Στυλιανός Λένας – Ο «Γίγαντας» της Ε.Ο.Κ.Α

Ο Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στα Χανδριά της επαρχίας Λεμεσού, το 1932. Οι γονείς του ήταν οι γνωστοί αγρότες του χωριού, Χριστοφής και Αθηνά Λένα, ενώ είχε ακόμα 8 αδέρφια.Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του, μετέβηκε στη Λευκωσία και εργάστηκε ως σιδηρουργός παρά το νεαρό της ηλικίας του. Το 1947 εγγράφηκε στην Ο.Χ.Ε.Ν και ένα χρόνο αργότερα σε ηλικία 17 χρονών μπαίνει στην Τεχνική Σχολή Λέρου με υποτροφία από το Ελληνικό Κράτος και σπουδάζει. Επιστρέφοντας στην Κύπρο ανοίγει μηχανουργείο στη Λευκωσία και ταυτόχρονα, σαν στέλεχος της Ο.Χ.Ε.Ν καλλιεργεί τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη στα μέλη τις Ο.Χ.Ε.Ν. Έδωσε τον όρκο της Ε.Μ.Α.Κ μεταξύ των πρώτων πέντε αγωνιστών το 1954.

Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε το στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς στη Λευκωσία. Μετά τις 19 Ιουνίου 1955, ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέιτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος. Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου ανέλαβε κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με το Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου το Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας αναλαμβάνοντας ως ένας από τους υποτομεάρχες του, στην περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση το στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας του Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επίκεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού. Στον Αγρό, εγκαθίσταται στα σπίτια του Παπάχριστόδουλου και δημιουργεί εργαστήριο κατασκευής χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο. Το μεγαλύτερο μέρος των εκρηκτικών υλών της Ε.Ο.Κ.Α είχαν δημιουργηθεί από τον Λένα, όπου θα πάρει και το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ενώ οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αποκαλούσαν «Κρούπ της Ε.Ο.Κ.Α». Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του σύστησε μάλιστα να περιορίσει τη δράση του.

Τόσο αφοσιωμένος ήταν στη δημιουργία των χειροβομβίδων, που όταν μια φορά, στην προσπάθεια του να θέσει το πυρακτωμένο υγρό σε καλούπια, κάποια σταγόνα ξέφυγε και κάθισε στο κεφάλι του, ωστόσο παρά τους φοβερούς πόνους και την προσφορά του συναγωνιστή του να σταματήσει για να του περιποιηθεί το τραύμα, ο ίδιος τελείωσε τη δουλεία τους και τελειώνοντας είπε ότι «Θα ήταν κρίμα να χαθούν δύο χειροβομβίδες».

Τον Ιανουάριο του 1957 μετά τις προδοσίες που έπληξαν την Πιτσιλιά, το χέρι της προδοσίας δείχνει τα κρησφύγετα στα σπίτια του Παπάχριστόδουλου στον Αγρό και ο Λένας επικηρυγμένος με το μεγάλο για την εποχή ποσό των πέντε χιλιάδων, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το εργαστήρι του. Μεταφέρεται μαζί με την εφταμελής ομάδα του σε ασφαλή Κρησφύγετο στη Γεράσα. Κατατρεγμένος από τους Άγγλους συγκρούεται διαδοχικά τρεις φορές με αγγλικές περιπόλους. Στις 17 Φεβρουαρίου πέφτει με την ομάδα του σε ενέδρα των Άγγλων, όπου σκοτώνονται δύο συναγωνιστές του, ενώ ο ίδιος τραυματίζεται σοβαρά και συλλαμβάνεται από τους Άγγλους. Μεταφέρεται στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου. Στην ίδια ενέδρα έπεσε νεκρός ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ενώ ο Παναγιώτης Αριστείδου που κατάφερε να διαφύγει, έπεσε σε νέα ενέδρα με το συναγωνιστή του Τσαγκάρη Σωτήριο με αποτέλεσμα το θάνατό τους. Η 17η Φεβρουαρίου άφησε στο πέρασμά της τρία νεκρά παλληκάρια και ένα βαριά τραυματισμένο, ο οποίος θα υποκύψει στα τραύματα λίγες μέρες αργότερα.

Οι Άγγλοι πίστευαν, ότι ο Λένας βαριά τραυματισμένος θα υπέκυπτε στα βασανιστήρια τους και θα τους αποκάλυπτε σημαντικές πληροφορίες για την οργάνωση. Η απάντηση που έπαιρναν όμως από τον ΓΙΓΑΝΤΑ της Ε.Ο.Κ.Α ήταν πάντα αρνητική. Μέχρι και τις εφημερίδες που έγραφαν για τη θυσία του Αυξεντίου του πρόβαλαν, για να πλήξουν το ηθικό του και να μιλήσει, αλλά μάταια. Έτσι τον άφησαν αβοήθητο να πεθάνει από τα βαριά του τραύματα.

Τριάντα εννέα συνεχιζόμενες μέρες πάλευε ο Λένας βαριά τραυματισμένος με τα βασανιστήρια των Άγγλων. Στις 28 Μαρτίου του 1957 περνά στην Αθανασία, ξεψυχώντας μπροστά στα μάτια του πατέρα του. Ο «Κρουπ» της Ε.Ο.Κ.Α είναι πλέον νεκρός και με φόβο λαϊκών εξεγέρσεων στην κηδεία του, θάβεται στα Φυλακισμένα Μνήματα. Ο Στυλιανός Λένας έγινε τρανό παράδειγμα ανδρείας και πατριωτισμού για τους συναγωνιστές του αλλά και για μας σήμερα.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Advertisements

Δηλώσεις Τσιρώνη και γεωστρατηγική σημασία Καστελλόριζου

Άκρως επικίνδυνες και σκόπιμες οι δηλώσεις του βουλευτή του ανθελληνικού ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Τσιρώνη, που ανέφερε ότι γεωγραφικά, το Καστελλόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο. Ο κ. Τσιρώνης δεν αποσκοπεί, βεβαίως, στη «γεωγραφική διαφώτιση» του ελληνικού λαού και επιτρέπει με τον τρόπο αυτό τις οποιεσδήποτε διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος του ελληνικού νησιού. Συγκεκριμένα, σε πρωινή εκπομπή επισήμανε: «Το ελληνικό, ελληνικότατο Καστελλόριζο δεν είναι στο Αιγαίο. Γεωγραφικά δεν είναι στο Αιγαίο τι να κάνουμε τώρα. Είναι στην ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι στο Αιγαίο. Το Αιγαίο είναι μια θάλασσα που φτάνει μέχρι την Κω και την Ρόδο».

Προτού αναλυθεί η σημαντικότητα της γεωγραφικής θέσης του Καστελλόριζου για τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας, αξίζει να αναφερθούν τα δικαιώματα που κάθε νησί μπορεί να διαθέτει, όσον αφορά την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και την Υφαλοκρηπίδα. Σύμφωνα με το Άρθρο 121 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θαλάσσης, όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ, ενώ η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Σχετικά με την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα αξίζει να σημειωθεί πως:

  • Η υφαλοκρηπίδα είναι γεωλογικός και νομικός όρος, ενώ η ΑΟΖ νομικός όρος που επινοήθηκε από τα κράτη που δεν είχαν υφαλοκρηπίδα.
  • Η ΑΟΖ αποτελεί μία θαλάσσια ζώνη εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα (όχι πλήρη κυριαρχία), όσον αφορά την εξερεύνηση, τη διαχείριση και την εκμετάλλευση των θαλάσσιων πόρων. Αντίστοιχα κυριαρχικά δικαιώματα ασκεί το κράτος και στην υφαλοκρηπίδα, η οποία αποτελείται από τον βυθό και το υπέδαφος.
  • Η ΑΟΖ εκτείνεται ως 200 ναυτικά μίλια από τις ακτές του παράκτιου κράτους. Η υφαλοκρηπίδα εκτείνεται επίσης μέχρι 200 ν.μ., ωστόσο εάν υπάρχει δυνατότητα εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων σε μεγαλύτερο βάθος εκτείνεται μέχρι το βάθος εκείνο.
  • Οι δύο θαλάσσιες ζώνες καθορίζονται με την φυσική ακτογραμμή. Είναι η γραμμή ( η ακτογραμμή του κράτους) από την οποία υπολογίζονται τα ανώτατα όρια των θαλάσσιων ζωνών. Επίσης μπορούν να καθοριστούν με την ευθεία γραμμή βάσης, η οποία δεν πρέπει να παρεκκλίνει από την ακτογραμμή σε μεγάλο βαθμό. Όταν τα κράτη έχουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές, συνεπάγεται η επικάλυψη των θαλάσσιων ζωνών. Τα κράτη για να τις οριοθετήσουν προσφεύγουν στην μέθοδο της μέσης γραμμής και σπανιότερα στην αρχή της ευθυδικίας.

Η οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Τουρκία είναι το μεγάλο εθνικό πρόβλημα για το οποίο το Καστελλόριζο αντιμετωπίζει καθημερινά τις τουρκικές προκλήσεις. Για τις χώρες με παρακείμενες ακτές χρησιμοποιείται η αρχή με εθιμική ισχύ της «μέσης γραμμής», σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου (Άρθρο 74, παρ. 1). Παρόλα αυτά, η Τουρκία απορρίπτει την αρχή αυτή, επικαλούμενη «ειδικές περιστάσεις». Επομένως, προτείνει οριοθέτηση με βάση την αρχή της «ευθυδικίας» και της «αναλογικότητας».

Σχετικά με τη γεωστρατηγική σημασία του Καστελλόριζου, είναι γεγονός ότι, εφόσον συμπεριληφθεί το σύμπλεγμα στην ελληνική ΑΟΖ, αυτή θα συνορεύει με την κυπριακή και αιγυπτιακή αντίστοιχη. Το πιθανό ενδεχόμενο συμμαχίας Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου στο θέμα της ΑΟΖ θα επιφέρει τεράστιο πλήγμα στην Τουρκία, που θα χάσει την ισχύ της σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Με άλλα λόγια, το Καστελλόριζο αποτελεί το «κλειδί» για την ανακήρυξη μιας τέτοιας ΑΟΖ, που θα ενισχύει τις σχέσεις των τριών χωρών σε βάρος της Τουρκίας. Έτσι, προχωρώντας σε προκλητικές ενέργειες, οι Τούρκοι επιθυμούν την απόσχιση του συμπλέγματος από την ελληνική ΑΟΖ.

Είναι γνωστές οι διεκδικήσεις της Τουρκίας σε βάρος του Καστελλόριζου και γενικότερα των νησιών του Αιγαίου, για τα οποία επαναφέρει συνεχώς το ζήτημα της Υφαλοκρηπίδας. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Τουρκίας, τα νησιά αυτά δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα, διότι επικάθονται σε αυτήν της Ανατολίας. Σημειώνεται ότι η ΑΟΖ, ως οικονομική και όχι γεωλογική έννοια, όπως προαναφέρθηκε, δικαιώνει και ισχυροποιεί νομικά την Ελλάδα, όσον αφορά τα νησιά, καθόσον εξασθενεί το επιχείρημα αυτό της Τουρκίας. Όμως, με βάση την αρχή της «αναλογικότητας» που αυτή επικαλείται, ισχυρίζεται ότι το μέγεθος του συμπλέγματος Καστελλόριζου δεν επιτρέπει ίσα δικαιώματα με την ηπειρωτική Τουρκία, δεδομένης της πολλαπλάσιας σε μέγεθος ακτογραμμής.

Ως στόχος της Τουρκίας, φαίνεται να έχει τεθεί η χάραξη κοινών θαλάσσιων συνόρων με την Αίγυπτο, με τέτοιον τρόπο που θα αποκόπτεται κάθε σύνδεση μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Για να επιτευχθεί αυτό, έχει υιοθετήσει ως επίσημη θέση της την αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας των νησιών του Αιγαίου. Άλλωστε, η Τουρκία μας έχει συνηθίσει στη χρήση πολιτικών και όχι νομικών επιχειρημάτων για την εφαρμογή της επεκτατικής της πολιτικής.

Η επιθυμητή από την πλευρά μας ανακήρυξη κοινής ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, που θα ενισχύσει το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, φαίνεται να μην αποτελεί τον μόνο κίνδυνο για την Τουρκία. Προ ολίγων ημερών, πραγματοποιήθηκε η 6η Τριμερής Σύνοδος Κορυφής Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, όπου παρευρέθηκε, επίσης, και ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. Μεταξύ άλλων, φαίνεται να συζητήθηκε για ακόμα μια φορά η κατασκευή του αγωγού EastMed, που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από την Ανατολική Μεσόγειο στην Ευρώπη. Η συνεργασία των τριών χωρών στον ενεργειακό τομέα, πρόκειται να ισχυροποιήσει σημαντικά τη θέση τους έναντι στο τουρκικό κράτος που επικαλείται τα δικαιώματά του στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, εξέφρασε τη στήριξη των Αμερικανών για την εν λόγω συνεργασία, αφού «θα βελτιώσει την ασφάλεια και την ευημερία ακόμη περισσότερο ανάμεσα στα κράτη μας», όπως σημείωσε. Πρόσθεσε, επίσης, ότι «Δυνάμεις όπως το Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα προσπαθούν να επεκταθούν στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα είναι συνεργάτες-κλειδιά στην ασφάλεια και την ευημερία». Η παρουσία του Αμερικανού εκπροσώπου αποσκοπεί, βεβαίως, στην αποτροπή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής στην περιοχή, όπως ανέφερε, άλλωστε, ρητά στις δηλώσεις του. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε επόμενη φάση, Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ και ΗΠΑ ενδεχομένως να συνεργαστούν και με Αίγυπτο.

Σε περίπτωση συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου τόσο στο θέμα της ΑΟΖ, όσο και στον ενεργειακό τομέα, η ισχύς της Τουρκίας θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Δεδομένων των πιο πάνω εξελίξεων, αλλά και της απαθούς στάσης από την πλευρά της Ελληνικής Κυβερνήσεως, η Τουρκία προχωρά σε προκλητικές ενέργειες σε βάρος του Ελληνικού Έθνους, προσπαθώντας, έτσι, να κυριαρχήσει σε Μεσόγειο και Αιγαίο. Σε μια τέτοια εποχή, οποιεσδήποτε δηλώσεις που ευνοούν την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας δεν μπορούν να είναι αποδεκτές. Παρόλα αυτά δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο από τον βουλευτή ενός εθνομηδενιστικού κόμματος.

Το Καστελλόριζο βρίσκεται σε μια γεωστρατηγικής σημασίας περιοχή που ισχυροποιεί την ελληνική κυριαρχία. Βρίσκεται στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων, τα οποία βρίσκονται στο Αιγαίο. Οπότε, οποιαδήποτε δήλωση αντιβαίνει σε αυτό το γεγονός αποτελεί αναληθής. Η διατήρηση της ελληνικότητάς του πρέπει να αποτελεί Εθνικό ζήτημα υψίστης σημασίας, την ίδια στιγμή που τα νησιά του Αιγαίου διεκδικούνται από το αυταρχικό τουρκικό κράτος. Στα πλαίσια του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, επιβάλλεται να στηριχθεί οποιαδήποτε προσπάθεια ανακήρυξης κοινής ΑΟΖ. Μια ισχυρή Ελλάδα θα μπορέσει να αντιμετωπίσει επιτυχώς τις τουρκικές επιδιώξεις που πλήττουν το Έθνος μας. Επομένως, οι δηλώσεις του κ. Τσιρώνη είναι τουλάχιστον κατάπτυστες. Το γεγονός ότι το Καστελλόριζο ανήκει στο Αιγαίο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από ΚΑΝΕΝΑΝ. Ανήκει στο Αιγαίο, όπως και όλα τα ελληνικότατα νησιά του που αμφισβητεί η Τουρκία. Τέτοιες δηλώσεις δεν επιτυγχάνουν τίποτα άλλο πέρα από την απόδοση περισσοτέρων αφορμών στην Τουρκία για περαιτέρω διεκδικήσεις.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Περί «κοσμικού κράτους» ο λόγος

Προς αναθεώρηση κατευθύνεται το άρθρο 3 του Συντάγματος που αφορά τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, εφόσον συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφία από την παρούσα Βουλή των Ελλήνων. Με 156 θετικές ψήφους, η πλειοψηφία των βουλευτών φαίνεται να επιθυμεί την καθιέρωση του κράτους ως «θρησκευτικά ουδέτερο».

Το Άρθρο 3 του υφιστάμενου Συντάγματος προβλέπει τα εξής:

  1. Επίσημη θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. H Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με την Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Είναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Ιερά Σύνοδο των εν ενεργεία Αρχιερέων και από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ΄ (29) Ιουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.
  2. Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.
  3. Το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της ΑυτοκέφαληςΕκκλησίας της Ελλάδας και της Μεγάλης του ΧριστούΕκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη.

Η προτεινόμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ τροποποίηση του άρθρου 3 προβλέπει:

  1. Η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη. Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία βρίσκεται αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και με κάθε άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία και τηρεί απαρασάλευτα τους Κανόνες των Αποστόλων και των Οικουμενικών Συνόδων και την εκκλησιαστική παράδοση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας είναι αυτοκέφαλη και διοικείται σύμφωνα με όσα ορίζουν ο Καταστατικός Χάρτης της, ο Πατριαρχικός Τόμος του 1850 και η Συνοδική Πράξη του 1928. Το εκκλησιαστικό καθεστώς της Κρήτης και των Δωδεκανήσων δεν αντίκειται στις παραπάνω διατάξεις.

Το άρθρο κατά την ίδια πρόταση θα συμπληρώνεται από την εξής ερμηνευτική δήλωση:

«Ο όρος επικρατούσα θρησκεία δεν αποτελεί αναγνώριση επίσημης κρατικής θρησκείας και δεν επιφέρει καμία δυσμενή συνέπεια σε βάρος άλλων θρησκευμάτων και γενικότερα στην απόλαυση του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας».

Προηγήθηκε η πρώτη ψηφοφορία τον Φεβρουάριο του 2019, με 151 βουλευτές να υπερψηφίζουν την πρόταση τροποποίησης. Όπως προβλέπεται από το Άρθρο 110, Παράγραφος 2, οι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση «με πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της σε δύο ψηφοφορίες που απέχουν μεταξύ τους έναν τουλάχιστον μήνα». Επιπλέον, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 4 του ίδιου άρθρου,

«3. Αφού η αναθεώρηση αποφασιστεί από τη Bουλή, η επόμενη Bουλή, κατά την πρώτη σύνοδό της, αποφασίζει με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των μελών της σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις.
4. Αν η πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος έλαβε την πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, όχι όμως και την πλειοψηφία των τριών πέμπτων, σύμφωνα με την παράγραφο 2, η επόμενη Bουλή κατά την πρώτη σύνοδό της μπορεί να αποφασίσει σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις με την πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της».

Ακολούθησε, λοιπόν, η δεύτερη ψηφοφορία στις 14 Μαρτίου, με 156 βουλευτές να υπερψηφίζουν την τροπολογία. Επομένως, το Άρθρο 3 βαίνει προς αναθεώρηση από την επόμενη Βουλή, από την οποία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της, σύμφωνα με την Παράγραφο 4 του Άρθρου 110.

Αξιοσημείωτη είναι η απόφαση κατάργησης της τρίτης παραγράφου, που απαγορεύει ρητά την οποιαδήποτε μετάφραση της Αγίας Γραφής, επιτρέποντας έτσι την αλλοίωση του ιερού αυτού κειμένου. Ωστόσο, οι τροποποιήσεις που αφορούν την καθιέρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους, δεν αφορούν μόνο το Άρθρο 3. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε αλλαγές και στα Άρθρα 13 και 33 που αφορούν αντιστοίχως τη θρησκευτική ελευθερία και τον όρκο του Προέδρου της Δημοκρατίας ενώπιον της Βουλής για την έναρξη άσκησης των καθηκόντων του. Συγκεκριμένα, για το Άρθρο 13 προτάθηκε όπως προστεθεί ότι για την ορκωμοσία κρατικών αξιωματούχων και δημόσιων λειτουργών και υπαλλήλων, θα κατοχυρώνεται ο πολιτικός όρκος, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση ο υπόχρεος θα επιλέγει ελεύθερα αν θα δώσει πολιτικό ή θρησκευτικό όρκο. Όσον αφορά το Άρθρο 33, ο μέχρι σήμερα όρκος του Προέδρου «στο όνομα της Aγίας και Oμοούσιας και AδιαίρετηςTριάδας», θα αντικαθίσταται, πλέον, από διαβεβαίωση «στην τιμή και τη συνείδησή» του. Τόσο η απόφαση για κατοχύρωση του πολιτικού όρκου για την συγκεκριμένη προαναφερθείσα κατηγορία, όσο και η πρόταση για κατάργηση του όρκου του Προέδρου με θρησκευτικό περιεχόμενο, αποτελούν ακόμη ένα βήμα προς την οριστική αποσύνδεση του Ελληνικού κράτους από την ορθοδοξία.

Σημειώνεται ότι μεταξύ των σημαντικότερων αναθεωρήσεων που ψηφίστηκαν θετικά, συμπεριλαμβάνεται και η αναθεώρηση του Άρθρου 32, που προβλέπει τη διάλυση της Βουλής σε περίπτωση αδυναμίας της για εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, προτείνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ να επαναλαμβάνονται οι ψηφοφορίες μέχρις ότου επιτευχθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία ή μέχρι τη συμπλήρωση εξαμήνου από την έναρξη της διαδικασίας εκλογής. Μετά την παρέλευση του εξαμήνου, ο Πρόεδρος θα εκλέγεται μεταξύ των δύο προσώπων που πλειοψήφησαν στην τελευταία ψηφοφορία με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία από τους πολίτες.

Μετά το ξεπούλημα της Μακεδονίας και τις αυξανόμενες προσπάθειες διάλυσης του θεσμού της οικογένειας, γίνεται ξεκάθαρο ότι συντελείται μια ολοκληρωτική προσπάθεια καταστροφής όλων των θεσμών και αξιών του Ελληνισμού. Στο όνομα της Ορθοδοξίας, έγινε η Ελληνική Επανάσταση του 1821. Το ελληνικό κράτος εξ ιδρύσεως του στηριζόταν πάντοτε στη βάση ενός Έθνους με συγκεκριμένη πολιτιστική και θρησκευτική ταυτότητα. Είναι γεγονός ότι ο συμβολισμός της προμετωπίδας του Συντάγματος που επικαλείται την Αγία Τριάδα, ξεκίνησε από τις Εθνοσυνελεύσεις κατά την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης. Η ελληνική κοινωνία ανήκει κατά πλειοψηφία στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως διδάσκεται από την ιστορική πορεία του Έθνους. Ασταθή τα επιχειρήματα περί θρησκευτικής ελευθερίας στους πολίτες της χώρας, ως δικαιολογία για την τροποποίηση του άρθρου 3, αφού δεν προβλέπει ανισότιμη μεταχείριση εις βάρος των υπόλοιπων θρησκευμάτων στη χώρα. Η θρησκευτική ελευθερία στην Ελλάδα κατοχυρώνεται από το Άρθρο 13 του Συντάγματος.

Το ελληνικό κράτος συναινεί στο έγκλημα του αφανισμού των εθνών. Πατρίς, Θρησκεία και Οικογένεια ήταν ανέκαθεν οι τρεις αξίες που διατηρούσαν όρθιο, περήφανο και αγέρωχο το Ελληνικό Έθνος. Η Ελληνική Κυβέρνηση, ως πιόνι στο παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης, καταπατά τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά του ελληνικού λαού. Εκμεταλλευόμενη την απαθή στάση των πολιτών, προσπαθεί να σβήσει από τις μνήμες μας τους Αγώνες για τα μεγάλα αυτά Ιδανικά. Πλέον, είναι ολοφάνερο ότι ο μεγαλύτερος εχθρός που καλείται να αντιμετωπίσει ο Ελληνισμός βρίσκεται στο εσωτερικό του.

«Η νίκη θα είναι δική μας αν βασιλεύη την καρδίαν μας, Θεός ζηλότυπος, μόνον το αίσθημα το Ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης».

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Βομβαρδισμοί στη Σερβία

Στις 24 Μαρτίου 1999, πραγματοποιήθηκε ένας από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα της ανθρωπότητας που κόστισε τη ζωή σε περίπου 2 χιλιάδες ανθρώπους, μεταξύ αυτών 89 παιδιά. Ήταν η μέρα που ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί του Βελιγραδίου που ολοκληρώθηκαν 78 μέρες μετά, στις 10 Ιουνίου, και θεωρείται η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση στην Ευρώπη από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αφού βομβαρδίστηκαν όλες οι γιουγκοσλαβικές πρωτεύουσες. Η επιχείρηση έφερε το όνομα «ευσπλαχνικός άγγελος». Φαίνεται πως οι «φίλοι» μας οι δυτικοί έχουν διαφορετικό τρόπο αντίληψης του όρου «ευσπλαχνία».

Αφορμή για τους βομβαρδισμούς ήταν η αποτυχία των συνομιλιών μεταξύ των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων και του Σέρβου ηγέτη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, σχετικά με το καθεστώς αυτονομίας του Κοσσόβου. Επίσημα, η επίθεση ξεκίνησε με σκοπό την «προστασία» των αλβανόφωνων πληθυσμών του Κοσσυφοπεδίου από τον «χασάπη» Μιλόσεβιτς, ασχέτως του γεγονότος ότι ο «νέος Χίτλερ», όπως αποκαλούταν, αθωώθηκε μετά θάνατον για τις υποτιθέμενες «γενοκτονίες» που διέπραξε. Αντιθέτως, οι ΗΠΑ και οι δυτικοί με τους βομβαρδισμούς δολοφόνησαν αρκετούς αλβανόφωνους κατοίκους της περιοχής. Ο Μιλόσεβιτς χρησιμοποιήθηκε έτσι ώστε να δοθεί η κατάλληλη αφορμή για να δημιουργηθεί το Κόσσοβο.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που ήθελαν οι δυτικοί ήταν να υποτάξουν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Πρότειναν την είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ελεύθερη και απεριόριστη διάβαση και ανεμπόδιστη πρόσβαση στη χώρα. Ο ίδιος ο Μιλόσεβιτς αρνήθηκε την υποταγή της χώρας του στη παγκόσμια συμμαχία που είχε ως σκοπό την καταδυνάστευση του πλανήτη και την είσοδο σε μια νέα εποχή «παγκοσμιοποίησης». Ο ίδιος ο τότε διοικητής του ΝΑΤΟ, Στρατηγός Γουέσλι Κλαρκ, αποκάλυψε αργότερα ότι το ΝΑΤΟ προετοιμαζόταν για αυτή την επίθεση από τον Ιούνιο του 1998.

Το ΝΑΤΟ δεν βομβάρδισε απλά τη Σερβία. Τη μετέτρεψε σε ένα ερημοχώρι. Μετά το τέλος των 78 ημερών βομβαρδισμού, η Γιουγκοσλαβία αποτελούσε ένα βομβαρδισμένο τοπίο και έπρεπε να ξαναφτιαχτεί από τη ρίζα. Καταστράφηκαν μνημεία, νοσοκομεία, σχολεία, για τα οποία ποτέ δεν δόθηκαν αποζημιώσεις. Η σερβική κυβέρνηση εκτίμησε ότι οι υλικές ζημιές έφταναν περίπου τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Βρέθηκαν κεφαλές από πυραύλους απεμπλουτισμένου ουρανίου που είναι ραδιενεργό στοιχείο. Μέχρι και σήμερα, στη χώρα εκτιμάται ότι προκλήθηκαν περίπου 10 χιλιάδες θάνατοι, από το 1999 μέχρι σήμερα, από καρκίνο λόγω των βομβαρδισμών.

Για να αποδεχθεί το ΝΑΤΟ να σταματήσει τους ανελέητους βομβαρδισμούς έπρεπε να υπογραφεί η συμφωνία του Κουμάνοβο, που προέβλεπε την ανάπτυξη «ειρηνευτικών δυνάμεων» στο Κόσσοβο υπό την ηγεσία του ΟΗΕ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψηφίζει την απόφαση 1244/1999 στις 11 Ιουνίου 1999, που προβλέπει την σχετική ανάπτυξη των στρατιωτών, παρά την αναγνώριση του Κοσσόβου ως αναπόσπαστο κομμάτι της Σερβίας. Τα συγκεκριμένα γεγονότα και οι βίαιες εκδιώξεις του σερβικού πληθυσμού από το Κοσσυφοπέδιο οδήγησαν στην μονομερή ανακήρυξη του Κοσσόβου ως ανεξάρτητο κράτος το 2008. Το μόρφωμα αυτό αναγνωρίστηκε από τις ΗΠΑ και όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πλην της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Κύπρου, της Σλοβακίας και της Ρουμανίας.

Το γεγονός ότι το καθεστώς της τότε Γιουγκοσλαβίας δεν παρείχε στις ΗΠΑ την άνεση να τη μετατρέψει σε προτεκτοράτο, την καθιστούσε αυτόματα κίνδυνο. Έτσι, οι ΗΠΑ χρειάζονταν ένα «εύπλαστο» προτεκτοράτο στην περιοχή, το οποίο δεν τους παρείχετο από την τότε Γιουγκοσλαβία, και η δημιουργία του Κοσσόβου υπό την προστασία του ΝΑΤΟ και των δυτικών θεωρείτο ιδανική περίπτωση για τους «φιλεύσπλαχνους» δυτικούς.

Το Κόσσοβο αποτελεί εκ αρχαιοτάτων χρόνων ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για τη Σερβία, που οι Αλβανοί εποφθαλμιούν εδώ και χρόνια. Με τη βίαιη «μετατροπή» του πληθυσμού της περιοχής σε Αλβανούς, προσπάθησαν να την αλλοιώσουν δημογραφικά και έτσι μετά τους βομβαρδισμούς ήταν ευκολότερη η εφαρμογή του «καθεστώτος αυτονομίας», που μετέπειτα μετατράπηκε σε «ανεξάρτητο κράτος» και είναι πιθανό κάποια στιγμή να μετατραπεί σε προσαρτημένο κομμάτι της Αλβανίας.

Εμείς, στηρίζουμε το ομόθρησκο Έθνος της Σερβίας που χτυπήθηκε βάναυσα από τη δυτική συμμαχία, ενώ εδώ και χρόνια βάλλεται από μια συστημική προπαγάνδα, ούτως ώστε να αποδεχθεί το Κόσσοβο ως ανεξάρτητο κράτος με ή χωρίς ανταλλάγματα. Για εμάς δεν υπάρχει κανένα δίλημμα. Το Κοσσυφοπέδιο είναι Σερβία και η μόνη λύση είναι η επαναφορά του επί σερβικής κυριαρχίας. Η ΝΑΤΟϊκή επέμβαση δεν είχε κανένα «ανθρωπιστικό χαρακτήρα» όπως ήθελαν να της αποδοθεί. Αντιθέτως, κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, ενώ δημιούργησε ένα απαράδεκτο έκτρωμα στα νότια της Σερβίας όμοιο του ψευδοκράτους στην κατεχόμενη Κύπρο.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Εθνική Επέτειος 25ης Μαρτίου 1821 – Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

Η 25η Μαρτίου αποτελεί διπλή γιορτή, θρησκευτική και εθνική, για τον Ορθόδοξο Ελληνισμό. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ένα μεγάλο μυστήριο και θαύμα. Μια παρθένος με φύση και σάρκα ανθρώπινη, θα γίνει Μητέρα του ίδιου του Θεού. Το μήνυμα του Ευαγγελισμού, ευαγγελίζεται από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία, προϊδεάζοντας την για τον ερχομό του Κυρίου, το όνομα του οποίου θα ήταν Ιησούς.

Σήμερα εορτάζουμε και την επέτειο έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης. Δεν ορίστηκε τυχαία, μιας και ο σεβασμός προς το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου από τους αγωνιστές της Επανάστασης ήταν μεγάλος. Η ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων απέναντι στην ισχυρή Οθωμανική αυτοκρατορία που τους είχε υπόδουλους για 400 χρόνια, με σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος», είχε ως σκοπό τη δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους. Στα μέσα Μαρτίου του 1821 είχαν ήδη σημειωθεί σποραδικά επεισόδια εναντίων των Οθωμανών όπως στα Καλάβρυτα, στη Μάνη, στην Καλαμάτα, στην Πάτρα και γενικά στην Πελοπόννησο.

Η επίσημη έναρξη δόθηκε από τον επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο οποίος σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στα Καλάβρυτα στις 25 του Μάρτη. Με σωστή στρατηγική, η επανάσταση για να πετύχει ένα δυναμικό χτύπημα από στεριά και θάλασσα, ξεκίνησε στο νότιο κομμάτι του ελλαδικού χώρου, όπου υπήρχαν εμπειροπόλεμοι άνδρες και πλούσια ναυτική δύναμη.

Η Επανάσταση τον Απρίλιο απλώθηκε στις Σπέτσες, στα Ψαρά, στην  Ύδρα, στην Κάσο, στη Μύκονο, στην Αττική. Στους επόμενους μήνες η Επανάσταση απλώθηκε και στις υπόλοιπες περιοχές. Έτσι, μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες, υπογράφτηκε συνθήκη στις 22 Ιανουαρίου του 1830 από την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία που αναγνωριζόταν το ελληνικό κράτος.

Μπορεί να είναι αυταπόδεικτη σήμερα η αφύπνιση του Ελληνικού Έθνους κι όμως για την τότε εποχή ήταν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο το γεγονός ότι οι Έλληνες ήταν σκλάβοι για 400 χρόνια. Σε μια εποχή θρησκευτικού αναβρασμού, οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν υπέρ πίστεως και πατρίδος και κατάφεραν να γίνουν ένα από τα σπουδαιότερα σύμβολα εθνεγερσίας της σημερινής εποχής. Μετέφεραν τις αξίες που διακατείχαν τον νεότερο Ελληνισμό σε όλο τον κόσμο και παρέμειναν ενωμένοι κάτω από τη σκέπη της Επανάστασης. Ήταν μια Επανάσταση απέναντι στην τυραννία και τη σκλαβιά. Οι ραγιάδες Έλληνες μετατράπηκαν σε λιοντάρια προς υπεράσπιση της ελληνικής τους ταυτότητας.

Έχουμε χρέος να τιμούμε τους αγώνες των προγόνων μας. Η μνήμη είναι το μόνο όπλο που έχουμε ενάντια στο σάπιο κατεστημένο που έχει βάλει ως στόχο την αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας. Μια ταυτότητα που άντεξε σε τέσσερεις αιώνες σκλαβιάς δεν θα επιτρέψουμε να αφανιστεί στο βωμό της παγκοσμιοποίησης. Ακολουθούμε τα βήματα του Ρήγα Φεραίου, του Αδαμάντιου Κοραή, του Αθανάσιου Διάκου και του μεγάλου οπλαρχηγού της Επανάστασης, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Σε πείσμα των καιρών, μετέτρεψαν μια χούφτα αμόρφωτους ραγιάδες σε αγέρωχους αγωνιστές που πάλευαν για το υπέρτατο ιδανικό, την Ελευθερία.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ.  Θεσσαλονίκης

Ντροπή και Αίσχος

Διεξήχθη, την Τρίτη 19 Μαρτίου, στο χωριό Πύλα ο φιλικός αγώνας ποδοσφαίρου μεταξύ του σωματείου από την κατεχόμενη Αμμόχωστο, Νέα Σαλαμίνα και του τ/κ σωματείου «Magusa FC». Ο φιλικός αγώνας διεξήχθη υπό την αιγίδα του οργανισμού Peace and Sports του «σερ» Στέλιου Χατζηιωάννου, που εδρεύει στο Μονακό. Στον αγώνα παρευρέθηκε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης και η λαμπερή «ατραξιόν» του αγώνα ήταν ο διεθνούς φήμης ποδοσφαιριστής και πρεσβευτής του οργανισμού, ΝτιντιέρΝτρογκμπά. Ο κατοχικός ηγέτης, Μουσταφά Ακκιντζί, αποφάσισε όπως δεν παρευρεθεί στην εκδήλωση επειδή «δεν θα διεξαχθεί στη νεκρή ζώνη», αλλά στο ελεύθερο τμήμα του νησιού.

Θίχτηκε και καλά ο κατακτητής επειδή μια εκδήλωση που προάγει τον δικοινοτισμό και τον διζωνισμό έλαβε χώρο σε περιοχή της «ελληνοκυπριακής διοίκησης». Για ποια ειρήνη και ποια αμοιβαία εμπιστοσύνη κάνει λόγο ο κ. Αναστασιάδης; Γιατί ο ίδιος παρευρέθηκε στον αγώνα που προάγει την «peace», αφού η «peace» στην Κύπρο παραβιάζεται εδώ και 45 χρόνια από τους στρατιώτες του κατακτητή; Γιατί μετέτρεψαν αυτό το αισχρό γεγονός, σε εκδήλωση της χρονιάς, ενώ στην ουσία αποτελεί μια ασέλγεια στη μνήμη των προσφύγων και όσων αντιλαμβάνονται ότι η κατοχή δεν χρειάζεται δικοινοτικούς αγώνες ποδοσφαίρου, αλλά εθνική στρατηγική που θα έχει ως σκοπό την απεμπόληση από το σημερινό status quo και την Απελευθέρωση της κατεχόμενης πατρίδας μας.

Όσο για το κατεχόμενο σωματείο της Νέας Σαλαμίνας, έχουμε την απαίτηση να εξηγήσει το σκεπτικό της αποδοχής της πρόσκλησης. Η «Magusa», που εδρεύει στην κατεχόμενη Αμμόχωστο, είναι σωματείο του ψευδοκράτους που υμνεί τον σφαγέα του Ελληνισμού, ΚεμάλΑτατούρκ και παρόλο που ιδρύθηκε πριν το 1974, προτάσσει «περήφανα» τη σημαία του ψευδοκράτους. Η Πύλα δεν είναι ένα «δικοινοτικό» χωριό, πρόδρομος της «ειρήνης», όπως προσπαθεί να την παρουσιάσει ο «σερ» Στέλιος και ο κάθε «σερ» που ενδιαφέρεται για την «ειρήνη», μόνο όταν αυτή τους αφήνει εκατομμύρια ευρώ έσοδα.

Όταν χιλιάδες συμπολίτες μας βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, ο κ. Χατζηιωάννου τρώει με χρυσά κουτάλια. Παρόλα αυτά, ο ίδιος προσπαθεί να διατηρήσει την ταμπέλα του «ακτιβιστή», αφού προσφέρει εκατομμύρια κάθε χρόνο σε επιχειρήσεις που προάγουν τη ρατσιστική δικοινοτικότητα. Αντί να μοιράζετε επιταγές κ. Χατζηιωάννου σε πανεθνικές εταιρείες που προάγουν τον διαχωρισμό, θα ήταν πιο εύλογο να βοηθήσετε όσους δεν έχουν τα βασικά για να ζήσουν.

Όσοι παρευρέθηκαν στο «φεστιβάλ ειρήνης», έπρεπε να περπατήσουν λίγα μέτρα πιο κάτω. Θα έβλεπαν τους στρατιώτες του Αττίλα να παρακολουθούν άγρυπνοι την περιοχή. Θα έβλεπαν τα συρματοπλέγματα της ντροπής να αποτρέπουν τους κατοίκους του νησιού από το να ζήσουν στις πατρογονικές τους εστίες. Η Νέα Σαλαμίνα; Ξέρει καλά ότι λίγο πιο κάτω στέκεται αγέρωχο το ΓΣΕ που την περιμένει καρτερικά να επιστρέψει με την ξεθωριασμένη σημαία του Ευαγόρα. Αυτή τη μέρα όμως, φαίνεται ντροπιασμένος ο βασιλιάς Ευαγόρας, αφού σπίλωσαν το όνομα του.

Οι παγκόσμιοι «ακτιβιστές», όπως θέλουν να αποκαλούνται, ενδιαφέρθηκαν ξαφνικά για την «ειρήνη». Στην πραγματικότητα, το μόνο που ενδιαφέρει τον «σερ», τον κ. Αναστασιάδη και όσους παρευρεθούν στο φιλικό με κουστούμια, μέσα στη χλιδή, ενισχύοντας τη διπλωματική θέση του κατοχικού καθεστώτος, είναι η προαγωγή του δικοινοτισμού και η εξυπηρέτηση των προσωπικών τους συμφερόντων. Γνωρίζουν όμως πολύ καλά ότι πραγματική ειρήνη στην Κύπρο θα επιτευχθεί όταν αποχωρήσουν τα στρατεύματα του κατακτητή, όταν η Κύπρος μας απελευθερωθεί πραγματικά και όχι με μεσοβέζικες ΔΔΟ και «φιλειρηνικά φιλικά» με σωματεία του κατοχικού καθεστώτος.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο μαχητής της Ελευθερίας

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στο κατεχόμενο χωριό Ευρύχου στις 9 Σεπτεμβρίου 1957. Πατέρας του ήταν Πάμπος Γεωργιάδης, που ήταν αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α και μητέρα του η Έλλη Γεωργιάδη. Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας αφού είχε δύο αδελφές μεγαλύτερες και μια μικρότερη. Το 1975 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και ακολούθως κατατάχτηκε στην Ε.Φ. Υπηρέτησε στην 32η Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του εφέδρου Ανθυπολοχαγού, όπου εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, συνέχισε να υπηρετεί ως έφεδρος με τον βαθμό του Υπολοχαγού. Επίσης, ο Θεόφιλος διετέλεσε από τα ιδρυτικά μέλη του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομών.
Στη συνέχεια, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση στην τουρκολογία, ενώ συνέχισε τις σπουδές του σε Γαλλία και Γερμανία. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, προσελήφθη αρχικά στην Αστυνομία, ενώ ακολούθως ανέλαβε τη θέση του λειτουργού στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο Θεόφιλος ήταν άριστος γνώστης των τουρκικών υποθέσεων και έδωσε εκατοντάδες συνεντεύξεις και ομιλίες όσον αφορά των Τουρκικό επεκτατισμό.

 

Ένα βράδυ του 1988 στη Λευκωσία, ο Θεόφιλος και οι συναγωνιστές του αποφάσισαν την ίδρυση της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν με σκοπό τη στήριξη του Κουρδικού Αγώνα. Αρθρογραφούσε και έδινε διαλέξεις σχετικά με το Κυπριακό, το Κουρδικό, τη Γενοκτονία των Ποντίων και το Αρμενικό Ζήτημα και φρόντιζε να μην λησμονηθούν οι τουρκικές βαρβαρότητες.

«Κι αφού εμείς στην Κύπρο δεν αξιωθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας, τουλάχιστον να βοηθήσουμε πρέπει εκείνους που αγωνίζονται και για μας εναντίον του τουρκικού κράτους, τους Κούρδους αγωνιστές», έλεγε.
Πίστευε, ορθά θα έλεγε κανείς, πως μέσα από τον αγώνα που διέπρατταν οι Κούρδοι κατά των Τούρκων, προκειμένου να αποκτήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος, θα επηρεαζόταν άμεσα και το Κυπριακό πρόβλημα. Αυτό θα συνέβαινε εάν οι Κούρδοι που μάχονταν σθεναρά κατά των Τούρκων έφταναν μέχρι τα λιμάνια και τις αεροπορικές βάσεις που εφοδίαζαν τα κατεχόμενα εδάφη της πατρίδας μας. Με αυτό τον τρόπο θα είχαμε ουσιαστικά την απομόνωση των κατεχομένων.
Μια εβδομάδα πριν τον θάνατο του διοργάνωσε συνέδριο στις Βρυξέλλες. Σε αυτό συμμετείχαν πανεπιστημιακοί, Τούρκοι διανοούμενοι και βουλευτές από διάφορες χώρες. Το διήμερο συνέδριο είχε ως θέμα την αλληλεγγύη προς τους Κούρδους, ενώ παράλληλα ο Θεόφιλος κατηγόρησε ανοιχτά την Τουρκία για τις βιαιοπραγίες κατά του Κουρδικού λαού.
«Τον Θεόφιλο τον είχαν πολύ στο στομάχι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες γιατί τους έκανε πολύ ζημιά».20 Μαρτίου 1994. Ο Θεόφιλος πήγε στο αεροδρόμιο για να παραλάβει τον απεσταλμένο του Εθνικού Μετώπου για την Απελευθέρωση του Κουρδιστάν,ΓιατόΡός, και τον άφησε στα γραφεία της επιτροπής στη Λευκωσία. Ακολούθως, ο Θεόφιλος μετέβη στην κατοικία του στην Αγλατζιά. Όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητο του δέχτηκε πέντε σφαίρες στο στήθος και στο κεφάλι. Ο εκτελεστής του ανέβηκε στη μοτοσυκλέτα και εξαφανίστηκε. Λέγεται ότι πίσω από τη δολοφονία ήταν άτομα του κυπριακού υποκόσμου, υποκινούμενα από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας (ΜΙΤ) που στη συνέχεια δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιλογή της ημέρας του θανάτου του Θεόφιλου δεν ήταν τυχαία, καθώς στις 21 Μαρτίου οι Κούρδοι έχουν εθνική γιορτή για το «Νεβρόζ».
Ο Θεόφιλος έγινε θύμα της τουρκικής θηριωδίας. Μα με τη θυσία του μπόλιασε το αίμα όλων εμάς με τις ιδέες του. Και οι ιδέες του αντέχουν διαχρονικά. Αυτό αποδεικνύεται από τον Αγώνα που διαπράττουν μέχρι και σήμερα οι Κούρδοι κατά του τουρκικού επεκτατισμού. Μένουν αγέρωχοι μπροστά στις πολεμικές μηχανές των Τούρκων και μάχονται υπέρ της Ελευθερίας και της Αυτοδιάθεσης των λαών. Αλίμονο της τύχης μας αν δεν θεωρούμε τους Κούρδους ως συναγωνιστές και συμπορευτές στον δικό μας αγώνα. Από τους Κούρδους, τον Θεόφιλο, τον Βαγορή, τον Αυξεντίου μέχρι τους αγωνιστές του IRA, όλοι αυτοί μας δείχνουν τον δρόμο και οφείλουμε να είμαστε συνεχιστές αυτού του Αγώνα. Οφείλουμε να είμαστε αν θέλουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς σαν άνθρωποι στη γη που πότισαν με το αίμα τους οι πρόγονοι μας. Χωρίς κανένα συμβιβασμό.

 

«Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει
είναι η Κύπρος, το Αφρίν, η Βόρεια ήπειρος, η Μακεδονία που οι εμπόροι τα μισούνε
και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει».
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Αρχή φόρμας