαράδες», τους πολιτικούς. Εκείνος ο οποίος τον εχθρεύεται περισσότερο από κάθε άλλο, είναι ο Ιωάννης Κωλέττης, ο οποίος μάλιστα, τον κατηγορεί για συνεργασία με τον εχθρό.

Απογοητευμένος ο Ανδρούτσος από την αντιμετώπιση της οποίας τυγχάνει, αποσύρεται στη σπηλιά του, στη Μαύρη Τρύπα, ψηλά στον Παρνασσό. Κατηγορεί τους πολιτικούς πως τον παραγκωνίζουν σκοπίμως και δε του χορηγούν τα απαραίτητα εφόδια για τη συνέχιση του Αγώνος στη Στερεά, την ίδια περίοδο που ο εμφύλιος μαίνεται στην Πελοπόννησο, ενώ οι Τούρκοι απειλούν πλέον να καταπνίξουν την Επανάσταση στη Στερεά. Η σύλληψη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από τους «καλαμαράδες», εξοργίζει τόσο τον Ανδρούτσο, ώστε να φθάσει στο σημείο να ενωθεί με τους Τούρκους, με αντάλλαγμα την αρχηγία της Εύβοιας, του Ταλαντίου, της Λιβαδειάς και της Θήβας, προκειμένου να τρομάξει τους πολιτικούς του εχθρούς.

Η κυβέρνηση, στις 20 Φεβρουαρίου 1825, στέλνει στη Στερεά τον Γιάννη Γκούρα, πρώην πρωτοπαλίκαρο του Ανδρούτσου, παρέχοντάς του 140.000 γρόσια.  Μεταξύ 27 Μαρτίου και 7 Απριλίου, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κατόπιν συνεννοήσεων, εγκαταλείπει τους Τούρκους και παραδίνεται στον Γκούρα. Ο τελευταίος τον στέλνει στην Αθήνα, όπου κλείνεται σε φυλακή, ευρισκόμενη στα προπύλαια της Ακρόπολης, στο κάτω μέρος του υψηλού πύργου.

Ο Καραϊσκάκης αντιδρά έντονα στην είδηση της σύλληψης και φυλάκισης του Ανδρούτσου και έρχεται σε ευθεία ρήξη με τον Γκούρα. Επιχειρεί να κινηθεί για την απελευθέρωσή του, ο Γκούρας όμως οχυρώνεται καλά και αποτρέπει την επίτευξη του σχεδίου του Καραϊσκάκη. Μετά τα μεσάνυχτα της 5ης Ιουνίου κι ενώ ο Ανδρούτσος αναμένει τη δίκη του, κατ’ εντολή του Ιωάννη Γκούρα, ο Μαμούρης, ο Παπακώστας Τζαμάλας, ο Μήτρος της Τριανταφυλλίνας και ένας ακόμη, απομακρύνουν τον δεσμοφύλακα του Ανδρούτσου και εισέρχονται στο κελί του. Ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και κατόπιν δένουν το άψυχο κορμί του με σχοινί, το κρεμούν και ακολούθως το πετούν από τον πύργο στο λιθόστρωτο του ναού της απτέρου Νίκης, διαδίδοντας πως ο νεκρός επιχείρησε να δραπετεύσει, αλλά το σχοινί κόπηκε με συνέπεια τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Οι αρχές, συνένοχες του Γκούρα στη δολοφονία του ήρωα, αποκρύπτουν την πραγματικότητα από το Λαό, χρησιμοποιώντας μια αναληθή ιατροδικαστική έκθεση η οποία αποδίδει το θάνατο σε ατύχημα. Μόλις δεκατρείς μέρες μετά την άγρια δολοφονία του Ανδρούτσου, οι «καλαμαράδες» χορηγούν γενική αμνηστία σε όλους τους φυλακισμένους, καθώς οι Κιουταχής και Ιμπραήμ, απειλούσαν να πνίξουν στο αίμα την Επανάσταση και το Λαό μας. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ανήκει σε ένα πλήθος μπαρουτοκαπνισμένων Αγωνιστών, οι οποίοι έδωσαν στο πεδίο της μάχης τον Αγώνα τους για την Ελευθερία της Πατρίδος, παρόλα αυτά, έπεσαν θύματα της μεγαλομανίας, του φθόνου και του μίσους των πολιτικάντηδων της εποχής. Από όλους αυτούς, είχε το μαρτυρικότερο τέλος. Η ιστορία μας διδάσκει πολλά μαθήματα. Ένα από αυτά είναι πως οι εκάστοτε «πολιτικοί», οι τυχοδιώκτες και οι φιλάργυροι, πάντα αποτελούσαν και αποτελούν την αχίλλειο πτέρνα κάθε επαναστατικού αγώνα του Έθνους μας για Ελευθερία και Δικαιοσύνη. Παρόλα αυτά, ο Ελληνισμός δεν πεθαίνει όσα βάσανα κι αν υποστεί και ξανά προς τη δόξα τραβά!

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Εάλω η Πόλις…

Πεντακόσια εξήντα τρία χρόνια πέρασαν από την αποφράδα εκείνη μέρα, που φρικιαστικότερη κραυγή δεν ακούστηκε σε πόλη ανθρώπου « Εάλω η Πόλις». 29 Μαΐου του 1453 η μέρα που καθόρισε το τέλος του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, που κράτησε για χίλια διακόσια χρόνια και ίδρυσε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Η Βασιλεύουσα, η Πόλη των Αγίων και των Αυτοκρατόρων, πέρασε υπό την κατοχή των Οθωμανών βαρβάρων. Από τότε άρχισε η Τουρκοκρατία. Μέρα πένθους αλλά και μέρα μνήμης για τον απανταχού Ελληνισμό, και όμως η αμάθεια και η λησμονιά έχει σκεπάσει την ελληνική μνήμη με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε σε εθνικό ξεπεσμό και γενικώς προάγουμε μια αρνητική εικόνα σε ότι αφορά τα «Εθνικά θέματα».
Το πρώτο πλήγμα για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν το 1204, και το χτύπημα καταφέρθηκε από την Δύση, τους Σταυροφόρους της Δ’ Σταυροφορίας. Μετά την Άλωση του 1204 η Αυτοκρατορία βρέθηκε εξαντλημένη οικονομικά, διχασμένη θρησκευτικά σε ενωτικούς και ανθενωτικούς και περιορισμένη εδαφικά. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή βρέθηκε σωτήρας της Βασιλεύουσας και αντάξιος των προγόνων του ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.
Όταν ο σουλτάνος Μωάμεθ Β’, επικεφαλής του οθωμανικού στρατού, του έκανε πρόταση να παραδώσει την Πόλη έδωσε σθεναρή απάντηση: «Το την πόλιν σοι δούναι ούτ’ εμού, ούτε των αυτήν οικούντων. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Η πολιορκεία άρχισε στις 7 Απριλίου έως τις 29 Μαΐου 1453. Ο Κωνσταντίνος δεν πολέμησε για να νικήσει αλλά για να μην παραδώσει την τιμή της Βασιλεύουσας, γιατί οι Έλληνες ποτέ δεν παρέδιδαν τα όπλα αμαχητί. Έτσι και τότε παρέμεινε άγρυπνος φρουρός και ακαταπόνητος. Σκοτώθηκε στην Πύλη του Ρωμανού αλλά στην ψυχή του λαού παρέμεινε αθάνατος, σύμβολο και ακούραστος πολεμιστής. Το γένος μας δεν δέχτηκε το ζυγό της δουλείας, δεν συμβιβάστηκε πότε με τον κατακτητή και δεν συνθηκολόγησε. Σε κάθε ευκαιρία με όλα τα μέσα που διέθετε και με όλη του την ψυχή έπαιρνε τα όπλα για να ανακτήσει την ελευθερία του και την τιμή του. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έμεινε στις μνήμες των Ελλήνων με τον μύθο του «Μαρμαρωμένου Βασιλιά».
Σήμερα θυμόμαστε την Άλωση, διαβάζουμε τους θρήνους και τους θρύλους συγκινιόμαστε και διδασκόμαστε, διότι αυτή είναι η αξία της ιστορικής μνήμης. Επί δεκαετίες τώρα επιχειρείται η διάβρωση της ταυτότητάς μας και της ιστορίας του γένους μας, όμως πρέπει να θυμόμαστε «Η Ιστορία εκδικείται αυτούς που την αγνοούν» . Πρέπει να θυμόμαστε γιατί μέσα από αυτή την τραγική φάση της ένδοξης ιστορίας μας διαφαίνεται η Ελληνική Διάρκεια που μέσα από το πέρασμα των χρόνων οι αξίες του Ελληνισμού παραμένουν ακλόνητες κα αγωνιζόμαστε για την Πίστη, την Πατρίδα και την Οικογένεια. Αυτό μας διδάσκει μέσα από την ομιλία του και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στις 28 Μαΐου πριν από την τελική επίθεση των Οθωμανών. Πρέπει να θυμόμαστε γιατί τα γεγονότα γύρο από την άλωση μας δείχνουν την πολύτιμη συμβολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας στην επιβίωση του γένους μας. Θυμόμαστε την άλωση διότι μας διδάσκει πως όταν οι λίγοι αποφασίσουν να αντισταθούν μπορεί στις μάχες να ηττηθούν την συγκεκριμένη στιγμή, όμως σε βάθος χρόνου κερδίζουν. Μέσα από τις συμφορές βρίσκουμε την αυτοσυνειδησία μας και ακόμη και σήμερα που περνάμε χαλεπούς καιρούς και κινδυνεύει η πατρίδα μας και η εθνική μας αξιοπρέπεια αυτό είναι που χρειαζόμαστε.

«Η πόλις εάλω! Αλλοίμονον, όμως, αν την αφήσωμεν να αλωθεί εντός μας» (Καθ. Ν. Τωμαδάκης).

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης