Το «Μυστικό Δείπνο»

Σε μουσουλμανικό μυστικό δείπνο με δύο νενέκους έχει καταντήσει η διαδικασία σύσφιξης των σχέσεων Κυβέρνησης και ψευδοηγέτη. Ο πρόεδρος του «δημοκρατικού» συναγερμού παραδέχτηκε σε ραδιοφωνική εκπομπή του ΡΙΚ, πως την Τρίτη 14/3 είχε συνάντηση με τον Μουσταφά Ακκιντζί, επιβεβαιώνοντας τα δημοσιεύματα. Στη συνάντηση, εντός εξαιρετικού κλίματος, συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τις 2 επιχειρηματικές κοινότητες ενώ επίσης έγινε αναφορά και στην τροπολογία του ενωτικού δημοψηφίσματος. Ο πολιτικός αρχηγός της πατριωτικής δεξιάς δήλωσε πως ο τουρκοκύπριος ψευδοηγέτης κατανόησε το ότι ο ίδιος δεν γνώριζε ότι η εν λόγω τροπολογία θα συζητείτο στη βουλή.

Άλλη μια τρανή απόδειξη της προδοτικής στάσης του εν λόγω κόμματος και της τακτικής κωλοτούμπας που εφαρμόζει στα εθνικά ζητήματα. Ένα κόμμα άλλοτε πατριωτικό, έχει καταντήσει τσιράκι της Τουρκίας και του ψευδοηγέτη. Η σύσφιξη των σχέσεων στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης φέρνει σε δεύτερη μοίρα το καλό του τόπου μας. Η ταύτιση του κόμματος με τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία έχει οδηγήσει σε προσπάθειες εξάλειψης του ελληνικού στοιχείου από το νησί ενώ οι μυστικισμοί που παρατηρούνται στην ενημέρωση του λαού ως προς το τι συζητείται αποδεικνύουν πως τα χνάρια στα οποία βαδίζουν οι εν λόγω πολιτικοί αρχηγοί, είναι τα χειρότερα για το νησί μας, για το μέλλον μας.

Από την άλλη έχουμε βέβαια και τον εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ, Στέφανο Στεφάνου, ο οποίος δήλωσε πως το κόμμα του στηρίζει την προσπάθεια του κύριου Αβέρωφ (για αφελληνισμό του νησιού) και οποιαδήποτε προσπάθεια εμπίπτει στο πλαίσιο σύσφιξης των σχέσεων και επανέναρξης των συνομιλιών. Δήλωσε επίσης πως όποια πρωτοβουλία ανέλαβε το ΑΚΕΛ για σύσφιξη των σχέσεων ήταν σε συνεννόηση με τον ΠτΔ. Ο ΠτΔ βέβαια, ήταν ενήμερος για τη συνάντηση Αβέρωφ – Ακκιντζί, όπως δήλωσε ο Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Βίκτωρας Παπαδόπουλος.

Η ταύτιση των δύο μεγάλων κομμάτων, ειδικά στο ζήτημα του Κυπριακού είναι ξεκάθαρη. Το ΔHΣΑΚΕΛ με τα αμνοερίφια που το υποστηρίζουν, προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν πως η λύση στο Κυπριακό θα είναι Διζωνική, Δικοινοτική και Ομοσπονδιακή ενώ δεν διστάζουν να αποκαλύψουν και την αλληλοβοήθεια που υπάρχει ειδικά στα υψηλά στρώματα του κόμματος (καθώς έχουν γίνει ένα). Αυτό που διστάζουν να πράξουν, είναι να ενημερώσουν τον κόσμο για τις ακριβείς εξελίξεις των συζητήσεων και τις συγκλίσεις και αποκλίσεις που υπάρχουν. Παρατηρείται εδώ και αρκετό καιρό μια μυστικοπάθεια και μια αοριστολογία που δεν έχει προηγούμενο.

Δυστυχώς, η μυστικοπάθεια αυτή δημιουργεί και την άγνοια και αδιαφορία που παρατηρείται στη νεολαία. Ο λόγος για τον οποίο οι παραπάνω νέοι δεν ασχολούνται με τα κοινά, είναι η απαξίωση προς τα κόμματα για την κατάσταση στην οποία έχουν φέρει την κοινωνία. Κι όμως τους υποστηρίζουν. Ακούστε λοιπόν για ακόμα μια φορά πως για εμάς η προδοτική σας στάση δεν περνά απαρατήρητη. Είναι καιρός και ο υπόλοιπος κόσμος να αντιληφθεί τη διαφθορά που σπείρετε στο βωμό του κομματικού σας συμφέροντος και να σπάσει τον κλοιό που δημιουργήσατε. Δεν είναι δύσκολο για κανένα να καταλάβει πως για να υπάρχει τόση μυστικοπάθεια γύρω από ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, σημαίνει πως οι συζητήσεις που γίνονται δεν είναι προς όφελος της πατρίδας. Αντιληφθείτε επιτέλους τις καταστροφικές συνέπειες που θα έχει μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και απαιτήστε τη χάραξη στρατηγικής (αφού δεν υπάρχει) και την αλλαγή πορείας.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Θεόφιλος Γεωργιάδης

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1957 στο χωριό Ευρύχου.  Μεγαλωμένος με το όραμα της επιστροφής, μιας και ήταν γόνος προσφυγικής οικογένειας, στα 18 του κατετάγη στις Δυνάμεις Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς.  Εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού  στο Ηράκλειο της Κρήτης και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθοδόξου Πολέμου στη Ρεντίνα της Θεσσαλονίκης.  Στη συνέχεια της θητείας του, προήχθη στον βαθμό του υπολοχαγού, ενώ παράλληλα πρωτοστατεί στην ίδρυση του Παγκυπρίου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων, του οποίου υπήρξε δραστήριο στέλεχος.  Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εξειδικεύθηκε στην τουρκολογία.  Όταν επέστρεψε στο νησί, εργάστηκε στην αστυνομία με ειδικότητα στα τουρκικά θέματα και το 1986 στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και  Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Τόνιζε ιδιαίτερα τα αδύνατα σημεία του τουρκικού κράτους προς ενθάρρυνση των άτολμων πολιτικών για διεκδικητική πολιτική. Ως εκπρόσωπος της Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν είχε τεράστια συμβολή στην προβολή των θέσεων του Απελευθερωτικού Μετώπου του Κουρδιστάν, του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Κουρδιστάν και όχι μόνο…
Υπήρξε επίσης ένθερμος ερευνητής στην ανεύρεση της τύχης των αγνοουμένων. Στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας υπάρχει φωτογραφία του με το πιο κάτω:

”Όσο ζω θα επιμένω ότι οι αγνοούμενοι βρίσκονται εν ζωή.  Δεν θα δεχτώ να θαφτούν ζωντανοί κι’ αν χαθώ, η ψυχή μου από ψηλά θα αγωνίζεται γι’ αυτούς.”

Στις 12 και 13 Mαρτίου 1994, ενημέρωσε για τις αθλιότητες των Tούρκων τους συμμετέχοντες σε διεθνή διάσκεψη, στις Bρυξέλλες.  Μόνο που αυτή η ενημέρωση δεν είδε το φως της δημοσιότητας παρά μόνο τον Οκτώβριο του 2006.

23 χρόνια πριν, το βράδυ της 20ης Μαρτίου του 1994, η Τουρκία είχε προβή στη δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη.  Η δολοφονία του έγινε από πληρωμένους πράκτορες οι οποίοι τον πυροβόλησαν με πιστόλι έξω από το σπίτι του στην Αγλαντζιά, καθώς κατέβαινε από το αυτοκίνητό του.  Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής στην Κύπρο του τότε υπουργού Άμυνας της Ελλάδος Γεράσιμου Αρσένη, ο οποίος επισκεπτόταν επίσημα το Νησί με σκοπό την προώθηση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού χώρου. Επίσης εκείνη η ημέρα, ήταν παραμονή της πιο σημαντικής κουρδικής εορτής, της γνωστής Νεβρόζ, η οποία ταυτίστηκε κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες με την Κουρδική εξέγερση κατά του Τουρκικού κράτους.  Ο Θεόφιλος ήταν ο κύριος στυλοβάτης της διεθνοποίησης του λησμονημένου Κουρδικού ζητήματος μιας και εκπροσωπούσε την κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν.

Η Τουρκία στόχευε και στοχεύει στην εξόντωση της έμπρακτης ανάπτυξης μιας αγωνιστικής συμμαχίας ανάμεσα στο ένοπλο απελευθερωτικό κίνημα του κουρδικού λαού, από τη μια, αλλά και της Κύπρου και της Ελλάδος από την άλλη. Όμως δεν κατάλαβαν ακόμη ότι οι ήρωες δεν πτοούνται, αλλά παίρνουν δύναμη από όλους τους προγόνους που έπεσαν υπέρ της Ελευθερίας μας και χωρίς εκπτώσεις, είναι έτοιμοι για την υπέρτατη θυσία.  Ο Θεόφιλος μεγάλωσε αυτή τη δύναμη, που περιμένει υπομονετικά την ευκαιρία της να εκδηλωθεί μαζικά. Ο μόνος στόχος είναι η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ και ΝΑΙ, μπορεί να επιτευχθεί όχι όμως με ηττόπάθεια και ποσοτικές συνομιλίες. Ο Θεόφιλος δεν συμβιβάστηκε και για ‘μας η θυσία του αποτελεί παράδειγμα.

Αιωνία του η μνήμη

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Απολογισμός Β’ Γενικής Συνέλευσης Ε.Φ.Ε.Κ. Θεσσαλονίκης, 12 Μαρτίου 2017

Βρεθήκαμε στο ίδιο έργο θεατές για ακόμη μια φορά, βέβαια αυτή τη φορά η κατάληξη για τους κομματικούς ήταν τραγωδία!

Οι γνωστοί ψηφοθήρες Πρωτοπόροι μετά την ψηφοφορία για το Προεδρείο και την Εφορευτική Επιτροπή, άνοιξαν  την πόρτα του γαλανού τους γκέτο και άφησαν τους ομήρους τους ελεύθερους, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα επιστρέψουν με το ζόρι για τις εκλογές.   Από 90 άτομα, η Πρωτοπορία μία ώρα μετά την έναρξη της Γενικής Συνέλευσης κατέληξε με 25 άτομα, το γεγονός από μόνο του φανερώνει την απολιτίκ και απαθή στάση των ακόλουθων της Πρωτοπορίας για τα κοινά και τον τόπο μας.

Ξεκίνωντας, ο εκπρόσωπος της Πρωτοπορίας, μας αράδιασε το παραμύθι του ‘’δε μας ενδιαφέρει το όνομα της λύσης, αλλά το περιεχόμενό της’’, ‘’το 2004 πράξαμε υπεύθυνα και αντιταχθήκαμε στο σχέδιο Αναν’’, ‘’είμαστε αυτόνομοι’’ κ.α.  Με το ίδιο βιολί συνέχισε και όταν κλήθηκε να απαντήσει στους συμφοιτητές του.   Βέβαια, για τις πλείστες ερωτήσεις δεν πήραμε καμία απάντηση, απλά ακούσαμε τις γνωστές ‘’κρυστάλλινες’’ απόψεις  τους με τη συνοδεία κρύου ιδρώτα και τρέμουλου.

Συνεχίζοντας, ο εκπρόσωπος της Προοδευτικής, άρχισε την έναρξη του κόκκινου παραμυθιού, που επιθυμεί και αγωνίζεται για μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας στο νησί μας, αφού ‘’εκάμαμεν τζ εμείς πολλά…’’, που τάχα μάχεται ενάντια στον ιμπεριαλισμό αλλά κάνει τα στραβά μάτια στην αγγλοτουρκική Δ.Δ.Ο.

Το ‘’παρών’’ της έδωσε και η Αναγέννηση, προσπαθώντας να σώσει ότιδηποτε κι αν σώζεται με τα τρία της στελέχη…

Την παράσταση, παρόλα αυτά, έκλεψε η μόνη αγνή και αντιομοσπονδιακή παράταξη στη Θεσσαλονίκη, η Π.Ε.Ο.Φ.  Ο εκπρόσωπος μας, μίλησε ξεκάθαρα στους φοιτητές της Θεσσαλονίκης και ανέλυσε τις θέσεις της παράταξης χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές.  Μίλησε για τα όνειρα του Αυξεντίου και του Παλληκαρίδη, μίλησε για τις ολέθριες συνέπειες που θα φέρει στο νησί μας μια λύση Δ.Δ.Ο. και κάλεσε τους συμφοιτητές μας σε έναν αγνό αγώνα που θα φέρει στην Κύπρο μας τη μόνη δίκαιη και βιώσιμη λύση, την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!  Ο εκπρόσωπος της Π.Ε.Ο.Φ.  κλήθηκε να απαντήσει όπως όλοι οι εκπρόσωποι των παρατάξεων σε ερωτήσεις, με τη μόνη διαφορά ότι αυτός έδωσε ευθείς απαντήσεις σχεδόν σε όλες τις ερωτήσεις, λόγω έλλειψης χρόνου αν και επιχείρησε να απαντήσει και στις υπόλοιπες ερωτήσεις στη δευτερομιλία του.

Το κερασάκι στην τούρτα μπήκε όταν έφτασε η στιγμή για τα ψηφίσματα της Ε.Φ.Ε.Κ.Θ.  Πρώτο ψήφισμα και πιο σημαντικό, ήταν αυτό που αφορούσε το κυπριακό, για το οποίο είχαν καταθέσει πρόταση και οι τέσσερις  παρατάξεις .  Για πρώτη φορά η Π.Ε.Ο.Φ. μόνη και δυνατή κατάφερε να περάσει το ψήφισμά της, ένα ψήφισμα που δε ξεπουλούσε το νησί μας στους Τούρκους, αλλά ένα ψήφισμα που ζητούσε την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ του νησιού μας, την επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια τους, την εξακρίβωση της τύχης όλων των αγνοουμένων, την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και την αποχώρηση όλων των εποίκων και των παραγώγων τους.

Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος προς την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, είναι τραχύς και δύσκολος, κερδίσαμε μια μάχη και δείξαμε ότι η φλόγα για ΛΕΥΤΕΡΙΑ δυναμώνει στη συμπρωτεύουσα, δείξαμε ότι όσοι στήριξαν την Π.Ε.Ο.Φ και τις ιδέες που αντιπροσωπεύει, το έκαναν γιατί το πιστεύουν και το θέλουν, δεν το έκαναν ούτε επειδή το λέει το κόμμα, ούτε για μια μελλοντική δουλειά, το έκαναν για την πατρίδα τους και τη σωτηρία της!

Ο αγώνας δεν τελείωσε, συνεχίζεται μέχρι την τελική δικαίωση, με αγώνα στους δρόμους και τα οδοφράγματα, ώσπου η Γαλανόλευκη να υψωθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της Κύπρου μας!

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Μάρτυρας του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού. Αγνός ιδεολόγος, γαλουχημένος από μικρός με τα ιδανικά της πατρίδος, επαναστάτης, ανυπότακτος αγωνιστής, δεν μπορούσε να ανεχτεί να ζει σε σκλαβωμένη πατρίδα. Ήταν ποιητής και μέσα από τα ποιήματά του εξέφραζε την μεγάλη του αγάπη για την Ελλάδα. Πόθος του η Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα πατρίδα.

Ο Ευαγόρας γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Τσάδα της Πάφου. Ήταν γιός του Μιλτιάδη και της Αφροδίτης Παλληκαρίδη και είχε άλλα τέσσερα αδέρφια. Το 1953, μόλις στα 15 του χρόνια, τη μέρα που η Βρετανική Αυτοκρατορία γιόρταζε την ενθρόνιση της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Λονδίνο, ο Ευαγόρας στην θέα της αγγλικής σημαίας να κυματίζει στο Ιακώβιο Γυμνάσιο, ένιωσε ντροπή και αναρριχήθηκε στον ιστό την κατέβασε και την τεμάχισε ως ένδειξη απαξίωσης και διαμαρτυρίας προς τους αποικιοκράτες. Η πράξη του έδωσε το έναυσμα για να ξεσηκωθεί όλη η μαθητική νεολαία της Πάφου και να ξεσπάσουν διαμαρτυρίες.

Δύο χρόνια αργότερα και ενώ ο αγώνας φούντωσε, ο Ευαγόρας συμμετείχε σε όλες τις διαδηλώσεις της Άλκιμου Νεολαίας Ε.Ο.Κ.Α (Α.Ν.Ε.). Έτσι συλλαμβάνεται ως μέλος της Ε.Ο.Κ.Α επειδή συμμετείχε σε παράνομη πορεία. Δεν παραδέχεται και η δίκη αναβάλλεται. Τότε ο Ευαγόρας παίρνει την μεγάλη απόφαση να αφήσει τα θρανία και να πάρει τα όπλα για να συμβάλει στην απελευθέρωση της πατρίδας. Μία μέρα πριν την προκαθορισμένη δίκη εντάσσεται στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α και λίγο πριν φύγει για τα βουνά γράφει στους συμμαθητές του:

“Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο Ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
Γειά σας παλιοί συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.
Ευαγόρας Παλληκαρίδης “

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται εκ νέου, αυτή τη φορά με την κατηγορία παράνομης κατοχής και διακίνησης οπλισμού. Κατά την παραμονή του στο στρατόπεδο της Λίμνης πέρασε φρικτά βασανιστήρια. Λίγες μέρες μετά μεταφέρεται στην Λευκωσία και η δίκη του ορίζεται στις 25 Φεβρουαρίου. Ο μικρός σε ηλικία αλλά μεγάλος σε ψυχή και ανδρεία Ευαγόρας Παλληκαρίδης κατά την ακροαματική διαδικασία δεν αφήνει τους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν και αφού παραδέχεται δηλώνει με αξιοθαύμαστο θάρρος και το κεφάλι ψηλά: “Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο. “

Η είδηση της καταδίκης του 19χρονου τότε Ευαγόρα ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά σύσσωμος ολόκληρος ο Ελληνισμός ξεκίνησε μια προσπάθεια να σώσει τον Παλληκαρίδη. Η μαθητές του Γυμνασίου της Πάφου απέχουν από τα μαθήματά τους και στέλνουν τηλεγράφημα στον Χάρντινγκ για απονομή χάρης όμως απορρίπτεται τόσο από τον ίδιο όσο και από την αγγλική κυβέρνηση.

Πέρασε τόσα μερόνυχτα φρικτών βασανιστηρίων και όμως δεν λύγησε,, δεν πρόδωσε, δεν απολογήθηκε. Συνεχιστής της μακραίωνης ιστορίας, που ως Έλληνας κουβαλούσε στην πλάτη του, επέλεξε τον δρόμο της αυτοθυσίας και του ενσυνείδητου θανάτου για να περάσει και αυτός στο πάνθεο των ηρώων. Ο Ευαγόρας είχε προετοιμαστεί, ήξερε από καιρό ποια θα ήταν η κατάληξή του και αποφάσισε να ακολουθήσει με θάρρος την μοίρα του. Ήξερε πως η θυσία του δεν θα πήγαινε χαμένη. Τι κι αν αυτός θα παθαίνε και δεν θα προλάβαινε να δει την Κύπρο ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα, θα το ζούσαν οι επόμενες γενιές γιατί θα αξίωνε Ένωση και Ελευθερία με την θυσία του. Γράφει στο τελευταίο του γράμμα:

“Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί”

Μια μέρα πριν τον απαγχονισμό του, στις 12 Μαρτίου 1957 τον επισκέπτονται στις φυλακές η οικογένειά του. Ο Ευαγόρας ψύχραιμος και γαλήνιος τους μιλούσε και τους πληροφόρησε πως έφτασε η στιγμή να τους αποχαιρετήσει για να ανέβει τα σκαλιά της αγχόνης. Δεν ήθελε να λυπούνται και δεν έκλαψε κανείς. Αποχαιρετώντας τους, τους είπε : «Ορκίσθηκα να πεθάνω για την Πατρίδα μου κι ετήρησα τον όρκο μου».

13 Μαρτίου 1957. Κοντεύουν μεσάνυχτα. Τη σιωπή σπάει μια βροντερή σταθερή φωνή. Ο ανυπόταχτος Παλληκαρίδης σε πείσμα των κατακτητών ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο. Σε λίγο έρχονται οι δήμιοί του. Βροντοφωνάζει. «Γεια σας αδέλφια. Γεια σας λεβέντες. Ελπίζω να ‘μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός, υπερήφανος».

Οι συγκρατούμενοι του φωνάζουν. «Θάρρος Παλληκαρίδη, Θάρρος Παλληκαρίδη»
«Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος» Απόλυτη ησυχία. Αυτή τη σιγή σπάζει το τρίξιμο από το άνοιγμα της καταπακτής της αγχόνης.
12:02 ο 19χρονος Βαγορής πέρασε στην αθανασία. Βρήκε την «γη των ηρώων».

60 χρόνια μετά μια μέρα σαν την σημερινή οι μνήμες ξυπνούν και μας υπενθυμίζουν πως στο μάθημα της ιστορίας πιαστήκαμε αδιάβαστοι. Δεν μάθαμε ότι ένας ωραίος θάνατος είναι ότι ευγενέστερων μιας ζωής. Δεν μάθαμε, από τους ήρωες μας που διάλεξαν ως τρόπο ζωής την εκλογή του θανάτου τους. Δεν μάθαμε ότι η ζωή είναι περιττή μέσα στη σκλαβιά. Την περίσσια σκλαβιά μας κάναμε ύλη της ζωής μας και πετύχαμε το «θαύμα». Ζούμε σκλάβοι στη λευτεριά σας, πεθάνατε λεύτεροι στη σκλαβιά μας.

ΑΘΑΝΑΤΕ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ

Γραφείο Τύπου 
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονικης

Επίσκεψη κυρίας Ελένης Χατζηγεωργίου, Πρόεδρος του Συλλόγου Κυπρίων Ξάνθης

Τη Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου, είχαμε την τιμή να καλωσορίσουμε την κυρία Ελένη Χατζηγεωργίου στο οίκημά μας.  Η κυρία Ελένη είναι η Πρόεδρος του Συλλόγου Κυπρίων Ξάνθης και έχει πλούσια δράση στην Θράκη τόσο σε σχέση με τα κοινά όσο σε σχέση με το κυπριακό πρόβλημα.

Λίγο έξω από τη Ξάνθη, όπου διαμένει και δρα η κυρία Ελένη, βρίσκεται το Αυξέντιο χωριό, το οποίο, βέβαια, ονομάστηκε έτσι προς τιμή του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου. Ο σύλλογος Κυπρίων Ξάνθης όπως μας είπε η κυρία Ελένη, προχώρησε και στην ανέγερση μουσείου προς τιμή του ήρωά μας. Είναι πολύ σημαντική η προσπάθεια που γίνεται από το σύλλογο Κυπρίων Ξάνθης και ειδικότερα της κυρίας Ελένης, η οποία είναι ξάγρυπνος φρουρός και προστατεύει, με το δικό της τρόπο, και την Ελλάδα και την Κύπρο μας, από κινήσεις που μπορεί να εκθέσουν και να προσβάλουν τον Ελληνισμό.

Η κυρία Ελένη, μας μίλησε επίσης με αποδείξεις και γεγονότα για την ελληνικότητα της Κύπρου μας. Μας έδωσε παραδείγματα για αρχαία ευρήματα που βρέθηκαν στις εκκλησίες μας, αλλά και ονόματα που δώθηκαν σε χωριά του νησιού μας.  Μας ανέφερε επίσης για δράσεις που έγιναν ανάμεσα σε Κύπρο και Θράκη, όπου αναδείχθηκαν οι ομοιότητες σε ήθη και έθιμα στους δυο τόπους.

Με την κυρία Ελένη συζητήσαμε επίσης για τις τελευταίες εξελίξεις στο κυπριακό.  Όπως εμείς, ως Π.Ε.Ο.Φ., είμαστε μια αυτόνομη παράταξη έτσι και η κυρία Ελένη δρα αυτόνομα και δεν υπάγεται σε κανένα κόμμα γιατί αντιλαμβάνεται πως έτσι μπορεί να μιλάει και να λέει όσα πιστεύει ελεύθερα χωρίς να πρέπει να δίνει λόγο σε κανένα.   Μας είπε, ακόμα, πως είναι χρέος μας να αγωνιστούμε για τα ιδανικά που μας άφησαν παρακαταθήκη οι ήρωές μας και να αγωνιζόμαστε με τον δικό μας τρόπο, προωθώντας τα πιστεύω μας, χωρίς να ασχολούμαστε ούτε μες τις κακεντρέχιες και τις μικρότητες των κομμάτων, ούτε ακόμα με όσα κάνει η Τουρκία και ο νέο- σουλτάνος Ταγίπ Ερντογάν.  Έχουμε καθήκον να λέμε αυτά που πιστεύουμε, να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και να είμαστε έτοιμοι να υπερασπίσουμε την πατρίδα μας.

Είναι απίστευτο το πόση δύναμη μας έδωσε αυτή η γυναίκα μόνο με το λόγο της και το πάθος της για όσα πιστεύει.  Είναι απ’ τους ανθρώπους που δε θα επιτρέψουν ποτέ να σβήσει η φλόγα όλων των Ελλήνων για απελευθέρωση της μαρτυρικής μας νήσου.  Μακάρι να είχαμε ανθρώπους όπως η κυρία Ελένη, που αγωνίζονται ανιδιοτελώς και συνεχώς για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης αλλά και τη συνέχιση των σχέσεων της Κύπρου μας με τις ελληνικές της ρίζες!

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Γρηγόρης Αυξεντίου – Ο Σταυραετός του Μαχαιρά

Σαν σήμερα, πριν 60 χρόνια, έπεσε μαχόμενος κατά του αγγλικού ζυγού ο Yπαρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α, Γρηγόρης Αυξεντίου.
Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1928 στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου. Μετά την αποφοίτησή του από το Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου μετέβη στην Ελλάδα και φοίτησε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, αφού όνειρο και καημός του ήταν να υπηρετήσει στον Ελληνικό στρατό. Παράλληλα μελετούσε φιλοσοφία, καθώς σκόπευε να εγγραφεί αργότερα στη Φιλοσοφική Σχολή. Αποφοιτώντας από την σχολή, εκτελεί τη στρατιωτική του θητεία στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα στον 1ο λόχο του 613ου τάγματος πεζικού.

Τον Νοέμβριο του 1952, αφού τελείωσε τη θητεία του, επέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε δίπλα στον πατέρα του σαν οδηγός, μεταφέροντας εργάτες από τη Λύση στην Αμμόχωστο. Γαλουχημένος με τα ιδανικά της Ελλάδος και έχοντας πάνω απ’ όλα την αγάπη του για την πατρίδα, στις 22 Ιανουαρίου 1955 συνάντησε για πρώτη φορά το στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή, που ήταν Αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) και μυήθηκε στην οργάνωση με το αξίωμα του υπαρχηγού και οργανώνει τον τομέα Αμμοχώστου.
1η Απριλίου του 1955, ξεκινά ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, κατά του αγγλικού ζυγού. Ο Αυξεντίου ηγείται των επιθέσεων κατά των Άγγλων στον τομέα του. Πολύ γρήγορα έγιναν αντιληπτές οι ηγετικές του δυνατότητες. Οι Άγγλοι κατακτητές τον επικηρύττουν από την πρώτη μέρα του αγώνα, με το ποσό των 250 λιρών, που στη συνέχεια έφτασε μέχρι τις 5000 λίρες, μυθικό ποσό για την εποχή. Μετά την επικήρυξη του, θα μετατεθεί στον τομέα Κερύνειας και έτσι θα συνεχίσει τον αγώνα του από τα βουνά του Πενταδακτύλου. Εκεί ως έμπειρος αξιωματικός, μαθαίνει τους συμπατριώτες του τη χρήση των όπλων και τεχνικές ανταρτοπόλεμου. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κερύνεια, θα παντρευτεί κρυφά την αγαπημένη του Βασιλική και μετά το γάμο θα διαφύγει για τα βουνά της Πιτσιλιάς.
Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 ο Αυξεντίου και οι συναγωνιστές του παγιδεύτηκαν από τους Άγγλους στο Τρόοδος και έδωσαν την ιστορική μάχη των Σπηλιών. Επιδεικνύοντας τις εξαιρετικές στρατιωτικές του ικανότητες πυροβόλησε και προς τις δύο κατευθύνσεις, με αποτέλεσμα δύο φάλαγγες Άγγλων στρατιωτών να αλληλοπυροβοληθούν. Τον Μάρτιο του 1956 μεταμφιέστηκε σε καλόγηρο και για αρκετά μεγάλο διάστημα, παρέμεινε στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Εκεί θα υποδεχτεί και θα κεράσει τους Άγγλους στρατιώτες, μεταμφιεσμένος, αφού μπήκαν στο μοναστήρι ψάχνοντας για κάποιον Αυξεντίου με το ψευδώνυμο «Ζήδρος». Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Γρηγόρης έλαβε τα ψευδώνυμα «Ζήδρος», «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Μάστρος» και «Ζώτος».

Θα παραμείνει στον τομέα Πιτσιλιάς μέχρι τα τέλη του 1956, όπου θα διαμένει στα σπίτια του Παπά Χριστόδουλου. Εκεί θα συναντηθεί με τον Κυριάκο Μάτση και τον Στυλιανό Λένα και θα γιορτάσουν όλοι μαζί τα Χριστούγεννα του 1956, αλλά θα χωρίσουν οι δρόμοι τους, αφού η καταδίωξη των Άγγλων στρατιωτών έγινε ασφυκτική.
Ο Αυξεντίου καταφεύγει με την ομάδα του στον Μαχαιρά. Η προδοσία δεν ήταν μακριά. Μέσα στο κρησφύγετο τους , λίγα μέτρα μακριά από το Μοναστήρι του Μαχαιρά, βρήκε το ξημέρωμα της 1ης Μαρτίου κρυμμένους τους αγωνιστές. Όλο και περισσότεροι Άγγλοι στρατιώτες μαζεύονται στην περιοχή, προκειμένου να εντοπίσουν τον Αυξεντίου. Η ηγετική του διαίσθησή, του έλεγε πως τα περιθώρια στένευαν. «…Στην εσχάτη ανάγκη θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας. Αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν…». Οι κατακτητές ψάχνουν μανιωδώς όλη την περιοχή, μέχρι που στις 3 Μαρτίου 1957, το χέρι της προδοσίας κατέδωσε το κρησφύγετο των αγωνιστών και οι αγγλικές δυνάμεις κατακλύζουν όλη την περιοχή. Το απόσπασμα των 60 στρατιωτών, περικύκλωσε τη σπηλιά και κάλεσε τον Αυξεντίου να παραδοθεί. Τότε ο Γρηγόρης πήρε την απόφασή του και διέταξε τους συναγωνιστές τους να παραδοθούν. Παρά τις διαμαρτυρίες τους, υπάκουσαν στην εντολή και παραδόθηκαν. Ο Σταυραετός του Μαχαιρά όμως ήταν αποφασισμένος και θα έκανε αυτό που τον πρόσταζε η ελληνική του ψυχή. Θα πολεμούσε μέχρις εσχάτων. Στο νέο κάλεσμα του ανθυπολοχαγού Μίντλετον, η απάντηση μέσα από το κρησφύγετο βγήκε δυνατή και καθαρή. «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, ελάτε να με πάρετε» και ένας νέος Λεωνίδας γράφτηκε με χρυσά γράμματα στις σελίδες της μακραίωνης ιστορίας μας.
Ξεσπά τότε η μάχη, η οποία κράτησε 10 ολόκληρες ώρες, χωρίς αποτέλεσμα για τους κατακτητές. Αφού χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα και όπλα όλων των ειδών και απέτυχαν , οι Βρετανοί μη μπορώντας να πλησιάσουν το κρησφύγετο διαφορετικά, κατέβρεξαν την περιοχή με βενζίνη και το κρησφύγετο τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο Αυξεντίου ρίχνει την τελευταία του χειροβομβίδα και παραμένει στο κρησφύγετο για να περάσει στην αιωνιότητα.
Οι Άγγλοι φοβούμενοι λαϊκό ξεσηκωμό έθαψαν το καμένο σώμα του Γρηγόρη Αυξεντίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, τα λεγόμενα σήμερα «Φυλακισμένα Μνήματα» δίπλα από άλλους αγωνιστές.
“Όλες οι καμπάνες της Γης σήμαναν μεμιάς. Όλα τα ανθρώπινα μέτωπα ψηλά. Όλες οι καρδιές μεσίστιες. Στο χωριό Λύση, ανάμεσα σε Λευκωσία κι Αμμόχωστο, η μάνα του έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτου απ’ το δυνατό σαγόνι της κ’ είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της : ” Είμαι πέρφανη. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου “. Ο πατέρας του πάλι, σαν πήγε στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Λευκωσίας, αναγνώρισε το καμένο παιδί του, απ΄ τις χοντρές ελληνικές κοκάλες του κι από κείνο το χρυσό κωνσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο του και στον κόρφο του κόσμου.”

Ο Αυξεντίου υπήρξε λαμπρός επαναστάτης και πιστός στο σκοπό του Αγώνα που διεξήγαγε, την Απελευθέρωση-Αυτοδιάθεση και Ένωση της Κύπρου με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και παραμένει αθάνατος στις μνήμες όλων μας.

 

Γραφείο Τύπου 
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

 

Εξελίξεις στο Κυπριακό!

Το ακαδημαϊκό έτος 2016-2017 σημαδεύτηκε από την κλιμάκωση των συνομιλιών και συνάμα των εξελίξεων στο Κυπριακό Πρόβλημα. Η προσπάθεια για εξεύρεση λύσης με βάση τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία συνεχίστηκε σε έντονους ρυθμούς, καθώς είναι η πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, που οι ηγέτες των δύο πλευρών δηλώνουν αισιοδοξία και ευχαρίστηση για την επίτευξη αρκετών συγκλίσεων σε σημαντικά ζητήματα. Πράγμα, βέβαια, το οποίο δεν βλέπουμε να ευσταθεί, παρακολουθώντας τις εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος.

Η αρχή της όλης διαδικασίας έγινε στην πρώτη συνάντηση των δύο ηγετών στο Μοντ Πελεράν της Ελβετίας. Οι συνομιλίες κατά τη διάρκεια της πρώτης συνάντησης επικεντρώθηκαν στο εδαφικό αλλά και στο οικονομικό. Συστάθηκε μία λίστα με κριτήρια από κάθε πλευρά (με μπλε χρώμα της ε/κ πλευράς και με κόκκινο της τ/κ), με τα οποία η κάθε πλευρά γνωστοποιούσε τις αξιώσεις της και το ποσοστό των εδαφών που θα την ικανοποιούσε. Το μόνο ξεκάθαρο αποτέλεσμα του Μοντ Πελεράν 1 ήταν οι συμφωνίες στο οικονομικό. Συγκεκριμένα, συμφωνήθηκε πως το 94% των φορολογιών θα το λαμβάνει το ομόσπονδο κράτος ενώ το υπόλοιπο 6% θα μοιράζεται στα δύο συνιστώσα κρατίδια. Για ένα μεταβατικό στάδιο, βέβαια, τα 5/6 θα τα λαμβάνει η τ/κ πλευρά και το 1/6 η ε/κ, έως ότου το βιοτικό επίπεδο της επί τουρκοκυπριακής διοίκησης κοινότητας φτάσει στο 85% της ελληνοκυπριακής. Οι δύο συνιστώσες πολιτείες θα έχουν μερική αυτονομία όσον αφορά τις οικονομικές τους συναλλαγές, ενώ τα δάνεια των δύο κοινοτήτων θα ισχύουν και μετά τη λύση με εγγυητή το ομόσπονδο κράτος.

Αξιοσημείωτες είναι και οι δηλώσεις των πολιτικών ηγετών από την πλευρά της  Τουρκίας κυρίως κατά την τρέχουσα περίοδο. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι δήλωναν μεταξύ άλλων πως δεν τίθεται θέμα επιστροφής της Μόρφου επί ελληνοκυπριακής διοίκησης, ενώ όσον αφορά τις συνθήκες ασφάλειας και των εγγυήσεων, δεν παρουσιάζονταν θετικοί στην κατάργησή τους. Όπως δήλωσαν, ο πόλεμος στη Συρία θέτει έμμεσο κίνδυνο για την ακεραιότητα των τουρκοκυπρίων και η Τουρκία θα πρέπει να είναι σε θέση επέμβασης σε περίπτωση άμεσου κινδύνου. Ακόμα μια θλιβερή αξίωση από πλευράς Τουρκίας, ήταν ότι δεν μπορούσαν να δεχτούν την προσφυγοποίηση  των τουρκοκυπρίων για δεύτερη φορά.

Κι ενώ όλα έδειχναν πως οι δύο πλευρές, βρίσκονταν ένα βήμα πριν την επίτευξη συμφωνίας, ήρθε η  δεύτερη συνάντηση στο Μοντ Πελεράν η οποία δεν ολοκληρώθηκε με τους καλύτερους οιωνούς. Σκοπός της έκβασης της συνάντησης αυτής ήταν η επίτευξη συμφωνίας σε εδαφικό και περιουσιακό, καθώς και δημοσίευση οδικού χάρτη. Τα πράγματα όμως δεν κύλησαν ομαλά. Κατ’ αρχάς τέθηκε στο τραπέζι των συνομιλιών το ποσοστό εδάφους που θα επιστρεφόταν υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση. Η ελληνοκυπριακή πλευρά ζητούσε ένα ποσοστό της τάξης του 29,2% ενώ η τουρκοκυπριακή έδινε το 28,2%. Από τις πληροφορίες που είχαμε το τελικό ποσοστό θα κυμαινόταν γύρω στο 28,5%. Το ζήτημα όμως το οποίο, όπως αναφέρουν τόσο ο πρόεδρος όσο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο ναυάγιο των της ώρας συζητήσεων, ήταν ο αριθμός των προσφύγων που θα επέστρεφαν στις περιουσίες  τους και στις πατρογονικές τους εστίες. Η πρόταση της ελληνοκυπριακής πλευράς ήταν για επιστροφή 85 με 95 χιλιάδων προσφύγων ενώ της τουρκοκυπριακής για 65 με 75. Αυτή ήταν και  η μεγάλη διαφορά των δύο πλευρών. Η δεύτερη συνάντηση του Μοντ Πελεράν έφερε στο φως της δημοσιότητας και ένα νέο φρούτο επονομαζόμενο, Ομοσπονδιακά Πάρκα. Πρόκειται για περιοχές οι οποίες θα  υπόκεινται στο ομόσπονδο κράτος. Σκοπός της δημιουργίας των περιοχών αυτών είναι ο ‘’δίκαιος’’ διαχωρισμός της ακτογραμμής, καθώς μέσω των εν λόγω περιοχών ο διαχωρισμός γίνεται 50-50. Πολύ σημαντική εξέλιξη αποτελεί η στάση της Ελλάδας επί  του θέματος. Συγκεκριμένα, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας κύριος Κοτζιάς, δήλωσε ξεκάθαρα πως  δεν τίθεται  θέμα αποδοχής της συνθήκης εγγυήσεων και της παραμονής τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Πράγμα, βέβαια, που δεν έπρεπε να τίθεται καν στο τραπέζι των συνομιλιών.

Από το φόντο της δεύτερης αυτής συνάντησης δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι εκ νέου προκλητικές δηλώσεις από πλευράς Τούρκων αξιωματούχων. Ο τουρκοκύπριος ‘’ηγέτης’’ Μουσταφά Ακκιντζί, δήλωσε αρχικά πως η ρήξη μεταξύ των δύο πλευρών ήρθε εξαιτίας της αδιάλλακτης στάσης και πολιτικής προσέγγισης της ελληνοκυπριακής πλευράς, αναφερόμενος σε παράλογες απαιτήσεις. Με τη σειρά του ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε πως η μικρή μας ιδιαίτερη πατρίδα δεν είναι ελληνική αλλά τουρκική. Σαν επιστέγασμα των εν λόγω δηλώσεων ήταν και οι δηλώσεις του νεοσουλτάνου Ερντογάν. Ο πρόεδρος της Τουρκίας εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την «επιλογή» της Κυβέρνησης να κατέρχεται στις συνομιλίες με τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως υποστηρίζει, και όπως βέβαια δήλωσε αρκετές φορές και ο πρώην ‘’ηγέτης’’ της τουρκοκυπριακής κοινότητας, Ραούφ Ντεκτάς, η σημαία δεν είναι αυτούσια της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς στο Βόρειο τμήμα του νησιού εδρεύει η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

Εν μέσω ρήξης μεταξύ των δύο πλευρών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήρε την βεβιασμένη απόφαση για σύγκληση διεθνούς διάσκεψης στη Γενεύη, υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και με τη συμμετοχή των τριών εγγυητριών δυνάμεων, Ελλάδας, Αγγλίας και Τουρκίας. Σημαντικό γεγονός της διάσκεψης ήταν η κατάθεση χάρτη από τις δύο πλευρές, πράγμα το οποίο συνέβη για πρώτη φορά. Η εν λόγω διάσκεψη τελείωσε άδοξα κατά κάποιο τρόπο καθώς οι δύο πλευρές δεν ήλθαν σε συμφωνία. Οι γενικολογίες στις δηλώσεις του Προέδρου και των Κυβερνητικών εκπροσώπων συνεχίστηκε, κι εμείς ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε αν ο Νίκος Αναστασιάδης παραβρέθηκε στη διάσκεψη ως Νόμιμος Πρόεδρος Κράτους ή ως αρχηγός κοινότητας. Το μόνο που συμφωνήθηκε από την διάσκεψη ήταν η σύσταση ομάδας τεχνοκρατών οι οποίοι θα ήταν υπεύθυνοι για τη μελέτη των συγκλίσεων και αποκλίσεων των δύο κοινοτήτων.

Πολύ σημαντική ήταν η παρουσία της Ελληνικής αντιπροσωπείας και συγκεκριμένα του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκου Κοτζιά. Ο κύριος Κοτζιάς κατήλθε στη διάσκεψη αδιάλλακτος και φανερά αποφασισμένος για την προσπάθεια κατάργησης της συνθήκης εγγυήσεων και της απομάκρυνσης όλων των τουρκικών στρατευμάτων. Εξίσου σημαντική ήταν και η παρουσία του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, καθώς ήταν η πρώτη φορά που η Τουρκία κάθισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων (πάγια θέση της παράταξης μας).

Τελειώνοντας, με τις πολύ σημαντικές συναντήσεις, ερχόμαστε στα πιο πρόσφατα γεγονότα, τα οποία βρίσκουν τις δύο πλευρές σε διαφωνία. Η συνάντηση της ομάδας τεχνοκρατών η οποία έγινε στη Γενεύη στις 18 Ιανουαρίου, δεν επέφερε κανένα αποτέλεσμα και έτσι οι συνομιλίες θα συνεχίζονταν με συνάντηση των ομάδων διαπραγματευτών των δύο κοινοτήτων και στη συνέχεια με συνάντηση των δύο ηγετών. Κι ενώ οι δύο συναντήσεις ήταν προγραμματισμένες, η ψήφιση της τροπολογίας για εορτασμό του ενωτικού δημοψηφίσματος από το κυπριακό κοινοβούλιο, ήρθε να ταράξει τα νερά. Η εν λόγω τροπολογία βρήκε την Τουρκία άκρως αντίθετη. Ο τουρκοκύπριος ‘’ηγέτης’’ αποτάθηκε μέχρι και στον ΟΗΕ με σκοπό να πιέσει τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να μην υπογράψει την εν λόγω τροπολογία. Η συνάντηση των διαπραγματευτικών ομάδων ακυρώθηκε, ενώ ο Μουσταφά Ακκιντζί σε συνάντηση που είχε με τον ΠτΔ, αποχώρησε χωρίς προειδοποίηση.

Οι παραπάνω εξελίξεις δεν μπορούν να μην συσχετιστούν και με την κατάσταση που επικρατεί στο εσωτερικό της Τουρκίας. Μετά το στημένο, όπως φαίνεται, πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 εναντίον του Ερντογάν, τις απολύσεις στρατιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων καθώς και των εκατοντάδων νεκρών και φυλακισμένων, ήρθε η τροπολογία για συνταγματικές αλλαγές. Ο Ερντογάν θέλει να αλλάξει το συνταγματικό σύστημα από πρωθυπουργικό σε προεδρικό, πράγμα που θα του δίνει όλα τα απαραίτητα δικαιώματα για να λειτουργεί ως σουλτάνος. Η εθνικιστική στάση η οποία υιοθέτησε εδώ και καιρό στο Κυπριακό, οφείλεται στην προσπάθεια του να προσεγγίσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ούτως ώστε να τους φέρει με το μέρος του και να περάσει από τη βουλή το ψήφισμα για συνταγματικές αλλαγές. Είναι πλέον ολοφάνερο πως η τροπολογία για τον εορτασμό του ενωτικού δημοψηφίσματος, δεν ήταν καθ’ αυτή  ο λόγος αποχώρησης του τουρκοκύπριου ηγέτη από τις συνομιλίες, αλλά η αφορμή που έψαχνε  ο Ερντογάν για να διακοπούν οι συνομιλίες, έως ότου επέλθουν οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό του σουλτανάτου του. Οπότε, καλό είναι οι ηγεσίες της αξιωματικής δήθεν αντιπολίτευσης αυτού του τόπου και κυρίως το Α.Κ.Ε.Λ, να σταματήσουν να κατακρίνουν τον ενδιάμεσο χώρο για την ψήφιση της εν λόγω τροπολογίας, που στο κάτω κάτω αφορά ένα ιστορικό γεγονός – σταθμό στην ιστορία του νησιού μας, και να ψάξουν επιτέλους τον πραγματικό λόγο πίσω από τη στάση της Τουρκίας.

Αυτά συμφοιτητές/συμφοιτήτριες, αποτελούν περιεκτικά τα γεγονότα όπως εκτυλίχθηκαν κατά το τρέχον ακαδημαϊκό έτος. Ως Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης, μια κριτικά σκεπτόμενη και ΑΥΤΟΝΟΜΗ πολιτική παράταξη θεωρούμε χρέος μας την ενημέρωσή σας για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Θέλουμε, παράλληλα, να εκφράσουμε για πολλοστή φορά την δυσαρέσκειά μας για την προσπάθεια λύσης στην εν λόγω βάση, που δεν είναι άλλη από τη φασιστική και ρατσιστική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, όπως πολλάκις αποδείχτηκε, αποτελεί μέρος της στρατηγικής της Τουρκίας και θα οδηγήσει το νησί μας με μαθηματική ακρίβεια στον εκτουρκισμό. Εμείς, πιστοί στις αξίες και τα ιδανικά που μας άφησαν οι πρόγονοί μας σαν ιεράν παρακαταθήκην, δηλώνουμε πως θα αντισταθούμε σε κάθε είδος ξεπουλήματος, σε κάθε προσπάθεια αφελληνισμού του νησιού, σε κάθε προσπάθεια «διά-λυσης» της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε κάθε είδους Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδιακής ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ. Με πρότυπα τους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α και φάρο και οδηγό τις θυσίες τους για Λευτεριά, σας καλούμε να συμπορευθείτε μαζί μας, ούτως ώστε να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους πολιτικούς αρχηγούς μας, ΟΤΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης