Ίδρυση Π.Ε.Ο.Φ.

Η Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Φοιτητών ιδρύθηκε στις 30 Αυγούστου 1978 για να αντιταχθεί στη συμφωνία μεταξύ Μακαρίου-Ντενκτάς  (1977), που έθετε για πρώτη φορά ως βάση λύσης για το Κυπριακό την Ομοσπονδία. Στόχος της Π.Ε.Ο.Φ. ήταν και είναι η καλύτερη και αποτελεσματικότερη  συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη, μακριά από κομματικά και μικροπαραταξιακά συμφέροντα για την Απελευθέρωση της Κύπρου. Η ιστορία της παράταξής μας δείχνει την προσήλωση μας προς  την ανάγκη διεξαγωγής ενός Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, για την εκδίωξη του Τούρκου κατακτητή. Όσες προσπάθειες και αν έγιναν από διάφορες πλευρές, έχοντας ως σκοπό να εξυπηρετήσουν τα κερδοσκοπικά τους οφέλη, μας βρίσκουν αντίθετους. Δεν παρεκκλίνουμε ούτε στο ελάχιστο στο πέρασμα του χρόνου από τις αξίες και τους στόχους μας. Κόντρα στο κατεστημένο και σε όσους προσπαθούν με δόλο να ξεπουλήσουν την πατρίδα μας, αγωνιζόμαστε με όλα τα μέσα που διαθέτουμε με μόνο γνώμονα το καλό της πατρίδας μας.

Σήμερα, εν έτει 2017, και ενώ το μαρτυρικό μας νησί βρίσκεται 43 ολόκληρα χρόνια κάτω από την μπότα του βάρβαρου κατακτητή, η κυπριακή ηγεσία μας οδηγεί σε μια ‘’λύση’’ Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα  αποδειχθεί μοιραία και καταστροφική για τον τόπο μας. Εδώ είναι που πρέπει  όλοι μας , ανεξαιρέτως,  να αναλογιστούμε τις ευθύνες  μας, να θυμηθούμε τα παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α που δεν δείλιασαν να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους για τη Λευτεριά, αλλά και το χρέος μας μπροστά στις γενιές που θα έρθουν και να σταθούμε αντάξιοι των περιστάσεων.

Η Π.Ε.Ο.Φ με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 39 χρόνων της, πιστή  στον αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση –  Ένωση, καλεί όλους τους φοιτητές να ενταχθούν  στις τάξεις  της ούτως ώστε  το αντιομοσπονδιακό κίνημα να γίνει ισχυρότερο. Στις επάλξεις του αγώνα επιβάλλεται να είμαστε στην πρώτη γραμμή. Επιβάλλεται να είμαστε ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ, για να μπορούμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα, να μπορούμε να σκεφτόμαστε σωστά. Οι νέοι πάντοτε αποτελούν το  δυναμικότερο κομμάτι κάθε λαού. Αλοίμονο αν συμβιβαστούμε. Θα είναι η αρχή του τέλους.

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, η Π.Ε.Ο.Φ  είναι η μόνη παράταξη που δεν εξαρτάται απο κανένα κόμμα. Κόμμα μας είναι η πατρίδα μας. Με φάρο την Αυτονομία μας, αντλώντας δύναμη από τους ένδοξους αγώνες που δόθηκαν και από την αγάπη μας για την Κύπρο, προτάσσουμε  την αγωνιστικότητα ενάντια στην κομματική υποτέλεια. Έτσι μαζί θα μπορέσουμε να κάνουμε το σύνθημα μας ΕΝΩΜΕΝΟΙ-ΙΣΧΥΡΟΙ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ πραγματικότητα.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Advertisements

«Μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις»

14 Αυγούστου 1996. Ημέρα Τετάρτη. Ημέρα μνήμης της κατάληψης της Αμμοχώστου και ημέρα της κηδείας του ήρωα Τάσου Ισαάκ. Μια πορεία που κατέληξε σε ένα αιματοβαμμένο πεδίο. Ένα παλικάρι που δολοφονήθηκε γιατί δεν άντεξε στην θέα ενός κόκκινου κουρελλόπανου.

Μια ομάδα από ελληνοκύπριους διαδηλωτές κατευθύνονται προς το οδόφραγμα της Δερύνειας με σκοπό την κατάθεση στεφάνων και λουλουδιών στο σημείο της άνανδρης δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ. Ανάμεσα στους διαδηλωτές, ο Σολωμός Σολωμού, δεύτερος ξάδερφος του δολοφονηθέντα Ισαάκ, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο.

Ώρα 14:20. Ο Σολωμού αρχίζει να αλλάζει πορεία από την κατεύθυνση που κρατούσαν οι υπόλοιποι διαδηλωτές, κατευθυνόμενος στο πιο κοντινό τούρκικο φυλάκιο. Με ένα τσιγάρο στο στόμα, άρχισε να ανεβαίνει στον ιστό που κρεμόταν η Τούρκικη σημαία, με σκοπό να την κατεβάσει, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των Τούρκων στρατιωτών. Τρείς πυροβολισμοί και ένα παλικάρι νεκρό. Έπεσε από τον ιστό δεχόμενος μια σφαίρα στο στόμα, μια στο λαιμό και μια στο στομάχι. Οι Τούρκοι σκοπευτές δεν δίστασαν, αλλά αντιθέτως συνέχισαν να ρίχνουν προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Στη συνέχεια οι διαδηλωτές παίρνουν θέση μάχης και η σορός του αδικοχαμένου λεβέντη απομακρύνεται από τη περιοχή.

Οι Κυπριακές Αρχές βασιζόμενες σε οπτικό υλικό, από βίντεο και φωτογραφίες κατόρθωσαν να βρουν τους υπαίτιους για την εν ψυχρώ δολοφονία του Σολωμού και στη συνέχεια εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψης τους, αλλά κανένας από τους παρακάτω δεν συνελήφθη.

Κενάν Ακίν, υπουργός Γεωργίας του ψευδοκράτους.

Ερντάλ Χατζιαλί Εμανέτ, επικεφαλής των ειδικών δυνάμεων στα κατεχόμενα.

Ατίλα Σαβ, επικεφαλής της αστυνομίας των Κατεχομένων.

Χασάν Κουνταξί, υποστράτηγος των κατοχικών δυνάμεων.

Μεχμέτ Καρλί, ταξίαρχος των κατοχικών δυνάμεων.

Το 2008, στις 24 Ιουνίου το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κρίνει ένοχη την Τουρκία για την δολοφονία του Σολωμού Σολωμού, με βάση το άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Επίσης, επιδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένειά του.

Ένας λεβέντης που θυσίασε τη ζωή του στα 26 του μόλις χρόνια, γιατί δεν άντεξε να βλέπει το κόκκινο πανί. Η θυσία του Σολωμού Σολωμού και του Τάσου Ισαάκ συγκλόνισε το πανελλήνιο. Δύο λεβέντες που έκαναν το ταξίδι της Ελευθερίας, δύο ακόμα ήρωες που θυσιάστηκαν για την Απελευθέρωση του πονεμένου μας νησιού. Ακόμα ένας χρόνος και οι δολοφόνοι των δύο παλληκαριών μένουν ατιμώρητοι. 21 χρόνια αργότερα και οι υπαίτιοι δεν έχουν πληρώσει αλλά συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι στις κατεχόμενες μας περιοχές. Τόσα χρόνια μετά και δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί τη βαρβαρότητα του Τούρκου κατακτητή. Αντιθέτως οι εκάστοτε κυβερνήσεις προσπαθούν να μας πείσουν πως η μόνη εφικτή λύση είναι η συμβίωση με αυτούς που λεηλάτησαν τα ιερά μας χώματα μέσω της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Κανένας ήρωας δεν έδωσε τη ζωή του για να έχουμε ένα νησί μοιρασμένο στα δυο, με το ένα κομμάτι νόμιμα υπό τουρκική διοίκηση. Αντιθέτως οραματίζονταν μια Κύπρο Λεύτερη και απ’ άκρη σ’ άκρη ελληνική. «Έλληνα μάγκα», η θυσία σου είναι φάρος και οδηγός για κάθε νέο που οραματίζεται την Ενωτική σημαία να κυματίζει στο κάστρο της Κερύνειας και στην κορυφή του Πενταδακτύλου.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Η δεύτερη φάση της βάρβαρης τουρκικής εισβολής

Συμπληρώνονται σήμερα 43 ολόκληρα χρόνια από τη μέρα που ο βάναυσος Αττίλας ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου και του λαού της και βεβήλωσε τα ιερά χώματά μας με την κατάληψη της Αμμοχώστου. Ζωντανεύουν σήμερα οι εφιαλτικές μνήμες αφού ανήμερα της 14ης Αυγούστου, παραμονή της μεγάλης μέρας του Χριστιανισμού, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έφεραν εις πέρας το σχέδιο Αττίλας οι κατακτητές. Με την ελπίδα της επιστροφής, οι Βαρωσιώτες, θυμούνται εκείνη την Τετάρτη που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, παίρνοντας ανυποψίαστοι το μακρύ δρόμο της προσφυγιάς. Μέχρι τότε ούτε που συνειδητοποιούσαν την έννοια της λέξης, ούτε που ήξεραν πως κλειδώνοντας το ξωπόρτι του σπιτιού τους, παίρνοντας μόνο το κλειδί, το ταξίδι τους προς το Νότο δεν θα ήταν σύντομο.

Η Αμμόχωστος από το 1974 μέχρι σήμερα βρίσκεται πίσω από τα συρματοπλέγματα του κατοχικού στρατού, μια πόλη φάντασμα. Από την ζωντάνια και την ευμάρεια στην άλωση και στην καταστροφή. Τα σπίτια μας, έγιναν έρμαιο συμβιβασμού και κινήσεων καλής θελήσεως από τους κατακτητές και τους κυβερνώντες μας. Έγιναν το προπύργιο της έμπρακτης συμβολής στις προσπάθειες επίλυσης του κυπριακού και της ελληνοτουρκικής φιλίας.

Οι βιαιοπραγίες των Τούρκων στρατιωτών ήταν πλέον γεγονός. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες αμάχων ήταν καθημερινές, ακόμα και μικρών παιδιών που, αφού σκότωναν τους γονείς τους μπροστά στα μάτια τους, τα εκτελούσαν εν ψυχρώ. Έκαιγαν τα σπίτια, τα λεηλατούσαν, πετούσαν έξω τα γυναικόπαιδα και τα εκτελούσαν. Η Μεγαλόχαρη, παραμονή της κοιμήσεώς της, παρακολουθούσε δακρυσμένη την καταστροφή των εκκλησιών μας που παραμένουν μέχρι και σήμερα βουβές και αλειτούργητες, βεβηλωμένες και κουρσεμένες από τους βαρβάρους της Ανατολής. Η Κύπρος είχε μεταβληθεί σε ένα μέρος κατακρεουργημένων πτωμάτων. Ακόμα και αυτοί που παρέμειναν ζωντανοί είχαν νεκρώσει μέσα τους.

Από τότε το 37% του εδάφους της Κύπρου παραμένει υπό κατοχή. Εκατοντάδες είναι αγνοούμενοι, χιλιάδες οι πρόσφυγες που στερούνται του δικαιώματος της επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες. Η Τουρκία, παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούν την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της, παρά τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν σεβασμό της κυριαρχίας, ελευθερίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, καταδικάζοντας την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, παραμένει αδιάλλακτη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως η Άγκυρα περιφρονεί και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας.

Από τη μαύρη εκείνη μέρα, το βόρειο τμήμα της Κύπρου μας είναι κατεχόμενο. Μια διαχωριστική γραμμή έκοψε την πρωτεύουσα στα δύο. Ήταν η ίδια γραμμή που έκοψε και τις καρδιές ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού μετέπειτα. Και έτσι, η λέξη «προσφυγιά» ήρθε για να φτωχύνει το λεξιλόγιο όλων αργότερα. Όπως και η λέξη «καταυλισμός» και αργότερα «συνοικισμός», «έποικοι» και ακόμη πιο μετά οι λέξεις «ομοσπονδία», «διζωνικότητα», «σχέδιο Ανάν», «εκ περιτροπής προεδρία» και «σταθμισμένη ψήφος» κατέκλυσαν την κυπριακή πολιτική σκηνή και από κινδυνολογίες έγιναν καθημερινότητα και εμείς από θύματα γίναμε θύτες… Ποιος ξέρει τι και μέχρι πότε θα φτωχαίνει το καθημερινό λεξιλόγιό μας μέχρι να έρθει η ευλογημένη εκείνη μέρα της λύτρωσης και της επιστροφής.  Ο χρόνος κυλά εναντίον μας αφού με την συνέχιση της κατοχής και της λύσης του προβλήματος, ο λαός ξεχνά, οδηγείται στην λήθη και στην αμάθεια των γεγονότων. Όμως με τη γνώση, τη θέληση και τα ιδανικά που κληρονομήσαμε ως ιερή παρακαταθήκη από τους προγόνους μας, μπορούμε να ξαναδώσουμε ελπίδα στον αγώνα για Απελευθέρωση στην ορθή βάση που περικλείει όλη τη δύναμη του «Δεν ξεχνώ».

Τη Λευτεριά αν λαχταράς σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου πάρτην αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις

Ο αγώνας για επιστροφή συνεχίζεται.

 

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

 

«Ήταν γραμμένο στη μπλούζα του..»

Αύγουστος 1996. Η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών διοργανώνει μεγάλη πανευρωπαϊκή πορεία η οποία ξεκινά από το Βερολίνο με προορισμό την Κερύνεια. Οι μοτοσυκλετιστές, με τον αέρα Ελευθερίας που τους διακατέχει, θέλουν να περάσουν σε όλη την Ευρώπη το μήνυμα για Ελευθερία Διακίνησης και να προβάλουν παντού το Κυπριακό Πρόβλημα. Περνώντας λοιπόν από πολλές χώρες της Ευρώπης, με τη συνοδεία ξένων μοτοσυκλετιστών που συμμετείχαν στηρίζοντας την όλη προσπάθεια, φτάνουν στις 11 Αυγούστου στο λιμάνι της Λεμεσού. Εκεί ενώνονται με τους υπόλοιπους μοτοσυκλετιστές και ξεκινούν για το Λευκόθεο όπου θα πραγματοποιείτο εκδήλωση και στη συνέχεια πορεία προς την Κερύνεια.

Μια πορεία όμως που δεν ήταν γραφτό να πραγματοποιηθεί. Η κυβέρνηση σε συνεργασία με την αστυνομία κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να την σταματήσουν. Όπως ισχυρίζονταν η επικινδυνότητα ήταν μεγάλη και θα εκτιθόταν το κράτος σε μεγάλο κίνδυνο. Μετά από συζητήσεις και διαπραγματεύσεις, ο τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης, πείθει την ηγεσία των Μοτοσυκλετιστών πως δεν πρέπει να ολοκληρώσουν το σχέδιό τους.

Η πορεία ματαιώθηκε το μακελειό όμως έγινε. Εξοργισμένοι οι μοτοσυκλετιστές στο άκουσμα των νέων, ξεκινούν κατά ομάδες άλλοι προς το Προεδρικό Μέγαρο να διαμαρτυρηθούν και άλλοι προς το οδόφραγμα. Φτάνοντας στο οδόφραγμα τους «υποδέχτηκαν» οργανωμένες ομάδες γκρίζων λύκων, που τους έστησαν καρτέρι θανάτου. Ο Τάσος Ισαάκ βλέποντας την έκβαση των γεγονότων ξεκίνησε να πάει στο οδόφραγμα και όταν φίλοι και συγγενείς προσπάθησαν να τον αποτρέψουν τους απάντησε πως θα πήγαινε γιατί το Κυπριακό πρόβλημα δεν είναι μόνο για τους πρόσφυγες αλλά αφορά ολόκληρη την Κύπρο.

Οι Τούρκοι με δόλο περικύκλωσαν τους διαδηλωτές και άρχισαν να εκτελούν το έργο το οποίο τους είχε ανατεθεί. Μερικοί διαδηλωτές εγκλωβίστηκαν μπροστά από τα συρματοπλέγματα. Οι γκρίζοι λύκοι, αδίστακτοι, απάνθρωποι διψούσαν για ελληνικό αίμα. Έριξαν το ανυπεράσπιστο παλληκάρι μας στο χώμα  και άρχισαν να τον χτυπούν με μανία. Με τα χέρια, τα πόδια, με λοστούς και πέτρες, στο σώμα αλλά περισσότερο στο κεφάλι και στο πρόσωπο σαν λυσσασμένα σκυλιά. Δολοφόνησαν τον Τάσο Ισαάκ αφήνοντας έκπληκτη την διεθνή κοινότητα, αποτροπιασμένο το πανελλήνιο και ορφανή την μονάκριβη κορούλα του, Αναστασία, που ακόμη δεν είχε δει το πρώτο φως του ήλιου.  Ενώ οι διαδηλωτές προσπαθούσαν απεγνωσμένα να γλυτώσουν από τα δολοφονικά χτυπήματα των γκρίζων λύκων, κάπου πιο πέρα ο Τάσος άφηνε την τελευταία του πνοή στα βάρβαρα χέρια των λυσσασμένων δολοφόνων.

Ένας ωραίος Έλληνας που δεν λογάριαζε το θάνατο, έδωσε τη ζωή του γιατί δεν άντεχε στην ιδέα μιας σκλαβωμένης πατρίδας. Ένας ωραίος μοτοσυκλετιστής ο οποίος ζητούσε τα αυτονόητα, ζητούσε Ελευθερία Διακίνησης.

Χαρακτηριστικά για την ανδρεία του ήταν τα λόγια του διοικητή του, όταν ο 18χρονος τότε Τάσος μπήκε στην πράσινη γραμμή και κατέβασε τη σημαία της ντροπής από τουρκικό φυλάκιο. «Αν είχα χίλιους σαν και δαύτον. Τέτοιους άντρες θέλω. Είσαι δυνατός και παλικάρι, 30 Τάσους να είχε η Κύπρος, δε θα τολμούσε να πατήσει ούτε ένας Τούρκος σε τούτο το νησί».

Όντως, 30 Τάσους να είχαμε…

Ήταν γραμμένο στη μπλούζα του
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

«Του ανδρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται.»

Ανδρέας Ζάκος

Ο Αντρέας Ζάκος γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1931 στο χωριό Λινού της επαρχίας Λευκωσίας. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λεύκας, στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και στην Ελληνική Σχολή Σολέας.
Όταν άρχισε η Ε.Ο.Κ.Α τη δράση της για την ελευθερία της Κύπρου, ο Αντρέας Ζάκος εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία στο Ξερό. Εντάχθηκε νωρίς στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α και ανήκε στην ομάδα του Μάρκου Δράκου. Όργωσε την περιοχή Λεύκας – Πύργου, ετοίμασε κρησφύγετα και στρα­τολόγησε άνδρες ως μέλη της Ε.Ο.Κ.Α.
Η αγωνιστικότητά του, στη συνέχεια, διοχετεύτηκε στον αντάρτικο αγώνα. Συγκεκριμένα ο Ανδρέας Ζάκος εντάχθηκε στην αντάρτικη ομάδα της Γαληνής και ορίστηκε από τον Αρχηγό Διγενή να πραγματοποιεί αναγνωρίσεις στόχων για μελλοντικές επιθέσεις και δολιοφθορές.
Στις 15 Δεκεμβρίου 1955 η ομάδα του Μάρκου Δράκου έστησε ενέδρα σε αγγλικό στρατιωτικό αυτοκίνητο στο Μερσινάκι. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε ο Χαράλαμπος Μούσκος, ενώ σώθηκε τραυματίας ο Μάρκος Δράκος. Ο Αντρέας Ζάκος, όπως και ο συναγωνιστής του Χαρίλαος Μιχαήλ συνελήφθηκαν.
Λίγο πριν την αγχόνη ο ήρωας έγραψε στον αδελφό του:

«Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο…»

 

Ιάκωβος Πατάτσος

Ο Ιάκωβος Πατάτσος, ένας ακόμα ήρωας του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α, γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1934 στη Λευκωσία και απαγχονίσθηκε στις 9 Αυγούστου 1956 σε ηλικία μόλις 22 χρονών.
Τελείωσε το δημοτικό σχολείο «Ελένειο» στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. Οργανωμένος στην Ο.Χ.Ε.Ν. Λευκωσίας, αποτέλεσε ένα από τα πρώτα στελέχη της πρωτεύουσας, σχεδιάζοντας και εκτελώντας πληθώρα επιχειρήσεων. Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας.
Συνελήφθη στις 23 Απριλίου 1956, στον τουρκικό τομέα της Λευκωσίας, για τον φόνο του τούρκου αστυνομικού Νιχάτ Βασίφ. Τρεις μήνες αργότερα, καταδικάστηκε σε θάνατο, χωρίς ποτέ να αποδειχθεί η ενοχή του, αφού δεν υπήρχαν αποδείξεις.
Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης.
Ο Ιάκωβος Πατάτσος, σαν γνήσιος Έλληνας της Κύπρου, βάδισε προς τον θάνατο με ψηλά το κεφάλι. Κοινώνησε από τα χέρα του ιερέα Αντωνίου Ερωτοκρίτου και έψαλλε, ενώ του περνούσαν τη θηλιά στο λαιμό το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ». μόλις 22 χρονών.
Ο ήρωας είχε γράψει στη μητέρα του:

«Αγαπημένη μου μητέρα,
Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους καρπούς μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρης, όπως κι εγώ. Αν κλαις θα λυπούμαι… Είναι καιρός να καμαρώσης το παιδί σου. Ευρίσκεται εκεί ψηλά, όπου ψάλλουν οι άγγελοι. Χαίρε, αγαπημένη μου μητέρα. Μη κλαίης για ν’ ακούσης την αγγελικήν φωνήν μου, που ψάλλει Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε και συ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλην σου την ζωήν. Ψάλλε και συ μαζί μου.
Σε φιλώ, το αγαπημένο σου παιδί,
Ιάκωβος»

Χαρίλαος Μιχαήλ

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ γεννήθηκε στο κατεχόμενο σήμερα χωριό Γαληνή, το 1936. Εργάστηκε ως υπάλληλος στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρία.
Απαγχονίστηκε μόλις είκοσι χρονών. Είχε συλληφθεί μαζί με τον Ζάκο, στην ίδια μάχη στις 15 Δεκεμβρίου του 1955 και είχαν καταδικαστεί, με θάνατο διά απαγχονισμού.
Με τον Ζάκο, ήταν αχώριστοι φίλοι και συνεργάτες. Κατέφυγαν μαζί στο αντάρτικο τον Νοέμβριο του 1955, επανδρώνοντας ανταρτική ομάδα στην περιοχή Γαλήνης, έχοντας κατασκευάσει κρησφύγετα.
Ο αγωνιστής λίγες ώρες προτού απαγχονιστεί, είχε πει στους γονείς του τα παρακάτω λόγια αποδεικνύοντας το ψυχικό σθένος με το οποίο αντιμετώπιζε το χρέος του προς την πατρίδα και την ελευθερία αυτής:

» Έχω το θάρρος να πατήσω την αγχόνη, πατέρα. Εσύ, μάνα, να το έχεις ευχαρίστηση και να το κρατείς καύχημα που πεθαίνω για την πατρίδα.»

Οι δηλώσεις του ΥΠΕΞ, Ιωάννη Κασουλίδη

Οι συζητήσεις για τα τετελεσμένα του Κρανς Μοντάνα δίνουν και παίρνουν, με όλους τους εμπλεκομένους να στηρίζονται στην επίρριψη ευθυνών. Ο ΠτΔ ανοίγει «πόλεμο» με τον ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ, Έσπεν Μπαρθ Έιντε, με απειλές για δημοσιοποίηση των πρακτικών των συνεδριάσεων, χωρίς βέβαια να τιμά το λόγο του. Το προεκλογικό κλίμα γίνεται ολοένα και πιο ζεστό με τα κόμματα αντί να προσπαθούν να εξυψώσουν το «σπίτι» τους να προσπαθούν να κατεδαφίσουν τα σπίτια των υπολοίπων. Το ξεπούλημα της πατρίδας συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς και η ανούσια προσπάθεια επαναπροσέγγισης στο βωμό της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας «καλά κρατεί». Όλα δηλαδή φυσιολογικά και όλα χάλια!

Η μόνη θετική εξέλιξη που υπάρχει είναι η εξόρυξη των υδρογονανθράκων. Οι δηλώσεις όμως του Ιωάννη Κασουλίδη δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να μας αφήσουν αδιάφορους. Ο Υπουργός Εξωτερικών συγκεκριμένα δήλωσε πως τα 5/6 του Αναπτυξιακού Προϋπολογισμού από τα έσοδα των υδρογονανθράκων, μετά τη λύση, θα τα λαμβάνει η τ/κ κοινότητα και το 1/6 η ε/κ. Το ποσοστό αυτό διευκρίνισε πως αφορά τον ομόσπονδο προϋπολογισμό και όχι τον πολιτειακό και θα ισχύει μόνο για ένα περιορισμένο σχετικά χρονικό διάστημα, έως ότου το βιοτικό επίπεδο της υπό τ/κ διοίκηση κοινότητας φτάσει στα επίπεδα του δικού μας βιοτικού επιπέδου. Κάτι παρόμοιο εμφανίστηκε ανάμεσα στα συμφωνηθέντα του Μοντ Πελεράν Ι, το οποίο όμως δεν αφορούσε τα έσοδα από το φυσικό αέριο αλλά τις φορολογίες. Επιπλέον, μέσα από τις δηλώσεις του ο κ. Κασουλίδης δείχνει να συμφωνεί με τη διάνοιξη της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου και προσπαθεί για ακόμα μια φορά να χειραγωγήσει το λαό εκφράζοντας την άποψη πως με αυτό τον τρόπο πολλοί από τους πρόσφυγες θα επιστρέψουν.

Στην αντίληψη τη δική μας δημιουργείται ένα πολύ εύλογο ερώτημα. Όπως αναφέραμε, ένα εκ των αποτελεσμάτων του Μοντ Πελεράν Ι, ήταν ότι για ένα μεταβατικό στάδιο τα 5/6 των φορολογιών θα τα λαμβάνει η τ/κ κοινότητα και το 1/6 η ε/κ, μέχρι το βιοτικό τους επίπεδο να πλησιάσει τα επίπεδα της δικής μας πλευράς. Μετά από περίπου 8 μήνες αυτό που άλλαξε είναι ότι αυτή την φορά παραδίδουμε στον κατακτητή τον φυσικό μας πλούτο. Αν γίνουμε πιο συγκαταβατικοί και δεχτούμε το γεγονός ότι στο Μοντ Πελεράν δεν είχαμε κάποιο δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί, τώρα που συμβαίνει η εξόρυξη των υδρογονανθράκων, ένα από τα πλέον δυνατά χαρτιά που μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο για να ικανοποιήσει τα συμφέροντα της, γιατί δεν το χρησιμοποιούμε; Γιατί δεν εκμεταλλευόμαστε τη δύναμη που μπορεί να μας δώσει στη διεθνή κοινότητα ο φυσικός μας πλούτος, ούτως ώστε να καταφέρουμε να διώξουμε από τις πλάτες μας τον Τούρκο κατακτητή; Γιατί αποδεχόμαστε τον διαμερισμό των υπάρχοντών μας με αυτούς που κατέχουν παράνομα το 37% του νησιού μας, με αυτούς που σκότωσαν, βίασαν, βασάνισαν, φυλάκισαν, λεηλάτησαν ό,τι ιερό έχουμε;

Την απάντηση, δυστυχώς, δεν μπορούμε να την βρούμε πουθενά. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, μας έχει καταστήσει έρμαιο στις ορέξεις του κατακτητή και χαμηλά στην υπόληψη της διεθνούς γνώμης, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Λίγο η κατάσταση που περιγράψαμε στην αρχή, λίγο η κομματικοποίηση και η αποχαύνωση της κοινωνίας, λίγο οι μίζες, λίγο η προδοσία έχουν φέρει την κατάσταση στο απροχώρητο. Δίνεται το δικαίωμα στον κάθε ξεπουλημένο ανθέλληνα πολιτικό να ξεστομίζει τέτοιου είδους κουβέντες και να ξεπουλά ό,τι έχουμε και δεν έχουμε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο εν λόγω κύριος είχε το θράσος να δηλώσει πως τα έσοδα από τους υδρογονάνθρακες θα αφιερωθούν στις επόμενες γενιές Κυπρίων. Κενά λόγια σε μια προσπάθεια να καλύψει τα προδοτικά σχέδια.

0152ecf6d1-770x439_cΜάθε λοιπόν κύριε Κασουλίδη και κάθε λογής ξεπουλημένε πολιτικάντη πως η επόμενη γενιά Κυπρίων δεν χρειάζεται ειδικό ταμείο από τα έσοδα των υδρογονανθράκων για να ζήσει. Δεν χρειάζεται επαναπροσεγγιστικά φεστιβάλ με τους τ/κ για να επιβιώσει. Δεν χρειάζεται αποζημίωση για τις κατεχόμενες περιουσίες. Δεν έχει την ανάγκη να ζήσει σε ένα φυλετικά, εθνοτικά και θρησκευτικά διαχωρισμένο ομόσπονδο κράτος. Έχει την ανάγκη να ζήσει σε μια πατρίδα Λεύτερη, σε μια πατρίδα ελληνική. Έχει την ανάγκη να ξεφύγει να από τα παρακμιακά φεστιβάλ και συγκεντρώσεις και να βιώσει σε ένα ανθισμένο ελληνικό πολιτισμό. Έχει την ανάγκη να ζήσει σε μια αυτονομημένη κοινωνία μακριά από κομματικές σκοπιμότητες. Έχει την ανάγκη να δει την Ενωτική σημαία να κυματίζει αγέρωχη εκεί ψηλά στο κάστρο της Κερύνειας. Γι’ αυτό κι εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας προς αυτή την κατεύθυνση με όσες δυσκολίες και να παρουσιαστούν. «Μ’ ανέμους και με χιόνια, με λύκους και σκυλιά».

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

20η Ιουλίου 1974 – Ο Αττίλας στην Κύπρο

Άλλο ένα καλοκαίρι μας βρίσκει σε μια πατρίδα, μισή, κατακτημένη, πληγωμένη. Συμπληρώνονται φέτος, 43 χρόνια, από το μαύρο εκείνο πρωί, όπου η απόβαση- αποβίβαση των Τούρκων στο Πέντε Μίλι, ήρθε να ολοκληρώσει το έγκλημα που σχεδιαζόταν από καιρό πριν, εναντίον του κυπριακού ελληνισμού. Στο νησί επικρατούσε ήδη αναταραχή μετά το πραξικόπημα της Χούντας των Αθηνών. Στο ραδιόφωνο έπαιζε το τραγούδι «Το πουκάμισο το θαλασσί», μέχρι τη στιγμή που οι σειρήνες πολέμου ήχησαν, προμηνύοντας το μεγάλο κακό…

Η Τουρκία, προφασιζόμενη το πραξικόπημα της Χούντας του Ιωαννίδη στις 15 Ιουλίου, βρίσκει την καλύτερη ευκαιρία για να εισβάλει, προβάλλοντας τη δικαιολογία ότι ενεργεί υπέρ των συμφερόντων και της ασφάλειας των Τ/Κ. Ονομάζει τη δήθεν ειρηνική επέμβαση, «Αττίλας», και με το κωδικοποιημένο μήνυμα «Η Αϊσέ παέι διακοπές», του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, ξεκινάει την επέλασή της. Πρέπει να τονίσουμε, ότι η Τουρκία ισχυρίστηκε ότι ενήργησε βάση της Συνθήκης Εγγυήσεως του 1960. Παρόλα αυτά, πουθενά δεν αφήνεται να νοηθεί κάτι τέτοιο, αφού επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων επιτρέπεται, μόνο σε περίπτωση εισβολής τρίτης χώρας, εφόσον το ζητήσει ο  Ο.Η.Ε. και τέλος εάν το ζητήσει η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία με έγκριση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Επομένως, οι ισχυρισμοί που ακούμε κατά καιρούς, ακόμα και από Ε/Κ, που τείνουν να δικαιολογήσουν την εισβολή με τα λεγόμενά τους, εξαιτίας του πραξικοπήματος, πηγάζουν τόσο από έλλειψη πατριωτισμού, αλλά κυρίως από παντελή άγνοια των ιστορικών γεγονότων. Οι συγκρούσεις, μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ δεν είναι αυτές που επέβαλαν τα μέχρι σήμερα τετελεσμένα. Η διχόνοια είναι ένα εργαλείο το οποίο πρώτοι οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν κι έπειτα οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν στο μέγιστο, εάν συγκρίνουμε και το πώς έχει διαμορφωθεί σήμερα το status quo. Η τουρκική εισβολή ολοκληρώθηκε σε δυο φάσεις, από τις 20 μέχρι τις 22 Ιουλίου με τον «Αττίλα Ι» και από τις 14 μέχρι τις 16 Αυγούστου με τον «Αττίλα ΙΙ», αφήνοντας περίπου 4.000 νεκρούς, 1.619 αγνοουμένους, 200.000 πρόσφυγες οι οποίοι διώχθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες και το 37% του εδάφους του νησιού, κατεχόμενο από τα τουρκικά στρατεύματα μέχρι και σήμερα.

Η Τουρκία με την αμέριστη συμπαράσταση των Αγγλοαμερικανών και την εγκληματική συγκατάβαση της Χούντας, του δικτάτορα Ιωαννίδη, του τότε αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων Μπονάνου, του ναύαρχου Αραπάκη, του ταξίαρχου Γεωργίτση και τόσων άλλων προδοτών- εκ των οποίων ελάχιστοι καταδικάστηκαν- πετυχαίνει τα σχέδιά της ενάντια στον προαιώνιο πόθο της πλειοψηφίας των πολιτών της Κύπρου για Ένωση με τη μάνα Ελλάδα και την επιβολή των στόχων της για έλεγχο του νησιού. Ο στόχος για πλήρη κατάληψη της Κύπρου, συνεχίζεται από τότε, με την προώθηση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ως τη μόνη δυνατή και βιώσιμη λύση για το Κυπριακό, κάτι το οποίο είναι εξωφρενικά λανθασμένο, αφού παραδίδει την πατρίδα μας εξ ολοκλήρου στις ορέξεις του εκάστοτε Νεοοθωμανού σουλτάνου.

Έκτοτε, η προδοσία κι η πατριδοκαπηλία εις βάρος του Ελληνισμού της νήσου, συνεχίζεται στο όνομα της εξουσίας και του χρήματος. Καμία ουσιαστική εθνική στρατηγική για απελευθέρωση των εδαφών μας και απόδοση δικαιοσύνης για τους νεκρούς, τους εγκλωβισμένους και τους πρόσφυγες. Όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές δυνάμεις, βάδισαν σε πολιτικές υποχωρήσεων και μηδαμινής αντίστασης στις παράλογες αξιώσεις των Τούρκων και των ξένων δυνάμεων. Τα γεγονότα και τα παθήματα του 60΄, του 63΄, του 67΄και του 74΄, φαίνεται ότι δεν μας έχουν γίνει μάθημα. Η μόνη διέξοδος από το Κυπριακό, είναι το δίκαιο. Αυτό προνοεί προφανώς, την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, την αποχώρηση όλων των εποίκων και των παραγώγων τους, την ειρηνική μετεγκατάσταση τους στην Τουρκία, την επιστροφή όλων ανεξαιρέτως των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες, την διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων μας και την παραδειγματική τιμωρία της Τουρκίας για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει στην Κύπρο μας αλλά και στους γύρω λαούς (βλ. Αρμένιους, Κούρδους, Πόντιους, Έλληνες της Πόλης και της Μ. Ασίας).

Τέλος, ο κυπριακός ελληνισμός, θα μπορεί επιτέλους να νιώθει δικαιωμένος και ασφαλής, μόνο εφόσον καταφέρει επιτέλους να εξασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα του για αυτοδιάθεση (άρ. 1 του Διεθνούς Συμφώνου Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων), όπου μέσω αυτής θα απαιτήσει την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Τότε και μόνο τότε, τόσο ο Ελληνισμός, όσο και γενικά η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα λειτουργεί βάση σταθερότητας και αρχών Δημοκρατίας και Ελευθερίας.

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης