Μάρκος Δράκος

Γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 24 Σεπτεμβρίου 1932. Ο πατέρας του καταγόταν από τον Καλοπαναγιώτη και η μητέρα του από τη Βατιλή. Φοίτησε στα σχολεία Καλοπαναγιώτη, Βατιλής και Λεύκας, ενώ το 1949 αποφοίτησε από  την  εμπορική σχολή Σαμουήλ με βαθμό άριστα.

Το 1952, με την  ίδρυση της Παγκύπριας Εθνικής Οργάνωσης Νέων, εκλέγεται γραμματέας της Επιτροπής Λευκωσίας και  εργάζεται αθόρυβα για τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Μέσω της Π.Ε.Ο.Ν συνέβαλε στην ανάπτυξη των εθνικών και χριστιανικών ιδεολογιών μεταξύ των νέων. Το 1953, κατά τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ, ήταν επικεφαλής διαδηλώσεων στη Λευκωσία και μαζί με άλλους νέους προκάλεσε διακοπή ρεύματος κατά τη διάρκεια της δεξίωσης του κυβερνήτη.

Ο Μάρκος Δράκος, εντάχθηκε στον αγώνα με την έναρξή του και ηγήθηκε το βράδυ της 1ης Απριλίου της ομάδας «Αστραπή», που ήταν υπεύθυνη για την ανατίναξη του σταθμού της Κυπριακής Ραδιοφωνίας. Ο σταθμός καταστράφηκε ολοσχερώς.

Στις 30 Ιουνίου 1955 συλλαμβάνεται και στις 15 Ιουλίου οδηγείται στις Κεντρικές Φυλακές, με βάση το νέο νόμο της προσωποκράτησης που έθεσαν σε ισχύ οι αποικιοκράτες. Στις 3 Σεπτεμβρίου μεταφέρεται μαζί  με άλλους 80 συγκρατούμενους του στο Φρούριο της Κερύνειας, από όπου δραπέτευσε στις 24 Σεπτεμβρίου.

Η αντάρτικη ζωή του ήρωα αγωνιστή συνεχίστηκε στα βουνά του Κύκκου, όπου έδρασε με το ψευδώνυμο Λυκούργος και ήταν αρχηγός στην πρώτη αντάρτικη ομάδα της περιοχής με την επωνυμία «Ουρανός». Η δράση  της ομάδας του κορυφώθηκε από τις 18 Νοεμβρίου 1955 και μετά, όταν η Ε.Ο.Κ.Α κήρυξε την  κύρια εξόρμηση με τον κωδικό «Προς τη Νίκη», η οποία περιλάμβανε ενέδρες και ένοπλες επιθέσεις εναντίων των αγγλικών στρατευμάτων. Ακολούθησαν πλήθος από ενέδρες οι οποίες έθεσαν την ομάδα του Μάρκου Δράκου ως τρόμο και  φόβο της περιοχής. Σε μια από τις ενέδρες στο Μερσινάκι, έπεσε νεκρός ο Χαράλαμπος Μούσκος και συνελήφθηκαν ο Ανδρέας Ζάκος και ο Χαρίλαος Μιχαήλ. Ο Μάρκος Δράκος διέφυγε τραυματισμένος.

Ο μεγάλος αυτός ήρωας άφησε την  τελευταία του πνοή στο πεδίο της μάχης στις 18 Ιανουαρίου 1957. Μετά από προδοσία, αναγκάστηκε με την ομάδα του να εγκαταλείψουν, στις 15 με 16 του ίδιου μήνα, το κρησφύγετό τους και να καταφύγουν στην περιοχή Σολέας. Τη νύχτα της 18ης Ιανουαρίου και ενώ επικεφαλής της ομάδας του προσπαθούσε να διασπάσει  τον κλοιό των Άγγλων, έπεσαν σε ενέδρα. Η κακοκαιρία και συγκεκριμένα η λάμψη μιας αστραπής, έμελλε να είναι αυτή που θα αποκαλύψει το σημείο στο οποίο βρισκόταν ο ήρωας μας, με αποτέλεσμα να αλληλοπυροβοληθεί με έναν Άγγλο στρατιώτη και να πέσουν και οι δύο νεκροί στο έδαφος.

Στο αντάρτικο, ο Μάρκος Δράκος ήταν η ψυχή της  οργάνωσης. Κατόρθωνε στις πλείστες των περιπτώσεων, με διάφορα τεχνάσματα να διαφεύγει από τον κλοιό το Άγγλων και να γλυτώνει τη σύλληψη. Αψηφούσε κάθε κίνδυνο, ενώ κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του δεν πτοήθηκε ούτε από τα βασανιστήρια ούτε από τις κακουχίες. Ήταν ένας από τις μεγαλύτερες μορφές του αγώνα. Εμείς με τη σειρά μας, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τιμούμε τη  μνήμη των ηρώων μας και να συνεχίσουμε με κάθε δυνατό τρόπο τον αγώνα που ξεκίνησαν. Το όραμα της Ελευθερίας και της Ένωσης της Κύπρου μας με τη μητέρα Ελλάδα πρέπει να πραγματοποιηθεί, ούτως ώστε ο πόθος τους να εκπληρωθεί, οι θυσίες τους να καρποφορήσουν και η ψυχή τους επιτέλους να αναπαυθεί.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Advertisements

“ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ”

Στις 15 Ιανουαρίου 1950 σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου σπεύδει στις εκκλησίες κάθε πόλης και χωριού και υπογράφει την Ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Σε κλήμα ενθουσιασμού η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της Ενώσεως και με αίσθημα χαράς και δικαίωσης πίστεψαν πως είχε φτάσει η ιερή στιγμή της εκπλήρωσης των πόθων τους.

Η Ιερά Συνοδός αποφάσισε να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα για να εκφράσει την βούληση του σχετικά με το πολιτικό και εθνικό του μέλλον. Στις 8 Δεκεμβρίου 1949 κυκλοφόρησε εθναρχική εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία ο λαός της Κύπρου καλείτο να επιτελέσει ξανά το καθήκον του προς την πατρίδα ενωμένος και αδιάσπαστος: ‘Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσιν ηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι΄αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου…’

Οι Έλληνες της Κύπρου υπέγραψαν το Δημοψήφισμα με τέτοια επιτυχία που κανένα γεγονός, πουθενά αλλού δεν πραγματοποιήθηκε με τέτοιο θρίαμβο και πλήρως πλειοψηφικό αποτέλεσμα, σε καμία γωνιά της γης. Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται η Ελληνικότητα του νησιού και πως η φλόγα στις καρδιές των Κυπρίων είναι άσβεστη. Τόσα χρόνια σκλαβιάς, τόσοι λαοί πέρασαν από το νησί μας αλλά όπως έδειξε η ιστορία ήταν απλά περαστικοί. Η Κύπρος ήταν είναι και θα παραμείνει Ελληνική μέσα από το πέρασμα των χρόνων.
Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε τόσο εμείς αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα τα οποία καθυβρίζουν τον Ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω:

“(…) Δεν υπάρχουν ενωτικοί και ανθενωτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν μόνο εκείνοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα, χωρίς εδαφικά ή διοικητικά ανταλλάγματα και εκείνοι οι οποίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν εδαφικά και διοικητικά ανταλλάγματα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ένωση”

Αυτά είναι τα λόγια του Εζεκία Παπαϊωάννου Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ ο οποίος θεωρούσε την Ένωση ως μόνο τελικό στόχο των Κυπρίων.

Η Ένωση μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την υπογραφή του δημοψηφίσματος του 1950, όμως μερικά χρόνια αργότερα ενώ ο αγώνας συνεχίζεται, οι πρόγονοί μας υπογράφουν για δεύτερη φορά την Ένωση με την μάνα Ελλάδα, αυτή την φορά με το αίμα τους. Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959) κατά των απελευθερωτικό αγώνα, κατά του αγγλικού ζυγού αξιώνουν Ένωση και Ελευθερία και οδηγούνται στον θάνατο για να μείνουν αθάνατοι στα βουνά της ιστορίας. Παιδιά της ίδιας ηλικίας με εμάς ήθελαν να βρουν τα σκαλοπάτια που παν στην Λευτεριά και έτσι οδηγήθηκαν στην αγχόνη… για να αποτελούν παράδειγμα σήμερα σε μας και να μην αφήσουμε τις θυσίες τους να παν χαμένες. Για μας η φλόγα μένει άσβεστη και πιστεύουμε ακράδαντα πως θα έρθει η ώρα της δικαίωσης των πόθων μας. Γνωρίζαμε εξ αρχής πως σε κάθε εξέγερση οι Έλληνες ήταν ολίγοι, όμως ο Θεός είναι Μεγάλος.

Φέτος δεν θα γιορτάσουμε το Ενωτικό Δημοψήφισμα, λόγω του ότι ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ το καταψήφισαν στην βουλή ψηφίζοντας αυτόματα το «νόμο Ακιντζί».  Επιπρόσθετα, με αυτό τον νόμο απαγορεύτηκε στα Ελληνικά σχολεία της Κυπριακής Δημοκρατίας η έστω και η δεκάλεπτη ετήσια αναφορά στο Δημοψήφισμα του 1950.

Με πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό Ιδεώδες, αναζωπυρώνουμε την φλόγα της Ένωσης στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι κατοχυρωμένη και ασφαλισμένη από ξένη παρέμβαση και θα είναι ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα όπως την θέλει η Ελληνική της Ιστορία να είναι. Σε μια ξεχασμένη επέτειο αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας θυμόνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του Λαού της Κύπρου.
Έτσι με αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνουμε την ελληνικότητα της νήσου μας και το μοναδικό αίτημα του Λαού της Κύπρου:

“ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ”

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Τούντο κομμάτι που τη γη ακούτε ανήκει μου

«Το σπίτι μου, εν ο δικός μου αναπαμός.
Το σπίτι μου εν μες τη νύκτα ο καμός.
Τα πρώτα λόγια μου, το πρώτο κλάμα τζι η ευτζή,
της μάνας μου η αγκαλιά τζι ένα κρυφό φιλί.
Το σπίτι μου εν το παλάτι τζι ουρανός,
κάθε κομμάτι του για τον καθένα θησαυρός.
Μες την αυλή του, το πρώτο γέλιο τζι η χαρά,
τζι η κάθε γλάστρα του, μες τη ψυσχιή μια μυρωθκιά.
Γι’αυτό το σπίτι μου, θέλω το σπίτι μου.
Πριχού τα μάθκια μου να κλείσω, το χατίρι μου,
κάμε Θεέ μου πιόν θέλω το σπίτι μου.
Τούντο κομμάτι που τη γη ακούτε ανήκει μου.
Γι’αυτό το σπίτι μου, θέλω το σπίτι μου,
τη λεμονιά μου, την ελιά, το κυπαρίσσι μου.
Να βάλω το κλειδί στην πόρτα τζαι να αναπαυτώ,
τούτον το όνειρο ας φκει αληθινό.»
Οι άνθρωποί μας, η ελευθερία μας, η απόλαυση των προσωπικών μας αγαθών και ο χρόνος με τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος.
Στο δικό μας το νησί δεν μπορούν όλοι να τα ζήσουν. Ξέρετε, πολλοί από εμάς χάσαμε τα σπίτια μας, τη γη μας, τις πορτοκαλιές μας …τους ανθρώπους μας. Πολλοί από εμάς δεν έχουμε τη δυνατότητα να ξυπνήσουμε ένα κυριακάτικο πρωινό και να απολαύσουμε τις μυρωδιές των δέντρων που με τα χέρια του ο πατέρας μας φύτεψε και δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να ακούσουμε το κελάηδισμα των πουλιών που πετούν ελεύθερα στον γαλανό ουρανό. Δεν έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον πατέρα, τον γιό, τον παππού, τον αδερφό ή τον ξάδερφό γιατί θυσιάστηκαν για να μας προστατεύσουν από την αγριότητα του εχθρού.
Κι όλα αυτά γιατί κάποιοι αποφάσισαν πως οι ζωές μας, οι κόποι και οι μόχθοι μας τους ανήκουν. Κάποιοι αποφάσισαν να μπουν στα σπίτια μας και να τα κλέψουν χωρίς να νοιαστούν για την επιβίωσή μας.
Αφού κατάφεραν να πάρουν με τη βία το μισό μας νησί, έφτιαξαν ένα «κράτος» και το αναγνώρισαν μόνοι τους. Εκ τότε εμείς, που 43 χρόνια είμαστε τα θύματα της φιλαργυρίας και του εγωισμού των εκάστοτε σουλτάνων της Τουρκίας, ζούμε σαν φυλακισμένοι, σαν κυνηγημένοι στην ίδια μας την πατρίδα.
Ως πότε όμως; Πόσα χρόνια ακόμη θα ανεχόμαστε να ζούμε στη σιωπή και στην ανοχή; Ως πότε θα κλείνουμε το στόμα και δεν θα διαμαρτυρόμαστε για όλη αυτή την αδικία που ζούμε;
Λίγες μέρες πριν, ειπώθηκαν από τον Σερντάρ Ντενκτάς τα εξής προκλητικά λόγια: «Οι Τουρκοκύπριοι είναι ιδιοκτήτες αυτής της γης πολύ περισσότερο από εσάς και την κοινότητά σας. Κανείς δεν μπορεί να καταργήσει την ΤΔΒΚ. Υπάρχουμε και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε παρόλο που δεν μας αναγνωρίζουν.»
Γιατί αφήνουμε τον κάθε ψευδοαντιπρόσωπο της υποτιθέμενης Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου να θιγεί τα δικαιώματα μας και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας στο νησί; Από πού κι ως πού τα σπίτια μας να ανήκουν στον οποιαδήποτε άλλο εκτός από εμάς τους ίδιους; Που κρύφτηκε η δύναμη του Έλληνα; Πόσο βαθιά κοιμίσαμε τον πόθο μας για ελευθερία;
Η μιζέρια, η απάθεια, η ανοχή, η σιωπή, η ηττοπάθεια, η αναισθησία, η μοιρολατρία και η συνήθεια είναι αυτά που μας έριξαν τόσο χαμηλά. Τόσο πολύ χαμηλά που αν δεν τα πολεμήσουμε θα καταφέρουμε να είμαστε συνένοχοι στην αυτοκτονία της Κυπριακής Δημοκρατίας και τότε θα είναι που οι αγώνες των ηρώων μας θα πάνε χαμένοι. Τότε θα είναι που κανένας μας, ΠΟΤΕ του, δεν θα μπορέσει να ανασάνει τον αέρα της ελευθερίας.
Ας ξυπνήσουμε! Έχουμε την τιμή να είμαστε Έλληνες! Έχουμε την τιμή να ζούμε σε ένα ελληνικό νησί με πανέμορφα χωριά και θάλασσες! Ας παλέψουμε γι’ αυτά! Ας αγωνιστούμε όλοι μαζί κι ας γίνουμε ο από μηχανής θεός που αναζητά 43 χρόνια το νησί μας. Είμαστε οι νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, ας απαιτήσουμε τα δικαιώματα μας. Την επιστροφή του νησιού μας και την επανεγκατάστασή μας στα σπίτια μας! Τα σπίτια που μας ανήκουν και από τα οποία οι πατεράδες μας και οι παππούδες μα εκδιώχθηκαν με τη βία.
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

122902-0.012_Katexomeni-ammoxostos-theofaneia.17e5714b6ae74eb20edba678c0ffb002

Ο Ερχάν Αρικλί ψευδοβουλευτής στα κατεχόμενα

Εν έτη 2018 η αδικία, το ξεπούλημα των αρχών και των αξιών, η υποβάθμιση των αγώνων των ηρώων μας και ο συνεχιζόμενος εξευτελισμός των Ελλήνων της Κύπρου βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας και χαρακτηρίζουν απόλυτα την κατάσταση που επικρατεί στο νησί μας.

Μία νέα είδηση μας έκανε να νιώσουμε, για άλλη μια φορά, ντροπή για την κατάσταση στην Κύπρο μας,  την στάση των πολιτικών ηγετών της Κύπρου και της διεθνούς κοινότητας.

Ο Ερχάν Αρικλί «εκλέχτηκε» ως ψευδοβουλευτής στο τουρκοκρατούμενο μέρος της Κύπρου μας. Ο άντρας αυτός είναι ένας αδίστακτος δολοφόνος, ο οποίος καταζητείται χρόνια τώρα για τους φόνους των αδερφών μας Τάσου Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού.

Το παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι ότι η Γενική Εισαγγελία της Δημοκρατίας, εξέδωσε 11 διεθνή εντάλματα σύλληψης, ανάμεσα στα οποία και αυτό του Ερχάν Αρικλί, παρόλα αυτά, ο τελευταίος, ποτέ δεν συνελήφθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία ή από την Ιντερπόλ και ποτέ του δεν τιμωρήθηκε για τη δολοφονία των ηρώων μας. Αντίθετα μάλιστα, ο άνθρωπος αυτός κυκλοφορεί ελεύθερος, ζει τη ζωή του, πολιτικοποιείται και πλέον έχει και το αξίωμα του «βουλευτή» στο ψευδοκράτος στη Βόρεια Κύπρο.

Αρνούμαστε να δεχτούμε την οποιαδήποτε ανοχή, σε θέματα που αφορούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, από την Κυπριακή Δημοκρατία και τις αρχές, πόσο μάλλον για τους Ισαάκ και Σολωμό.

Τα δύο αυτά παλικάρια δολοφονήθηκαν από τον Τούρκο κατακτητή, έχασαν τη ζωή τους γιατί υπερασπίστηκαν τη σημαία και τη γη τους και οι φυσικοί αυτουργοί της πράξης αυτής πρέπει να τιμωρηθούν.

Ως Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης τονίζουμε ότι τιμούμε τους δύο ήρωές μας και δεν πρόκειται να δεχτούμε να μην αποδοθεί δικαιοσύνη για το θάνατό τους. Απαιτούμε την άμεση σύλληψη του Ερχάν Αρικλί και την τήρηση των νόμων του κράτους.

Είναι γνωστό ότι η πράξη της εκ προθέσεως ανθρωποκτονίας αποτελεί ποινικό αδίκημα και τιμωρείται. Οι Ισαάκ και Σολωμού δολοφονήθηκαν γιατί θέλησαν να υπερασπιστούν τα χώματά τους, οι θύτες τους κυκλοφορούν ανάμεσά μας και θεωρούνται ηγέτες στα κατεχόμενα εδάφη μας. Η τιμωρία τους είναι επιτακτική και καμία εξαίρεση ή έκπτωση στην δικαιοσύνη δεν πρόκειται να γίνει ανεκτή.

ΙΣΑΑΚ ΣΟΛΩΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣImageHandler

ΠτΔ: « Ο φυσικός πλούτος ανήκει σε όλους τους Κύπριους»

anastasiadis-13-1488928653Ο κ.Αναστασιάδης κλήθηκε να σχολιάσει τις απειλές της Τουρκίας, για την πρόθεση της να φέρει τρυπάνι στην Ανατολική Μεσόγειο για να προβεί σε παράνομες γεωτρήσεις το επόμενο διάστημα. Μάλιστα, ο ΠτΔ είπε αναφορικά πως «οι απειλές της Τουρκίας δεν έχουν θέση και πως δεν είναι προς όφελος του συνόλου του Κυπριακού λαού». Πρόσθεσε επίσης πως ελπίζει ότι «η Τουρκία θα πρέπει να κατανοήσει ότι οι ερευνητικές γεωτρήσεις αφορούν το μέλλον της Κύπρου και το μέλλον των κατοίκων, του συνόλου του κυπριακού λαού και συνεπώς δεν έχουν θέση οι αμφισβητήσεις λόγω του ότι οι Τούρκοι θέλουν να θεωρούν ανύπαρκτη την Κυπριακή Δημοκρατία και υπαρκτή την τ/κ δημοκρατία». Στη συνέχεια, τόνισε πως «εάν επιλέγουν να προστατεύσουν τα δικαιώματα των Τ/κ σε μια ξεχωριστή, ανεξάρτητη οντότητα, τότε θα πρέπει να περιοριστούν εις όσα τους αναλογούν στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της εν λόγω παράνομης οντότητας. Και, συνεπώς δεν έχουν λόγο να αμφισβητούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αλλά αυτό είναι μια θεωρία που απασχολεί μόνο τους Τούρκους και όχι εμάς», πρόσθεσε.
Η δήλωση του κ. Αναστασιάδη προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις κυρίως από τους υπόλοιπους υποψήφιους προέδρους αλλά και από μέλη των υπολοίπων κομμάτων. Ο υποψήφιος του ΔΗ.ΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος χαρακτήρισε την δήλωση του ΠτΔ ως «επικίνδυνη και λανθασμένη» και ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ Σταύρος Μαλάς «εξαιρετικά επικίνδυνη και άκρως απαράδεκτη για το εθνικό μας ζήτημα». Από την άλλη πλευρά ο υποψήφιος της Συμμαχίας Πολιτών, Γιώργος Λιλλήκας σχολίασε πως το ζήτημα των υδρογονανθράκων δεν είναι δικοινοτικό.
Ο κ.Αναστασιάδης φαίνεται να έχει ξεχάσει πως η «ανεξάρτητη τ/κ οντότητα» δεν έχει απολύτως κανένα δικαίωμα στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας και ακόμη χειρότερα να τους αναλογεί ένα κομμάτι από αυτήν. Μια τέτοιου τύπου δήλωση διχοτομεί αυτομάτως την κυπριακή ΑΟΖ και παραχωρεί τη μισή στο ψευδοκράτος, δίνοντας επίσης μια «χείρα βοηθείας» στη Τουρκία ως προς την νομιμοποίηση των παραβιάσεων της, αφού θα γίνονται για «την προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων».
Ως Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης θεωρούμε τον ίδιο τον ΠτΔ επικίνδυνο και την δήλωσή του ντροπιαστική και εξαιρετικά ανήθικη, αφού δίνει το δικαίωμα στο κατοχικό κράτος να εξουσιάζει νόμιμα ένα κομμάτι της πατρίδας μας.
Ούτε σπιθαμή από τον τόπο μας δεν ανήκει στον κατακτητή, ούτε θα του ανήκει ποτέ.

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Οι απειλές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βάζει όρους στη λύση του κυπριακού και συγκεκριμένα ξεκαθαρίζει ότι λύση χωρίς την Άγκυρα σε ρόλο εγγυήτριας δύναμης δεν πρόκειται να συζητηθεί.
«Είπαμε να μην περιμένετε τίποτα όπου δεν συμπεριλαμβάνεται η Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη. Σε ό,τι αφορά την ασφάλεια, όπως έχει διευκρινιστεί και παλαιότερα θα έχουμε ισάριθμο στρατό με τη «Βόρεια» και τη «Νότια Κύπρο». Τα είχαμε πει και παλαιότερα».
Σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, κάθε κράτος έχει δικαίωμα κυριαρχίας στο έδαφος, τον εναέριο και θαλάσσιο χώρο του. Επίσης, τρίτα κράτη δεν έχουν καμία απολύτως αρμοδιότητα ή δικαιοδοσία σε ό,τι αφορά τις εσωτερικές υποθέσεις του κράτους και την κυριαρχία του. Μάλιστα, οποιαδήποτε πράξη που περιορίζει την κυριαρχία του κράτους και την δημοκρατία, δηλαδή το δικαίωμα της πλειοψηφίας να αποφασίζει για σημαντικά θέματα, είναι παράνομη και αντίθετη στα διεθνή κείμενα.
Η Κύπρος έχει δικαίωμα να είναι κράτος και να κυριαρχεί επί του εδάφους του, να έχει στρατό, αστυνομία και να οργανώνεται χωρίς παρεμβάσεις τρίτων.
Συνεπώς, γίνεται εύκολα αντιληπτό από όλους ότι για άλλη μια φορά έχουμε αποτύχει παταγωδώς. Ενώ θα έπρεπε η κυβερνώντες του νησιού να στηριχθούν στα ψηφίσματα του ΟΗΕ και να απαιτήσουν την άμεση αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και κάθε είδους εγγύηση από το νησί, πράττουν εντελώς λανθασμένα – αντίθετα και ουσιαστικά νομιμοποιούν την Άγκυρα, μέσω της διάσκεψης στη Γενεύη και του Κραν Μοντάνα, ως εγγυήτρια δύναμη και της δίνουν το δικαίωμα να αποφασίσει για το μέλλον μας. Δίνουν το δικαίωμα στον κάθε αιμοδιψή σουλτάνο να «ξεκαθαρίζει» ότι η Άγκυρα θα μείνει εσαεί εγγυήτρια δύναμη της Κύπρου και ότι ο τουρκικός στρατός δεν θα αποχωρήσει ποτέ!
Είναι ξεκάθαρο και γνωστό ανά το παγκόσμιο ότι η Τουρκία το 1974 εισέβαλε παράνομα στο νησί μας, σκότωσε, βίασε και έκλεψε, εκ προθέσεως, τις περιουσίες μας. Είναι σαφές, ότι η αδιάκοπη παρουσία των εποίκων στο νησί μας, η αφαίρεση του δικαιώματος της ελεύθερης διακίνησης, η παρουσία τουρκικού στρατού και η πράξεις της Τουρκίας οι οποίες εμποδίζουν το δικαίωμα της Κύπρου να οργανώνεται είναι αντίθετες προς τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, τον νόμο, το Σύνταγμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ως Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης, ως μια αγνή παράταξη που υπάρχει για να ξυπνήσει τον Κυπριακό λαό, ιδίως τους νέους, από το λήθαργο αξιώνουμε από την κυβέρνηση να σταματήσει να μας πουλά, να σταματήσει να υποτάσσεται, να σταματήσει να ευχαριστεί με κάθε τρόπο τη Τουρκία, να σταματήσει να ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ.
Ζητούμε από όλο τον Κυπριακό λαό να ξυπνήσει! Να τιμήσει την ελληνική του ιστορία, την ελληνική του γη, τα ελληνικά του κύτταρα! Να σταματήσει να δέχεται ότι του πουν και να ερευνήσει. Το πίστευε και μη έρευνα δεν μας βοηθά. Στην περίπτωση του νησιού μας η λύση είναι το «ερευνάτε τας γραφάς»!
Οι επιλογές είναι δύο: ή ξεσηκωνόμαστε και αποδεικνύουμε ότι έχουμε Ελληνική ψυχή ή παραδινόμαστε στο θύτη με σκυμμένο το κεφάλι.
Αδέρφια μας, η Κύπρος ήταν, είναι και θα είναι Ελληνική! Οι βάρβαροι δεν έχουν θέση στα ιερά χώματά μας.
Ας κάνουμε τον Αυξεντίου περήφανο!

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκηςerdogan

Μιχαήλ Γεωργάλλας

Γεννήθηκε στο χωριό Μαραθόβουνος, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 6 Νοεμβρίου 1936. Εντάχθηκε στον αγώνα από το 1954 και με τις ηγετικές του ικανότητες και την πίστη στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, ενέπνεε τη νεολαία του Παγκυπρίου Γυμνασίου. Μετά την ένταξή του στις ομάδες εκτελεστικού Λευκωσίας, συνελήφθη και κλείστηκε στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, από όπου και δραπέτευσε στις 13 Σεπτεμβρίου 1956. Κατέφυγε στο Παλαιχώρι και ενώθηκε με την αντάρτικη ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Το βράδυ της 30ης με 31ης Δεκεμβρίου 1956, η ομάδα βρισκόταν στο χωριό Ζωοπηγή, στο σπίτι του Μηνά Κωνσταντίνου. Μετά από έρευνες των Άγγλων κατά τις πρωινές ώρες άνευ αποτελέσματος, κατέφθασαν γύρω στα μεσάνυχτα στο σπίτι του Μηνά 5 άτομα, 2 Τούρκοι και 3 αργυρώνητοι προδότες, ο Ανδρέας Φοινιώτης, Τσούκκας και Λιμνιάτης . Ο Αυξεντίου νομίζοντας πως ήταν αγγελιαφόροι της Ε.Ο.Κ.Α, διέταξε τον Μηνά να ανοίξει. Στη συνέχεια επικράτησε μια αναταραχή και ο Αυξεντίου μαζί με τον Γεωργάλλα προσπάθησαν να απαγκιστρώσουν τον Μηνά Κωνσταντίνου από τον προδοτικό κλοιό χωρίς αποτέλεσμα όμως, καθώς βρισκόταν ήδη στο βαλλιστικό τους πεδίο.

Ο Αυξεντίου με τον Γεωργάλλα, οπλισμένοι, προχώρησαν προς το μέρος των Άγγλων πρακτόρων. Μια ριπή ακούστηκε τότε και ο Γεωργάλλας σωριάστηκε στο έδαφος. Ο Αυξεντίου ανταπέδωσε προς την κατεύθυνση της ριπής και το αυτόματο όπλο σίγησε, καθώς σκοτώθηκε ο Τούρκος επικουρικός κάτοχός του. Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών όμως οι πράκτορες των Εγγλέζων κατάφεραν να διαφύγουν με το ταξί το οποίο τους μετέφερε.

Ο Γεωργάλλας σύρθηκε σιγά σιγά από το γεφύρι του χωριού προς το σπίτι του Μηνά. Πίσω του άφησε χαραγμένη μια κατακόκκινη γραμμή η οποία κατευθυνόταν προς την Αθανασία, προς τη Λευτεριά. Ήταν το αίμα του. Το αίμα με το οποίο πότισε τα ιερά χώματα της πατρίδας μας. Πριν ξεψυχήσει, ο Αυξεντίου πρόλαβε και έτρεξε να τον αγκαλιάσει. Τα τελευταία του λόγια ήταν «Μάστρε μου πεθαίνω, ΖΗΤΩ Η ΕΛΛ…»

Ένας νέος πιστός στα ιδανικά με τα οποία μεγάλωσε και στην ιδέα της Ένωσης με τη μητέρα Ελλάδα. Ένας νέος που τέτοιες γιορτινές μέρες βρισκόταν αγκαλιά με το όπλο του. Μπορεί να μη βρισκόταν κοντά στη βιολογική του οικογένεια. Βρισκόταν όμως σε μια μεγαλύτερη οικογένεια. Ήταν ένας ήρωας μεταξύ ηρώων. Ήταν κοντά στους υπόλοιπους συναγωνιστές και έδιναν όλοι μαζί τη ψυχή τους για τη Λευτεριά.

Τα τελευταία του λόγια θα μείνουν βαθιά χαραγμένα στις ρίζες του Ελληνισμού της Κύπρου. Θα μας είναι φάρος στο δρόμο που προσπαθούμε εμείς να χαράξουμε, συνεχίζοντας με κάθε δυνατό τρόπο τον αγώνα που άρχισαν οι πρόγονοι μας.