Μάρκος Δράκος

Ο Μάρκος Δράκος γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 24 Σεπτεμβρίου 1932. Ο πατέρας του καταγόταν από τον Καλοπαναγιώτη και η μητέρα του από τη Βατιλή. Φοίτησε στα σχολεία Καλοπαναγιώτη, Βατιλής και Λεύκας, ενώ το 1949 αποφοίτησε από την Εμπορική Σχολή Σαμουήλ με βαθμό άριστα.

Το 1952, με την ίδρυση της Παγκύπριας Εθνικής Οργάνωσης Νέων, εκλέχθηκε γραμματέας της Επιτροπής Λευκωσίας και εργαζόταν αθόρυβα για τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Μέσω της Π.Ε.Ο.Ν, συνέβαλε στην ανάπτυξη των εθνικών και χριστιανικών ιδεολογιών μεταξύ των νέων. Το 1953, κατά τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ, ήταν επικεφαλής διαδηλώσεων στη Λευκωσία και μαζί με άλλους νέους προκάλεσε διακοπή ρεύματος κατά τη διάρκεια της δεξίωσης του Κυβερνήτη.

Ο Μάρκος Δράκος εντάχθηκε στον Αγώνα με την έναρξή του και ηγήθηκε το βράδυ της 1ης Απριλίου της ομάδας «Αστραπή», που ήταν υπεύθυνη για την ανατίναξη του σταθμού της Κυπριακής Ραδιοφωνίας. Ο σταθμός καταστράφηκε ολοσχερώς.

Στις 30 Ιουνίου 1955 συνελήφθη και στις 15 Ιουλίου οδηγήθηκε στις Κεντρικές Φυλακές, με βάση τον νέο νόμο της προσωποκράτησης που έθεσαν σε ισχύ οι αποικιοκράτες. Στις 3 Σεπτεμβρίου, μεταφέρθηκε μαζί με άλλους 80 συγκρατούμενους του στο Φρούριο της Κερύνειας, από όπου δραπέτευσε στις 24 Σεπτεμβρίου.

Η αντάρτικη ζωή του ήρωα αγωνιστή συνεχίστηκε στα βουνά του Κύκκου, όπου έδρασε με το ψευδώνυμο «Λυκούργος» και ήταν αρχηγός στην πρώτη αντάρτικη ομάδα της περιοχής με την επωνυμία «Ουρανός». Η δράση της ομάδας του κορυφώθηκε από τις 18 Νοεμβρίου 1955 και μετά, όταν η Ε.Ο.Κ.Α κήρυξε την κύρια εξόρμηση με τον κωδικό «Προς τη Νίκη», η οποία περιλάμβανε ενέδρες και ένοπλες επιθέσεις εναντίον των αγγλικών στρατευμάτων. Ακολούθησε πλήθος από ενέδρες, οι οποίες έθεσαν την ομάδα του Μάρκου Δράκου ως τρόμο και φόβο της περιοχής. Σε μια από τις ενέδρες στο Μερσινάκι, έπεσε νεκρός ο Χαράλαμπος Μούσκος και συνελήφθησαν ο Ανδρέας Ζάκος και ο Χαρίλαος Μιχαήλ. Ο Μάρκος Δράκος διέφυγε τραυματισμένος.

Ο μεγάλος αυτός ήρωας άφησε την τελευταία του πνοή στο πεδίο της μάχης, στις 18 Ιανουαρίου 1957. Μετά από προδοσία, αναγκάστηκε με την ομάδα του να εγκαταλείψουν, στις 15 με 16 του ίδιου μήνα το κρησφύγετό τους και να καταφύγουν στην περιοχή Σολέας. Τη νύχτα της 18ης Ιανουαρίου και ως επικεφαλής της ομάδας του, προσπαθούσε να διασπάσει τον κλοιό των Άγγλων, πέφτοντας σε ενέδρα. Η κακοκαιρία και συγκεκριμένα η λάμψη μιας αστραπής, έμελλε να είναι αυτή που θα αποκαλύψει το σημείο στο οποίο βρισκόταν ο ήρωας μας, με αποτέλεσμα να αλληλοπυροβοληθεί με έναν Άγγλο στρατιώτη και να πέσουν και οι δύο νεκροί στο έδαφος.

Στο αντάρτικο, ο Μάρκος Δράκος ήταν η ψυχή της οργάνωσης. Κατόρθωνε στις πλείστες των περιπτώσεων, με διάφορα τεχνάσματα να διαφεύγει από τον κλοιό το Άγγλων και να γλυτώνει τη σύλληψη. Αψηφούσε κάθε κίνδυνο, ενώ κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, δεν πτοήθηκε ούτε από τα βασανιστήρια, αλλά ούτε και από τις κακουχίες. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες μορφές του αγώνα. Εμείς με τη σειρά μας, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τιμούμε τη μνήμη των ηρώων μας και να συνεχίσουμε με κάθε δυνατό τρόπο τον αγώνα που ξεκίνησαν. Το όραμα της Ελευθερίας και της Ένωσης της Κύπρου μας με την μητέρα Ελλάδα πρέπει να πραγματοποιηθεί, ούτως ώστε ο πόθος τους να εκπληρωθεί, οι θυσίες τους να καρποφορήσουν και η ψυχή τους επιτέλους να αναπαυθεί.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

Ο αγωγός TurkStream απέναντι στον EastMed

Τα εγκαίνια του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου TurkStream πραγματοποιήθηκαν προ ολίγων ημερών, παρουσία των πολιτικών ηγετών της Ρωσίας και της Τουρκίας, Βλαντιμίρ Πούτιν και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντίστοιχα, σε μια τελετή που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη. Ο εν λόγω αγωγός θα αποτελείται από δύο τμήματα αγωγών, με το πρώτο να διοχετεύει ρωσικό φυσικό αέριο στην Τουρκία και το δεύτερο στις ευρωπαϊκές αγορές. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις που διαδραματίζονται στην Ανατολική Μεσόγειο με τον αγωγό EastMed, έργο το οποίο υποστηρίζεται και από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οδήγησαν στην άμεση απάντηση των δύο δυνάμεων, που ουσιαστικά υπογράμμισαν τους ενεργειακούς τους δεσμούς με αφορμή την έναρξη λειτουργίας ενός μικρού τμήματος του αγωγού, αφού ένα τμήμα του βρίσκεται ήδη σε λειτουργία. Επίσης, η ρωσο – ουκρανική κόντρα που εντάθηκε μετά το 2014, με την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, αποτελεί κίνητρο για τη Ρωσία να προχωρήσει άμεσα στην ολοκλήρωση του έργου, προκειμένου να εμποδίσει οποιαδήποτε μελλοντική παροχή του ρωσικού φυσικού αερίου στις χώρες της Ε.Ε μέσω της Ουκρανίας.

Ο TurkStream είναι ένας αγωγός φυσικού αερίου που ενώνει ενεργειακά τη Ρωσία με την Τουρκία, μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Συγκεκριμένα, αποτελείται από δύο γραμμές χωρητικότητας 15,75 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου η κάθε μια και το κυρίως κομμάτι του έχει μήκος 930 χιλιόμετρα, ξεκινώντας από τις ρωσικές ακτές στη Μαύρη Θάλασσα και καταλήγοντας στην Τουρκία. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ερντογάν κατά την τελετή των εγκαινίων, χάρη στον TurkStream, 15,75 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου θα εισέρχονται απευθείας στην Τουρκία. Σε δεύτερο στάδιο, ο αγωγός επεκτείνεται μέσω Βουλγαρίας προς Σερβία και Ουγγαρία, με τις εργασίες να βρίσκονται σε εξέλιξη. Τα εγκαίνια που πραγματοποιήθηκαν, αφορούν την έναρξη λειτουργίας ενός τμήματος μήκους 40 χιλιομέτρων, από την Τουρκία προς τη Βουλγαρία.

Στο παρόν στάδιο, ο αγωγός BlueStream είναι αυτός που μεταφέρει τη μεγαλύτερη ποσότητα φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Τουρκία, ενώ το υπόλοιπο αποστέλλεται μέσω ενός άλλου αγωγού που διέρχεται από την Ουκρανία. Επίσης, μέχρι και πρόσφατα, το ρωσικό φυσικό αέριο διακινείτο μέσω της Ουκρανίας για να διοχετευθεί αργότερα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από αυτό. Ωστόσο, η εντεινόμενη κατάσταση που επικρατεί μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας τα τελευταία χρόνια, οδήγησε τη Ρωσία σε εναλλακτικές λύσεις παροχής ρωσικού φυσικού αερίου, που θα παρακάμψουν την Ουκρανία ως ενδιάμεση χώρα για τη μεταφορά του.

Αυτή τη στιγμή, για τις ρωσικές εξαγωγές προς την Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, το ρωσικό αέριο διακινείται μέσω του NordStream και του NordStream 2, ο οποίος διπλασίασε τη μεταφορά φυσικού αερίου μέσω της Βαλτικής. Αντίστοιχα, προς την Νότια και Νοτιοανατολική Ευρώπη, οι ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές έχουν ήδη ξεκινήσει να πραγματοποιούνται μέσω του TurkStream. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ρωσική Gazprom, που είναι ο κυριότερος προμηθευτής αερίου της Ευρώπης, παρείχε περίπου τρία δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, μέσω αυτού του αγωγού. Επομένως, ο TurkStream καλύπτει αρχικά τις ανάγκες της Τουρκίας, της Βουλγαρίας, της Ελλάδας, αλλά και των Σκοπίων και σε δεύτερο στάδιο της Σερβίας και της Ουγγαρίας.

Προκειμένου λοιπόν να σταματήσει οριστικά να χρησιμοποιείται το ουκρανικό δίκτυο για τις ενεργειακές εξαγωγές της Ρωσίας, η τελευταία προχωρεί στα σχέδια για ολοκλήρωση του TurkStream. Έτσι, η ενεργειακή πολιτική της Ρωσίας που οδηγεί στην ολοένα και μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική εξάρτηση ευρωπαϊκών χωρών από την ανατολική υπερδύναμη, αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό των Ηνωμένων Πολιτειών, που προσπαθούν να αντιδράσουν ταχύρρυθμα, ούτως ώστε να εξασφαλίσουν την δυτική επιρροή στην ευρύτερη περιοχή. Στο γεγονός αυτό οφείλεται και η στήριξη από τις Η.Π.Α της διακρατικής συμφωνίας που επιτεύχθηκε πρόσφατα μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ για τον αγωγό EastMed.

Όσον αφορά τον EastMed, παρά τη συμφωνία που πραγματοποιήθηκε και την επιβεβαίωση της τεχνικής και εμπορικής βιωσιμότητας του αγωγού από την ελληνο – ιταλική κοινοπραξία που χειρίζεται το έργο, πρέπει να έχουμε τις επιφυλάξεις μας σχετικά με το αν θα προχωρήσει τελικά η κατασκευή του αγωγού, κάτι που εγείρει πολλές επικινδυνότητες. Εκτός από το κόστος που θα πρέπει να καταβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι η Ιταλία δεν συμμετείχε τελικά στην υπογραφή της συμφωνίας για τον EastMed, όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί. Δεδομένης της οικονομικής κατάστασης που επικρατεί στην Ιταλία, η γειτονική χώρα θα δράσει κατά πώς τη συμφέρει. Υπάρχει, δηλαδή, η πιθανότητα να στραφεί σε εναλλακτικές λύσεις όπως ο αγωγός TurkStream, προτιμώντας το ρωσικό φυσικό αέριο έναντι του κυπριακού και ισραηλινού.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, παρόλο που καλύπτονται οι ανάγκες της σε αέριο από τον αγωγό TurkStream, θα πρέπει να αναλογιστεί τα εθνικά της συμφέροντα και να στηρίξει έναντι όποιου κόστους την κατασκευή του EastMed. Είναι γεγονός ότι σε περίπτωση υλοποίησης του τελευταίου, τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα θα πληγούν ανεπανόρθωτα. Η Τουρκία πραγματοποιεί αλλεπάλληλες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, διεκδικώντας την επιβολή της κυριαρχίας της σε Ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίο, χωρίς να αντιμετωπίζει τις οποιεσδήποτε αποτρεπτικές ενέργειες από την ελληνική πλευρά. Σε περίπτωση ολοκλήρωσης του TurkStream, η σημασία του αγωγού EastMed, οπότε και η συμμαχία μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, θα υποβαθμιστεί και θα ενισχυθεί γεωπολιτικά η Τουρκία στην ευρύτερη περιοχή. Η απειλή του TurkStream έναντι στον EastMed πρέπει να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα από τις εμπλεκόμενες χώρες. Το ενδιαφέρον που εκφράζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες για τον EastMed πρέπει να καταστεί εκμεταλλεύσιμο από την πλευρά μας, προκειμένου να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των δύο ελληνικών κρατών απέναντι στην κατοχική Τουρκία.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Οι σωστές πενταμερείς και η εθνική κυριαρχία των κρατών του Ελληνισμού

Πενταμερής διάσκεψη πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου μεταξύ της Ελλάδας, της Κύπρου, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Αιγύπτου. Κεντρικό ζήτημα της διάσκεψης ήταν η κρίση στη Λιβύη και ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί από τα μεσογειακά κράτη. Επίσης, συζητήθηκαν γενικότερα θέματα σταθερότητας και ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου. Στη συνάντηση έλαβαν μέρος οι πέντε Υπουργοί Εξωτερικών των χωρών.

Για τη διάσκεψη εκδόθηκε κοινό ανακοινωθέν από τους τέσσερεις υπουργούς, καθώς η Ιταλία συμμετείχε ως παρατηρητής. Στο κοινό ανακοινωθέν αναφέρεται ότι οι δύο συμφωνίες που υπογράφηκαν μεταξύ της νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης και της Τουρκίας υπονομεύουν την περιφερειακή σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου και θεωρούνται άκυρες και κενού περιεχομένου. Όσον αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, τονίστηκε ότι το μνημόνιο δεν συνάδει με το Διεθνές Δίκαιο και επομένως δεν παράγει νόμιμες συνέπειες για τα άμεσα εμπλεκόμενα γειτονικά κράτη. Επίσης, όσον αφορά την λιβυκή κρίση, αναφέρει ότι σκοπός των πλευρών είναι να βρεθεί μια πολιτική λύση. Συμφωνήθηκε να συνεχιστούν οι προσπάθειες και να πραγματοποιηθεί η επόμενη πενταμερής συνάντηση στην Κρήτη σε ημερομηνία που θα οριστεί.

Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ο συμβολισμός της διεξαγωγής των πενταμερών συνεδριάσεων σε αυτές τις περιοχές. Αρχικά, η διεξαγωγή της πρώτης στο Κάιρο γίνεται για να δοθεί το μήνυμα ότι την πρωτοκαθεδρία στα ενεργειακά της περιοχής την διατηρεί η Αίγυπτος, κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, καθώς διαθέτει τα μεγαλύτερα ενεργειακά κοιτάσματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η διεξαγωγή της δεύτερης στην Κρήτη στέλνει μήνυμα κυρίως προς την Τουρκία, που δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη Υφαλοκρηπίδας για τα νησιά και θεωρεί ότι μόνο η ηπειρωτική χώρα μπορεί να διαθέτει ΑΟΖ.

Στους χάρτες που εξέδωσε, αγνόησε την ΑΟΖ που διαθέτουν με βάση το Διεθνές Δίκαιο η Κρήτη και όλα τα ελληνικά νησιά, αφού έχουν μικρότερη ακτογραμμή από αυτήν της Τουρκίας, πράγμα άκρως παράλογο, αν αναλογιστεί κανείς τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία αγνόησε πλήρως το Καστελλόριζο όταν εξέδωσε τους χάρτες, αφού θεωρεί ότι δεν διαθέτει δική του Υφαλοκρηπίδα, με το επιχείρημα ότι επικάθεται σε αυτήν της Ανατολίας, επομένως δεν το υπολογίζει ως περιοχή που μπορεί να διαθέτει ΑΟΖ. Με βάση το Διεθνές Δίκαιο, κάθε νησί που είναι κατοικημένο ή πραγματοποιούνται σε αυτό ενέργειες που αποφέρουν στην οικονομία της χώρας έχει Υφαλοκρηπίδα και επομένως και ΑΟΖ.

Αποτελεί γεγονός ότι η εν λόγω πενταμερής επισφραγίζει το κλίμα διπλωματικής εναντίωσης στις τουρκικές έκνομες ενέργειες. Θα ήταν καλύτερο εάν οι συμμετέχουσες χώρες παρήγαγαν ουσιαστικά αποτελέσματα, χωρίς να περιορίζονται σε ανακοινωθέντα με λεκτική στήριξη. Παρά ταύτα, είναι απολύτως σημαντικό το γεγονός ότι όλες οι χώρες της περιοχής έχουν κατανοήσει τις επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει η τουρκική επιθετικότητα.

Στις 12 Ιανουαρίου, είχε συμφωνηθεί εκεχειρία στη Λιβύη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, η οποία παραβιάστηκε από τις πρώτες ώρες με την κάθε πλευρά να κατηγορεί την άλλη, ότι την παραβίασε πρώτη. Συμπεραίνοντας, αυτή η εκεχειρία θεωρείται πλέον άκυρη και η παραβίασή της αναδεικνύει τα βαθιά προβλήματα που δημιούργησε ο διχασμός στη χώρα. Στην ουσία, η λεγόμενη εκεχειρία όξυνε περαιτέρω την κατάσταση που είχε ήδη ενταθεί με την υπογραφή του μνημονίου συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης.

Το μνημόνιο παραβιάζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που αναφέρονται σε εμπάργκο όπλων στη Λιβύη, αφού η Τουρκία απέστειλε ήδη τα πρώτα στρατεύματά της στην αφρικανική χώρα. Οι αποφάσεις του ΣΑ είναι δεσμευτικές για όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Επομένως, Ελλάδα και Κύπρος θα έπρεπε να εντάξουν περισσότερες χώρες στο γεωπολιτικό παιχνίδι της περιοχής. Στο πλαίσιο αυτού του πυρετώδους διπλωματικού παιχνιδιού, ο Έλληνας ΥπΕξ θα μεταβεί στο Μαρόκο στις 15 Ιανουαρίου.

Αυτή τη στιγμή, επιβάλλεται η αμεσότερη συμμετοχή της Ιταλίας στο ζήτημα, αφού τόσο στη συνάντηση για τον EastMed, όσο και στην πενταμερή, αποφάσισε να παραμείνει παρατηρητής χωρίς να υπογράψει κάτι. Παρά το γεγονός ότι είναι σημαντικό που συμμετείχαν δύο πολύ σημαντικές ευρωπαϊκές και μεσογειακές χώρες, είναι αδήριτη ανάγκη η πιο ενεργή συμμετοχή της Ιταλίας, που αποτελεί και τη χώρα που θα καταλήγει ο υποθαλάσσιος αγωγός και που μέσω της ΕΝΙ, διατηρεί δικαιώματα στην Κυπριακή ΑΟΖ. Όμως, αξίζει να σημειωθεί ότι η Ιταλία συμμετείχε με δική της πρόθεση στη συνάντηση.

Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην αντεπίθεση έναντι των τουρκικών προκλήσεων. Ορθά υπογράφηκε άμεσα η πολιτική συμφωνία για τον αγωγό και ορθά πραγματοποιήθηκε η πενταμερής. Ευκαιρίας δοθείσης, ΤΩΡΑ πρέπει να οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας με την Κύπρο, την Αίγυπτο και αν είναι δυνατόν και με την Ιταλία σε ΑΜΕΣΟ χρόνο. Επίσης, πολύ σημαντική θα ήταν η αποστολή ελληνικών πλοίων στην Κυπριακή ΑΟΖ, προς εκδίωξη των τουρκικών ερευνητικών που αλωνίζουν ανενόχλητα. Συμπληρωματικά, μετά την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ που πρέπει να πραγματοποιηθεί ΑΜΕΣΑ, θα πρέπει να ενοποιηθούν οι ΑΟΖ των δύο ελληνικών κρατών. Έτσι, θα περάσει το μήνυμα της ενότητας του ελληνικού χώρου και της ισχύος έναντι της Τουρκίας.

Η Τουρκία προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβάλει την πολιτική των κανονιοφόρων. Κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να είναι αποδεκτό από καμιά ελληνική κυβέρνηση και δεν θα έπρεπε να περιμένει να εισβάλει η Άγκυρα σε ελληνικά χωρικά ύδατα για να αντιδράσει. Επίσης, η διαφαινόμενη ήττα του Νεοσουλτάνου στη Λιβύη είναι πιθανόν να δημιουργήσει και κάποια αρνητικά αποτελέσματα. Δηλαδή, μπορεί η Άγκυρα να προσπαθήσει να δημιουργήσει στρατιωτικούς αντιπερισπασμούς. Σε αυτό το σημείο, εισέρχονται στην εξίσωση οι σύμμαχοι που αποκόμισε η ελληνική πλευρά από τις συνομιλίες μέχρι στιγμής. Επιβάλλεται να τους εκμεταλλευτεί έτσι ώστε να αντιμετωπίσει πιθανές τουρκικές επιθετικές ενέργειες στο Αιγαίο και την Κύπρο.

Οι πρόσφατες πυρετώδεις γεωπολιτικές εξελίξεις ανέδειξαν τη σημαντικότητα της ελληνικής διπλωματίας και το πόσο σημαντική μπορεί να αποβεί εάν λειτουργεί ορθά. Πρέπει, επίσης, να τονιστεί ότι οι ΣΩΣΤΕΣ πενταμερείς που αντιμετωπίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος και δεν υποβαθμίζουν την κρατική της οντότητα, αναγνωρίζοντάς της το δικαίωμα να ασκεί κυριαρχία, μπορούν να επιφέρουν πολλά θετικά αποτελέσματα για την ελληνική πλευρά. Όταν Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται σε σύμπλευση, οι θετικές συνέπειες είναι εμφανείς. Αναμένουμε, όμως, ακόμα την έμπρακτη στήριξη από τους δυνητικούς συμμάχους και την ανακοίνωση μέτρων ουσιαστικής αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας, σε μια επόμενη πενταμερή.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

«Αξιούμεν την Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα…»

Στις 15 Ιανουαρίου 1950, σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου έσπευσε στις εκκλησίες κάθε πόλης και χωριού, για να υπογράψει στο δημοψήφισμα που διεξήχθη για την ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Σε κλίμα ενθουσιασμού, η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της ενώσεως και με αίσθημα χαράς και δικαίωσης ο λαός πίστεψε πως είχε φτάσει η ώρα της εκπλήρωσης των προαιώνιων πόθων του.

Η Ιερά Συνοδός αποφάσισε να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα, για να εκφράσει τη βούλησή του σχετικά με το πολιτικό και εθνικό του μέλλον. Στις 8 Δεκεμβρίου 1949, κυκλοφόρησε εθναρχική εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία ο λαός της Κύπρου καλείτο να επιτελέσει ξανά το καθήκον του προς την πατρίδα ενωμένος και αδιάσπαστος: «Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσινηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι΄αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου…»

Οι Έλληνες της Κύπρου υπέγραψαν το δημοψήφισμα, το οποίο είχε τέτοια επιτυχία, όσο κανένα άλλο γεγονός στη γη. Για ακόμα μια φορά, αποδείχθηκε η ελληνικότητα του νησιού. Παρά τα πολλά χρόνια σκλαβιάς και το πλήθος των κατακτητών, η Κύπρος ήταν είναι και θα παραμείνει Ελληνική.

Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε, τόσο εμείς, αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα, τα οποία καθυβρίζουν τον ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω:

«(…) Δεν υπάρχουν ενωτικοί και ανθενωτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν μόνο εκείνοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα, χωρίς εδαφικά ή διοικητικά ανταλλάγματα και εκείνοι οι οποίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν εδαφικά και διοικητικά ανταλλάγματα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ένωση»

Αυτά είναι τα λόγια του Εζεκία Παπαϊωάννου, Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, ο οποίος θεωρούσε την Ένωση ως μόνο τελικό στόχο των Κυπρίων.

Η Ένωση μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την υπογραφή του δημοψηφίσματος του 1950, όμως μερικά χρόνια αργότερα και ενώ ο αγώνας συνεχιζόταν, οι πρόγονοί μας υπέγραψαν για δεύτερη φορά την ένωση με την μάνα Ελλάδα και μάλιστα αυτή την φορά με το αίμα τους. Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α, πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959), κατά των Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα κατά του αγγλικού ζυγού, αξίωσανγια ακόμα μια φορά, Ένωση και Ελευθερία. Παιδιά της ίδιας ηλικίας με εμάς, ανέβηκαν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη λευτεριά, θυσιάζοντας τη ζωή τους για την Ένωση της Κύπρου μετά της Μητρός Πατρίδος. Είναι χρέος μας να μην αφήσουμε τη θυσία τους να πάει χαμένη. Για μας η φλόγα μένει άσβεστη και πιστεύουμε ακράδαντα πως θα έρθει η ώρα της δικαίωσης των πόθων μας. Γνωρίζουμε πως σε κάθε εξέγερση οι Έλληνες είναι λίγοι, όμως ο Θεός είναι μεγάλος.

Με πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό ιδεώδες, αναζωπυρώνουμε την φλόγα της «Ένωσις» στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι ασφαλής από τους εξωτερικούς κινδύνους. Σε μια ξεχασμένη επέτειο, αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας, θυμούνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του λαού της Κύπρου.

«ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

«Αξίουμεν την Ένωσην της Κύπρου με την Ελλάδα…»

Στις 15 Ιανουαρίου 1950, σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου έσπευσε στις εκκλησίες κάθε πόλης και χωριού, για να υπογράψει στο δημοψήφισμα που διεξήχθη για την ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Σε κλίμα ενθουσιασμού, η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της ενώσεως και με αίσθημα χαράς και δικαίωσης ο λαός πίστεψε πως είχε φτάσει η ώρα της εκπλήρωσης των προαιώνιων πόθων του.

Η Ιερά Συνοδός αποφάσισε να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα, για να εκφράσει τη βούλησή του σχετικά με το πολιτικό και εθνικό του μέλλον. Στις 8 Δεκεμβρίου 1949, κυκλοφόρησε εθναρχική εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία ο λαός της Κύπρου καλείτο να επιτελέσει ξανά το καθήκον του προς την πατρίδα ενωμένος και αδιάσπαστος: «Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσινηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι΄αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου…»

Οι Έλληνες της Κύπρου υπέγραψαν το δημοψήφισμα, το οποίο είχε τέτοια επιτυχία, όσο κανένα άλλο γεγονός στη γη. Για ακόμα μια φορά, αποδείχθηκε η ελληνικότητα του νησιού. Παρά τα πολλά χρόνια σκλαβιάς και το πλήθος των κατακτητών, η Κύπρος ήταν είναι και θα παραμείνει Ελληνική.

Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε, τόσο εμείς, αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα, τα οποία καθυβρίζουν τον ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω:

«(…) Δεν υπάρχουν ενωτικοί και ανθενωτικοί στην Κύπρο. Υπάρχουν μόνο εκείνοι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα, χωρίς εδαφικά ή διοικητικά ανταλλάγματα και εκείνοι οι οποίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν εδαφικά και διοικητικά ανταλλάγματα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ένωση»

Αυτά είναι τα λόγια του Εζεκία Παπαϊωάννου, Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, ο οποίος θεωρούσε την Ένωση ως μόνο τελικό στόχο των Κυπρίων.

Η Ένωση μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την υπογραφή του δημοψηφίσματος του 1950, όμως μερικά χρόνια αργότερα και ενώ ο αγώνας συνεχιζόταν, οι πρόγονοί μας υπέγραψαν για δεύτερη φορά την ένωση με την μάνα Ελλάδα και μάλιστα αυτή την φορά με το αίμα τους. Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α, πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959), κατά των Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα κατά του αγγλικού ζυγού, αξίωσανγια ακόμα μια φορά, Ένωση και Ελευθερία. Παιδιά της ίδιας ηλικίας με εμάς, ανέβηκαν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη λευτεριά, θυσιάζοντας τη ζωή τους για την Ένωση της Κύπρου μετά της Μητρός Πατρίδος. Είναι χρέος μας να μην αφήσουμε τη θυσία τους να πάει χαμένη. Για μας η φλόγα μένει άσβεστη και πιστεύουμε ακράδαντα πως θα έρθει η ώρα της δικαίωσης των πόθων μας. Γνωρίζουμε πως σε κάθε εξέγερση οι Έλληνες είναι λίγοι, όμως ο Θεός είναι μεγάλος.

Με πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό ιδεώδες, αναζωπυρώνουμε την φλόγα της «Ένωσις» στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι ασφαλής από τους εξωτερικούς κινδύνους. Σε μια ξεχασμένη επέτειο, αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας, θυμούνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του λαού της Κύπρου.

«ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Συνάντηση Ακκιντζί-Σπέχαρ

Χωριστές συναντήσεις με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη και τον τ/κ ψευδοηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, πραγματοποίησε πρόσφατα η Ειδική Αντιπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο και επικεφαλής της ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών (ΟΥΝΦΙΚΥΠ), Ελίζαμπεθ Σπέχαρ. Οι εν λόγω συναντήσεις διεξήχθησαν ενόψει της μετάβασης της κ. Σπέχαρ στην Νέα Υόρκη, όπου θα ενημερώσει το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, στο πλαίσιο των διαβουλεύσεων για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Μετά το πέρας της συνάντησης του τ/κ ψευδοηγέτη με την Ελίζαμπεθ Σπέχαρ, ο κ. Ακιντζί τόνισε για ακόμα μια φορά τη σημασία της πολιτικής ισότητας, όπως την ερμηνεύουν οι τ/κ και του διαλόγου για το φυσικό αέριο, εννοώντας τον ίσο διαμοιρασμό του, παρόλο που οι τ/κ αποτελούν το 18% του νησιού, ενώ οι Ελληνοκύπριοι το 82%. Επίσης, ξεχνάει ο κ. Ακκιντζί ότι το φυσικό αέριο δεν διαμοιράζεται στις «κοινότητες» του νησιού, αλλά αποτελεί αρμοδιότητα της κυβέρνησης.

Ο κ. Ακιντζί με αυτή την πράξη, έφερε στην ατζέντα ξανά την πρόταση που η τ/κ πλευρά κατέθεσε τον περασμένο Ιούλιο για το φυσικό αέριο. Σύμφωνα με πηγές των κατεχομένων, μετά τη συνάντηση Ακιντζί – Σπέχαρ που διήρκησε περίπου μια ώρα, ο τ/κ ηγέτης ανέφερε επίσης σε γραπτή δήλωση της «προεδρίας» την ανάγκη να περιληφθεί στην έκθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ η σημασία του διαλόγου για την επίλυση της κατάστασης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η τ/κ πλευρά παρουσιάζεται για ακόμα μια φορά ως το θύμα του Κυπριακού ζητήματος, προβάλλοντας την ανάγκη για πολιτική ισότητα, που με βάση το Διεθνές Δίκαιο δεν ερμηνεύεται σε καμιά των περιπτώσεων ως αριθμητική, όπως την εννοούν οι τ/κ. Οι τ/κ, με πρόφαση την προστασία των «δικαιωμάτων» τους, επιθυμούν τον «δίκαιο διαμοιρασμό» του φυσικού πλούτου στην περιοχή. Έτσι, το ψευδοκράτος αρχίζει σταδιακά να αποκτά «υπόσταση». Δεν πρέπει να αποδεχόμαστε παθητικά τα όσα συμβαίνουν στο νησί μας. Οι καιροί απαιτούν να θωρακιστεί η Κυπριακή Δημοκρατία, προκειμένου να διασφαλιστεί η ακεραιότητά της απέναντι σε όσους την υποσκάπτουν.

Δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα της αντιμετώπισης του ψευδοκράτους ως μια τουρκοκυπριακή περιοχή που ζητά ευθαρσώς ίσα δικαιώματα και «δίκαιο διαμοιρασμό» του πλούτου, διότι διασαλεύεται η ίδια η θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε τελική ανάλυση, ο μεγαλύτερος κίνδυνος αναφορικά με την αναγνώριση του ψευδοκράτους προέρχεται από εμάς τους ίδιους, εάν συνεχίσουμε να εκχωρούμε κυριαρχία σε αυτό μέσω των ΜΟΕ και άλλων ενεργειών που δημιουργούν τετελεσμένα που πρέπει να ανατραπούν.

 

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

Τα μέτωπα του τουρκικού επεκτατισμού και οι πιθανότητες εδραίωσής του

Από το 1908, με την ίδρυση του κινήματος των νεότουρκων και ειδικά μετά την είσοδο του Κεμάλ Ατατούρκ στην πολιτική σκηνή το 1922, η Τουρκία δεν έπαψε να επιδεικνύει από τη μέρα ίδρυσής της τους σκοπούς, τις μεθόδους και την επιθετική στρατηγική που ακολουθεί. Ο χαρακτήρας της διατηρεί βλέψεις πάντα στον επεκτατισμό. Έτσι λοιπόν, οι νεότουρκοι εκτούρκισαν βίαια το μεγαλύτερο μέρος των πληθυσμών του ευρωπαϊκού τμήματος της Τουρκίας και ο Κεμάλ, ο οποίος πραξικοπηματικά ανέλαβε μια διαμελισμένη Οθωμανική Αυτοκρατορία, την μετέτρεψε σε κράτος δυτικού προτύπου, την σημερινή δηλαδή Τουρκία.

Προκειμένου να εφαρμόσει την πολιτική του, δεν δίστασε να συνεχίσει τις αγριότητες των νεότουρκων, όπως με τις γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ποντίων. Η ιστορία αυτή δεν έφτασε ποτέ στο τέλος της, αφού η Τουρκία του 21ου αιώνα εξακολουθεί να υιοθετεί τον ίδιο χαρακτήρα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ουσιαστικά, απλώς με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Η κατοχική Τουρκία ανοίγει συνεχώς νέα μέτωπα, παίρνοντας έτσι ρίσκο για την επίτευξη της στρατηγικής της και των βλέψεων που έχει για αναβίωση της πάλαι πότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τον τελευταίο καιρό, ο Νεοσουλτάνος Ερντογάν φλερτάρει έντονα με τον περιφερειακό πόλεμο. Αυτό άρχισε να προκαλεί αντιδράσεις, κυρίως στις αραβικές χώρες. Σε αυτόν τον ρυθμό, εντάχθηκαν οι χώρες που βρίσκονται στην περιφέρεια της Ανατολικής Μεσογείου και αυτές που εμπλέκονται έμμεσα ή άμεσα στα ενεργειακά, δηλαδή η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Λιβύη, η Συρία, η Ιταλία, αλλά και η Γαλλία. Στο ζήτημα αυτό τίθενται δύο εκδοχές, με την πρώτη να αφορά το γεγονός ότι εάν ο Ερντογάν επιτύχει τις επιδιώξεις του, θα κυριαρχήσει σε ολόκληρη την περιοχή, εκπληρώνοντας το μεγαλεπήβολο σχέδιό του. Εάν όμως αποτύχει, τότε το καθεστώς του θα καταρρεύσει.

Αυτός είναι ο λόγος, σύμφωνα με εκτιμήσεις, που δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει από τους στόχους που έχει θέσει. Τα πολλά και διαφορετικά μέτωπα που έχει ανοίξει σε Συρία, Λιβύη, στην κυπριακή ΑΟΖ, στο Αιγαίο με την Ελλάδα και τους Κούρδους, διαμορφώνουν για την περιοχή μια εκρηκτική κατάσταση, που μπορεί να φτάσει εκτός ελέγχου. Στην περίπτωση που θα αποστείλει τελικά η Τουρκία στρατεύματα στη Λιβύη, θεωρείται δεδομένη η αντίδραση της Αιγύπτου που συνορεύει με τη Λιβύη, ενώ δεν θα μείνουν αμέτοχες κι άλλες αραβικές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι χώρες αυτές ενισχύουν στρατιωτικά τον στρατηγό Χαφτάρ, ενώ όπως επισημαίνεται από αιγυπτιακής πλευράς, δεν θα επιτραπεί τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη. Αντιδράσεις καταγράφονται επίσης από τη Ρωσία, αλλά και από τις ΗΠΑ, την Ιταλία και τη Γαλλία. Πέρα από την απόφαση της μεγάλης εθνοσυνέλευσης, δεν έγινε ξεκάθαρο το πότε θα στείλει στρατεύματα η Τουρκία. Παρόλα αυτά, βρίσκονται ήδη στη Λιβύη Τούρκοι εκπαιδευτές, καθώς αποστέλλεται στρατιωτική και οικονομική βοήθεια, ωστόσο αυτό δεν αρκεί για την Άγκυρα. Είναι γνωστή η τακτική της Τουρκίας να επιβάλλει παράνομα τετελεσμένα και στη συνέχεια να τα διαπραγματεύεται, μια τακτική που δυστυχώς μέχρι και σήμερα φαίνεται να αποδίδει.

Δεύτερο μέτωπο αποτελεί η Κύπρος, όπου βρίσκεται στην κυπριακή ΑΟΖ το γεωτρύπανο «Φατίχ» στον κόλπο της Καρπασίας, ενώ μέχρι και πρόσφατα το γεωτρύπανο «Γιαβούζ» βρισκόταν στο θαλασσοτεμάχιο 7. Επίσης, το τουρκικό ερευνητικό «Μπαρμπαρός» διατηρεί ακόμα την παρουσία του ανοικτά της Λεμεσού με τις γεωτρήσεις να συνεχίζονται κανονικά, χωρίς να γίνεται γνωστό το αποτέλεσμά τους. Την ίδια στιγμή, ο κατοχικός στρατός προβαίνει σε ενέργειες εντός της νεκρής ζώνης, αλλά και σε ολόκληρο το παράνομο ψευδοκράτος.

Ας μην ξεχνάμε την κατασκευή ναυτικής βάσης από την Τουρκία στο κατεχόμενο Μπογάζι, το οποίο αποτελεί μέρος των σχεδιασμών της για αναβάθμιση των περιοχών και ενίσχυση του ελέγχου της. Η κατασκευή της βάσης και η λειτουργία του παράνομου αεροδρομίου του κατεχόμενου Λευκονοίκου, σαφώς και διαμορφώνει νέα δεδομένα, αλλά και πολύ σοβαρά τετελεσμένα εδραίωσης της κατοχικής δύναμης στο νησί. Οι κινήσεις αυτές γίνονται χωρίς τυμπανοκρουσίες, ενώ έχουν σταματήσει οι όποιες αρχικές αντιδράσεις υπήρξαν στα κατεχόμενα σε σχέση με σχέδια για τουριστική ανάπτυξη της περιοχής.

Τρίτο μέτωπο αποτελεί το Αιγαίο. Η Ελλάδα αναμένει την επόμενη κίνηση της Τουρκίας για την περιοχή όπου θα σταλεί τουρκικό ερευνητικό σκάφος. Μια τέτοια κίνηση θα αφορά μάλλον το ακριτικό Καστελλόριζο, το οποίο αποτελεί κομβικό σημείο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η Τουρκία θέλει να εκμεταλλευτεί τους φυσικούς πόρους της Ελλάδας και μόνο αν «γκριζάρει» το Καστελλόριζο μπορεί να το επιτύχει. Η Ελλάδα από την άλλη, δηλώνει ότι έχει αρχίσει ήδη να λαμβάνει προληπτικά μέτρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι την τελευταία φορά που εστάλη ερευνητικό πλοίο στο Καστελλόριζο, εκδιώχθηκε από το ελληνικό ναυτικό.

Τέταρτο μέτωπο αποτελεί η Συρία, όπου μετά την εισβολή που διέπραξε, η Τουρκία εδραιώνει την εκεί παρουσία της με την ανοχή «τρίτων» εμπλεκόμενων χωρών. Μάλιστα, εφαρμόζεται ήδη τουρκικός εποικισμός στα υπό κατοχή εδάφη της Συρίας. Γίνεται λοιπόν σαφές πως η Άγκυρα τεντώνει το σχοινί με την Αμερική. Η Ουάσινγκτον όμως δεν πρόκειται να παραδοθεί στις ορέξεις του νεοσουλτάνου. Αυτό αποδεικνύεται και από τον θάνατο του Ιρανού Υποστράτηγου, Κασέμ Σουλεϊμανί, στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης από τους Αμερικανούς, αφού μπορεί να θεωρηθεί ως προειδοποιητικό μήνυμα ενάντια σε όσους ξεπερνούν τα αμερικανικά όρια.

Είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι η Τουρκία επιμένει να δηλώνει πως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί το οτιδήποτε στην περιοχή χωρίς αυτή να λαμβάνεται υπόψιν. Σε αυτό το μοτίβο θα συνεχίσει, εφόσον δεν αντιμετωπίζει αποτρεπτικές αντιδράσεις. Η αντίδρασή της για την υπογραφή της συμφωνίας Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ για τον αγωγό ΕastΜed επήλθε με την εκκίνηση του TurkStream σε συνεργασία με τη Ρωσία. Τα συμφέροντα της Τουρκίας φαίνεται να είναι πολλά και δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο. Καταληκτικά, απαιτείται άμεση και αποτελεσματική αντίδραση από τις χώρες που εμπλέκονται άμεσα στο σκηνικό, δίνοντας επιτέλους ένα τέλος στο αδίστακτο στρατηγικό παιχνίδι της Άγκυρας. Ακόμα, θα ήταν πιο αποτελεσματικό, να διενεργηθούν νέες αμυντικές συμμαχίες και συμφωνίες, ανάμεσα στις χώρες που απειλούνται και προκαλούνται από τον ίδιο εχθρό.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης