Οι τουρκικές παραβιάσεις και οι δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Άμυνας

Το τελευταίο διάστημα, η Τουρκία έχει φτάσει σε νέα επίπεδα προκλητικότητας έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Κατ’ αρχάς, παραβιάζει τον εναέριο χώρο και τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, ενώ στέλνει το γεωτρύπανο Aμπντούλ Χαμίτ Χαν πιθανόν στην κυπριακή ΑΟΖ, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες. Όπως είχε δηλώσει ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: «όταν ολοκληρώσει τις γεωτρήσεις σε αυτήν την περιοχή (σ.σ. βόρεια της Κύπρου, εκτός της κυπριακής ΑΟΖ) δεν θα σταματήσει και θα κατευθυνθεί σε άλλα σημεία», σε περιοχές που θεωρεί τουρκικής κυριαρχίας, δηλαδή και σε θαλάσσιες περιοχές που ανήκουν στην κυπριακή ΑΟΖ, τις οποίες διεκδικεί μέσω του ψευδοκράτους. Επίσης, όσον αφορά το Κυπριακό πρόβλημα, ακολουθεί δήθεν μια κατεύθυνση λύσης «δύο κρατών», ενώ προτείνει νέα τουρκικά Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στην ΚΔ, η οποία συνεχώς υποχωρεί αποδεχόμενη τις πιέσεις των Τούρκων.

Σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες προκλήσεις, λοιπόν, σημειώνονται συνεχώς λεκτικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας από Τούρκους αξιωματούχους. Άξιες σχολιασμού είναι οι δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, που σημειώθηκαν ως μια ακόμη αντίδραση στην επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και την ομιλία του στο Κογκρέσο στις 17 Μαΐου 2022. Ο κ. Ακάρ θυμήθηκε αρκετές βδομάδες μετά την επίσκεψη αυτή να δηλώσει την ενόχλησή του, χαρακτηρίζοντας την ενέργεια του κ. Μητσοτάκη «το λιγότερο ατυχή», αφού «δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας», όπως είπε.

Η ομιλία του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Αμερική πραγματοποιήθηκε λίγες μέρες μετά την επίσκεψη του ιδίου στην Άγκυρα. Αναφέρθηκε στις τουρκικές παραβιάσεις της ελληνικής κυριαρχίας και στις υπερπτήσεις των Τούρκων πάνω από ελληνικά νησιά. Σύμφωνα με τον κ. Ακάρ, ο κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να μετατρέψει τα ελληνοτουρκικά ζητήματα σε αμερικανοτουρκικά, τουρκο-νατοϊκά και τουρκο-ευρωπαϊκά. Έπειτα, κατηγόρησε τον Έλληνα Πρωθυπουργό επειδή κάλεσε τις ΗΠΑ να εξετάσουν τις συνθήκες αστάθειας που υπάρχουν στην Ανατολική Μεσόγειο πριν να αποφασίσουν για την προμήθεια στρατιωτικού εξοπλισμού στην περιοχή, δηλαδή των F16 που ζητά η Τουρκία από τις ΗΠΑ. Στη συνέχεια, υποστήριξε ότι ο Πρωθυπουργός ζήτησε από την Αμερική να μην παραχωρήσει στην Τουρκία τα F16, ενώ σύμφωνα με τον ίδιο, οι ΗΠΑ είχαν θετική ανταπόκριση προς την Τουρκία για το ζήτημα. Μάλιστα έχουν πραγματοποιηθεί ήδη τρεις συναντήσεις μεταξύ Τουρκίας και Αμερικής για αυτό. Σημείωσε, ακολούθως, ότι η Ελλάδα ζήτησε και από τη Γερμανία να μην της παραχωρήσει υποβρύχια.

Άξια αναφοράς είναι η κατηγορία του Τούρκου ΥΠΑΜ εις βάρος της Ελλάδας για επεκτατισμό, παρουσιάζοντας τον χάρτη του Αιγαίου και κάνοντας αναφορά στο Καστελλόριζο, για το οποίο ισχυρίστηκε ότι η Ελλάδα διεκδικεί υπερβολική θαλάσσια έκταση. Πρόκειται ξεκάθαρα για υποκρισία, μιας και η χρόνια ιμπεριαλιστική πολιτική της Τουρκίας είναι γεγονός και η εφαρμογή της είναι φανερή και έντονη. Επίσης, ο ισχυρισμός είναι ανυπόστατος, καθώς βάσει του Διεθνούς Δικαίου, κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος των χωρικών του υδάτων και το εύρος αυτό δεν πρέπει να υπερβαίνει τα δώδεκα ναυτικά μίλια. Το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελλορίζου) αποτελεί μέρος της Ελλάδας, επομένως η θαλάσσια έκταση την οποία υπερασπίζεται η Ελλάδα, ανήκει στη δικαιοδοσία του ελλαδικού κράτους. Η ίδια λοιπόν κυβέρνηση, που παραβιάζει με κάθε τρόπο τις γειτονικές προς το κράτος της χώρες και εξαπολύει απειλές εναντίον τους, και που καταφεύγει συνεχώς σε διάφορα παιχνίδια ισχύος διατηρώντας ανοιχτά πολλαπλά μέτωπα, κάνουν ξεδιάντροπα υποδείξεις προς το ελλαδικό κράτος.

Ο τουρκικός επεκτατισμός υφίσταται και στην περίπτωση της Κύπρου, όπου επιχειρείται η οριστική διχοτόμηση της πατρίδας μας, με την εισβολή, την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και την προσπάθεια επιβολής μιας ομοσπονδιακής «λύσης». Ο κ. Ακάρ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των τ/κ, επαναλαμβάνοντας το γνωστό διήγημα για την αδικία που δήθεν βιώνουν στο νησί. Οι τ/κ, οι οποίοι αποτελούν μειονότητα, απολαμβάνουν τις διευκολύνσεις που τους παρέχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία, έχοντας πάντα προτεραιότητα έναντι των Ελλήνων Κυπρίων. Και ενώ μεγάλος αριθμός τ/κ αξιοποιεί τα προτερήματα αυτά, το ψευδοκράτος διατηρείται και ενισχύεται σε διάφορα επίπεδα. Αναφέρεται λοιπόν, η «καταπάτηση των δικαιωμάτων των τ/κ», την ίδια στιγμή που στο πλαίσιο της ομοσπονδιακής λύσης του Κυπριακού, καταπατούνται τα βασικά δικαιώματα και καταργούνται οι τέσσερις βασικές ελευθερίες των Ελλήνων Κυπρίων πολιτών (ιδιοκτησίας, διακίνησης, εγκατάστασης και εκλέγειν και εκλέγεσθαι).

Τέλος, έγινε αναφορά και στη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, καλώντας την Ελλάδα να θυμηθεί τι συνέβη τότε, ποιες ήταν οι συνέπειες για τους ηττημένους Έλληνες και πως «Αυτή την προσπάθεια για κατοχή πριν 100 χρόνια είναι καθαρό ότι δεν την υιοθετούσε ο ελληνικός λαός». Οι δηλώσεις του έκλεισαν με μια απειλή, έμμεση αλλά πολύ προκλητική: «Πρέπει να πάρουν μάθημα από την ιστορία. Πρέπει να μείνουν μακριά από νέες περιπέτειες που θα οδηγήσουν σε απογοήτευση, ας μην τρέχουν πίσω από αυτά λέμε, καθαρά και ξάστερα».

Είναι αδιανόητο να αποδεχόμαστε τον εκφοβισμό της Τουρκίας και την αδίστακτη και αδιάλλακτη στάση της. Έχοντας δημιουργήσει μια άλλη πραγματικότητα που στηρίζεται στην παραπληροφόρηση και την απάτη, ατιμώνει την Ελλάδα και την απειλεί με τους πιο χυδαίους και προκλητικούς τρόπους. Ως Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης, τονίζουμε την ανάγκη για αποκατάσταση της δικαιοσύνης και για υπεράσπιση της διεθνούς αναγνωρισμένης ελληνικής κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένης και της κυριαρχίας της Κύπρου. Για αυτό, απαιτείται η υιοθέτηση μιας πραγματικά αποτρεπτικής πολιτικής από Ελλάδα και Κύπρο, ενάντια στις τουρκικές ενέργειες. Για πόσο ακόμα η Τουρκία θα καταπιέζει την Ελλάδα, την Κύπρο και τόσες άλλες χώρες;

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Αεροπορική Τραγωδία HELIOS

Στις 14 Αυγούστου 2005, ένα αεροπλάνο της HELIOS ξεκίνησε με προορισμό την Πράγα της Τσεχίας από τη Λάρνακα, ενώ υπήρχε το ενδεχόμενο να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Αθήνας για στάση. Λίγο έξω από την Αθήνα, στο Γραμματικό, το αεροπλάνο έπεσε στερώντας τη ζωή σε 121 ανθρώπους, εκ των οποίων οι 22 ήταν παιδιά.

Σύμφωνα με μελέτες που έγιναν για την εξακρίβωση της τραγωδίας, διαπιστώθηκε  ότι υπήρξε απότομη αποσυμπίεση του εσωτερικού του αεροσκάφους με αποτέλεσμα την έλλειψη οξυγόνου. Το πρόβλημα αυτό προήρχετο από τον διακόπτη ενεργοποίησης οξυγόνου στο πιλοτήριο. Ο ιατροδικαστής ανέφερε ότι σε περίπτωση που οι επιβάτες ζούσαν, θα ήταν κλινικά νεκροί. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος είχε ιστορικό με το σύστημα κλιματισμού, το οποίο παρουσίαζε και στο παρελθόν προβλήματα.  

Το πόρισμα δόθηκε τον Οκτώβριο του 2006 από την Ελληνική Επιτροπή Διερεύνησης Ατυχημάτων και Ασφάλειας Πτήσεων, και απέδωσε ευθύνες στους μηχανικούς που ήλεγξαν το αεροσκάφος, καθώς και στους χειριστές του για αμέλεια του προβλήματος, συγκυρίες που τροχοδρόμησαν τα τραγικά γεγονότα. Επίσης, το πόρισμα έδειξε ότι στα καθοδηγητικά δεσμευτικά εγχειρίδια των μηχανικών και του συγκεκριμένου αεροσκάφους δεν υπήρχε σαφής υπόδειξη για τοποθέτηση του διακόπτη. Το τελικό αίτιο της πτώσης, ως απόρροια των προηγουμένων, ήταν η διακοπή της λειτουργίας των κινητήρων λόγω έλλειψης καυσίμων.

Η δίκη ξεκίνησε στη Λευκωσία στις 17 Σεπτεμβρίου 2009, με τους υπαίτιους να κατηγορούνται για ανθρωποκτονία και πρόκληση θανάτου, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης. Το πλημμελειοδικείο επέβαλε καταδίκη ενός χρόνου για κάθε απώλεια ζωής, συν τρία χρόνια ποινή βάσης, που αφορά την ενοχή τους για την ανθρωποκτονία. Η συνολική ποινή των στελεχών της εταιρείας είναι 124 χρόνια για τον καθένα. Το Φεβρουάριο του 2013 το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων επέβαλε δεκαετείς ποινές φυλάκισης, εξαγοράσιμες έναντι 80 000 ευρώ, σε τρεις από τους τέσσερις κατηγορούμενους.

Η εν λόγω τραγωδία είναι μια από τις χειρότερες τραγωδίες που έπληξε τον Ελληνισμό της Κύπρου τα τελευταία χρόνια. Η σκέψη μας είναι πάντα τόσο στα θύματα, όσο και στους συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι έμειναν πίσω και θρηνούν τον άδικο χαμό των δικών τους ανθρώπων. Ας ελπίσουμε πως δεν θα βιώσουμε ποτέ ξανά τραγωδίες σαν και αυτήν και τα καλοκαίρια στο πολυβασανισμένο νησί μας θα σταματήσουν να ντύνονται στα μαύρα. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή τους.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Τάσος Μάρκου

Ο Υποστράτηγος Τάσος Μάρκου γεννήθηκε στο Παραλίμνι, στις 18 Σεπτεμβρίου 1936. Γονείς του ήταν ο Μελής Μάρκου και η Μαρία Ξιούρου. Μεγάλωσε στην Αμμόχωστο, όπου και έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Αρχικά, στο Δημοτικό Σχολείο Αγίας Ζώνης και αργότερα στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Λουκά, ενώ τον Σεπτέμβριο του 1948 εισήχθη με εξετάσεις στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου.

Όταν ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, ο Τάσος εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. Στις 18 Δεκεμβρίου 1955, η ομάδα στην οποία συμμετείχε, τραυμάτισε σοβαρά μετά από ενέδρα δύο Άγγλους αξιωματικούς. Οι Άγγλοι, άρχισαν να καταζητούν τον Τάσο, σύμφωνα με πληροφορίες που είχαν για τη συμμετοχή του στην ενέδρα. Έτσι, μετά από αγωνιώδη προσπάθεια, κατάφερε να διαφύγει από τη σύλληψή του και να φυγαδευτεί από την οργάνωση, στις 5 Ιανουαρίου 1955 στην Αθήνα.

Εκεί κατάφερε να προετοιμαστεί για να υλοποιήσει το μεγάλο του όνειρο. Έδωσε εξετάσεις και εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων. Το μυαλό του όμως ήταν στραμμένο στην αγωνιζόμενη πατρίδα του. Γι’ αυτόν τον λόγο, τον Νοέμβριο του 1958 εγκατέλειψε μυστικά τη σχολή και επέστρεψε στην Κύπρο. Με την άφιξή του στην Κύπρο, μεταφέρθηκε αμέσως σε κρησφύγετο στη Λευκωσία, όπου συνάντησε τον τότε γενικό υπεύθυνο της Π.Ε.Κ.Α, Τάσσο Παπαδόπουλο. Με το ψευδώνυμο «Γκούρας», ανέλαβε τη διοίκηση του Τομέα Κυθραίας. Ο Τάσος Μάρκου δεν άργησε να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των συναγωνιστών του και να αναδιοργανώσει τον Τομέα του, μεταβάλλοντάς τον σε ένα αξιόμαχο τμήμα της Οργάνωσης.

Με το τέλος του αγώνα, ο Τάσος Μάρκου αναχώρησε για την Αθήνα, ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Σχολή Ευελπίδων. Εκεί, «ρίχτηκε» πάλι πίσω στη προσπάθεια για την επιτυχία στα μαθήματα της σχολής. Τον Αύγουστο του 1959, πήρε το απολυτήριό του από τη Σχολή και έδωσε τον τιμημένο όρκο του Έλληνα Αξιωματικού. Με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού, υπηρέτησε τότε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Μετά από πρόσκληση του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, ο Τάσος εντάχθηκε ως Λοχαγός στη νεοσύστατη Εθνική Φρουρά. Η τ/κ ανταρσία τον Δεκέμβριο του 1963, βρήκε τον Τάσο Μάρκου στις επάλξεις του αγώνα για την άμυνα της Λευκωσίας και ακολούθως στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία στον Πενταδάκτυλο.

Με την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής την 20η Ιουλίου 1974, ο πλέον Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου οργάνωσε με μικρό αριθμό εφέδρων αμυντική γραμμή στην περιοχή του χωριού Χαμίτ Μάνδρες, όπου είχε προηγηθεί ρίψη αλεξιπτωτιστών από τις τουρκικές δυνάμεις εισβολής. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο Ταγματάρχης Μάρκου τέθηκε επικεφαλής των δυνάμεων εξουδετέρωσης του θύλακα Μπέκιογιου. Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών αλλά και της δήθεν ανακωχής, ο Τάσος Μάρκου μεταφέρθηκε σε διάφορα μέτωπα, ώσπου τελικά κατέληξε στο χωριό Μια Μηλιά.

Τη 14η Αυγούστου, κατά την ημέρα της τελευταίας πράξης του κυπριακού δράματος, το Τάγμα του Τάσου δέχθηκε ανελέητο βομβαρδισμό και αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον εχθρό μόνος του μέχρις εσχάτων, αφού το ΓΕΕΦ δεν ανταποκρινόταν. Αμετακίνητος φρουρός της γραμμής του και πιστός στο καθήκον του, ο Ταγματάρχης αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του. Χαρακτηριστικά είναι τα τελευταία λόγια του πριν χαθούν τα ίχνη του, τα οποία αγνοούνται μέχρι και σήμερα.

Το 2002 η Κυπριακή Δημοκρατία, εκτιμώντας το μέγεθος του ηρωισμού του και αποδίδοντας σε αυτόν την αρμόζουσα τιμή, προήγαγε τον Τάσο Μάρκου στον βαθμό του Υποστράτηγου.

«Μόνο πάνω από τα πτώματα μας θα περάσει ο εχθρός. Ο Τάσος Μάρκου δεν πρόκειται να οπισθοχωρήσει. Εδώ θα μείνει».

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

«Μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις»

14 Αυγούστου 1996. Ημέρα Τετάρτη. Ημέρα μνήμης της κατάληψης της Αμμοχώστου και ημέρα της κηδείας του ήρωα Τάσου Ισαάκ. Μια πορεία που κατέληξε σε ένα αιματοβαμμένο πεδίο. Ένα παλληκάρι που δολοφονήθηκε, γιατί δεν άντεξε στη θέα του κόκκινου κουρελόπανου.

Μια ομάδα από Έλληνες Κύπριους διαδηλωτές κατευθύνονται προς το οδόφραγμα της Δερύνειας, με σκοπό την κατάθεση στεφάνων και λουλουδιών στο σημείο της άνανδρης δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ. Ανάμεσα στους διαδηλωτές, ο Σολωμός Σολωμού, δεύτερος εξάδελφος του δολοφονηθέντα Ισαάκ, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο.

Ώρα 14:20. Ο Σολωμού αρχίζει να αλλάζει πορεία από την κατεύθυνση που κρατούσαν οι υπόλοιποι διαδηλωτές, κατευθυνόμενος προς το πιο κοντινό τουρκικό φυλάκιο. Με ένα τσιγάρο στο στόμα, άρχισε να ανεβαίνει στον ιστό που κρεμόταν η τουρκική σημαία, με σκοπό να την κατεβάσει, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των Τούρκων στρατιωτών. Τρεις πυροβολισμοί και ένα παλληκάρι νεκρό. Έπεσε από τον ιστό δεχόμενος μια σφαίρα στο στόμα, μια στο λαιμό και μια στο στομάχι. Οι Τούρκοι σκοπευτές δεν δίστασαν, αλλά αντιθέτως συνέχισαν να πυροβολούν προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Στη συνέχεια, οι διαδηλωτές πήραν θέση μάχης και η σορός του αδικοχαμένου λεβέντη απομακρύνθηκε από τη περιοχή.

Οι κυπριακές αρχές, βασιζόμενες σε οπτικό υλικό, από βίντεο και φωτογραφίες, κατόρθωσαν να εντοπίσουν τους υπαίτιους για την εν ψυχρώ δολοφονία του Σολωμού. Έτσι, εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψής τους, αλλά κανένας από τους παρακάτω δεν συνελήφθη.

Κενάν Ακίν, λεγόμενος «υπουργός Γεωργίας» του ψευδοκράτους.

Ερντάλ Χατζιαλί Εμανέτ, επικεφαλής των «ειδικών δυνάμεων» στα κατεχόμενα.

Ατίλα Σαβ, επικεφαλής της λεγόμενης «αστυνομίας» των κατεχομένων.

Χασάν Κουνταξί, υποστράτηγος των κατοχικών δυνάμεων.

Μεχμέτ Καρλί, ταξίαρχος των κατοχικών δυνάμεων.

Στις 24 Ιουνίου 2008, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κρίνει ένοχη την Τουρκία για τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού, με βάση το άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Παράλληλα, επιδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένειά του. 

Ένας λεβέντης που θυσίασε τη ζωή του στα 26 του μόλις χρόνια, γιατί δεν άντεξε να βλέπει το κόκκινο πανί σε περιοχές άκρως Ελληνικές. Η θυσία του Σολωμού Σολωμού και του Τάσου Ισαάκ συγκλόνισε το πανελλήνιο. Δύο ακόμα λεβέντες που έκαναν το ταξίδι της ελευθερίας, δύο ακόμα ήρωες που θυσιάστηκαν για την Απελευθέρωση του πονεμένου μας νησιού. Ακόμα ένας χρόνος και οι δολοφόνοι των δύο παλληκαριών μένουν ατιμώρητοι. Είκοσι έξι χρόνια αργότερα και οι υπαίτιοι δεν έχουν ακόμα «πληρώσει» αλλά «κυβερνούν» την κατεχόμενη πατρίδα μας. Είκοσι έξι χρόνια αργότερα και ο τόπος θυσίας τους διασχίζεται για το χρήμα και τα συμφέροντα. «Σταμάτησε βίαια η πορεία του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Χάσαμε τις ρίζες μας, την εστία μας, τον ομφάλιο λώρο. Κόπηκε η ανάσα της φυλής μας. Όμως, εμείς, δε χάνουμε τις ελπίδες μας». Εμείς ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Η δεύτερη φάση της βάρβαρης τουρκικής εισβολής

Συμπληρώνονται σήμερα 48 ολόκληρα χρόνια, από τη μέρα που ο βάναυσος Αττίλας ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου και του λαού της, βεβηλώνοντας τα ιερά χώματά μας με την κατάληψη της Αμμοχώστου. Ζωντανεύουν σήμερα οι εφιαλτικές μνήμες, αφού ανήμερα της 14ης Αυγούστου, παραμονή της μεγάλης μέρας του Χριστιανισμού, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι κατακτητές έφεραν εις πέρας το σχέδιο Αττίλας. Με την ελπίδα της επιστροφής, οι Βαρωσιώτες θυμούνται εκείνη την Τετάρτη που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, παίρνοντας ανυποψίαστοι τον μακρύ δρόμο της προσφυγιάς. Μέχρι τότε, ούτε που συνειδητοποιούσαν την έννοια της λέξης, ούτε που ήξεραν πως κλειδώνοντας το ξωπόρτι του σπιτιού τους, παίρνοντας μόνο το κλειδί, το ταξίδι τους προς το Νότο δεν θα ήταν σύντομο.

Η Αμμόχωστος, από το 1974 μέχρι και σήμερα, βρίσκεται πίσω από τα συρματοπλέγματα του κατοχικού στρατού. Μια πόλη-φάντασμα. Από τη ζωντάνια και την ευμάρεια, στην άλωση και στην καταστροφή. Τα σπίτια μας έγιναν έρμαιο των αποφάσεων των κατακτητών, εξαιτίας του συμβιβασμού και των κινήσεων «καλής θελήσεως» των κυβερνώντων μας. Έγιναν το προπύργιο της έμπρακτης συμβολής στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού και της «ελληνοτουρκικής φιλίας».

Οι βιαιοπραγίες των Τούρκων στρατιωτών ήταν πλέον γεγονός. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες αμάχων ήταν καθημερινές, ακόμα και μικρών παιδιών που, αφού σκότωναν τους γονείς τους μπροστά στα μάτια τους, τα εκτελούσαν εν ψυχρώ. Έκαιγαν τα σπίτια, τα λεηλατούσαν, πετούσαν έξω τα γυναικόπαιδα και τα εκτελούσαν. Η Μεγαλόχαρη, παραμονή της κοιμήσεώς της, παρακολουθούσε δακρυσμένη την καταστροφή των εκκλησιών μας που παραμένουν μέχρι και σήμερα βουβές και αλειτούργητες, βεβηλωμένες και κουρσεμένες από τους βαρβάρους της Ανατολής. Η Κύπρος είχε μεταβληθεί σε ένα μέρος κατακρεουργημένων πτωμάτων. Ακόμα και αυτοί που παρέμειναν ζωντανοί είχαν νεκρώσει μέσα τους.

Από τότε, το 37% του εδάφους της Κύπρου παραμένει υπό κατοχή. Εκατοντάδες είναι αγνοούμενοι, χιλιάδες οι πρόσφυγες που στερούνται το δικαίωμα της επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες. Η Τουρκία, παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούν την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της, παρά τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν σεβασμό της κυριαρχίας, ελευθερίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, καταδικάζοντας την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, παραμένει αδιάλλακτη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως η Άγκυρα περιφρονεί και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας.

Από τη μαύρη εκείνη μέρα, το βόρειο τμήμα της Κύπρου μας είναι κατεχόμενο. Μια διαχωριστική γραμμή έκοψε την πρωτεύουσα στα δύο. Ήταν η ίδια γραμμή που έκοψε και τις καρδιές ολόκληρου του κυπριακού Ελληνισμού μετέπειτα. Και έτσι, η λέξη «προσφυγιά» ήρθε για να φτωχύνει το λεξιλόγιο όλων αργότερα. Όπως και η λέξη «καταυλισμός» και αργότερα «συνοικισμός», η λέξη «έποικοι» και έπειτα οι λέξεις «ομοσπονδία», «διζωνικότητα», «σχέδιο Ανάν», «εκ περιτροπής προεδρία» και «σταθμισμένη ψήφος», κατέκλυσαν την κυπριακή πολιτική σκηνή και από κινδυνολογίες έγιναν καθημερινότητα, ενώ εμείς από θύματα γίναμε θύτες… Ποιος ξέρει τι και μέχρι πότε θα φτωχαίνει το καθημερινό λεξιλόγιό μας, μέχρι να έρθει η ευλογημένη εκείνη μέρα της λύτρωσης και της επιστροφής. Ο χρόνος κυλά εναντίον μας, αφού με τη συνέχιση της κατοχής, ο λαός ξεχνά, οδηγείται στη λήθη και στην αμάθεια των γεγονότων. Όμως με τη γνώση, τη θέληση και τα ιδανικά που κληρονομήσαμε ως ιερή παρακαταθήκη από τους προγόνους μας, μπορούμε να ζωντανέψουμε την ελπίδα στον αγώνα για Απελευθέρωση στην ορθή βάση που περικλείει όλη τη δύναμη του «Δεν ξεχνώ».

«Αν λαχταράς τη λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου πάρ’ την αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις»

Ο αγώνας για επιστροφή συνεχίζεται.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης