Τουρκική προκλητικότητα με τη σημαία της «Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης»

Συνεχίζεται η τουρκική προκλητικότητα εις βάρος της ελληνικής εδαφικής επικράτειας, αυτή τη φορά όσον αφορά τη Δυτική Θράκη. Διοικούντες και μαθητές του μειονοτικού σχολείου Κομοτηνής συμμετείχαν σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης, όπου ο παρευρισκόμενος πρόεδρος του Συλλόγου Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής, Νετζάτ Αχμέτ, προέτρεπε την ελληνική μουσουλμανική νεολαία να εγγράφεται σε τουρκικά γυμνάσια και λύκεια, αφού σύμφωνα με τον ίδιο, η τουρκική εθνική συνείδηση είναι σημαντική. Στη γιγαντοοθόνη που υπήρχε στην εκδήλωση, απεικονίστηκε η σημαία της «Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης» δίπλα από την τουρκική.

Η «Αυτόνομη Κυβέρνηση της Δυτικής Θράκης» ήταν ένα προσωρινό κράτος που διατήρησε την ύπαρξή του για περίπου δύο μήνες, από τις 31 Αυγούστου έως τις 25 Οκτωβρίου του 1913. Η αρχική ονομασία του ήταν «Προσωρινή Κυβέρνηση Δυτικής Θράκης» που μετονομάστηκε για να αποφευχθεί οποιαδήποτε ανασφάλεια στον πληθυσμό της περιοχής. Το εν λόγω «κράτος» περιλάμβανε όλη τη Δυτική Θράκη, από τον Έβρο μέχρι το Νέστο, συμπεριλαμβανομένης της βουλγαρικής Ροδόπης στα βόρεια, ενώ στα νότια έφτανε μέχρι και το Αιγαίο Πέλαγος.

Ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος (1912 – 1913) μεταξύ των Βαλκανικών Συμμάχων (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο) και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οδήγησε τελικά στην κατάληψη της Δυτικής Θράκης από το βουλγαρικό στρατό, αφού οι Οθωμανοί είχαν εκδιωχθεί από τις βαλκανικές περιοχές.Ο Β’ Βαλκανικός Πόλεμος που διεξήχθη το καλοκαίρι του 1913 μεταξύ της Βουλγαρίας και των υπολοίπων χωρών του βαλκανικού συνασπισμού (Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο),με αποτέλεσμα την ήττα της Βουλγαρίας από τον ελληνικό στρατό, τερματίστηκε με την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου του ίδιου έτους. Σύμφωνα με τη Συνθήκη, η Δυτική Θράκη θα παραχωρείτο στη Βουλγαρία, απόφαση η οποία προκάλεσε την επανάσταση μερίδας Ελλήνων και Μουσουλμάνων, εναντίον της βουλγαρικής κυριαρχίας και με σκοπό τη διεκδίκηση της αυτονόμησης της περιοχής τους. Οι κινηματίες ζήτησαν βοήθεια από την Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η πρώτη, εφόσον είχε υπογράψει τη συνθήκη δεν μπορούσε να προσφέρει τη βοήθειά της, ενώ η δεύτερη που δεν είχε κληθεί στο Βουκουρέστι, απέστειλε αντάρτικες ομάδες που κατέλαβαν την Κομοτηνή και τη Ξάνθη.

Η έναρξη των επίσημων συνομιλιών για την αυτονόμηση της Δυτικής Θράκης επήλθε με την αποστολή αντιπροσωπείας Ελλήνων, Εβραίων, Μουσουλμάνων και Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι μαζί με το Γάλλο πρέσβη δημιούργησαν καταστατικό χάρτη αυτονόμησης, κατά τον οποίο η περιοχή θα χωριζόταν σε τρία μέρη. Με τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστρία και τη Ρωσία να μη συμμετέχουν στις συζητήσεις, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αποσύρει την υποστήριξή της προς τους αυτονομιστές, προκαλώντας έτσι την αγανάκτησή τους. Έτσι, οι τελευταίοι κήρυξαν την αυτονομία της Δυτικής Θράκης. Η ελληνική κυβέρνηση, τότε, προσφέρθηκε να ενισχύσει την πρωτοβουλία αυτή, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς ακολούθησε η υπογραφή της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Σεπτεμβρίου 1913 μεταξύ Βουλγαρίας και Οθωμανών, που αναγνώριζε τα σύνορα και τη Δυτική Θράκη ως βουλγαρικά. Η κατάληψη της περιοχής από τη Βουλγαρία ολοκληρώθηκε τελικά στις 30 Οκτωβρίου 1913, θέτοντας έτσι τέλος στην Αυτόνομη Κυβέρνηση.

Ακολούθησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914 – 1918), με τη νίκη της Αντάντ στο Μακεδονικό μέτωπο και την παράδοση της Βουλγαρίας. Η τελευταία επεδίωξετη σύναψη ανακωχής και στις 17 Σεπτεμβρίου 1919, αποφασίσθηκε η εκκένωση της Δυτικής Θράκης από τους Βουλγάρους, που αλλοίωσαν σημαντικά το θρακικό πληθυσμό με εποικισμό και εκδίωξη ελληνικών πληθυσμών, αλλά και η ταυτόχρονη υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς διασυμμαχικής διοίκησης υπό γαλλικό έλεγχο.Μέσα στον επόμενο μήνα, τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν υπό τις συνθήκες του νέου καθεστώτος στη Ξάνθη, την οποία κατέλαβαν αναίμακτα.

Στις 27 Νοεμβρίου 1919, υπογράφηκε η Συνθήκη του Νεϊγύ της Γαλλίας μεταξύ Βουλγαρίας και των νικητριών δυνάμεων του Α’Π.Π, που επιτέλεσε τη δεύτερη εθνική καταστροφή για τη Βουλγαρία, όπως έχει χαρακτηριστεί. Σύμφωνα με το άρθρο 48 της Συνθήκης, ήταν υποχρεωμένη να παραιτηθεί υπέρ των «Προεχουσών Δυνάμεων», όλων των κυριαρχικών της δικαιωμάτων επί της Δυτικής Θράκης και να αναγνωρίσει εκ των προτέρων τις μεταγενέστερες αποφάσεις των Δυνάμεων περί ταύτης. Η παραίτηση αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη μετέπειτα παραχώρηση των εδαφών αυτών στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών του 1920 και τον αποκλεισμό της βουλγαρικής εξόδου στο Αιγαίο Πέλαγος.

Σημειώνεται ότι ταυτόχρονα με τη Συνθήκη του Νεϊγύ, η Βουλγαρία υπέγραψε και μια ειδική Συνθήκη «Περί Θράκης» με την Ελλάδα, όπου ενσωματώθηκε οριστικά η εδαφική επικράτεια της Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα. Στη Συνθήκη του Νεϊγύ, διατυπωνόταν μεταξύ άλλων «η αμοιβαία και εθελουσία μετανάστευση των φυλετικών, θρησκευτικών ή γλωσσικών μειονοτήτων εις Ελλάδα και Βουλγαρία κανονισθεί δια συμβάσεως μεταξύ των δύο τούτων κρατών, συνομολογούμενης επί τη βάσει των όρων που αποφασίσθηκαν κατά την ως άνω ημέρα». Είχε όμως, προηγηθεί η Συνθήκη του 1914, συνέπεια της οποίας ήταν ο εκπατρισμός εκατοντάδων Ελλήνων από Μικρά Ασία και Θράκη, σε ανταλλαγή με τους Μουσουλμάνους της Ηπείρου και της Μακεδονίας που μετακινήθηκαν προς την Τουρκία. Η Συνθήκη συνετέλεσε στην πληθυσμιακή εθνολογική αλλοίωση των πιο πάνω περιοχών.

Κατά την εφαρμογή, λοιπόν, της Συνθήκης του Νεϊγύ και της ειδικής Συνθήκης, το μεγαλύτερο τμήμα των λαθραίων εποίκων αποχώρησαν ακριβώς πριν την είσοδο των ελληνικών στρατευμάτων στη Δυτική Θράκη.Η αποχώρησή τους δεν ήταν προϊόν βίας, αλλά φυσικό επακόλουθο του άρθρου 44 της Συνθήκης του Νεϊγύ, με το οποίο η Ελλάδα είχε το δικαίωμα να μην παρέχει ελληνική ιθαγένεια στους Βουλγάρους που εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Θράκη μετά το 1913. Όσον αφορά την επιστροφή Ελλήνων προσφύγων, φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή όχι μόνο Θράκες πρόσφυγες, αλλά και πρόσφυγες από άλλα μέρη της Ελλάδας. Αξίζει να σημειωθεί ότι σημαντικός αριθμός Δυτικοθρακών προσφύγων προτίμησε την παραμονή στις «νέες πατρίδες», αφού είχε προηγηθεί η καταστροφή ελληνικών περιουσιών της Δυτικής Θράκης κατά τη βουλγαρική κατοχή.

Τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν στη Δυτική Θράκη, την οποία και απελευθέρωσαν, στις 20 Μαΐου 1920,αφού προηγήθηκε η απόφαση του Γάλλου πρωθυπουργού, AlexandreMillerand,να αποσύρει τα γαλλικά στρατεύματα από την περιοχή, κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Σαν Ρέμο (18 – 24 Απριλίου 1920). Επικαλούμενος τις στρατιωτικές ανάγκες εξαιτίας των επιχειρήσεων εναντίον του Κεμάλ στην Κιλικία, αποφασίστηκε τελικά να προωθηθεί ο Ελληνικός Στρατός και να καταλάβει τη Δυτική και στη συνέχεια την Ανατολική Θράκη «εξ ονόματος» των Συμμάχων. Το γεγονός αυτό σήμανε και το τέλος της διασυμμαχικής κατοχής.

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 που ακολούθησε, υπογράφηκε η Σύμβαση Περί ανταλλαγής Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών στις 30 Ιανουαρίου 1923, 6 μήνες πριν τη συνομολόγηση της Συνθήκης της Λοζάνης, κατά την οποία η Ανατολική Θράκη περιήλθε στην Τουρκία και οριστικοποιήθηκαν τα σημερινά ελληνοτουρκικά σύνορα. Η ανταλλαγή πληθυσμών ήταν υποχρεωτική και αποτέλεσμα όρου πολεμικής ήττας. Από την ανταλλαγή εξαιρέθηκαν οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τένεδου και οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης. Κατά την εφαρμογή της σύμβασης, παρατηρήθηκε εισροή χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων στη Δυτική Θράκη. Επομένως, μετά την ολοκλήρωση της εφαρμογής της ελληνοβουλγαρικής συνθήκης και της ελληνοτουρκικής σύμβασης, οι πληθυσμοί στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων μεταβλήθηκαν ραγδαίως.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1941 – 1944), η Δυτική Θράκη βρισκόταν υπό βουλγαρική κατοχή, ως αντάλλαγμα της απόφασης της Βουλγαρίας να ενταχθεί στη συμμαχία των δυνάμεων του Άξονα.Κατά την περίοδο της Κατοχής, παρατηρήθηκαν μαζικές εκτοπίσεις και σφαγές Ελλήνων, προσπάθεια προώθησης βουλγαρικού στοιχείου και αφελληνισμού των κατοίκων, όπως επίσης και βουλγαρικός εποικισμός στην περιοχή. Αποτέλεσμα του Πολέμου ήταν η ήττα των δυνάμεων του Άξονα και κατά συνέπεια των βουλγαρικών δυνάμεων, οπότε ο βουλγαρικός στρατός αποχώρησε μετά το πέρας του πολέμου από τη Θράκη, αφήνοντάς την και πάλι υπό ελληνική κυριαρχία.

Η γεωγραφική θέση της Θράκης αποτελεί ενεργειακό δρόμο από τον οποίο θα περνούν όλοι οι αγωγοί ενέργειας. Ο αγωγός ΤΑΡ (Ελλάδα – Ιταλία μέσω Αλβανίας και Αδριατικής Θάλασσας), ο αγωγός TurkishStream (Τουρκία – Ελλάδα), ο αγωγός IGI Poseidon (Ελλάδα – Ιταλία) και ο αγωγός IGB (Ελλάδα – Βουλγαρία), κάποιοι από τους οποίους βρίσκονται ήδη σε λειτουργία, έχουν ως επίκεντρο το έδαφος της Θράκης. Σκοπός η τροφοδότηση της Ευρώπης με φυσικό αέριο, για τον οποίο η Θράκη διαθέτει την κατάλληλη γεωγραφική θέση. Η Τουρκία από την άλλη, προσπαθεί να εξασφαλίσει τις ενεργειακές αυτές οδούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δυτικών της συμμάχων, κατασκευάζοντας έναν εναλλακτικό διάδρομο μέσω της έμμεσης επικυριαρχίας της στην περιοχή των Βαλκανίων.

Με την πολιτική των διπλωματικών προκλήσεων, των αμφισβητήσεων, των παραβιάσεων και της δημιουργίας γκρίζων ζωνών, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει καταφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό να πραγματοποιήσει τις επιδιώξεις του εις βάρος του ελλαδικού χώρου, οι εκπρόσωποι του οποίου, αντιθέτως, ακολουθούν ανέκαθεν την πολιτική συζητήσεων χαμηλού τόνου, εξυπηρετώντας έτσι τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων. Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη γηγενείς μουσουλμανικούς πληθυσμούς και ονομάζοντάς τους ως «τουρκικούς», κατάφερε να διεισδύσει στο χώρο των Βαλκανίων. Παράδειγμα αποτελούν τόσο οι Πομάκοι, μια μουσουλμανική πληθυσμιακή ομάδα που χρησιμοποιεί την «Πομακική γλώσσα», μια βουλγαρική διάλεκτο όσο και οι Έλληνες μουσουλμάνοι της περιοχής για τους οποίους ακολουθείται μια ανθελληνική προπαγάνδα. Ο πομακικός πληθυσμός αποτελεί το κρίσιμο μέγεθος που μπορεί να αλλάξει τα πληθυσμιακά δεδομένα της Δυτικής Θράκης, σε περίπτωση που ο συνολικός του αριθμός συνυπολογιστεί με κάποια άλλη εθνοτική ομάδα της περιοχής.

Στη νότια Βουλγαρία, η Τουρκία εκμεταλλευόμενη τις κακές οικονομικές συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν οι γηγενείς μουσουλμάνοι, κατάφερε να δημιουργήσει μεγάλους γεωγραφικούς θύλακες, όπου κατοικούν αποκλειστικά τουρκόφρονες μουσουλμάνοι. Δημιουργήθηκε έτσι ένα πολιτικό κόμμα τουρκοφρόνων Πομάκων, συμμετέχοντας έτσι στην πολιτική σκηνή της Βουλγαρίας. Με την αντίστοιχη δημιουργία μουσουλμανικών θυλάκων στη βόρεια Ελλάδα και συγκεκριμένα στην περιοχή της Θράκης, φαίνεται ότι ο Ερντογάν επιθυμεί να ασκήσει την επιρροή του και στον πολιτικό χώρο της Ελλάδας. Η επιθυμητή από την Τουρκία «Ανεξάρτητη Θράκη» φαίνεται να περιλαμβάνει τμήμα της Δυτικής Θράκης, το νότιο τμήμα της Βουλγαρίας αλλά και το νοτιοανατολικό των Σκοπίων, όπου κατοικούν τουρκόφρονες Πομάκοι, παρά τη βουλγαρική τους καταγωγή.

Δεδομένης της φυσικής «σύζευξης» της «Ανεξάρτητης Θράκης» με το αλβανόφωνο τμήμα των Σκοπίων, αλλά και με το σκληροπυρηνικό μουσουλμανικό τμήμα της Αλβανίας, επιτυγχάνεται τελικά η σύνδεση της Τουρκίας με την Αδριατική Θάλασσα στα δυτικά.Η ύπαρξη, λοιπόν, ενός «ανεξάρτητου κράτους», που θα εξαρτάται πλήρως από την Τουρκία, είναι απαραίτητη για τη δημιουργία του επιθυμητού διαδρόμου που θα προσφέρει στη Δύση.

Με μια προσπάθεια αμφισβήτησης της Ελληνικότητας της Δυτικής Θράκης, η Τουρκία φέρεται να ακολουθεί συγκεκριμένη στρατηγική, με σκοπό είτε την άσκηση πίεσης προς την Ελλάδα για πιθανές απαιτήσεις της, είτε τον περαιτέρω εδαφικό περιορισμό της τελευταίας και την τελική εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ισχυρών. Η ελληνική κυβέρνηση, αδρανής για ακόμα μια φορά, προτιμά να αφήνει το ελεύθερο στην Τουρκία, όσον αφορά τις εδαφικές διεκδικήσεις της εις βάρος της Ελλάδας. Η πολιτική της υποτιθέμενης «Ελληνοτουρκικής φιλίας» που ακολουθείται από την προδοτική Ελληνική Κυβέρνηση πρέπει να τερματιστεί και να σταθεί επάξια απέναντι στις οποιεσδήποτε επεκτατικές διαθέσεις των γειτόνων χωρών. Η Ιστορία της Ελληνικής Θράκης επιβάλλεται να προστατευτεί πριν προστεθεί στη λίστα των χαμένων πατρίδων. Η Ελληνικότητα της περιοχής ολόκληρης αποδεικνύεται μέσα στα βάθη των αιώνων. Επιτακτική ανάγκη αποτελεί η εθνική αφύπνιση του ελληνικού λαού στο σύνολό του, που παραμένει «εκτός σκηνής» εξαιτίας της πολιτικής των κομμάτων αλλά και της δημοσιογραφικής ελίτ της χώρας.

ΚΥΠΡΟΣ – ΘΡΑΚΗ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

 

Advertisements

Απόσυρση αμερικανικών στρατευμάτων από Συρία

Μια αντιπαράθεση που προκαλούσε κρίση στις σχέσεις Αμερικής και Τουρκίας αποτελούσε εδώ και καιρό η συμμαχία των αμερικανικών στρατευμάτων με την κουρδική πολιτοφυλακή YPG(Μονάδες Προστασίας του Λαού), έναντι στο Ισλαμικό Κράτος στην πόλη Μανμπίτζ της Συρίας. Ο Τούρκος Πρόεδρος, θεωρούσε την κουρδική παραστρατιωτική οργάνωση ως τρομοκρατική, εξαιτίας των σχέσεων της με τους αντάρτες του PKK, που πολεμούν έναντι των Τούρκων για την Ελευθερία και την αυτονόμηση των κουρδικών περιοχών. Έτσι επιθυμούσε την εξαφάνισή της.

Πρώτα, απείλησε για μια τρίτη στρατιωτική επιχείρηση στη βόρεια Συρία και στη συνέχεια στα ανατολικά του Ευφράτη ποταμού, με σκοπό τον ολοκληρωτικό αφανισμό των κουρδικών δυνάμεων. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, οι αμερικανικές δυνάμεις που υποστηρίζουν τις YPG στον αγώνα ενάντια στους τρομοκράτες, θα έπρεπε να αποσυρθούν.

Τον Ιούνιο, λοιπόν, είχε συμφωνηθεί μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων και συμμάχων στο ΝΑΤΟ, όπως ξεκινήσουν εντός των επόμενων μηνών κοινές περιπολίες στη βόρεια Συρία. Δημιουργήθηκε έτσι, οδικός χάρτης που προέβλεπε την αποχώρηση των YPGαπό τη Μανμπίτζ. Παρά την ανακοίνωση των Κούρδων μαχητών που περιλάμβανε την απόφασή τους για απομάκρυνση από την περιοχή, οι δυνάμεις τους παρέμειναν για τον αγώνα έναντι στο ISIS. Κατηγορώντας την Αμερική ότι δεν τηρεί τις δεσμεύσεις της ούτως ώστε οι Κούρδοι να εξαλειφθούν εντελώς, ο Ερντογάν απειλούσε για νέα επίθεση στη Συρία.

Τελικά, ο Ντόναλντ Τραμπ, παρ’ όλες τις διαφωνίες και τις παραιτήσεις υψηλόβαθμων κυβερνητικών αξιωματούχων, αποφάσισε την αποχώρηση των δυνάμεων από τη βόρεια Συρία. Υποστηρίζοντας ότι το Ισλαμικό Κράτος έχει ηττηθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος του, ο Αμερικανός Πρόεδρος δε βρίσκει άλλο λόγο για να παρίστανται οι ΗΠΑ στην περιοχή. Η απόφαση-«έκπληξη» του Τραμπ είχε ως αποτέλεσμα την αναβολή της απόφασης του Σουλτάνου για στρατιωτική επίθεση, μέχρι να πραγματοποιηθεί εξ’ ολοκλήρου η αποχώρηση.

Δεδομένων των παραπάνω εξελίξεων, οι YPGκάλεσαν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) στη Μανμπίτζ, έτσι ώστε να προστατευθεί η πόλη από οποιανδήποτε επίθεση από την Τουρκία. Η ανάπτυξη των κυβερνητικών συριακών δυνάμεων ξεκίνησε με την αποστολή τους στα περίχωρα της περιοχής. Εφόσον ο συριακός στρατός ανακαταλάβει πλήρως την πόλη της βόρειας Συρίας, θα δημιουργηθούν κίνδυνοιγια την Τουρκία, αφού οι δυνάμεις της θα έχουν να αντιμετωπίσουν εκτός από τους Κούρδους, το συριακό στρατό, τα γαλλικά στρατεύματα που επιμένουν στην παραμονή των κουρδικών δυνάμεων, αλλά και τη Ρωσία και το Ιράν που υποστηρίζουν τη συριακή κυβέρνηση του Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Σύμφωνα με δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου των τελευταίων ημερών,τα στρατεύματα θα αποσυρθούν «σταδιακά», έτσι ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να προστατεύσουν τους Κούρδους μαχητές κατά την αποχώρηση των στρατευμάτων των πρώτων. Τόνισε, επίσης, ότι δεν τέθηκε ποτέ χρονοδιάγραμμα διάρκειας τεσσάρων μηνών.Η πρόσφατη ανακοίνωση του Τραμπ για «αργή» αποχώρηση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αρχική του θέση. Κατά τη συνάντησή του με τους υπουργούς της κυβέρνησής του, ο πρόεδρος σημείωσε μεταξύ άλλων: «Η Συρία έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό. Και εκτός αυτού, μιλάμε για άμμο και θάνατο. Γι’ αυτό μιλάμε. Δε μιλάμε για κάποιο τεράστιο πλούτο».

Όσον αφορά την αποχώρηση των κουρδικών δυνάμεων, δημοσιεύτηκε από το συριακό Υπουργείο Άμυνας ένα οπτικοακουστικό υλικό που παρουσιάζει μια μακρά αυτοκινητοπομπή οχημάτων, στα οποία επέβαιναν μαχητές σε στρατιωτικές στολές, κρατώντας σημαίες των YPGκαι SDF. Η ανακοίνωση του Υπουργείου ανέφερε για το υλικό ότι Κούρδοι μαχητές με περισσότερα από 30 οχήματα αποχώρησαν από τη Μανμπίτζ. Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι μαχητές που φαίνονται στο υλικό να αποχωρούν, «δεν ανήκαν στις δυνάμεις του YPG, αλλά σε πολιτοφυλακές».

Από την πλευρά τους, οι YPG, δεν τοποθετήθηκαν επί του θέματος. Η περιοχή της Μανμπίτζ εφάπτεται με εδάφη που βρίσκονται υπό τον έλεγχο Σύριων ανταρτών, που φέρουν τη στήριξη της Άγκυρας. Οι αντάρτικες αυτές δυνάμεις απέσυραν τις ενισχύσεις που είχαν αναπτύξει στη γραμμή οριοθέτησης, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, σε μια ένδειξη αποκλιμάκωσης.

Αξιοσημείωτη είναι η ανακοίνωση της Μόσχας για διεξαγωγή συνομιλιών με Τουρκία και Ιράν στις αρχές του 2019, όπου θα συζητηθεί η κατάσταση στη Συρία, την ώρα που οι ΗΠΑ ετοιμάζουν την αποχώρηση των δυνάμεών τους. Σύμφωνα με τον Ρώσσο Υπουργό Εξωτερικών ΣεργκέιΛαβρόφ, Μόσχα και Άγκυρα συμφώνησαν για τον τρόπο με τον οποίο οι στρατιωτικοί εκπρόσωποι των δύο χωρών θα συνεχίσουν να συντονίζουν τις ενέργειές τους στη Συρία, με στόχο την εξάλειψη των τρομοκρατών. Από την άλλη, οι Κούρδοι προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια συμφωνία υπό την αιγίδα της Ρωσίας με τον Άσαντ, παρουσιάζοντας έναν οδικό χάρτη κατά τις πρόσφατες συναντήσεις της Συρίας στη Ρωσία. Αναμένεται η απάντηση της Μόσχας επί του σχεδίου, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο των Κούρδων, Μπαντράν Τζία Κουρντ, που παρίστατο στις διμερείς συναντήσεις.

Οι αμερικανικές δυνάμεις που δήλωναν σύμμαχοι των Κούρδων μαχητών κατά της τρομοκρατίας, υπέκυψαν τελικά στις απειλές του Σουλτάνου για εισβολή και ανακοίνωσαν τη σταδιακή απόσυρσή τους. Η εξάρτηση των ενεργειών της αμερικανικής κυβέρνησης από τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας και μόνο, επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά από τις δηλώσεις του ίδιου του προέδρου, αφού σύμφωνα με τον ίδιο δεν έχει σημασία τελικά ο ολοκληρωτικός αφανισμός των τρομοκρατών, αλλά το ότι η Συρία «δεν πρόκειται για κάποιο τεράστιο πλούτο».

Παρά την αρνητική, για τους Κούρδους, απόφαση για απομάκρυνση των στρατευμάτων της Αμερικής, η επαναστατική οργάνωση των Μονάδων Προστασίας του Λαού συνεχίζει να αγωνίζεται ενάντια στην τρομοκρατία, αλλά και για την ελευθερία του λαού της. Φαίνεται ότι δεν πτοείται από τις συνεχιζόμενες απειλές των Τούρκων, που ανέκαθεν επιθυμούσαν την πλήρη εξάλειψή της, φοβούμενοι τον αγώνα της για αυτονομία.Δεν τη φοβίζει η συνεργασία Μεγάλων και ισχυρών Δυνάμεων που στοχεύουν στην καταστροφή του λαού των Κούρδων. Αντιθέτως, μετά από κάθε χτύπημα, οι Κούρδοι απαντούν με ένα μήνυμα αντίστασης και αγώνα για Ελευθερία.

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Συνέντευξη Δημήτρη Χριστόφια σε εφημερίδα των κατεχομένων

Συνέντευξη έδωσε ο πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και πρώην Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Δημήτρης Χριστόφιας, σε εφημερίδα των κατεχομένων. Στη συνέντευξη αυτή μίλησε κυρίως για το Κυπριακό, τους υδρογονάνθρακες και το Σχέδιο ΑΝΑΝ. Από μόνο του το γεγονός ότι ένας πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας προσδίδει υπόσταση σε μια τ/κ εφημερίδα που συντηρεί και συντηρείται από το κατοχικό καθεστώς αποτελεί ντροπή για τον ίδιο και για τον Ελληνισμό της Κύπρου.

Αρχικά, ο κ. Χριστόφιας μίλησε για «τα δεξιά και ακροδεξιά στοιχεία που παίζουν το παιχνίδι της Τουρκίας, που επιθυμεί την διχοτόμηση, μέχρι και σήμερα συμβάλλοντας στην επεκτατική της πολιτική». Αυτό αποτελεί προσβολή για όλους όσους αγωνίζονται για την πραγματική Απελευθέρωση της Κύπρου από την Τουρκία. Εξηγήστε κύριε Χριστόφια, στον λαό που σας ψήφισε κάποτε ως τον βασικό εκπρόσωπο του, γιατί τον ταμπελώνετε με τους χείριστους επιθετικούς προσδιορισμούς, επιθυμώντας τη φίμωση του μέσω της μαζοποίησης και της περιθωριοποίησης σημαντικής μερίδας του.

Ακολούθως, εξέφρασε την άποψη ότι «η Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν αποδέχτηκε ποτέ ότι η τ/κ κατέστη ισότιμος συνέταιρος με την Ελληνοκυπριακή». Αυτό αποτελεί παραποίηση της αλήθειας, καθώς η τ/κ πλευρά κατέστη ισότιμος συνέταιρος με την, κατά 4 φορές μεγαλύτερη σε αριθμό πολιτών, Ελληνοκυπριακή σε ένα δυσλειτουργικό κράτος με ένα δυσλειτουργικό Σύνταγμα που λειτουργούσε ξεκάθαρα εις βάρος των Ελλήνων της Κύπρου.

Οι αναφορές του κύριου Χριστόφια σε «όργανα του ΝΑΤΟ» κτλ είναι η γραφική απεικόνιση μιας πεθαμένης ρητορικής, που χρησιμοποιείται από το ΑΚΕΛ εδώ και δεκαετίες και έχει σκοπό να αποκρύψει τις ευθύνες πολλών σχετικά με τα πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν την περίοδο πριν από την τουρκική εισβολή.

Είναι τραγελαφικό το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ δηλώνει ευθαρσώς ότι πάντα διέπραττε αντιαποικιακό αγώνα, ενώ ήταν οι πρώτοι που αποκήρυξαν τον αντιαποικιακό Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α, ενώ στη συνέχεια, υποτίθεται παραδέχτηκε τα «λάθη» του κόμματος του.  Σύμφωνα με τον ίδιο το χείριστο από αυτά ήταν η «αχρείαστη στροφή προς την Αυτοδιάθεση-Ένωση, που δημιουργούσε απόσταση μεταξύ των κοινοτήτων».

Κύριε Χριστόφια, επιτέλους πείτε στο λαό την αλήθεια. Ο μόνος λόγος που στραφήκατε προς αυτή την κατεύθυνση είναι γιατί νιώσατε τον παλμό του κόσμου που χτυπούσε πατριωτικά και δεν θέλατε να χάσετε ψήφους, λόγω της απαθούς στάσης του κόμματος σας σε θέματα Εθνικά. Δεν ήταν λάθος η Αυτοδιάθεση-Ένωση, λάθος ήταν ότι οι πολιτικές σας ποτέ δεν οδηγούσαν πραγματικά προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτοδιάθεση-Ένωση ήταν η αδιαπραγμάτευτη εντολή του Ελληνικού λαού της Κύπρου και της Ιστορίας. Απλά τότε, δεν μπορούσατε να την παρακούσετε.

Η προσπάθεια ωραιοποίησης του μοντέλου λύσης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ήταν αναμενόμενη. Μίλησε για ανάγκη «αποστρατικοποίησης» του νησιού και για κατάργηση των εγγυήσεων. Παραβλέπει όμως να πει στους πιστούς του ο κ. Χριστόφιας ότι μια λύση ΔΔΟ καταπατά κατάφωρα τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων. Το είπαμε χιλιάδες φορές και δεν ξέρουμε πόσες ακόμα πρέπει να το ξαναπούμε. Το πρόβλημα είναι με τη βάση της συγκεκριμένης λύσης και όχι με τις λεπτομέρειες, που όποιες και να είναι, δεν θα είναι ποτέ ευνοϊκές για εμάς.

Επίσης, με τον πιο επαίσχυντο τρόπο προσπάθησε να συνδέσει το Κυπριακό με τα ενεργειακά. Ανέφερε ότι μετά από λύση του Κυπριακού, θα «διαμοιραστούν οι τ/κ με τους Ελληνοκύπριους τους υδρογονάνθρακες και θα μπορεί να περάσει ο αγωγός μέσω Τουρκίας για την Ευρώπη». Χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού αυτή τη στιγμή, ο Δημήτρης Χριστόφιας αποφάσισε ότι είναι καλό να αναφέρει έστω ότι μπορεί να περάσει ο αγωγός μέσω Τουρκίας. Είναι ξεκάθαρο ποιου τα συμφέροντα εξυπηρετείτε κύριε Χριστόφια.

Τα συμφέροντα που εξυπηρετεί παρουσιάζονται καλύτερα όταν ξεκινά να υποστηρίζει με σθένος και με ωραία και εύηχα λόγια την «κυπριακή ταυτότητα», ότι δηλαδή Ελληνοκύπριοι και τ/κ είναι όλοι παιδιά «της ίδιας πατρίδας». Δυστυχώς για εσάς και για τις κομματικές επιδιώξεις σας κ. Χριστόφια, υπάρχει και η επιστήμη της Ιστορίας την οποία αγνοείται παντελώς, αφού αναφέρεστε σε «κυπριακές ταυτότητες». Η Κύπρος αποτελεί ξεκάθαρα αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού. Οι εξισλαμισθέντες Έλληνες της Κύπρου και τα λιγοστά κατάλοιπα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δημιούργησαν αυτό που σήμερα αποκαλείται λανθασμένα «τουρκοκυπριακή κοινότητα». Οπότε, δεν υπάρχει κυπριακή ταυτότητα, απλά σας συμφέρει να βλέπετε φαντάσματα.

Όσον αφορά το ΟΧΙ του κόμματος του και των Ελλήνων της Κύπρου γενικότερα στο αδιανόητο Σχέδιο ΑΝΑΝ, απάντησε εντελώς διπλωματικά αναφέροντας ότι «θα μας κρίνει η ιστορία». Η ιστορία σας έκρινε κύριε Χριστόφια. Σας έκρινε και σας κατέταξε στις μαύρες σελίδες της ιστορίας της Κύπρου. «Λέμε όχι για να τσιμεντώσουμε το ναι». Η πλέον αντιφατική και άκαιρη δήλωση στην ιστορία σας ανήκει πανηγυρικά. Ένας λαός ψηφίζει του ηγέτες που του αξίζουν. Και αν αυτοί είναι οι ηγέτες που είχαμε τότε ναι, αυτοί μας αξίζουν.

Σε γενικές γραμμές, η συνέντευξη του Δημήτρη Χριστόφια κύλησε με τον τρόπο που  θα περίμενε ο καθένας ότι θα κυλήσει. Γεμάτη λυσολαγνία, γεμάτη ψέματα και παραχαράξεις της ιστορίας. Ο πλέον αποτυχημένος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, με δεκάδες αποτυχημένους χειρισμούς πάνω σε διάφορα θέματα, αποφάσισε να ταΐσει τους φανατικούς κομματικούς υποστηρικτές του με σανό. Μια συνέντευξη που δίνει το μήνυμα «εμπρός για το διζωνισμό», χωρίς να εξηγεί επί της ουσίας ποια είναι τα κακά αυτού. Μια συνέντευξη γεμάτη με ψέματα ή ανακρίβειες που παραποιεί τα γεγονότα όπως συμφέρουν το απόκομμα του ΑΚΕΛ. Κύριε Χριστόφια, η μάχιμη νεολαία αρνείται να αποδεχτεί τον «οδυνηρό συμβιβασμό». Θα παραμείνει πρώτη στις γραμμές των επάλξεων για να αποτρέψει την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της ΔΔΟ. Εσείς συνεχίστε το ψεύτικο παιχνίδι που παίζετε και θα συνεχίσετε να μας βρίσκετε μπροστά σας όποτε χρειαστεί.

Γραφείο Τύπου

«Ποτέ στην ιστορία την αλλαγή δεν έφερνε ο χρόνος, αλλά οι άνθρωποι»

Ο χρόνος τρέχει. Συνεχίζει να κινείται ασταμάτητα από την απαρχή του, διαγράφοντας την ευθεία ατέλειωτη πορεία του. Ακόμα ένας χρόνος φτάνει στο τέλος του κι ακόμα ένας ξεκινάει. Πολλές φορές οι άνθρωποι, χωμένοι στην έμφυτη αφέλεια μας, θαρρούμε ότι με την πάροδο του χρόνου οι καταστάσεις αλλάζουν μαγικά. Ποτέ όμως δεν θα άλλαζε τίποτα, αν δεν υπήρχε ένας άνθρωπος που πίστευε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Όχι μαγικά, αλλά με σκληρή δουλειά και ατέρμονη προσπάθεια.

Οι άνθρωποι χρησιμοποιώντας ως όπλα την θέληση και την αποφασιστικότητα τους, έβαλαν τα θεμέλια για ένα καλύτερο κόσμο. Αυτό όμως δουλεύει και αντίθετα. Οι άνθρωποι με την αδράνεια και την παχυδερμία τους, «έσπρωξαν» καταστάσεις προς την δραματική κατάληξη τους. Και μέσα σε αυτόν τον «θαυμαστό, καινούριο κόσμο» σε μια κηλίδα πάνω στο χάρτη, τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται, η εφαρμογή των Αρχών της Δημοκρατίας αποτελεί παραμύθι για παιδιά και όσοι πιστεύουν στις πανανθρώπινες αξίες αποκαλούνται τρελοί, διχοτομικοί και προδότες.

Αυτό το πανέμορφο Ελληνικό νησάκι παραμένει υπό κατοχή εδώ και 44 χρόνια. Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα γιορτάσουν αυτή την «αλλαγή του χρόνου» μακριά από τις πατρογονικές τους εστίες, έχοντας μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα. Μερικές εκατοντάδες άνθρωποι έχουν χαθεί από το 1974 και ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί η τύχη τους. Σε αυτό το νησάκι, όπου το ένα τέταρτο των κατοίκων ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας, το «κράτος δικαίου» που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία, έχει αναγάγειτην διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων σε επιστήμη.

Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου συνέβησαν αρκετά γεγονότα που ανάγκασαν τον κουρασμένο πλέον Ελληνικό λαό της Κύπρου να ξυπνήσει και να αντιδράσει, έστω με χλιαρό τρόπο. Το ξεπούλημα του Συνεργατισμού, προς όφελος των ιδιωτικών εταιρειών και του μεγάλου κεφαλαίου, η υποστήριξη της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης στην προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, η σοβαρή κρίση στην Παιδεία στο μέσο του καλοκαιριού, οι αποφυλακίσεις παιδεραστών με προεδρικές χάρες, η αύξηση στα ετήσια τέλη κυκλοφορίας και η κρίση στην Κυπριακή ΑΟΖ με τις αναπάντητες προβοκάτσιες των Τούρκων αξιωματούχων ήταν μερικά από τα θέματα που έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη του λαού προς το πρόσωπο της πολιτικής ηγεσίας.

Ο λαός μας όμως, ακόμα απέχει χιλιόμετρα μακριά από το να απομακρυνθεί από την προσωπική βόλεψη και ευχαρίστηση και να ξεσηκωθεί διεκδικώντας τα αυτονόητα. «Ποτέ στην ιστορία την αλλαγή δεν έφερνε ο χρόνος, αλλά οι άνθρωποι». Όσο οι άνθρωποι παραμένουν απαθή άβουλα όντα, χειραγωγούμενα από το σάπιο πολιτικό σύστημα, ο καιρός δεν θα επουλώσει καμιά πληγή μόνος του. Δεν θα επιστρέψει μόνος του τις εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στα σπίτια τους. Δεν θα εξακριβώσει μόνος του τις τύχες των αγνοουμένων μας και δεν θα εξαλείψει μόνος του τις κοινωνικές ανισότητες. «Για να γυρίσει ο Ήλιος, θέλει δουλειά πολλή». Πάρα πολλή. Και επίσης θέλει μυαλό που να θυμάται για ποιο λόγο πρέπει να σηκώνεται ο καθένας από εμάς από το κρεβάτι και να πολεμά σε αντίξοες συνθήκες. Ούτως ή άλλως, όπως μας δίδαξε το παρελθόν, «την Ιστορία την γράφουν οι λίγοι».

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Μιχαήλ Γεωργάλλας

Γεννήθηκε στο χωριό Μαραθόβουνος, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 6 Νοεμβρίου 1936. Εντάχθηκε στον αγώνα από το 1954 και με τις ηγετικές του ικανότητες και την πίστη στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, ενέπνεε τη νεολαία του Παγκυπρίου Γυμνασίου. Μετά την ένταξή του στις ομάδες εκτελεστικού Λευκωσίας, συνελήφθη και κλείστηκε στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, από όπου και δραπέτευσε στις 13 Σεπτεμβρίου 1956. Κατέφυγε στο Παλαιχώρι και ενώθηκε με την αντάρτικη ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Το βράδυ της 30ης με 31ης Δεκεμβρίου 1956, η ομάδα βρισκόταν στο χωριό Ζωοπηγή, στο σπίτι του Μηνά Κωνσταντίνου. Μετά από έρευνες των Άγγλων κατά τις πρωινές ώρες άνευ αποτελέσματος, κατέφθασαν γύρω στα μεσάνυχτα στο σπίτι του Μηνά πέντε άτομα, δύο Τούρκοι και τρεις αργυρώνητοι προδότες, ο Ανδρέας Φοινιώτης, Τσούκκας και Λιμνιάτης . Ο Αυξεντίου νομίζοντας πως ήταν αγγελιαφόροι της Ε.Ο.Κ.Α, διέταξε τον Μηνά να ανοίξει. Στη συνέχεια επικράτησε μια αναταραχή και ο Αυξεντίου μαζί με τον Γεωργάλλα προσπάθησαν να απαγκιστρώσουν τον Μηνά από τον προδοτικό κλοιό χωρίς αποτέλεσμα όμως, καθώς βρισκόταν ήδη στο βαλλιστικό τους πεδίο.

Ο Αυξεντίου με τον Γεωργάλλα, οπλισμένοι, προχώρησαν προς το μέρος των Άγγλων πρακτόρων. Μια ριπή ακούστηκε τότε και ο Γεωργάλλας σωριάστηκε στο έδαφος. Ο Αυξεντίου ανταπέδωσε προς την κατεύθυνση της ριπής και το αυτόματο όπλο σίγησε, καθώς σκοτώθηκε ο Τούρκος επικουρικός κάτοχός του. Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών όμως οι πράκτορες των Εγγλέζων κατάφεραν να διαφύγουν με το ταξί το οποίο τους μετέφερε.

Ο Γεωργάλλας σύρθηκε σιγά σιγά από το γεφύρι του χωριού προς το σπίτι του Μηνά. Πίσω του άφησε χαραγμένη μια κατακόκκινη γραμμή η οποία κατευθυνόταν προς την Αθανασία, προς τη Λευτεριά. Ήταν το αίμα του. Το αίμα με το οποίο πότισε τα ιερά χώματα της πατρίδας μας. Πριν ξεψυχήσει, ο Αυξεντίου πρόλαβε και έτρεξε να τον αγκαλιάσει. Τα τελευταία του λόγια ήταν «Μάστρε μου πεθαίνω, ΖΗΤΩ Η ΕΛΛ…»

Ένας νέος πιστός στα ιδανικά με τα οποία μεγάλωσε και στην ιδέα της Ένωσης με τη μητέρα Ελλάδα. Ένας νέος που τέτοιες γιορτινές μέρες βρισκόταν αγκαλιά με το όπλο του. Μπορεί να μη βρισκόταν κοντά στη βιολογική του οικογένεια. Βρισκόταν όμως σε μια μεγαλύτερη οικογένεια. Ήταν ένας Ήρωας μεταξύ Ηρώων. Ήταν κοντά στους υπόλοιπους συναγωνιστές και έδιναν όλοι μαζί τη ψυχή τους για τη Λευτεριά.

Τα τελευταία του λόγια θα μείνουν βαθιά χαραγμένα στις ρίζες του Ελληνισμού της Κύπρου. Θα μας είναι φάρος στο δρόμο που προσπαθούμε εμείς να χαράξουμε, συνεχίζοντας με κάθε δυνατό τρόπο τον αγώνα που άρχισαν οι πρόγονοι μας.


Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Απειλή Τουρκίας για Μανμπίτζ και υπόθεση Κασόγκι

Ο  Ερντογάν απειλεί ξανά για στρατιωτική επιχείρηση στο Μανμπίτζ της Συρίας, όπου Κούρδοι μαχητές των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον των δυνάμεων του ISIS. Το YPG είναι η ραχοκοκαλιά ενός αραβοκουρδικού συνασπισμού, των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (FDS). Χαρακτηρίζεται από την Τουρκία ως τρομοκρατική οργάνωση, αφού τη θεωρεί παρακλάδι του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ), που αγωνίζεται από το 1984 μέχρι και σήμερα για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους και την αυτονόμηση των κουρδικών περιοχών. Η προειδοποίηση της Τουρκίας αποτελούσε μια πράξη που έπληττε τις σχέσεις της με την Αμερική, αφού η τελευταία συμμαχούσε με τους Κούρδους για την αντιμετώπιση των Ισλαμιστών τρομοκρατών, πριν την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από την περιοχή.

Εδώ και δύο χρόνια η Τουρκία, που πραγματοποίησε ήδη δύο στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία, προσπαθεί να εξαλείψει τις δυνάμεις των YPG που κυριαρχούν στη βόρεια Συρία. Τον Ιούνιο είχε συμφωνηθεί μεταξύ Τουρκίας και Αμερικής όπως ξεκινήσουν κοινές περιπολίες στην περιοχή. Για το σκοπό αυτό, είχε δημιουργηθεί οδικός χάρτης που προέβλεπε την αποχώρηση των YPG από τη Μανμπίτζ.

Παρ’ όλο που οι αμερικανοτουρκικές περιπολίες ξεκίνησαν από τον Νοέμβρη, οι κουρδικές δυνάμεις παρέμειναν, με αποτέλεσμα η Τουρκία να κατηγορεί την Αμερική ότι δεν τηρεί τις δεσμεύσεις της και να απειλεί με στρατιωτική δράση. Μετά την πόλη Μανμπίτζ, ο Τούρκος Πρόεδρος δηλώνει ότι θα ακολουθήσει επίθεση κατά της κουρδικής πολιτοφυλακής στα ανατολικά του ποταμού Ευφράτη. Οι δηλώσεις περί νέας επίθεσης στη Συρία, έγιναν αφού η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε την εγκατάσταση παρατηρητηρίων για την αποτροπή των συγκρούσεων μεταξύ του τουρκικού στρατού και των YPG. Όμως, πλέον οι ΗΠΑ απέσυραν από τη Συριά τα στρατεύματα τους, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για νέες συγκρούσεις.

Ο Τούρκος Πρόεδρος ανέφερε επίσης την υπόθεση Κασόγκι, σημειώνοντας ότι θα φτάσει μέχρι τέλος. Ο Τζαμάλ Κασόγκι ήταν Σαουδάραβας δημοσιογράφος που δολοφονήθηκε στο προξενείο της χώρας του στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Οκτωβρίου. Πηγές από τη βασιλική οικογένεια έχουν επιβεβαιώσει ότι ήταν πράκτορας του Ριάντ και της CIA κατά τη διάρκεια της στήριξης της Ουάσιγκτον στους μουτζαχεντίν που πολεμούσαν εναντίον των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν. Ο Κασόγκι ανήκε στη Μουσουλμανική Αδελφότητα από τη δεκαετία του 1970, με την ελπίδα εγκαθίδρυσης ενός ισλαμικού κράτους. Η Αδελφότητα χαρακτηρίστηκε ως τρομοκρατική οργάνωση από το νυν βασιλιά Σαλμάν, ενώ υποστηρίζεται από την Τουρκία.

Ο Σαουδάραβας δημοσιογράφος υπήρξε σφοδρός επικριτής του γιου του νυν βασιλιά, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, που διατελεί χρέη πρίγκιπα defacto. Δεν ήταν, όμως, απλώς μια φωνή που στηλίτευε τις καταστολές των αντιφρονούντων, την ανάμειξη της Σαουδικής Αραβίας στον πόλεμο στην Υεμένη και την πολιτική έναντι στο Κατάρ. Ήταν ένας άνθρωπος που διατηρούσε ισχυρές διασυνδέσεις με το εξωτερικό. Δουλεύοντας στην εφημερίδα WashingtonPost της Αμερικής, όπου μετέβη φοβούμενος για τη ζωή του μετά από απειλές που δεχόταν στη Σαουδική Αραβία, επέκρινε τον πανίσχυρο πρίγκιπα και διάδοχο του βασιλείου, οπότε αποτελούσε απειλή για τον ίδιο τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.

Υποστηρίζεται ότι οι δράστες που σκότωσαν τον Κασόγκι προέρχονται από το ανώτατο επίπεδο της σαουδαραβικής κυβέρνησης. Η αμερικανική Γερουσία χαρακτήρισε τον ίδιο το Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ως υπεύθυνο για τη δολοφονία, αγνοώντας τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ που φαίνεται ότι δε λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Ο Τραμ, λαμβάνοντας υπόψιν τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που η Σαουδική Αραβία μπορεί να του εξυπηρετήσει, προσπαθεί να απαλλάξει από τις κατηγορίες το βασίλειο της περιοχής με το οποίο συνεργάζεται εξαιρετικά.

Η CIA δηλώνει πεπεισμένη ότι τη δολοφονία ανέλαβε ο πρίγκιπας και επικαλείται ηχογραφήσεις που τον ενοχοποιούν. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η CIA επιθυμεί την ανατροπή του νυν πρίγκιπα και την αποκατάσταση του προκατόχου του, Μοχάμεντ μπιν Νάγεφ, που διατηρούσε εξαιρετικές σχέσεις με την αμερικάνικη υπηρεσία. Με αφορμή, λοιπόν, την υπόθεση Κασόγκι, η CIA πιέζει για την πραγμάτωση του σκοπού αυτού.

Η Τουρκία από την άλλη, ενώ δηλώνει ότι υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης ανέλαβαν την επιχείρηση αυτή, αρνείται την εμπλοκή του βασιλιά Σαλμάν. Η «υπομονετική» στάση που κρατά για την εξιχνίαση του φόνου, ίσως να οφείλεται στο ότι θέλει να ασκήσει πίεση στους Σαουδάραβες, μιας και οι μεταξύ τους σχέσεις δεν είναι και οι καλύτερες, εξαιτίας της κόντρας που υπάρχει για το ποιος θα ασκεί μεγαλύτερη επιρροή στη Σαουδική Αραβία.

Φαίνεται, λοιπόν, για ακόμα μια φορά η σκληρή στάση της Τουρκίας έναντι στους Κούρδους μαχητές, φοβούμενη τον Αγώνα τους για αυτονομία και ανεξαρτησία του Κουρδιστάν. Επίσης, είναι προφανές ότι οι λόγοι που δεν αποκαλύπτεται η αλήθεια για την υπόθεση Κασόγκι είναι  τα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα που τους επιφέρει η επιρροή στη Μέση Ανατολή. Επιβάλλεται η πλήρης αποκάλυψη της αλήθειας στη συγκεκριμένη υπόθεση και η πλήρης διαφάνεια των κυβερνήσεων ενώπιον του λαού τους. Οι ΗΠΑ με τη στάση τους θα δημιουργήσουν νέες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, δημιουργώντας νέο πρόβλημα στους συμμάχους τους Κούρδους τους οποίους φαίνεται να προδίδουν. Επιπλέον, ευελπιστούμε όπως η διεθνής κοινότητα καταλάβει τον κίνδυνο που φέρει το όνομα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και αποτρέψει ακόμα μια στρατιωτική επιχείρηση έναντι των Κούρδων.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Αποκοπή κονδυλίων από άμυνα

Βουλευτές, που αποτελούν μέλη της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής, εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια τους για την αποκοπή κονδυλίων που προορίζονταν για την θωράκιση της Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας στον Υπουργό Άμυνας, κύριο Σάββα Αγγελίδη και τον Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς, Αντιστράτηγο Ηλία Λεοντάρη, σε κλειστή συνεδρία της Επιτροπής.

Συγκεκριμένα, ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Άμυνας που αφορά τον τομέα της Αμυντικής Θωράκισης, προβλέπει μόλις 51,9 εκατομμύρια ευρώ για το έτος 2019. Αν αναλογιστεί κανείς, ότι τη δεκαετία του 1990, μόλις 20 χρόνια πριν, τα ποσά πλησίαζαν τα 300 εκατομμύρια ευρώ, κατανοεί ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή.

Η έλλειψη των βασικών όπως και η αδυναμία συντήρησης των ήδη υπαρχόντων οπλικών συστημάτων, προφανώς επηρεάζει την επιχειρησιακή ετοιμότητα της Εθνικής Φρουράς. Δυστυχώς, έχοντας αντικρύσει ιδίοις όμμασι την κατάσταση της σημερινής Ε.Φ, κρούουμε τον κώδωνα κινδύνου στους αρμόδιους. Η Ε.Φ πρέπει επειγόντως να ξανά ξεκινήσει να εξοπλίζεται, να εκπαιδεύεται και να αναβαθμίζεται. Το στράτευμα σήμερα, έχει αρκεστεί στα απολύτως απαραίτητα και οι ελλείψεις είναι εμφανείς διά γυμνού οφθαλμού.

Είμαστε αναγκασμένοι να επιστήσουμε την προσοχή σε αυτό το άκρως σημαντικό ζήτημα. Πρέπει να εφαρμοσθεί ΑΜΕΣΑ το Ταμείο Αμυντικής Θωράκισης. Το ΤΑΘ, ιδρύθηκε το 1984 και αποτελεί άμεση έκτακτη εισφορά που επιβάλλεται επί των τόκων, μερισμάτων καταθέσεων και φόρων ενοικίων. Ουσιαστικά όμως δεν υφίσταται, καθώς τα χρήματα που εισρέουν από την έκτακτη εισφορά δεν κατατίθενται στο εν λόγω ταμείο, αλλά στο πάγιο ταμείο της Κυπριακής Δημοκρατίας, από το οποίο καλύπτονται οι ανάγκες του Κράτους.

Αυτά τα λεφτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την αγορά νέων οπλικών συστημάτων, τη συντήρηση των ήδη υπαρχόντων, την αγορά στολών, τη μισθοδοσία των στελεχών της Ε.Φ και σε άλλες πτυχές που αφορούν την Άμυνα. Από το 1984 όμως, έχουν δαπανηθεί εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε άλλους τομείς, άσχετους με την Άμυνα και την θωράκιση του νησιού. Αναρωτιόμαστε προφανώς, για ποιο λόγο οι πολίτες δίνουν κάποια συγκεκριμένα λεφτά για την αμυντική θωράκιση, ενώ αυτά τα λεφτά χρησιμοποιούνται σε άλλους τομείς, οι οποίοι δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι.

Σύμφωνα με ειδικούς στον τομέα της Άμυνας και της στρατιωτικής επιχειρησιακής ετοιμότητας, η Εθνική Φρουρά βρίσκεται κατά αντιστοιχία σε παρόμοια κατάσταση από πλευράς εκσυγχρονισμού και πληρότητας των μέσων και οπλικών συστημάτων της, όπως ήταν και το 1974 με συστήματα απαρχαιωμένα και την Εθνική Φρουρά υποβαθμισμένη. Συνοψίζοντας, μια χώρα υπό κατοχή αρνείται να εξοπλιστεί επαρκώς, ούτως ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε απειλή. Αρνείται να κατανοήσει ότι οι απειλές που δέχεται καθημερινά από την Τουρκία είναι πραγματικές και μπορεί να αποβούν καταστροφικές οι δικές μας ενέργειες.

Δυστυχώς για εμάς, η Τουρκία εξοπλίζεται και αναβαθμίζεται συνεχώς. Έχει συνεργαστεί με μερικές από τις ισχυρότερες στρατιωτικές βιομηχανίες του πλανήτη για να είναι πλήρως έτοιμη για αποτροπή οποιασδήποτε απειλής και να είναι έτοιμη για εισβολή σε ξένες χώρες. Εμείς, που η χώρα μας καταπατείται σχεδόν κατά το ήμισυ από την Τουρκία, αποκόπτουμε κονδύλια από την Άμυνα και θεωρούμε ότι μπορούμε να λύσουμε όλα μας τα προβλήματα μέσω του διαλόγου. Όμως, κάποιος κάποτε είπε ότι, «να διαπραγματεύεσαι χωρίς όπλα, είναι σαν να διαπραγματεύεσαι με κατεβασμένα βρακιά» και είχε απόλυτο δίκαιο.

Αφήσαμε τη χώρα μας απροστάτευτη και αρνούμαστε να δούμε κατάματα τον κίνδυνο. Νομίζουμε ότι απλά θα σταματήσει κάποια στιγμή να υπάρχει αν τον αγνοούμε επιδεικτικά. Εκεί στο Προεδρικό, καταλάβετε επιτέλους ότι αν θέλετε να εφαρμόζετε πολιτική, πρέπει να είσαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε και αυτούς που θα εφαρμόσουν πολιτικές εναντίον σας. Δεν είμαστε υπέρ των πολέμων, αλλά θέλουμε το νησί μας να είναι πάνοπλο και έτοιμο να υπερασπιστεί την ακεραιότητά του σε κάθε περίπτωση. Εμείς, ως υγιώς σκεπτόμενοι νέοι, ζητούμε τα αυτονόητα. Η χώρα μας πρέπει να είναι έτοιμη επιχειρησιακά για κάθε ενδεχόμενο. Δεν ζούμε σε ένα κόσμο «αγγελικά πλασμένο». Ζούμε δυστυχώς ανάμεσα σε λαούς, που παλαιότερα έχουν διαπράξει θηριωδίες εναντίον μας, σε ένα γεωστρατηγικό σημείο το οποίο πολλοί θέλουν να περάσουν υπό τον έλεγχό τους.

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης