Η γκεμπελική προπαγάνδα καλά κρατεί στην Προοδευτική

Διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες καθηλωμένοι το ένα μετά το άλλο, τα δελτία της Προοδευτικής Θεσσαλονίκης . Απ’ ότι φαίνεται οι συνάδελφοι της Προοδευτικής είναι άριστα δασκαλεμένοι στην προπαγάνδα γκεμπελικού τύπου από τους κομματάρχες τους. Άλλωστε, παιδιά διεφθαρμένων και ξεπουλημένων πολιτικών του Α.Κ.Ε.Λ. κοσμούν τα εκάστοτε συμβούλια της Προοδευτικής (παιδομάζωμα). Αυτή την φορά λοιπόν οι «κύριοι» της παράταξης του Α.Κ.Ε.Λ.  επέλεξαν να πουν ότι δέχονται απειλές από στελέχη της Π.Ε.Ο.Φ και ξύπνησε μέσα τους το κομμουνιστικό αίσθημα (το οποίο έχει πέσει σε λήθαργο  κάτω από το παχύ δέρμα της λήθης και ξυπνά κατά διαστήματα αλλά μόνο στο Facebook και όχι στον δρόμο)  αναφέροντας μάλιστα στην ανακοίνωση τους για τάνκς (!!!) και διάφορα άλλα.

Δεν είχαμε σκοπό να ασχοληθούμε και να δώσουμε συνέχεια στο όλο θέμα αλλά επειδή γράφονται και διαδίδονται ψέματα από επιτήδειους ψηφοθήρες εν όψει εκλογών, νιώσαμε την ανάγκη να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους.

Αυτό που έγινε συμφοιτητές αλλά και υπόλοιποι κύριοι που αναδημοσιεύετε τα εν λόγω δελτία, είναι ότι μεγαλοστελέχη της Προοδευτικής Θεσσαλονίκης εδώ και αρκετό καιρό δρουν υπόγεια και διατυμπανίζουν στον χώρο των πανεπιστημίων για συγκεκριμένα άτομα ότι είναι «φασίστες» και «ακροδεξιοί» ή ότι προέρχονται από συγκεκριμένες οργανώσεις με μοναδικό σκοπό, να στοχοποιήσουν και να τρομοκρατήσουν τα στελέχη της Π.Ε.Ο.Φ. Συγκεκριμένα στελέχη της Π.Ε.Ο.Φ. λόγω της γκεμπελικής προπαγάνδας των αριστερών υπέρμαχων της δημοκρατίας  (σε άλλες χώρες όμως όχι στην Κύπρο) έχουν προβλήματα στην προσωπική τους ζωή .

Κάπου εδώ θα θυμηθούμε την φράση «το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει» αφού οι συγκεκριμένοι κύριοι, ως άξιοι απόγονοι των χαφιέδων του 55-59, προσκαλούν δημόσια διάφορες ομάδες, να προκαλέσουν επεισόδια σε εκδηλώσεις της Π.Ε.Ο.Φ. θέτοντας σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα των συμφοιτητών μας οι οποίοι θα παρευρεθούν σε αυτές!

Όλα αυτά που σας αναφέραμε συμφοιτητές, δυστυχώς δεν μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα από εμάς, ούτε μπορούσαμε να θέσουμε σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα στελεχών της Π.Ε.Ο.Φ. αλλά και οποιουδήποτε παρευρίσκεται στις εκδηλώσεις μας, για τα καπρίτσια των κόκκινων φασιστών . Έτσι στέλεχος της Π.Ε.Ο.Φ. χωρίς να κρυφτεί (όπως πράττουν οι ίδιοι οι κόκκινοι φασίστες) τηλεφώνησε στον εκπρόσωπο της Προοδευτικής, λέγοντας του να σταματήσει να κατηγορεί και να στοχοποιεί τα άτομα που αποτελούν αλλά και περιβάλλουν την Π.Ε.Ο.Φ. Αν αυτό είναι απειλή είναι στην κρίση σας.

Επίσης συμφοιτητή/συμφοιτήτρια, διαβάζοντας την συγκεκριμένη ανακοίνωση σίγουρα θα σου ήρθε στο μυαλό η στιγμή, που κάθισε απέναντι σου ένας κόκκινος γκέμπελ και σου είπε ότι η Π.Ε.Ο.Φ. είναι ακροδεξιοί, φασίστες, παράταξη του Ε.ΛΑ.Μ, παράταξη του Λιλλήκα, παράταξη της Χρυσής Αυγής, «δέρνουν» κόσμο, τρομοκρατούν κόσμο και ότι άλλο κατεβάσει το μυαλό τους την συγκεκριμένη στιγμή. Επομένως, μπορείς να κρίνεις για το ποιος λέει την αλήθεια και ποιος κρύβεται .

Οι πράξεις αυτές τις Προοδευτικής, δεν μας εντυπωσιάζουν καθώς έχουμε πλέον συνηθίσει στις φασιστικές πρακτικές των «κομμουνιστών» συμφοιτητών μας. Άλλωστε τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους που δηλώνουν υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά του ρατσισμού και στην ίδια τους την πατρίδα προωθούν απροκάλυπτα μια λύση η οποία από την βάση της είναι ρατσιστική, καταλύει την δημοκρατία αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε πολίτη;
Ειδικά η τελευταία κίνηση της Προοδευτικής αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο και φανερώνει μια απέλπιδα προσπάθεια να αποπροσανατολίσει τον φοιτητόκοσμο της Θεσσαλονίκης από την προδοτική στάση του Α.Κ.Ε.Λ. στο θέμα του Κυπριακού και την πλήρη ταύτιση του με το ΔΗ.ΣΥ., χωρίς να λαμβάνει υπόψη ούτε την σωματική ακεραιότητα των ίδιων των συμφοιτητών μας. Άλλωστε είναι γνωστή τακτική του ΔΗΣΑΚΕΛ όποτε πλησιάζουν εκλογές, να θυμούνται να μιλήσουν για φασίστες, τανκς, κομμουνιστές κλπ, ούτως ώστε να ξεχωρίσουν από τους μπλε φασίστες και να συσπειρώσουν τον κόσμο τους. Όμως στα μάτια μας, που έχουμε καταφέρει να ξεφύγουμε από το σάπιο κατεστημένο τους, έχουν καταντήσει τουλάχιστον γραφικοί.

Τέλος εμείς ως Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης, χωρίς να έχουμε τίποτε να κρύψουμε στέλνουμε το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι καταδικάζουμε την βία και της φασιστικές πρακτικές απ’ όπου κι αν προέρχονται και όποιο χρώμα και να έχουν (κόκκινη ή μπλε). Η Π.Ε.Ο.Φ. δεν έχει καμιά σχέση με οποιοδήποτε ακροδεξιό πολιτικό κόμμα ή οργάνωση. αφού έχει διαχωρίσει την θέση της και επίσημα . Όλοι οι συμφοιτητές μας οι οποίοι έχουν οποιεσδήποτε αμφιβολίες, είναι ευπρόσδεκτοι στο οίκημα της Π.Ε.Ο.Φ., ούτως ώστε να παρατηρήσουν από μόνοι τους την ιδεολογία και τον πολιτικό χαρακτήρα της παράταξης ή αν επιθυμούν ας μας προσκαλέσουν σε ένα  «ντιμπέιτ» με στελέχη της κομματικής παράταξης του Α.Κ.Ε.Λ. και να κρίνουν ποια είναι η αλήθεια.

Θα κλείσουμε με ένα στίχο κάποιου ¨δικού τους¨ και αν θέλουν ας πιάσουν το νόημα..
«Ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ

κι’ ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ»

 

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Απάντηση στο δελτίο της Δ.Κ.Κ.Φ. Προοδευτικής περί κινητοποίησης για τη φοιτητική μέριμνα

Ως Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης και ως αυτόνομη φοιτητική παράταξη, έχουμε δείξει πάρα πολλές φορές ότι εκτός από τα ζητήματα που αφορούν την ιδιαίτερη μας πατρίδα, στα οποία αδιαμφισβήτητα πρωτοστατούμε, νοιαζόμαστε και για το καλό του φοιτητόκοσμου της Θεσσαλονίκης. Οι κινήσεις της κυβέρνησης Αναστασιάδη και του Υπουργικού του Συμβουλίου δεν μπορούσαν σε καμιά περίπτωση να μας βρουν αμέτοχους. Τόσο οι περικοπές στα θέματα παιδείας και εκπαίδευσης όσο και το αδιανέμητο κονδύλι για τη φοιτητική χορηγία είναι ζητήματα που χρήζουν ιδιαίτερης σημασίας, πράγμα το οποίο και έγινε.

Συγκεκριμένα, μετά από πρόταση που κατατέθηκε από την Προοδευτική Θεσσαλονίκης η οποία αφορούσε τα παραπάνω ζητήματα, προβήκαμε σε περαιτέρω έρευνα και αποφασίσαμε όπως συνεργαστούμε με την εν λόγω παράταξη για το καλό του φοιτητικού κινήματος. Στάλθηκε επιστολή στον αρμόδιο υπουργό, στην οποία ζητούσαμε εξηγήσεις για τη μείωση του κονδυλίου καθώς και για το αδιανέμητο ποσό του περσινού κονδυλίου της φοιτητικής χορηγίας, χωρίς όμως να λάβουμε κάποια απάντηση. Ως εκ τούτου, αποφασίσαμε πάλι σε συνεργασία με την Προοδευτική Θεσσαλονίκης, να αποστείλουμε νέα επιστολή με τις ίδιες απαιτήσεις, ενώ ακόμα διευθετήθηκε συνάντηση με τον υπουργό για περαιτέρω διευκρινήσεις.

Στη συνάντηση με τον υπουργό, απόφαση και πρωτοβουλία του συλλόγου, δεν παρευρέθηκαν εκπρόσωποι ούτε της Πρωτοπορίας ούτε της Αναγέννησης, χωρίς κάποια καλή δικαιολογία. Ο ίδιος δε υπουργός, δεν έδωσε καμιά ουσιαστική εξήγηση επί των περιστάσεων και έδειχνε πλήρως αδιάφορος καθώς, τέτοια μείζον θέματα τα είχε παραπέμψει σε δευτερεύοντα πρόσωπα και όπως δήλωσε αρκετές φορές, ακόμα περιμένει απαντήσεις.

Όπως είπαμε και προηγουμένως, όλα τα παραπάνω έγιναν σε συνεργασία με την Προοδευτική Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς όμως η ψηφοθηρία και ο παραλογισμός τους καθώς και το καλό του κόμματος, οδηγεί το συμβούλιο της εν λόγω παράταξης σε άτοπες και ψευδείς τοποθετήσεις. Παρακολουθούμε την Προοδευτική να προσπαθεί να σπιλώσει την προσπάθεια που γίνεται από τη δική μας πλευρά, ενώ λόγω της συνεργασίας που έχουν με την παράταξη της Αναγέννησης στην Π.Ο.Φ.ΕΝ, αφήνουν ασχολίαστη την απάθειά τους.

Πρόσφατα, έφεραν πρόταση στο σύλλογο ο οποίος αφορούσε τη στήριξή μας στην κινητοποίηση της Π.Ο.Φ.Ε.Ν, για τα φοιτητικά ζητήματα. Κατ’ αρχάς η εν λόγω πρόταση ήταν εκπρόθεσμη. Κατά δεύτερον, έχουμε χιλιάδες φορές ξεκαθαρίσει τη θέση μας όσον αφορά το δήθεν δευτεροβάθμιο φοιτητικό όργανο. Η Π.Ο.Φ.Ε.Ν, βάσει καταστατικού, αποκλείει τις αυτόνομες αντιομοσπονδιακές παρατάξεις. Είμαστε πρόθυμοι να πρωτοστατήσουμε σε κινητοποιήσεις που αφορούν το καλό του φοιτητικού κινήματος. Δεν πρόκειται όμως να γίνουμε υποχείριο κανενός κομματικού υποκειμένου. Με τη συμπεριφορά των εμπλεκομένων στην Π.Ο.Φ.Ε.Ν παρατάξεων είναι ξεκάθαρο πως οι κινητοποιήσεις δεν αφορούν το καλό του φοιτητή, αλλά το καλό του κόμματος. Εν καιρώ προεδρίας της πρωτοπορίας αντιδρούν οι προοδευτικαρέοι και το αντίστροφο. Η δε Αναγέννηση, ψάχνει ακόμα να βρει την ταυτότητά της.

Λυπούμαστε πραγματικά για το ότι συνεργαζόμαστε με τέτοιου είδους άτομα. Λυπόμαστε όμως ακόμα περισσότερο γιατί κάποιοι καπηλεύονται τις ανάγκες του φοιτητή, με σκοπό την εξασφάλιση της ψήφου τους. Η αλήθεια ποτέ δεν μένει κρυφή και τα άδικα ουκ ευλογούνται. Εμείς θα συνεχίσουμε την προσπάθειά μας με κάθε τρόπο τόσο για το καλό της πατρίδας όσο και το συμφέρον του κάθε φοιτητή. Ο σύλλογος της Ε.Φ.Ε.Κ.Θ δεν ιδρύθηκε για να μπορούν μερικοί να μαζεύουν ψήφους. Ιδρύθηκε από τον Κυριάκο Μάτση, με σκοπό την υποστήριξη του φοιτητόκοσμου της Θεσσαλονίκης. Σταματήστε να καπηλεύεστε τις αποφάσεις του συλλόγου στο βωμό των κομματικών και παραταξιακών σας συμφερόντων.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Πόσο πάει το νησί;

denksexnw7Είναι τραγικό το πόσο εύκολα κάποιος μπορεί με τη συγκατάθεσή του να ξεπουλήσει την πατρίδα του.  Πόσο εύκολα αμαυρίζει, αν όχι αφανίζει, το μέλλον του… Τι, αλήθεια, μπορεί να προκαλέσει την παραπάνω καταστροφή, γιατί περί καταστροφής πρόκειται;  Πώς ένα αγόρι ή ένα κορίτσι 20 χρονών παραδίδει τα όπλα και παύει να μάχεται για το δίκαιο το δικό του και των παππούδων του;  Πώς κάποιος που μεγάλωσε με τον Παλληκαρίδη και τον Αυξεντίου ονειρεύεται μια ομόσπονδη και όχι μια γαλανόλευκη Κύπρο.  Μου φαίνεται αδιανόητο κάποιος να ξεχνά την αγχόνη που έπνιξε τα παλληκάρια του έθνους που μέχρι την τελευταία τους πνοή φώναζαν για ΛΕΥΤΕΡΙΑ και πήγαιναν κατευθείαν στην αγκαλιά της Μάνας Ελλάδας  και φώλιαζαν για πάντοτε εκεί.

Μήπως η πεποίθηση ότι θα βολευτεί κάποιος σε μια Ομόσπονδη Κύπρο, δηλαδή ότι θα έχει χρήματα και θα είναι εξασφαλισμένος, πλέον είναι πιο δυνατά από το ρίγος και τη συγκίνηση με το άκουσμα του εθνικού ύμνου;

Πόσο πάει το νησί; Πώς ξεχνιέται η Ιστορία;  Χάνονται οι αγώνες και οι θυσίες; Πώς ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός και ο Φώτης Πίττας ξεχνίουνται και δίνουν τη θέση τους στον Ακκιντζί, στον Κενάν Ακιν ή στον Νέο-Σουλτάνο Ταγίπ Ερντογάν;  Γιατί;  Πουλιέται το νησί για παχουλούς μισθούς και επιδόματα, για μια ζωή δίχως αξία, με μόνη κατάρα το χρήμα και την καλοπέραση;

Η ζωή είναι ένας αγώνας, πρέπει να παλέψει κανείς για να νικήσει.  Ο συμβιβασμός, η απάθεια και η αδιαφορία δεν βοήθησε ποτέ κανέναν, ούτε για τα πιο απλά.  Ο ζήλος και το πάθος για μια ‘’Επανενωμένη’’ πατρίδα αν μετατρέπονταν σε πάθος και ζήλο για μια ελεύθερη πατρίδα όλα θα ήταν πιο εύκολα.

Ο τόπος μας είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας.  Αν δεν είμαστε άξιοι να τον προασπίσουμε και να μην τον παίξουμε στα ζάρια, αυτός θα μας ανταμείψει.  Θέλει αγάπη και προστασία το χώμα που μας γέννησε.  Η μάχη για την λευτεριά είναι δύσκολη μα και όμορφη συνάμα.

Δεν ξεπουλιέται το νησί.  Δεν το παραδίνουμε.  Τούτος ο άγιος τόπος είναι δικός μας! Η λήθη είναι καταστροφή!

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Πετράκης Γιάλλουρος

Τιμούμε για άλλη μια χρονιά, τη μνήμη ενός ακόμα μεγάλου ήρωα του απελευθερωτικού αγώνα 55-59 για αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Ο Πετράκης Γιάλλουρος γεννήθηκε στο χωριό Ριζοκάρπασο, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 29 Αυγούστου 1938. Στις 7 Φεβρουαρίου 1956,στην Αμμόχωστο δολοφονήθηκε άνανδρα από τους Εγγλέζους κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Ήταν τελειόφοιτος του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου. Πάντα πρώτος στα μαθήματά του, ο Πετράκης ήταν ο σημαιοφόρος στις εκδηλώσεις του σχολείου του.
Ήταν ο υπεύθυνος των μαθητικών ομάδων του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου, στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Καθήκοντά του ήταν η οργάνωση των μαθητών του σχολείου του, η γραφή και διδασκαλία τραγουδιών αγωνιστικού περιεχομένου, η διανομή φυλλαδίων, η απόκρυψη και διακίνηση οπλισμού, η μεταφορά της αλληλογραφίας και η οργάνωση μαχητικών μαθητικών διαδηλώσεων.
Για τις δραστηριότητές του αυτές, είχε επισημανθεί από τους κατακτητές, οι οποίοι και τον κυνηγούσαν. Στις 6 Φεβρουαρίου 1956,οι μαθητές του Γυμνασίου Αμμοχώστου συγκρούστηκαν με τον στρατό και η κυβέρνηση διέταξε το κλείσιμο του Γυμνασίου.
Την επομένη,7 Φεβρουαρίου 1956, μεγάλη δύναμη μαθητών του Γυμνασίου και του Εμπορικού Λυκείου Αμμοχώστου, συγκεντρώθηκαν στην οδό Ερμού και οργάνωσαν διαδήλωση. Κατά την διάρκειά της έστησαν οδοφράγματα και λιθοβολούσαν τους Άγγλους στρατιώτες. Εκείνοι χρησιμοποίησαν πραγματικά πυρά εναντίον των διαδηλωτών. Κατά την αποχώρηση, Άγγλος στρατιώτης στόχευσε και πυροβόλησε τον Πετράκη Γιάλλουρο στο μέρος της καρδιάς.
Ο Πετράκης προχώρησε δέκα βήματα περίπου, κραύγασε «Ζήτω η Ένωση» και έπεσε.
Ήταν ο πρώτος μαθητής που το αίμα του πότισε τη γη της Ελληνικής Κύπρου. Η θυσία του θα διδάσκει στις επόμενες γενιές το δρόμο της αρετής και του καθήκοντος, για την Ελευθερία της πατρίδας. Δυστυχώς σήμερα ο τάφος του στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο έχει βανδαλιστεί από αυτούς τους οποίους μας παρουσιάζουν ως αδέλφια, με τους οποίους θα πρέπει να ζήσουμε και ειρηνικά… Ο Πετράκης Γιάλλουρος καθώς και όλα τα άξια παλληκάρια που αγωνίστηκαν και πότισαν με το αίμα τους τούτη τη γη,  αποτελούν παράδειγμα για όλους εμάς να συνεχίσουμε το έργο τους και να εκπληρώσουμε το διακαή τους πόθο για Απελευθέρωση της πατρίδας μας και Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα.

«Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης- Ο γέρος του Μοριά

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1770 στο Λιμποβίσι Αρκαδίας. Σε πολύ νεαρή ηλικία, μόλις 10 ετών έμεινε ορφανός, αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στον Παναγιώταρο πύργο της Καστάνιτσας από τους τούρκους μετά από προδοσία τούρκου φίλου του. Ο γέρος του Μοριά έμεινε γνωστός ως μια από τις μεγαλύτερες μορφές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ξεχώρισε για την στρατηγική του σκέψη, το θάρρος του και τον έντιμο χαρακτήρα του.

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Στην συνέχεια μύησε και άλλους αγωνιστές. Ως απεσταλμένος της στη Μάνη σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης στην Καλαμάτα στις 23 Μαρτίου 1821. Μια από τις σπουδαιότερες μάχες που πρωταγωνίστησε ήταν η μάχη στο Βαλτέτσι (14 Μαΐου 1821) όπου και η νικηφόρα έκβαση στης μάχης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πολιορκία της Τριπολιτσάς . Η μάχη κράτησε 23 ώρες. Τέσσερις μήνες μετά (στις 23 Σεπτεμβρίου) έπεσε η Τριπολιτσά. Ακολούθησε η σημαντικότερη νικηφόρα μάχη που έδωσε, ενάντια στον Δράμαλη στα Δερβενάκια. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Το 1824 ξεσπά εμφύλιος πόλεμος, αφού η αντιπαραθέσεις των παρατάξεων είχαν οξυνθεί. Κατά την διάρκεια της αντιπαράθεσης, οι πολιτικοί αντίπαλοι του Κολοκοτρώνη σκότωσαν τον γιό του και έτσι αποφασίζει να παραδοθεί για να λήξη ο εμφύλιος. Μετά από αυτό φυλακίστηκε στη Ύδρα ,μέχρι το 1825 που αφέθηκε ελεύθερος μετά από πρόταση του Παπαφλέσσα προς την κυβέρνηση ότι ήταν ο πλέον αρμόδιος για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ.

Ο Γέρος του Μοριά πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1843 από φυσικό θάνατο στην Αθήνα. Υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες στης λαμπρές σελίδες της ιστορίας του Ελληνισμού. Ήταν άξιος στρατηγός και απαράμιλλου σθένους πατριώτης και αγωνιστής. Πίστευε στο Θεό και έλεγε: « Έλληνες, ο Θεός υπέγραψε για την Ελευθερία της πατρίδος και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή του.» Ήξερε ότι οι Έλληνες έπρεπε να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις κι έλεγε χαρακτηριστικά « ότι κάμομε θα το κάμομε μονάχοι και δεν έχομε ελπίδα από τους ξένους.»

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Η Κρίση των Ιμίων

Ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου 1996 και ο Εθνικός Ύμνος κόβεται στη μέση. Τρεις Αξιωματικοί των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων περνούν στο Πάνθεο των Ηρώων, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή στο Αιγαίο. Πρόκειται  για τους Αντιναύρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, Αντιναύαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και Αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό.

Το περιστατικό συνέβη κατά την  περίοδο της κρίσης των Ιμίων. Η κρίση ξεκίνησε από το τις 25 Δεκεμβρίου 1995, όταν Τουρκικό  πλοίο που προσάραξε στην περιοχή των Ιμίων εξέπεμψε σήμα κινδύνου. Το λιμεναρχείο της Καλύμνου που είναι και το πιο κοντινό, έστειλε αμέσως ρυμουλκό πλοίο για βοήθεια, όμως ο Τούρκος πλοίαρχος αρνήθηκε υποστηρίζοντας πως είναι  τουρκικές περιοχές. Στις 28 Δεκεμβρίου 1995, δύο ελληνικά πλοία αποκόλλησαν το τουρκικό και το οδήγησαν στην ακτή Κιουλούκ της Τουρκίας. Την  ίδια μέρα ένα τούρκικο μαχητικό αεροσκάφος κατέπεσε σε ελληνικά χωρικά ύδατα μετά από μάχη με ελληνικά μαχητικά. Ο πιλότος του σώθηκε με τη βοήθεια των Ελλήνων.

Η κρίση των Ιμίων κορυφώθηκε όταν στα τέλη Ιανουαρίου 1996, ως αντίδραση  στις Τουρκικές προκλήσεις, ο δήμαρχος Καλύμνου κατευθύνθηκε στην περιοχή και ύψωσε στη Μικρή Ίμια την Ελληνική σημαία. Η απάντηση των Τούρκων ήρθε από δύο δημοσιογράφους, οι οποίοι μετέβησαν στην περιοχή, κατέβασαν την Ελληνική σημαία και ύψωσαν τη δική τους, σκηνικό το οποίο προβλήθηκε και στην τουρκική τηλεόραση. Στις 28 Ιανουαρίου, πλοίο του πολεμικού ναυτικού κατέβασε την τουρκική σημαία και  ύψωσε την Ελληνική, ενώ Έλληνες βατραχάνθρωποι μετέβησαν στα Ίμια με σκοπό τη διαφύλαξη της σημαίας. Στόλοι και  από τις δύο πλευρές συγκεντρώθηκαν στην περιοχή ενώ μαρτυρίες λένε ότι το Ελληνικό  Πολεμικό Ναυτικό ήταν σε ετοιμότητα και περίμενε άδεια από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σιμήτη, για να «τσακίσει» τον τουρκικό στόλο.

Στις 31 Ιανουαρίου 1996, ελικόπτερο  του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στο οποίο επέβαιναν οι τρεις Ήρωες, απογειώθηκε για να επιβεβαιώσει την πληροφορία ότι τουρκικές δυνάμεις έσπευσαν στην περιοχή. Κατά την επιστροφή στη  φρεγάτα «Ναυαρίνο», το ελικόπτερο κατέπεσε με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι τρεις επιβαίνοντες. Οι ελληνικές αρχές απέδωσαν την πτώση του ελικοπτέρου σε μηχανική βλάβη και κόπωση των επιβαινόντων  πράγμα το οποίο απ’ ότι  φαίνεται, αποτελούσε απλά το κλειδί για εκτόνωση της κρίσης.

Συγκλονιστική είναι η φετινή μαρτυρία του 21χρονου πλέον γιου του Χριστόδουλου Καραθανάση. Ο νεαρός  φοιτητής της Αρχιτεκτονικής, δήλωσε στις 29 Ιανουαρίου 2017, μετά το ετήσιο μνημόσυνο, πως η ελληνική κυβέρνηση όπως τότε έτσι και σήμερα, αποκρύπτει την πραγματική αλήθεια. Αποκάλυψε επίσης πως η στολή του πατέρα του, έχει ακόμα αίμα και τρύπες από σφαίρες. Αξιοσημείωτη είναι και η μαρτυρία ενός από τους Έλληνες βατραχάνθρωπους που μετέβησαν στην περιοχή κατά την περίοδο της κρίσης. Μιλά ξεκάθαρα για την προδοτική στάση  που κράτησε ο τότε πρωθυπουργός, ο οποίος διέταξε τα παλληκάρια όχι μόνο να φύγουν από την περιοχή αλλά και να κατεβάσουν την σημαία. Ο στρατιώτης, εξέφρασε την απογοήτευση που ένιωσαν αυτός και η ομάδα του και την ντροπή, όταν έπρεπε να καταστείλουν τη σημαία για την οποία εκπαιδεύτηκαν να πεθαίνουν για να την προστατέψουν.

Οι τουρκικές προκλήσεις δεν σταμάτησαν εκεί. Τόσο το Πάσχα του 1996 όσο και τον Απρίλιο  του 2005, τουρκικά πολεμικά πλοία παραβίασαν τα ελληνικά χωρικά ύδατα της περιοχής. Πιο πρόσφατη πρόκληση είναι η φετινή, όταν στις 29 Ιανουαρίου 2017, ημέρα που όπως είπαμε τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο, Τουρκική Πυραυλάκατος στην οποία επέβαινε ο Αρχηγός του τουρκικού στρατού, με τη συνοδεία δύο πλοίων ανορθόδοξου πολέμου στα οποία επέβαιναν Τούρκοι πεζοναύτες, πλησίασαν πολύ κοντά στις βραχονησίδες. Παράλληλα, έγιναν και αρκετές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά, δύο από τα οποία μπλέχτηκαν και σε εικονική αερομαχία με Ελληνικά F-16.

Η τουρκική αμφισβήτηση της εδαφικής κυριαρχίας συνεχίζεται ακάθεκτη τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Κύπρο. Στην Κύπρο μάλιστα φαίνεται πως οι κυβερνήσεις ακολουθούν πιστά τις διαταγές που είχε δώσει τότε ο Κώστας Σιμήτης, για υποχώρηση. Θέλουν να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για τα Ιερά χώματά μας στις προδοτικές τους ενέργειες. Θέλουν να καταστείλουν από  την Κύπρο την Ελληνική σημαία, μια σημαία για την οποία αγωνίστηκαν και πέθαναν τόσα αμούστακα παλληκάρια και να κάνουμε υποχωρήσεις για παραχώρηση  των κατεχόμενων εδαφών μας στην Τουρκία, μέσω της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Εμείς όμως με τη σειρά μας, δεν υπακούμε στις προσταγές της κυβέρνησης. Υπακούμε μόνο στη διαταγή που μας έδωσαν οι τρεις αυτοί Ήρωες, οι οποίοι σκοτώθηκαν στην προσπάθεια για διάνοιξη  της οδού Ελευθερίας. Θα υπερασπιστούμε τα εδάφη  της πατρίδας και του έθνους μας με κάθε δυνατό τρόπο και θα αντισταθούμε σε κάθε είδους ξεπούλημα.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ!

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής, «Το Άξιον Τέκνον Πατρίδος»

Ήταν μεσημέρι, της 27ης Ιανουαρίου 1974, ημέρα κατά την οποία το «Άξιον Τέκνον Πατρίδος», ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο Μέτωπο κάθε αγώνα της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, πέρασε στην Αθανασία.

Η λαμπρή αυτή μορφή είδε το πρώτο φως του ήλιου στις 5 Ιουλίου 1897 και έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Τρίκωμο, χωριό της επαρχίας Λεμεσού. Τελείωσε το σχολείο το 1916 και από τότε άνοιξε το δρόμο για ένα λαμπρό μέλλον, γεμάτο αγώνες και θυσίες για την πατρίδα και για τα ιδανικά και αξίες που κουβαλούσε μέχρι την τελευταία του πνοή.

Με το που τελειώνει το σχολείο, εντάσσεται στην σχολή Ευελπίδων και τελειώνει άριστα, το 1919 στο βαθμό  του Ανθυπολοχαγού. Οι ικανότητές του έγιναν σύντομα αντιληπτές και έτσι κλήθηκε από την πατρίδα να πολεμήσει στη Μικρασιατική εκστρατεία (1922) και  για τη δράση του παρασημοφορήθηκε και προάχθηκε σε υπολοχαγό, αφού ο λόχος του ήταν από τους τελευταίους που αποσύρθηκαν από τα εδάφη της. Αργότερα, επιλέχθηκε να φοιτήσει στη Γαλλική Ακαδημία Πολέμου όπου προάχθηκε σε λοχαγό και ταγματάρχη. Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μετατέθηκε στη διεύθυνση επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Κατά την Ιταλική εισβολή εναντίον της Ελλάδας ο Γρίβας μετατέθηκε στο αλβανικό μέτωπο, ύστερα από διαρκή του αιτήματα, όπου και υπηρέτησε ως επιτελάρχης της ΙΙ Μεραρχίας. Μαζί με πολλά παλληκάρια, στα βουνά της Ηπείρου έγραψε μια από τις πιο λαμπρές και ένδοξες σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα.

Ο Διγενής στο μεταξύ δεν ξεχνά την ιδιαίτερη του πατρίδα και παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και τα γεγονότα. Μετά το Ενωτικό Δημοψήφισμα τον Ιανουάριο του 1950 και την άρνηση των Άγγλων να παραχωρήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στον Κυπριακό λαό, ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή στους Κυπρίους παρά ο ένοπλος αγώνας.

Γίνεται πασιφανές, πλέον, πως ο πόθος των Κυπρίων για Ένωση εντείνεται. Έτσι με την απελευθέρωση της Ελλάδας και της αποτροπής από μέρους του να καταλυθεί  το δημοκρατικό πολίτευμα της από τους συμμορίτες, μετέβη μυστικά στην Κύπρο και ίδρυσε την Ε.Ο.Κ.Α, της οποίας ήταν και ο στρατιωτικός αρχηγός, με στόχο την εκδίωξη των Βρετανών από το νησί και την Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα. Οι επισκέψεις του στην Κύπρο, στα 1951 και 1952 ήταν η αρχή για να τεθούν τα θεμέλια για την έναρξη του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α . Στις 7 Μαρτίου 1953, στην Αθήνα, μαζί με τα άλλα 11 μέλη της Δωδεκαμελούς Επιτροπής, μεταξύ των οποίων και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, δίνει τον όρκο για αγώνα απελευθέρωσης της Κύπρου, που είναι γνωστός ως ο Όρκος των Δώδεκα.

Στις 10 Νοεμβρίου 1954, το ιστιοφόρο «Σειρήν», ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι φτάνει στην Κύπρο μεταφέροντας τον Γρίβα. Από τούτη τη στιγμή ο Γεώργιος Γρίβας αναλαμβάνει Αρχηγός της μυστικής Οργάνωσης Ε.Ο.Κ.Α. Μια σπιθαμή γης, μια σταλιά τόπος έχοντας απέναντι του μια ολόκληρη αυτοκρατορία και μια χούφτα παιδιών έχοντας απέναντι τους έμπειρους στρατιωτικούς τέλεια εξοπλισμένους, κι όμως δεν δείλιασαν ούτε στιγμή. «Μπορεί αυτοί να είχαν όπλα αλλά εμείς είμαστε Έλληνες και έχουμε ψυχή, το πιο δυνατό και ανίκητο όπλο.» Με αυτή την σκέψη και με την αγάπη τους για την πατρίδα και τον πόθο για Ένωση ξεκίνησαν τα παιδία μαζί με τον αρχηγό τους τον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 55-59.

 

«Με την βοήθειαν του Θεού,

με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας,

με τη συμπαράσταση ολοκλήρου του ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν των αγώνα δια την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού,

με σύνθημα εκείνο το οποίον μας κατέλειπαν οι πρόγονοί μας:

Ή ταν, ή επί τας».

 

Ένα αγώνα ο οποίος αν και στρατιωτικά ήταν νικηφόρος από πλευράς μας, ατύχησε στη πολιτική του πτυχή, αφού οι πολιτικοί ηγέτες του Ελληνισμού εκείνης της περιόδου, όντας κατώτεροι των περιστάσεων έπεσαν στην παγίδα της Αγγλικής διπλωματίας.  Κήρυξαν την ανεξαρτησία της Κύπρου και αποδέχτηκαν το δοτό δικοινοτικό σύνταγμα του ‘60 με τις καταστροφικές για την Κύπρο συνέπειες. Με το πέρας του αγώνα ο Στρατηγός Διγενής αποχωρεί για την Αθήνα όπου τον υποδέχεται πλήθος κόσμου και τον τιμάει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Θεόκλητος, με το χρυσό στεφάνι. Η Βουλή των Ελλήνων, με το Νόμο 3944 που δημοσιεύτηκε στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως Α 51 στις 20 Μαρτίου 1959, προήγαγε ομόφωνα τον Γεώργιο Γρίβα από αντισυνταγματάρχη σε αντιστράτηγο, του απένειμε ειδική σύνταξη, καθώς επίσης και τον τιμητικό τίτλο του «Αξίου Τέκνου της Πατρίδος».

Στις 12 Ιουνίου 1964 ο Διγενής φθάνει στην Κύπρο και αναλαμβάνει Αρχηγός της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου, που είχε δημιουργηθεί πρόσφατα. Από τη θέση αυτή ο Διγενής καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες, για να οργανώσει την Εθνική Φρουρά και να την καταστήσει μια υπολογίσιμη και αξιόμαχη δύναμη. Με τις προβοκατόρικες κινήσεις των τούρκων το φθινόπωρο του 1967, η Ελληνική Μεραρχία αναγκάζεται να αποχωρήσει από το νησί, μαζί με το Διγενή υπό την απειλή πολέμου. Με την αποχώρηση της Μεραρχίας από το νησί η Κύπρος απογυμνώνεται αμυντικά και διευκολύνεται η επίτευξη των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων σε βάρος της Κύπρου. Ο Διγενής επιστρέφει στην Αθήνα και τίθεται από την Χούντα υπό παρακολούθηση και περιορισμό στο σπίτι του στο Χαλάνδρι.

Οι κίνδυνοι για το μέλλον της Κύπρου είναι εμφανείς. Η Ελληνική Χούντα, δια του Υπουργού Εξωτερικών Ξανθοπούλου/Παλαμά είχε διαβουλεύσεις με την Τουρκία στη Λισσαβόνα, τον Απρίλιο του 1971 και από τις πληροφορίες που υπήρχαν τότε προδιαγραφόταν απαράδεκτη λύση για το Κυπριακό. Παράλληλα οι σχέσεις των Κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου βρίσκονταν σε ένταση. Οι πληροφορίες αυτές ανησυχούν τον Διγενή, ο οποίος νιώθει την ανάγκη να αντιδράσει. Έτσι, την 1η Σεπτεμβρίου 1971 ο Διγενής έφθασε μυστικά στην Κύπρο, διαφεύγοντας από την επιτήρηση της Χούντας.

Στις 25 Μαρτίου 1972 είχε συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στην οποία, σε πνεύμα κατανόησης, κατέληξαν σε κάποιες συμφωνίες. Δυστυχώς, όμως, δεν προχώρησε η υλοποίηση των συμφωνηθέντων και τα γεγονότα οδήγησαν σε μια μετωπική σύγκρουση των δύο. Η Κύπρος μπήκε στη δίνη μιας εμφύλιας διαμάχης με πράξεις βίας , ανατινάξεις Αστυνομικών Σταθμών και αυτοκινήτων. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Διγενής εξαντλημένος και ταλαιπωρημένος απεβίωσε στο κρησφύγετό του στη Λεμεσό στις 27 Ιανουαρίου 1974, περίπου 6 μήνες πριν από τα γεγονότα του προδοτικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Τάφηκε στην αυλή του σπιτιού που ήταν το κρησφύγετό του. Στην κηδεία του Αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α παρέστησαν χιλιάδες πρόσωπα. Η Βουλή των Αντιπροσώπων, σε ειδική συνεδρία της στις 31 Ιανουαρίου 1974, ανακήρυξε τον Διγενή «Άξιον Τέκνον της Κύπρου διά τας εξαιρέτου υπηρεσίας τας οποίας προσέφερε προς την ιδιαιτέραν του Πατρίδα»

Ήταν ένας άνθρωπος ανάμεσα στους πιο ιδεολόγους ενωτικούς, που αν και αμφιλεγόμενη κατά κάποιους προσωπικότητα, αυτά για τα οποία έζησε και πολέμησε, κατόρθωσε να υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Είχε δείξει και αποδείξει, εν όσο ήταν εν ζωή, ότι δεν ήταν ένας τυχαίος στρατιωτικός, αλλά ένας απαράμιλλου σθένους σπουδαίος πατριώτης και μαχητής. Θα ζει πάντα στη μνήμη μας ως ο μοναδικός Αρχηγός και με σημαία μας τα λόγια του θα προχωράμε.

«Είναι καιρός να δείξωμεν εις τον κόσμον, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος και εν πολλοίς άναδρος, η Eλληνική Κυπριακή ψυχή είναι γενναία. Εάν οι δυνάσται μας δεν θέλουν να αποδώσουν την λευτεριά μας, μπορούμε να την διεκδικήσωμεν με τα ίδια μας τα χέρια και με το αίμα μας. Ας δείξωμεν εις τον κόσμον ακόμη μίαν φοράν ότι και του σημερινού Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει»

Γρίβα Λεβέντη Διγενή κοιμήσου ξεκουράσου η Ένωση εν να γενεί τη θέλουν τα παιδιά σου.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης