Εκδήλωση Μνήμης Ε.Ο.Κ.Α 55-59

Η Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Φοιτητών (Π.Ε.Ο.Φ.) Θεσσαλονίκης σας προσκαλεί στην εκδήλωση μνήμης και τιμής της Ε.Ο.Κ.Α 1955-1959, του αγώνα των Κυπρίων για την αποτίναξη του Αποικιοκρατικού Αγγλικού ζυγού και την Ένωση με την μάνα Ελλάδα, που θα πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό Κέντρο Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, έναντι Μητρόπολης (Αγίας Σοφίας 3), στις 19:00. Ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Γεώργιου Γρίβα Διγενή κος Σπύρος Δημητρίου.

Σας καλούμε να τιμήσουμε μαζί τον αγώνα και τους ήρωές μας του 1955-59, αυτούς που έγιναν ολοκαύτωμα ενάντια στην Αποικιοκρατική Αγγλία που τους καταπίεζε και στερούσε τον προαιώνιο πόθο του λαού για μια Κύπρο Ελεύθερη Ελληνική, αυτούς που θυσιάστηκαν για μας, αυτούς που πήραν μιαν ανηφοριά που πήραν μονοπάτια που βρήκαν τα σκαλοπάτια που παν στην ΛΕΥΤΕΡΙΑ !

Υ.Γ : Η ΠΕΟΦ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ θέλει να καταστήσει σαφές ότι κατά την διάρκεια της εκδήλωσής μας απαγορεύεται ρητά η ένδυση ή η σύναψη διακριτικών άλλων πολιτικών χώρων ή κομμάτων. Η ΠΕΟΦ είναι αυτόνομο, ανεξάρτητο κίνημα και θα διατηρήσει την αυτονομία της ακέραια. Οι εκδηλώσεις μας δεν είναι χώρος για διαφήμιση. Παρακαλούμε να σεβαστείτε την απόφαση μας για αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων.

“ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ”

Στις 15 Ιανουαρίου 1950 σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου σπεύδει στις εκκλησίες κάθε πόλης και χωριού και υπογράφει την Ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Σε κλήμα ενθουσιασμού η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της Ενώσεως και με αίσθημα χαράς και δικαίωσης πίστεψαν πως είχε φτάσει η ιερή στιγμή της εκπλήρωσης των πόθων τους.

Η Ιερά Συνοδός αποφάσισε να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα για να εκφράσει την βούληση του σχετικά με το πολιτικό και εθνικό του μέλλον. Στις 8 Δεκεμβρίου 1949 κυκλοφόρησε εθναρχική εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία ο λαός της Κύπρου καλείτο να επιτελέσει ξανά το καθήκον του προς την πατρίδα ενωμένος και αδιάσπαστος: ‘Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσιν ηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι΄αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου…’

Οι Έλληνες της Κύπρου υπέγραψαν το Δημοψήφισμα με τέτοια επιτυχία που κανένα γεγονός, πουθενά αλλού δεν πραγματοποιήθηκε με τέτοιο θρίαμβο και πλήρως πλειοψηφικό αποτέλεσμα, σε καμία γωνιά της γης. Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται η Ελληνικότητα του νησιού και πως η φλόγα στις καρδιές των Κυπρίων είναι άσβεστη. Τόσα χρόνια σκλαβιάς, τόσοι λαοί πέρασαν από το νησί μας αλλά όπως έδειξε η ιστορία ήταν απλά περαστικοί. Η Κύπρος ήταν είναι και θα παραμείνει Ελληνική μέσα από το πέρασμα των χρόνων.
Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε τόσο εμείς αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα τα οποία καθυβρίζουν τον Ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω:

“(…) Δεν υπάρχουν ενωτικοί και ανθενωτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν μόνο εκείνοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα, χωρίς εδαφικά ή διοικητικά ανταλλάγματα και εκείνοι οι οποίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν εδαφικά και διοικητικά ανταλλάγματα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ένωση”

Αυτά είναι τα λόγια του Εζεκία Παπαϊωάννου Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ ο οποίος θεωρούσε την Ένωση ως μόνο τελικό στόχο των Κυπρίων.

Η Ένωση μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την υπογραφή του δημοψηφίσματος του 1950, όμως μερικά χρόνια αργότερα ενω ο αγώνας συνεχίζεται, οι πρόγονοί μας υπογράφουν για δεύτερη φορά την Ένωση με την μάνα Ελλάδα, αυτή την φορά με το αίμα τους. Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959) κατά των απελευθερωτικό αγώνα, κατά του αγγλικού ζυγού αξιώνουν Ένωση και Ελευθερία και οδηγούνται στον θάνατο για να μείνουν αθάνατοι στα βουνά της ιστορίας. Παιδιά της ίδιας ηλικίας με μας ήθελαν να βρουν τα σκαλοπάτια που παν στην λευτεριά και έτσι οδηγήθηκαν στην αγχόνη… για να αποτελούν παράδειγμα σήμερα σε μας και να μην αφήσουμε τις θυσίες τους να παν χαμένες. Για μας η φλόγα μένει άσβεστη και πιστεύουμε ακράδαντα πως θα έρθει η ώρα της δικαίωσης των πόθων μας. Γνωρίζαμε εξ αρχής πως σε κάθε εξέγερση οι Έλληνες ήταν ολίγοι, όμως ο Θεός είναι Μεγάλος.

Με πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό Ιδεώδες, αναζωπυρώνουμε την φλόγα της Ένωσης στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι κατοχυρωμένη και ασφαλισμένη από ξένη παρέμβαση και θα είναι ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα όπως την θέλει η Ελληνική της Ιστορία να είναι. Σε μια ξεχασμένη επέτειο αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας θυμόνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του Λαού της Κύπρου.
Έτσι με αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνουμε την ελληνικότητα της νήσου μας και το μοναδικό αίτημα του Λαού της Κύπρου:

“ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ”

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Κώστας Μόντης

Πέρασαν ήδη 13 χρόνια από τον θάνατο του Κώστα Μόντη, γιό του Θεόδουλου Μόντη και της Καλομοίρας Μπατίστα. Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1914 και σπούδασε νομική στην Αθήνα. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κύπρο το 1937. Το 1948 διορίστηκε συντάκτης της εφημερίδας «Έθνος» και το 1962 διευθυντής του Τουρισμού, θέση από την οποία αφυπηρέτησε το 1976. Ο Κώστας έλαβε μέρος στην Ε.Ο.Κ.Α. καθοδηγώντας πολιτικά τα μέλη της και στηρίζοντας τον αγώνα με την πνευματικότητά του. Ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α., η τούρκικη εισβολή, ο θάνατος, η ύπαρξη ήταν θέματα τα οποία απασχολούσαν τον ποιητή και στιγμάτισαν τη ζωή του.

Ο Κώστας εκτός από το ότι είναι από τους πιο σημαντικούς Έλληνες συγγραφείς του 20ου αιώνα, είναι επίσης και ποιητής, μυθιστοριογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων. Πολλά από τα έργα του ήταν εμπνευσμένα από τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. και την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Χαρακτηριστικό είναι το δίστιχο, «..απορώ πώς συνεννοούνται μαζί του! Απορώ τι γλώσσα του μιλούν!» Για τον Πενταδάχτυλο. Η παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού του απένειμε τον τίτλο του «δαφνοστεφούς ποιητή». Επίσης προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ. Η φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Κύπρου τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτωρ καθώς ανάλογο τίτλο πήρε και από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο Κώστας Μόντης πέθανε στη Λευκωσία 90 ετών την 1η Μαρτίου του 2004. Αυτή η εξαίρετη, αγωνιστική προσωπικότητα, στοιχειώνει τους απανταχού πολέμιους της Ενώσεως και της εθνικής μας μνήμης. Ο θάνατός του, δεν πρέπει να επηρεάσει αυτή την Ιδέα, αλλά να πυροδοτήσει την φλόγα της αντίστασης σε αυτό το ανθελληνικό και ιδεολογικά ατείχιστο, σαθρό κράτος. Διαβάζοντάς τον, μπορεί ο οποιοσδήποτε να συμπεράνει αυτή την εξαίσια, επαναστατική, ρομαντική φυσιογνωμία. Να κατανοήσει ο κάθε Έλληνας τον σκοπό ύπαρξής του και την φύση του. Να οχυρωθεί σε ένα πύργο, προασπίζοντας τα εθνικά ιδανικά από τον οποιονδήποτε επίδοξο κατακτητή. Γιατί το αίτημα για αυτοδιάθεση, δεν προκύπτει από καμιά εθνικιστική έξαρση, αλλά από το δικαίωμα κάθε λαού για επιβίωση και διατήρησή της ταυτότητάς του. Είναι η ιστορική, πολιτισμική, πολιτική και κοινωνική συνέχεια της υπόστασης αυτού του τόπου.

« Ανησυχούμε που αρχίσαμε να μην ανησυχούμε,
ανησυχούμε που αρχίσαμε να μη μένουμε πια άγρυπνοι τις νύχτες.»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΟΥΣΚΟΣ

Ο Χαράλαμπος Μούσκος, ξάδερφος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ’, ήταν το πρώτο παλικάρι της ΕΟΚΑ που έπεσε μαχόμενο ενάντια στους Άγγλους αποικιοκράτες. Γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1932 στο χωριό της Πάφου Παναγιά και μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο, στο μεταλλείο της Καλαβασού και στη συνέχεια σε τυπογραφείο της Αρχιεπισκοπής στην Λευκωσία.

Ο Χαράλαμπος Μούσκος εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. με την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα τον Απρίλη του 1955. Διετέλεσε αρχηγός ομάδας όπου και συμμετείχε ενεργά την βραδιά της 1ης Απριλίου σε επίθεση στην Αρχιγραμματεία. Τρεις μήνες αργότερα, οι Άγγλοι βρήκαν στο σπίτι του όπλα και πυρομαχικά, συνελήφθη και αργότερα οδηγήθηκε στο δικαστήριο όπου αθωώθηκε με την αιτιολογία ότι το σπίτι ήταν ξεκλείδωτο και θα μπορούσε να είχε εισέλθει οποιοσδήποτε σε αυτό και να τοποθετήσει τον οπλισμό. Με το πέρας της δίκης ο αγωνιστής έφυγε τρέχοντας από το δικαστήριο κυνηγημένος από αστυνομικούς, γνωρίζοντας ότι με βάση το νόμο της 1ης Ιουλίου μπορούσε να φυλακιστεί χωρίς να υπάρχουν εις βάρος του κατηγορίες. Καταζητούμενος πλέον, κρύφτηκε για λίγες μέρες στην Αρχιεπισκοπή και στη συνέχεια στη Βασιλική Κύκκου, όπου εκεί κρύβονταν πολλοί από τους κυνηγημένους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α.

Στις 15 Δεκεμβρίου 1955 η ομάδα του Μάρκου Δράκου μαζί με τους Χαράλαμπο Μούσκο, Νίκο Ιωάννου, Ανδρέα Πολυβίου, Ανδρέα Ζάκο, Χαρίλαο Μιχαήλ, και 3 άλλους αγωνιστές έστησαν ενέδρα στους Άγγλους στο Μερσινάκη τοποθετώντας νάρκες σε ένα γεφύρι της περιοχής και πήραν θέσεις στο διπλανό ύψωμα περιμένοντας το σήμα. Ξαφνικά εμφανίζεται ένα στρατιωτικό όχημα και άρχιζουν να το πυροβολούν. Το όχημα με τους δύο Άγγλους, ένας εκ των οποίων ήταν ο ταγματάρχης Brian Coοmbe, ξέφυγε της πορείας του και έπεσε σε χαντάκι με αποτέλεσμα να πεθάνει ο οδηγός. Οι αγωνιστές νομιζόμενοι πως ήταν νεκροί και οι δύο επιβαίνοντες του οχήματος πλησίασαν το όχημα με σκοπό να πάρουν τα όπλα των Άγγλων. Ο ταγματάρχης όμως είχε ξεφύγει και άρχισε να βάλλει με αποτέλεσμα να τους ακινητοποιήσει και να σκοτωθεί ο Χαράλαμπος Μούσκος και να τραυματιστούν οι Μάρκος Δράκος, Ανδρέας Ζάκος και  Χαρίλαος Μιχαήλ. Στην περιοχή έφτασαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις, ο Μάρκος Δράκος καταφέρνει να διαφύγει όμως συλλαμβάνονται οι Ανδρέας Ζάκος και ο Χαρίλαος Μιχαήλ που καταδικάζονται σε θάνατο και απαγχονίζονται από τους Άγγλους στις 9 Αυγούστου 1956.

Ο Χαράλαμπος Μούσκος κηδεύεται στις 17 Δεκεμβρίου του 1955. Με το φέρετρο του καλυμμένο με την Ελληνική σημαία και με λουλούδια συνοδεύεται με πλήθος κόσμου παρά την απαγόρευση των Άγγλων και την χρήση δακρυγόνων και βίας προς την πορεία. Αυτοί είναι οι ήρωες που μας οδηγούν στο δύσκολο μονοπάτι της Απελευθέρωσης και της Ένωσης. Αυτούς έχουμε ως ύψιστα ιδανικά μας και έχουμε χρέος να τους τιμούμε. Αγνοί, ανιδιοτελείς αγωνιστές της Ελευθερίας. Θα μείνουν πάντα αθάνατοι όσο θα μένει και η φλόγα της Ενώσεως στις συνειδήσεις των Ελλήνων της Κύπρου.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Διπλή γιορτή για την Θεσσαλονίκη. Δεν γιορτάζεται μόνο η μνήμη του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλης, αλλά και η απελευθέρωσή της από τους Τούρκους.

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί ένα από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Αγωνίστηκε για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης ως αξιωματικός (ανθύπατος) του ρωμαϊκού στρατού και μαρτύρησε διά λογχισμού επί αυτοκράτορος Μαξιμιανού. Είναι ο πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης και γιορτάζεται στις 26 Οκτωβρίου.

Εκατόν τέσσερα χρόνια πέρασαν από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας της Μακεδονίας. Μια σημαντική επέτειος, αφού ο ελληνισμός κατάφερε μέσα από κακουχίες και αδιέξοδα, να εδραιώσει την ελληνική κυριαρχία σε αλύτρωτες περιοχές κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο. Δόθηκε η ευκαιρία στην πόλη να αναπτυχθεί πολιτισμικά και να αναχαιτίσει τις βλέψεις των οθωμανών αλλά και των άλλων πληθυσμών, που αποσκοπούσαν στο να αφομοιώσουν την πόλη για εξυπηρέτηση των επεκτατικών τους βλέψεων.

Η ίδρυση της πόλης έγινε το 315 π.χ. από τον βασιλιά της Μακεδονίας Κάσσανδρο και η παρουσία των Μακεδόνων στο βορειοελλαδικό χώρο γίνεται γύρω στο 2000 π.χ. Εις απάντηση πολλών ημιμαθών, οι περίπου πέντε αιώνες οθωμανική κυριαρχίας και σκλαβιάς, δεν ήσαν καθόλου ευνοϊκοί για τους κάτοικους της πόλης. Η από τα πανάρχαια χρόνια  ελληνική πόλη της Θεσσαλονίκης υπέφερε τα πάνδεινα από τους κατακτητές και οι πληθυσμιακές ομάδες της πόλης δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά παιχνίδι αφελληνισμού της πόλης και δημιουργίας μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας που απώτερο σκοπό είχε την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

Μετά τον ατυχές πόλεμο του 1897, ο ελληνικός στρατός κατάφερε να δυναμώσει σημαντικά και αφού η οθωμανική αυτοκρατορία κήρυξε πόλεμο στους συμμάχους, η Ελλάδα βρήκε την ευκαιρία και ενεπλάκει. Μετά από μια σειρά επιτυχών μαχών, με σημαντικότερη την μάχη των Γιαννιτσών όπου τα Ελληνικά στρατεύματα κατατρόπωσαν τους αντιπάλους, έφθασε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, πριν από τους συμμάχους.  Η πόλη παραδόθηκε στους Έλληνες, έπειτα από υπογραφή συμφωνίας που επετεύχθη από τους Βασιλιά Κωνσταντίνο και Ταξίν Πασά. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η απελευθέρωση συμβάδισε με την γιορτή του πολιούχου Άγιου της πόλης, Άγιου Δημήτριου.

Ως ΠΕΟΦ δεν μπορούμε παρά να τιμούμε τέτοιες ένδοξες μέρες εθνικής υπερηφάνειας. Ως Έλληνες Κύπριοι συνεχίζουμε τον αγώνα μας και ευελπιστούμε σε μια ακόμη μεγαλύτερη Ελλάδα εθνικά ολοκληρωμένη, που θα λυτρώσει όλα τα αλύτρωτα εδάφη της, που θα δώσει χείρα βοηθείας στον απανταχού Ελληνισμό, με την Κύπρο αναπόσπαστο κομμάτι της.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης