Μοιραία πτήση της Helios Airways

Για έναν ακόμα μαύρο Αύγουστο, η Κύπρος θρηνεί για τα παιδιά της. Σαν σήμερα, η μοιραία πτήση των κυπριακών αερογραμμών Helios Airways συντρίβει στο Γραμματικό της Αττικής, παρασύροντας στο θάνατο 115 επιβάτες και 6 μέλη του πληρώματος. Η πτήση HCY 522 αναχωρεί από το αεροδρόμιο της Λάρνακας με τελικό προορισμό την Πράγα. Στις 10:37 εισήλθε στο FIR Αθηνών αλλά δεν μπόρεσε να έρθει σε επαφή με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Αφού διαπιστώθηκε ότι δεν υπάρχει επαφή με το αεροσκάφος ενεργοποιήθηκε η διαδικασία σύμφωνα με το σχέδιο για ανάλογες περιπτώσεις και διατάχτηκε από τον Αρχηγό Γ.Ε.Ε.Θ.Α. να απογειωθούν μαχητικά για να εντοπίσουν το αεροσκάφος. Στις 11:05 απογειώθηκαν από την Νέα Αγχίαλο δύο μαχητικά F-16 τα οποία ήρθαν σε οπτική επαφή με το αεροπλάνο στις 11:18 και διαπίστωσαν ότι ο συγκυβερνήτης του αεροσκάφους ήταν αναίσθητος, ο κυβερνήτης δεν ήταν στην θέση του και είχε ενεργοποιηθεί το σύστημα παροχής οξυγόνου με μάσκες. Το αεροσκάφος μέχρι εκείνη την στιγμή πετούσε με τον αυτόματο πιλότο. Κατευθυνόμενο προς Εύβοια σε κάποια στιγμή έστριψε νότια και στις 11:41 οι πιλότοι των μαχητικών είδαν τον αεροσυνοδό Ανδρέα Προδρόμου που είχε πτυχίο πιλότου να προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο του αεροπλάνου. Μετά από λίγο τα καύσιμα του αεροπλάνου τελείωσαν, σταμάτησε ο αριστερός (11:50) και ο δεξιός κινητήρας (12:00) και στις 12:05 συνετρίβει στην ορεινή περιοχή του Γραμματικού στην βόρεια Αττική.
Η δίκη των 5 κατηγορουμένων που βρέθηκαν υπεύθυνοι για τη συντριβή του Boeing 737-31S που οδήγησε στο θάνατο 121 αθώες ψυχές και βύθισε στο πένθος ολόκληρο το νησί, ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 2009. Το Φεβρουάριο του 2013 το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων επέβαλε δεκαετείς ποινές φυλάκισης, εξαγοράσιμες έναντι 80.000 ευρώ εκάστη, σε τρεις από τους τέσσερις κατηγορουμένους.
Για άλλη μια φορά γίναμε μάρτυρες στην αδικία που βασιλεύει στον τόπο μας, όπου οι πραγματικοί υπαίτιοι καταφέρνουν στο τέλος να ξεφύγουν ατιμώρητοι παρά τα όσα φρικτά εγκλήματα τους!
Ουδείς ενδιαφέρθηκε πραγματικά για τις οικογένειες που ξεκληρίστηκαν και τα ορφανά που έμειναν πίσω… Τρανταχτή απόδειξη η περίπτωση του νεαρού ορφανού Ανδρέα Ευριπίδου, τον οποίο η κυπριακή κοινωνία παραγκώνισε και λησμόνησε…
Επιβάλλεται να γίνουμε όλοι μας πιο σοφοί από τα λάθη μας και πιο άνθρωποι. Να βάλουμε το εμείς πιο πάνω από το εγώ και το προσωπικό μας κέρδος, διότι ο τόπος μας δεν θα έχει μέλλον.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Θ. Θεσσαλονίκης

14 Αυγούστου – Ημέρα δεύτερης εισβολής

kypros-den-ksexnoΣυμπληρώνονται σήμερα 42 ολόκληρα χρόνια από τη μέρα που ο βάναυσος Αττίλας ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου και του λαού της και βεβήλωσε τα ιερά χώματά μας με την κατάληψη της Αμμοχώστου. Ζωντανεύουν σήμερα οι εφιαλτικές μνήμες αφού ανήμερα της 14ης Αυγούστου, παραμονή της μεγάλης μέρας του Χριστιανισμού, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έφεραν εις πέρας το σχέδιο Αττίλας οι κατακτητές μας. Με την ελπίδα της επιστροφής, οι Βαρωσιώτες, θυμούνται εκείνη την Τετάρτη που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, παίρνοντας ανυποψίαστοι το μακρύ δρόμο της προσφυγιάς. Μέχρι τότε ούτε που συνειδητοποιούσαν την έννοια της λέξης, ούτε που ήξεραν πως κλειδώνοντας το ξωπόρτι του σπιτιού τους, παίρνοντας μόνο το κλειδί, το ταξίδι τους προς το Νότο δεν θα ήταν σύντομο.
Η Αμμόχωστος από το 1974 μέχρι σήμερα βρίσκεται πίσω από τα συρματοπλέγματα του κατοχικού στρατού• μια πόλη φάντασμα. Από την ζωντάνια και την ευμάρεια στην άλωση και στην καταστροφή. Τα σπίτια μας, έγιναν έρμαιο συμβιβασμού και κινήσεων καλής θελήσεως από τους κατακτητές και τους κυβερνώντες μας. Έγιναν το προπύργιο της έμπρακτης συμβολής στις προσπάθειες επίλυσης του κυπριακού και της ελληνοτουρκικής φιλίας.
Οι βιαιοπραγίες των Τούρκων στρατιωτών ήταν πλέον γεγονός. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες αμάχων ήταν καθημερινές, ακόμα και μικρών παιδιών που, αφού σκότωναν τους γονείς τους μπροστά στα μάτια τους, τα εκτελούσαν εν ψυχρώ. Έκαιγαν τα σπίτια, τα λεηλατούσαν, πετούσαν έξω τα γυναικόπαιδα και τα εκτελούσαν. Η Μεγαλόχαρη, παραμονή της κοιμήσεώς της, παρακολουθούσε δακρυσμένη την καταστροφή των εκκλησιών μας που παραμένουν μέχρι και σήμερα βουβές και αλειτούργητες, βεβηλωμένες και κουρσεμένες από τους βαρβάρους της Ανατολής. Η Κύπρος είχε μεταβληθεί σε ένα μέρος κατακρεουργημένων πτωμάτων. Ακόμα και αυτοί που παρέμειναν ζωντανοί είχαν νεκρώσει μέσα τους.
Από τότε το 37% του εδάφους της Κύπρου παραμένει υπό κατοχή. Εκατοντάδες είναι οι αγνοούμενοι, χιλιάδες οι πρόσφυγες που στερούνται του δικαιώματος της επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες. Η Τουρκία, παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούν την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της, παρά τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν σεβασμό της κυριαρχίας, ελευθερίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, καταδικάζοντας την ανακύρηξη του ψευδοκράτους, παραμένη αδιάλλακτη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως η Άγκυρα περιφρονεί και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας.
Από τη μαύρη εκείνη μέρα, το βόρειο τμήμα της Κύπρου μας είναι κατεχόμενο. Μια διαχωριστική γραμμή έκοψε και την πρωτεύουσα στα δύο. Ήταν η ίδια γραμμή που έκοψε και τις καρδιές ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού μετέπειτα. Και έτσι, η λέξη «προσφυγιά» ήρθε για να φτωχύνει το λεξιλόγιο όλων αργότερα. Όπως και η λέξη «καταυλισμός» και αργότερα «συνοικισμός», «έποικοι» και ακόμη πιο μετά οι λέξεις «ομοσπονδία», «διζωνικότητα», «δείχτες Ντε Κουαγιάρ», «ιδέες Γκάλι», «σχέδιο Ανάν», «εκ περιτροπής προεδρία» και «σταθμισμένη ψήφος» κατέκλυσαν την κυπριακή πολιτική σκηνή και από κινδυνολογίες έγιναν καθημερινότητα και εμείς από θύματα γίναμε θύτες… Ποιος ξέρει τι και μέχρι πότε θα φτωχαίνει το καθημερινό λεξιλόγιό μας μέχρι να έρθει η ευλογημένη εκείνη μέρα της λύτρωσης και της επιστροφής. Ο χρόνος κυλά εναντίον μας αφού με την συνέχιση της κατοχής και της λύσης του προβλήματος, ο λαός ξεχνά, οδηγείτε στην λήθη και στην αμάθεια των γεγονότων. Όμως με τη γνώση, τη θέληση και τα ιδανικά που κληρονομήσαμε ως ιερή παρακαταθήκη από τους προγόνους μας, μπορούμε να ξαναδώσουμε ελπίδα στον αγώνα για απελευθέρωση στην ορθή βάση που περικλείει όλη τη δύναμη του «Δεν ξεχνώ».

Τη λευτεριά αν λαχταράς σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου πάρτην αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις .
Ο αγώνας για επιστροφή συνεχίζεται…

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Ανδρέας Ζάκος- Ιάκωβος Πατάτσος- Χαρίλαος Μιχαήλ

Ανδρέας Ζάκος

Ο Αντρέας Ζάκος γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1931 στο χωριό Λινού της επαρχίας Λευκωσίας. Οι γονείς του ήταν ο Χαρίλαος και η Αφροδίτη Ζάκου και είχε τέσσερα αδέρφια: το Γιώργο, τον Αδόλφο, την Αστέρω και την Ευρούλα. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λεύκας, στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και στην Ελληνική Σχολή Σολέας.
Όταν άρχισε η ΕΟΚΑ τη δράση της για την ελευθερία της Κύπρου, ο Αντρέας Ζάκος εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία στο Ξερό. Εντάχθηκε νωρίς στις τάξεις της ΕΟΚΑ και ανήκε στην ομάδα του Μάρκου Δράκου. Όργωσε την περιοχή Λεύκας – Πύργου, ετοίμασε κρησφύγετα και στρα­τολόγησε άνδρες ως μέλη της ΕΟΚΑ.
Η αγωνιστικότητά του, στη συνέχεια, διοχετεύτηκε στον αντάρτικο αγώνα. Συγκεκριμένα ο Ανδρέας Ζάκος εντάχθηκε στην αντάρτικη ομάδα της Γαληνής και ορίστηκε από τον Αρχηγό Διγενή να πραγματοποιεί αναγνωρίσεις στόχων για μελλοντικές επιθέσεις και δολιοφθορές.
Στις 15 Δεκεμβρίου 1955 η ομάδα του Μάρκου Δράκου έστησε ενέδρα σε αγγλικό στρατιωτικό αυτοκίνητο στο Μερσινάκι. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε ο Χαράλαμπος Μούσκος, ενώ σώθηκε τραυματίας ο Μάρκος Δράκος. Ο Αντρέας Ζάκος, όπως και ο συναγωνιστής του Χαρίλαος Μιχαήλ συνελήφθηκαν.
Λίγο πριν την αγχόνη ο ήρωας έγραψε στον αδελφό του:

«Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο…»

Ιάκωβος Πατάτσος

Ο Ιάκωβος Πατάτσος, ένας ακόμα ήρωας του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1934 στη Λευκωσία και πέθανε στις 9 Αυγούστου 1956 σε ηλικεία μόλις 22 χρονών.
Τελείωσε το δημοτικό σχολείο «Ελένειο» στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. Οργανωμένος στην ΟΧΕΝ Λευκωσίας, αποτέλεσε ένα από τα πρώτα στελέχη της πρωτεύουσας, σχεδιάζοντας και εκτελώντας πληθώρα επιχειρήσεων. Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας.
Συνελήφθη στις 23 Απριλίου 1956, στον τουρκικό τομέα της Λευκωσίας, για τον φόνο του τούρκου αστυνομικού Νιχάτ Βασίφ. Τρεις μήνες αργότερα, καταδικάστηκε σε θάνατο, χωρίς ποτέ να αποδειχθεί η ενοχή του, αφού δεν υπήρχαν αποδείξεις.
Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης.
Ο Ιάκωβος Πατάτσος, σαν γνήσιος Έλληνας της Κύπρου, βάδισε προς τον θάνατο με ψηλά το κεφάλι. Κοινώνησε από τα χέρα του ιερέα Αντωνίου Ερωτοκρίτου και έψαλλε, ενώ του περνούσαν τη θηλιά στο λαιμό το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ». μόλις 22 χρονών.
Ο ήρωας είχε γράψει στη μητέρα του:

«Αγαπημένη μου μητέρα,
Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους καρπούς μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρης, όπως κι εγώ. Αν κλαις θα λυπούμαι… Είναι καιρός να καμαρώσης το παιδί σου. Ευρίσκεται εκεί ψηλά, όπου ψάλλουν οι άγγελοι. Χαίρε, αγαπημένη μου μητέρα. Μη κλαίης για ν’ ακούσης την αγγελικήν φωνήν μου, που ψάλλει Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε και συ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλην σου την ζωήν. Ψάλλε και συ μαζί μου.
Σε φιλώ, το αγαπημένο σου παιδί,
Ιάκωβος»

Χαρίλαος Μιχαήλ

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ γεννήθηκε στο κατεχόμενο σήμερα χωριό Γαλήνη, το 1936. Εργάστηκε ως υπάλληλος στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρία.
Απαγχονίστηκε μόλις είκοσι χρονών. Είχε συλληφθεί μαζί με τον Ζάκο, στην ίδια μάχη στις 15 Δεκεμβρίου του 1955 και είχαν καταδικαστεί, με θάνατο διά απαγχονισμού.
Με τον Ζάκο, ήταν αχώριστοι φίλοι και συνεργάτες. Κατέφυγαν μαζί στο αντάρτικο τον Νοέμβριο του 1955, επανδρώνοντας ανταρτική ομάδα στην περιοχή Γαλήνης, έχοντας κατασκευάσει κρησφύγετα.
Ο αγωνιστής λίγες ώρες προτού απαγχονιστεί, είχε πει στους γονείς του τα παρακάτω λόγια αποδεικνύοντας το ψυχικό σθένος με το οποίο αντιμετώπιζε το χρέος του προς την πατρίδα και την ελευθερία αυτής:

» Έχω το θάρρος να πατήσω την αγχόνη, πατέρα. Εσύ, μάνα, να το έχεις ευχαρίστηση και να το κρατείς καύχημα που πεθαίνω για την πατρίδα.»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

 

 

Αντρέας Σουρουκλής

Andreas-Souroulis Ο Αντρέας Σουρουκλής γεννήθηκε στο χωριό Τρούλλοι στις 26 Οκτωμβριου 1933. Παιδί της Χριστίνας και του Δημήτρη Σουρουκλη. Παντρεύτηκε την γυναίκα του Γεωργία όπου μαζί απέκτησαν δύο κοριτσάκια, τη Χριστίνα και Αντρούλλα. Προερχόταν από μεγάλη οικογένεια, αφού ο Αντρέας είχε άλλα οκτώ αδέρφια.

Ο Αντρέας Σουρουκλής, αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο, εργαζόταν στα κτήματα της οικογένειας του.  Μαζί με την οικογένεια του, τα αδέρφια του και τη σύζυγο του, εντάχθηκαν στην ΕΟΚΑ όπου και η συνεισφορά τους ήταν τεράστια.  Συνεργάστηκαν με την ανταρτική ομάδα της περιοχής , κατασκεύασαν κρυσφήγετο στο χωράφι τους όπου εκει προστάτευαν αντάρτες της ΕΟΚΑ. Πολλοί αντάρτες  κρύβωνταν στο κρυσφηγετο του Αντρεα και της οικογένειας του, ανάμεσα τους και ο Μιχαλάκης Παρίδης , ο οποίος  δραπέτευσε απο το νοσοκομείο στις 12 Δεκεμβρίου 1957 όπου είχε μεταφερθεί από τις φυλακές για εγχείρηση.

Την νύκτα της 1ης Αυγούστου 1958, η ομάδα της ΕΟΚΑ  στους Τρουλλους  και οι αντάρτες που ήταν κρυμμένοι στο σπίτι του Σουρουκλή, έστησαν ενέδρα στους Άγγλους στρατιώτες στην τοποθεσία ‘’Σαμέρη’’ σε ένα γεφύρι  του δρόμου Λάρνακας – Τρούλλων. Ο Αντρέας  τους προσέφερε κάλυψη μια καλαμιά. Ωστόσο η υποχώρηση ήταν δύσκολη λόγω και του φεγγαριού και ο Αντρέας κτυπήθηκε κατά την οπισθοχώρηση.

Μετά το θάνατο του Αντρέα Σουρουκλή οι Άγγλοι μετά απο εξωνυχιστικό έλεγχο στα χωράφια του δεν κατάφεραν να εντοπισουν το κρυσφήγετο. Στην κηδεία του ήρωα, οι Άγλλοι είχαν επιτρέψει σε ελάχιστους να παραστούν, παρεμποδίζοντας ακόμα και μερικά από τα αδέλφια του.

 

Δελτίο Τύπου για τις δηλώσεις Γιλντιριμ

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παρέδωσε μαζί με τον ψευδοπρωθυπουργό, ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ, με περίσσιο θράσος και αλαζονία, ούτε λίγο ούτε πολύ επανέλαβε τα όσα λέγονται εδώ και χρόνια για τη λύση του Κυπριακού μέσω των ανούσιων – όπως έχει αποδειχτεί- συνομιλιών.
Ουσιαστικά δήλωσε ότι οι Ε/Κ είναι ο λόγος που μένει ακόμα άλυτο το Κυπριακό και ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για λύση.
Ο Μπιναλί Γιλντιρίμ είπε ακόμη πως «ό,τι υπάρχει στην Τουρκία θα γίνει και στην Κύπρο, όσο αναπτύσσεται και μεγαλώνει η Τουρκία θα μεγαλώσει και η Κύπρος».
Στην Τουρκία αυτή την περίοδο, μετά και το αποτυχημένο (ή μήπως όχι;;) πραξικόπημα, το φασιστικό καθεστώς του νεοσουλτάνου Ερντογάν, έχει βαλθεί να φυλακίσει και να εξολοθρεύσει όποιον τολμά να υψώσει ανάστημα. Πέραν των 10.000 από εκπαιδευτικούς, δημοσιογράφους, δικαστικούς και στρατιωτικούς έχουν καθαιρεθεί, ανακριθεί και φυλακισθεί χωρίς καμία απόδειξη ανάμειξης στο εν λόγω πραξικόπημα. Την ίδια στιγμή τα μέτωπα με το Ισλαμικό Κράτος (
ISIS), τους Κούρδους, τη Ρωσία, το προσφυγικό και τις επιπτώσεις του στα υπόλοιπα κράτη συνεχίζουν να υφίστανται…
Ας μας εξηγήσει πως μεγαλώνει η Τουρκία… Τα ιστορικά γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Με βίαιες συρράξεις, πολέμους, πογκρόμ, εποικισμό, δημογραφική και πολιτιστική αλλοίωση.
Τα παραδείγματα κι οι αποδείξεις αμέτρητες για να κατανοήσουμε με τι έχουμε να κάνουμε. Δυστυχώς όμως κάποιοι έχουν επιλέξει να μην τα συμμερίζονται όλα αυτά, είτε από ιδεολογική άγνοια είτε από διαφθορά για «τριάντα αργύρια» και υποσχέσεις εξουσίας…
Για να επανέλθουμε, ο κύριος αυτός ανέφερε ότι τα θέματα εγγυήσεων και ασφάλειας είναι εκ των ουκ άνευ. Φαίνεται ξεκάθαρα ο στόχος της Τουρκίας, ο οποίος για κάθε λογικά σκεπτόμενο και ενημερωμένο πολιτικά άνθρωπο, είναι σε εφαρμογή από το 1956 με τις εκθέσεις του Νιχάτ Ερίμ για σχηματισμό εθνικής πολιτικής της Τουρκίας στο Κυπριακό. Η Τουρκία από τότε επιθυμούσε και το έχει καταφέρει στο μέγιστο βαθμό, να εξουσιάζει την Κύπρο για γεωπολιτικούς και στρατηγικούς σκοπούς. Με τη λύση Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, την οποία έχουν καταφέρει να ασπάζονται και τα μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, μας έχουν οδηγήσει σε πολιτικό αδιέξοδο. Διχοτόμηση και με τη Δ.Δ.Ο, διχοτόμηση και με την τελευταία ευκαιρία (σε περίπτωση που υπάρξει αρνητική εξέλιξη στις συνομιλίες). Οι εδώ υπερασπιστές της Δ.Δ.Ο μας λένε ότι η λύση εξαρτάται από την Τουρκία και η Τουρκία δηλώνει ότι οι Ε/Κ έχουν την τελευταία τους ευκαιρία για λύση… Ποιος άραγε έχει δίκιο;;;
Είναι καιρός να απεμπλακούμε από αυτό το επικίνδυνο αδιέξοδο και να δημιουργήσουμε εθνική στρατηγική για την Κύπρο μας ούτως ώστε να παραμείνει ελληνική και ελεύθερη. Επιβάλλεται να σταματήσουμε να αφήνουμε την τύχη μας σε όλους αυτούς τους προδότες και ανθέλληνες. Καμία ανοχή σε νέα σχέδια τύπου Αναν, τα οποία προωθούν τη διχοτόμηση και τον εκτουρκισμό της νήσου.

ΟΧΙ ΣΤΗ Δ.Δ.Ο!
ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!!!

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

20 Ιουλίου 1974: 42 χρόνια από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή

 

Η σημερινή μέρα, φέρνει στη θύμηση μας, αναμνήσεις που εμείς ως μικροί σε ηλικία δεν ζήσαμε, αλλά τις βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας, τις κοιτάζουμε καθημερινά απέναντι στη σημαία της ντροπής. Μεταλαμπαδεύτηκαν από γενιά σε γενιά, από τον πατέρα στον γιο και από τον μεγαλύτερο αδερφό στο μικρότερο. Σαράντα δύο πλέον χρόνια δεν είναι παρά μια μικρή άκομψη παράγραφος στην προαιώνια ελληνική ιστορία της νήσου. Τόποι που ποτέ δεν πατήσαμε, αλλά νιώθουμε περισσότερο από δικούς μας. Τους πότισαν τα δάκρυα των δικών μας, όταν παιδιά τότε, πήραν την μάνα τους από το χέρι και έφυγαν αφήνοντας ψυχή και σώμα εκεί. Αφήνοντας την γη, τους μόχθους τους, τα σπίτια τους, τα προσωπικά τους αντικείμενα. Η ελπίδα, όμως, έμεινε και αυτή εκεί και τρίζει τα δόντια στον Τούρκο παράνομο εισβολέα και του θυμίζει ότι τίποτα δεν τελείωσε ακόμη.
Μετά το πραξικόπημα, δόθηκε η ευκαιρία στα τουρκικά ιμπεριαλιστικά σχέδια, να υλοποιηθούν, εν μέρη. Γιατί γνωρίζουμε ότι αυτά τα σχέδια δεν τελειώνουν εάν δεν επιτευχθεί η ομοσπονδοποίηση του νησιού. Η αφορμή στους βαρβάρους εισβολείς δόθηκε και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε προσπάθεια διεθνοποίησης του κυπριακού προβλήματος στην σωστή του βάση από την διεφθαρμένη πολιτική μας ηγεσία. Μόνο σκόρπιες φανφάρες και ψεύτικα μεγάλα λόγια, που στην πράξη αναιρούνται εντυπωσιακά.
Οι σειρήνες ηχούν και τα αμούστακα παλληκάρια, με την σκέψη στον Αυξεντίου, στον Παλληκαρίδη, παίρνουν τα όπλα για μια άνιση μάχη. Προδοσίες παντού. Το αποτέλεσμα, γνωστό πριν καν αρχίσουν οι μάχες. Παρόλα αυτά, τα παλληκάρια της Κύπρου και της ΕΛΔΥΚ, έγραψαν ιστορία και έδωσαν μάχες με υπέρτατο ζήλο και αρετή και άξιες μνημόνευσης. Γνωρίζοντας ότι το ιδανικό της πατρίδας, ένα ιδανικό που απαιτεί αξίες και ιδανικά που δεν μπορούν να μετρηθούν με αριθμούς ούτε με υλικά αγαθά, χρειάζεται θυσίες.
Ο αγώνας για την γη και την ελευθερία, ένας αγώνας που ήταν πηγή έμπνευσης ανά το παγκόσμιο και από τα πρώτα χρόνια ύπαρξης της ανθρωπότητας. Που ήταν πηγή έμπνευσης για τόσους λογοτέχνες, ποιητές, ζωγράφους, μουσικούς. Για τόσους λαϊκούς ανθρώπους που μέσα στην καθημερινότητα της χειρονακτικής εργασίας, έπλεκαν εγκώμια στους ακρίτες και στους πατριώτες. Άφηναν μέσα από την παράδοση και τον πολιτισμό μας, το αίσθημα του ανήκειν, του συνανήκειν, της συλλογικότητας και των δεσμών. Οι συνεκτικοί δεσμοί που απέκτησαν με την γη τους, τους έδωσαν την αδύρητη ανάγκη να το εκφράζουν μέσα από τα δημοτικά τραγούδια και το γράψιμο. Αυτά, μεταβιβάστηκαν και στην νεότερη γενιά. Τώρα, το δίκαιο μετατράπηκε σε άδικο και ακραίο, το αίτημα για ελευθερία και αυτοδιάθεση σε εθνικιστικό παραλήρημα. Η σήψη της ελληνικής κοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο.
Γι’ αυτούς που ξέχασαν, τους διαβεβαιούμε ότι η λύση είναι στην ιστορία μας. Στην ταυτότητά μας, που παραμένει αναλοίωτη στο πέρασμα των αιώνων. Στην ιστορική, πολιτισμική, πολιτική και κοινωνική μας συνέχεια. Γιατί το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, δεν είναι τίποτα άλλο παρά έννοιες οι οποίες δεν δεσμεύουν, ούτε καθορίζουν αλλά διαμορφώνονται συνειρμικά και με γνώση.
Σήμερα, και όχι μόνο, θα μας βρει θύμηση στα δικά μας, πολεμώντας την αδικία, φωνάζοντας, έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο και θυμίζοντας στις εγχώριες ελίτ που υπάρχουν για να μετουσοιώνουν τα θέλω των ξένων κυρίαρχων σε πράξη ότι ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ. Γιατί και οι πέτρες, τα βουνά, τα ποτάμια φωνάζουν ότι ετούτη η γης δεν τους ανήκει. Γεννηθήκαμε σκλάβοι, θα πεθάνουμε λεύτεροι.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΛΑΟ

enas-hronos-apo-tin-tragodia-sto-mari       Συμπληρώνονται σήμερα 5 χρόνια απο εκείνο το μαύρο χάραμα της 11 ιουλίου 2011. Εκείνης της αποφράδας μέρας που βύθιστηκε στο πένθος και την οργή ολόκληρος ο κυπριακός λαός.   Ήτανε 5:30 το πρωί, όταν η φονική έκρηξη στο Μαρί, ταρακούνησε ολόκληρη την περιοχή. Σκόρπισε τον θάνατο σε 13 παλλικάρια, βούλιαξε  τις οικογένειες τους στον πόνο, τη δυστυχία και τα αμέτρητα γιατι.  Ο πόνος δυσβάσταχτος, οι πληγές ανεπανόρθωτες.  Παιδιά έμειναν πίσω και στερήθηκαν για πάντα την πατρική φιγούρα και αγκαλιά, γονείς έχασαν για πάντα τα αγαπημένα τους παιδιά και  πονεμένες γυναικες έχασαν τον σύντροφο τους.  Πέρα απο τις ανθρώπινες ζωές, η φονική έκρηξη διάλυσε τα πάντα στο πέρασμα της. 61 τραυματίες, αμέτρητες υλικές ζημιές  με μεγαλύτερη την καταστροφή του ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού του Βασιλικού.  Ζημιές τις οποίες ακόμη μέχρι σήμερα  βιώνει ο κάθε πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ανεπανόρθωτη πληγή υπέστη και το κύρος του κράτους  όμως, το οποίο απόδειξε περίτρανα  πως δεν λειτουργούσε και κανένας δεν τολμούσε να το διορθώσει.  Παρόλα αυτά  η κυβέρνηση με πλήρη άγνοια και αδιαφορία, δέχθηκε να τροφοδοτήσει τις ελεύθερες περιοχές με ρεύμα  από τον κατακτητή, δίνοντας έτσι πολιτική πτυχή στην  έκρηξη αλλά και δικαιώματα στον εχθρό.

Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια από το μάυρο ξημέρωμα της  11 ιουλίου, και οι ένοχοι ακόμη κυκλοφορούν ελευθεροι . Οι συγγενείς των δεκατριών  ηρώων αναμένουν ακόμη την απόδοση δικαιοσύνης . Ακόμη και μετά την καταδίκη  του Υπουργού Άμυνας , Κώστα Παπακώστα και των τριών μελών  της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας , ο κύριος υπαίτιος της τραγωδίας, όπως διαπίστωσε  και ο Επικεφαλής  της Μονομελούς  Διερευνητικής  Επιτροπής  για την τραγωδία Πολυς Πολυβίου, κυκλοφορεί ελεύθερος  χωριςνα τον κυριαρχούν οι τύψεις.  Ταυτόχρονα, οι συγγενείς των αδικοχαμένων παλικαριών ψάχνουν τρόπο για να οδηγήσουν ενόπιων της δικαιοσύνης τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά το εγχείρημα τους μοιάζει ανέφικτο. Τραγελαφική εώς και γελοία είναι η απόφαση του δικαστηρίου για αθώωση του Μάρκου Κυπριανού και Σάββα Αργυρού, με την πρόφαση ότι ο Μάρκος Κυπριανού ακολουθούσε τις εντολές του Δημήτρη Χριστόφια, ενώ είναι γνωστό ότι  όλοι φέρουν βαρύτατες ευθύνες.

Η 11η Ιουλίου 2011 έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη όλων των Κυπρίων και εκατοντάδες <<γιατι>> ακόμη αιωρούνται πάνω από την Ναυτική Βάση <<Ευάγγελος Φλωράκης>>.

Σαν Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης αρνούμαστε να δεχτούμε ότι οι υπαίτιοι δεν βρίσκονται πίσω από τα σίδερα της φυλακής.  Δεκατρείς ήρωες θυσίασαν  ό,τι πολυτιμότερο είχαν, την ίδια τους την ζωη, και ακόμη ζητούν δικαίωση. Αίσχος και πάλι αίσχος είναι το μόνο που προκαλεί αυτο το διεφθαρμένο κατεστημένο και οι διάφοροι πολιτικάντηδες οι οποίοι βάζουν πάνω απ όλα προσωπικό και κομματικό συμφέρον είς βάρος του λαού. Απαιτούμε την παραδειγματική τιμωρία όλων των εμπλεκομένων  αυτης της τραγωδίας. Όλοι γνώριζαν, και όλοι αμέλησαν!

Αιωνία η μνήμη σε όλα τα παλλικάρια.

Πλοίαρχος Ιωαννίδης Ανδρέας

Αντιπλοίαρχος Λάμπρου  Λάμπρος

Αρχικελευστής Κλεάνθους Κλεάνθης

ΕΠΥ Κελευστής  Ηρακλέους Μιχάλης

Ναύτης Χριστοφόρου Μιλτιάδης

Ναύτης Χριστοφόρου Χριστάκης

Αρχιλοχίας Πυρ. Παπαδόπουλος Ανδρέας

Πυροσβέστης Κρόκος Βασίλης

Πυροσβέστης Τταντής Σπύρος

Πυροσβέστης Θεοφίλου Παναγιώτης

Αρχιπυροσβέστης Γιακουμή Γιώργος

Πυροσβέστης Αδάμου Αδάμος

 

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης