Μιχαήλ Κουτσόφτας- Ανδρέας Παναγίδης- Στέλιος Μαυρομμάτης

 

Τα τρία παλληκάρια που πάνω από όλα έβαλαν τον πόθο τους για Λευτεριά και Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα, που ήταν έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για το σκοπό του εθνικού αγώνα, τέτοια ώρα πριν από 60 χρόνια περνούσαν το κατώφλι της αγχόνης τραγουδώντας περήφανα τον εθνικό ύμνο και ξανά πάλι μέχρις ότου ο ήχος της καταπακτής ακούστηκε. Μόνο έτσι μπορούσε ο αγγλικός ζυγός να τους κάνει να σωπάσουν.  Αλλά ο προαιώνιος πόθος για Λευτεριά δυνάμωσε ακόμη παραπάνω, η αδικία και ο πόνος έγιναν περίσσιο θάρρος και άσβεστη φλόγα στα στήθια του κάθε Έλληνα, που δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί ή να λυγίσει, μπροστά σε κατακτητές και αφεντάδες των καιρών!

Μιχαήλ Κουτσόφτας

«…Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το θάνατο, αφού πιστεύουμε στο αληθινό φως. Απ΄τη στιγμή που άκουσα την ώρα της εκτελέσεώς μας, νιώθω την ψυχή μου να είναι γιομάτη απο μια αληθινή χαρά…»

Ανδρεία, είναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε για ένα ήρωα που ήταν έτοιμος απο καιρό να θυσιαστεί στο όνομα της Ελευθερίας. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το θάνατο όπως ο ίδιος λέει σε ένα γράμμα προς τη μάνα του.

Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας γεννήθηκε στο Παλιομέτοχο στις 12 Νοεμβρίου του 1934. Ήταν παιδί της Ελένης και του Κυριάκου Κουτσόφτα και είχε 5 αδέλφια. Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Κουτσόφτα. Αποφοιτώντας απο το Δημοτικό σχολείο εργάστηκε ως οικοδόμος και αργότερα ως μπογιατζής σε υφαντουργείο.

Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ κάτι για το οποίο δεν ανέφερε τίποτα σε κανένα. Πρώτη του δράση ήταν η ανύψωση της Ελληνικής σημαίας στην κορυφή των ευκαλύπτων του χωριού μαζί με τον Ανδρέα Παναγίδη την οποία οι Άγγλοι κατέβαζαν. Ένα βράδυ όμως οι ήρωες έκοψαν τα κλαδιά για να μην μπορούν να την κατεβάσουν. Στις 16 Μαΐου μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη και Παρασκευά Χοιροπούλη σκόπευαν να πάρουν τα όπλα που βρίσκονταν στο χώρο του αεροδρομίου Λευκωσίας και να κρατήσουν όμηρο τον Άγγλο στρατιώτη που τα φύλαγετον οποίο θα αντάλλαζαν με τους Χαρίλαο Μιχαήλ και Ανδρέα Ζάκο. Στην προσπάθεια της επιχείρησης συνελήφθησαν και οι τρεις. Αρχικά οδηγήθηκε στον Άγιο Δομέτιο και στη συνέχεια φυλακίστηκε. Δικάστηκε και στις 18 Ιουνίου εκδόθηκε απόφαση ότι θα καταδικαστεί σε θάνατο με απαγχονισμό όπως και ο Ανδρέας Παναγίδης. Στις 23 Ιουλίου ζητήθηκε η έφεση τους η οποία απορρίφθηκε. Απαγχονίστηκε μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 21ης Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τους Στέλιο Μαυρομμάτη και Ανδρέα Παναγίδη.

Στέλιος Μαυρομμάτης

Ο Στέλιος Μαυρομάτης γεννήθηκε στο χωριό Λάρνακας της Λαπήθου της επαρχίας Κερύνειας στις 15 Νοεμβρίου 1932.  Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστόφορου και της Ελένης Μαυρομμάτη και είχε τρια αδέλφια. Όταν τελείωσε το Δημοτικό σχολείο του χωριού του φοίτησε στην Εμπορική Σχολή Σαμουήλ στη Λευκωσία.  Εργάστηκε για δυο χρόνια στον αγγλικό στρατό στην περιοχή του Σουέζ και το 1954 επέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε ως γραφέας, στο αγγλικό αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου 1955, συμμετείχε σε επιχείρηση δολιοφθοράς εναντίον Αγγλικών αεροπλάνων στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Συμμετείχε και συνελήφθει μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη και Μιχαήλ Κουτσοφτα στις 16 Μαΐου στην επιχείρηση εναντίον του Άγγλου Σμηνία Νόρμαλ Άλφρεντ. Φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό. Εκτελέστηκε μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 21ης Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη και Μιχαήλ Κουτσόφτα.Το ψυχικό σθένος και η αγάπη του για την πατρίδα φάνηκαν μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του που όταν πλησιάζοντας στην αγχόνη φώναξε στους Άγγλους «Σκοτώστε με, δεν σας φοβάμαι, είναι πολλοι πίσω μου που θα πάρουν το αίμα μου». Μετά την εκτέλεσή του διεξάχθηκαν έρευνες στο σπίτι του και η αδελφή του Μαρία πυροβολήθηκε απο Άγγλο στρατιώτη στη σπονδυλική στήλη καθηλώνοντάς την σε αναπηρική καρέκλα.

Η αγάπη του για την Ένωση και την ελευθερία χαραγμένη στο τελευταίο του γράμμα προς στην οικογένειά του «…Να είστε δε βέβαιοι πως γρήγορα θα ανατείλει το άστρον της Ελευθερίας και της δικαιοσύνης στο νησί μας, τον ψυχρό δε και σκοτεινό χειμώνα των θλίψεων και δοκιμασιών θα επακολουθήσει η γλυκεία άνοιξης της γαλήνης και ευτυχίας. Θέλω να είστε υπερήφανοι γιατί ο υιός και αδελφός σας θυσιάστηκε για την κοινήν ελευθερία. Θυσιάστηκε γιατί θέλησε να χαρεί κι αυτός μαζί με όλους τους Έλληνες της Κύπρου το μεγαλύτερο δώρο που χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα…»

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΔΗΣ

Ο Ανδρέας Παναγίδης γεννήθηκε στο Παλιομέτοχο στις 30 Ιανουαρίου 1934. Πατέρας του ήταν ο Γρηγόρης Παναγή και μητέρα του η Δέσποινα Χατζηκυριάκου-Παναγή και είχε τρία αδέλφια, τη Μαρία, την Άννα και τον Κυριάκο. Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και η ορκωμοσία του έγινε από τον τομεάρχη Κυριάκο Γωγάκη. Μία από τις πρώτες του δράσεις ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας στην κορυφή των ευκαλύπτων στο κέντρο του χωριού του, μαζί με το φίλο του Μιχαήλ Κουτσόφτα, την οποία κατέβαζαν οι Άγγλοι. Ένα βράδυ μαζί με τον Κουτσόφτα, έκοψαν τα κλαδιά των ευκαλύπτων, για να μη μπορούν οι στρατιώτες να κατεβάσουν τη σημαία. Σε έρευνα που διενήργησε Άγγλος στρατιώτης στον τόπο της εργασίας του, βρήκε στην τσάντα του Παναγίδη μια ελληνική σημαία και του ζήτησε να σκουπίσει με αυτή τα παπούτσια του. Ο Παναγίδης του επιτέθηκε και τον χτύπησε άγρια, ενώ την επόμενη ημέρα 16 Μαΐου, έξι μέρες μετά την εκτέλεση του Μιχάλη Καραολή και του Ανδρέα Δημητρίου, μαζί με τους Μιχαήλ Κουτσόφτα και Παρασκευά Χοιροπούλη, πήγαν στο χώρο του αεροδρομίου Λευκωσίας, στο παρατηρητήριο «Όμηρος». Στόχος τους ήταν να πάρουν τα όπλα που βρίσκονταν εκεί και να απαγάγουν τον Άγγλο στρατιώτη που τα φρουρούσε, τον οποίο σκόπευαν να ανταλλάξουν με το Χαρίλαο Μιχαήλ ή τον Αντρέα Ζάκο. Μέσα στο παρατηρητήριο, υπήρχαν δύο οπλίτες και μετά από μάχη, τραυματίστηκε ο ένας και σκοτώθηκε ο Σμηνίας Πάτρικ Τζων Χέιλ. Προσπάθησαν να διαφύγουν, όμως πρώτος συνελήφθη ο Παναγίδης και δέκα λεπτά αργότερα ο Κουτσόφτας, ενώ δυόμισι ώρες μετά, συνελήφθη ο Παρασκευάς Χοιροπούλης, με τη βοήθεια ελικοπτέρου. Αρχικά οδηγήθηκε στην Ομορφίτα και στη συνέχεια φυλακίστηκε. Δικάστηκε από τις 13 Ιουνίου και στις 18 Ιουνίου εκδόθηκε η δικαστική απόφαση, με την οποία καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμου. Σε επιστολή που έστειλε στη σύζυγο και τα παιδιά του έγραφε, «Αξιολάτρευτα μου παιδιά, πολυαγαπημένη μου γυναίκα, Χαίρετε. Αυτήν την στιγμήν που σας γράφω είναι Τρίτη, 10 η ώρα βράδυ. Ακριβώς πριν τρία λεπτά μας ειδοποίησαν ότι χαράματα της Παρασκευής 21.9.1956, θα εκτελεσθούμε. Ίσως, όταν διαβάζετε αυτό το γράμμα, εγώ να μην υπάρχω αναμεταξύ στους ζωντανούς. Λατρευτά μου παιδιά, σας αφήνω για πάντα, στην τόσο νεαρή μου ηλικία. Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Σας εύχομαι, αγαπημένα μου παιδιά, να γινήτε καλοί Χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα τον δρόμο της αρετής. Να είσθε πάντα βέβαιοι ότι σας αγάπησα τόσο θερμά και με μια απέραντη πατρική αγάπη. Αλλά δυστυχώς σας αφήνω, χωρίς να σας δω να μεγαλώνετε, όπως το ονειρευόμουν… … Κι εσύ, πολυαγαπημένη μου Γιαννούλα, σου ζητώ για τελευταία χάρη να περνάς καλά με τα παιδιά μας. Αγάπα τα θερμά, τόσο πολύ, και για μένα. Και εγώ από ψηλά θα σας στέλλω τις πιο θερμές μου ευχές. Και να σεβαστής και το δικό μου όνομα. Βλέπεις ότι η μοίρα θέλησε να μας πικράνει στα πρώτα χρόνια του γάμου μας. Αυτή τη στιγμή που σου γράφω, ένα χαμόγελο γλυκύ στολίζει τα χείλη μου, γιατί είμαι ευτυχισμένος που αφήνω τα παιδιά μου σε μια καλή μητέρα. Η ψυχή μου είναι γεμάτη μια αληθινή χαρά, γιατί είμαι υπερήφανος για σένα. Μη δώσεις καμιά ματιά στο παρελθόν, αλλά κοίταζε το παρόν. Σου ζητώ συγγνώμη και συγχώρεση για ό, τι σου έφταιξα Γιαννούλα. …Έχετε γεια, μια και για πάντα, αγαπημένες μου υπάρξεις. Με φιλιά και αγάπη, ο σύζυγος σου και ο αγαπητός σας πατέρας Ανδρέας Σ. Παναγίδης».

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Το έργο ξανά σε επανάληψη…

Ακόμη μια νέα ακαδημαϊκή χρονιά ξεκινάει και η ταινία μπαίνει σε επανάληψη. Περισυλλογή ψήφων, μέσω της βοήθειας για εξεύρεση σπιτιού, επίπλων κτλ.
Είναι λογικό κάθε νέα αρχή να είναι δύσκολη και όταν σου απλώνει κάποιος χέρι βοηθείας, για να κάνει τα πράγματα ευκολότερα, να το αρπάζεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι γεγονός πως οι κομματικοί μηχανισμοί και τα παρακλάδια τους (βλ. φοιτητικές παρατάξεις), έχουν ‘’επενδύσει’’ πολλά στην ‘’αρπαγή’’ πρωτοετών φοιτητών κάνοντας συνεργασίες με μεσιτικά, με καταστήματα επίπλων κτλ. Επιπρόσθετα οι λίστες με τα ονόματα και τα στοιχεία όσων εξασφάλισαν θέση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ όπως και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και το ΤΕΠΑΚ πάνε κι έρχονται στα χέρια των κομματόσκυλων που επίμονα ενοχλούν τους φοιτητές προσφέροντας βοήθεια. Όταν δεν έχεις ιδεολογία και οι θέσεις σου μπάζουν, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να προσφέρεις βοήθεια για σπίτι, να κεράσεις κανένα μπουκάλι ουίσκυ (που αρέσει και στο Νίκαρο) και να διοργανώσεις κανένα ταξιδάκι…
Για να υποστηρίζεις μια παράταξη πρέπει να συμφωνείς με τις θέσεις και τους σκοπούς της και όχι να το κάνεις από υποχρέωση ή ‘’οικογενειακή παράδοση’’. Στην Κύπρο, δυστυχώς, έχουμε την αντίληψη πως αν δεν είμαστε κοντά σε κάποιο κόμμα δεν πάμε πουθενά γιατί η νοοτροπία μας περιτριγυρίζεται από το ρουσφέτι και το μέσο.
Άλλο κομματικοποίηση και άλλο πολιτικοποίηση. Χρειάζεται πολιτικά σκεπτόμενους αυτός ο τόπος και όχι πιστούς οπαδούς του κόμματος. Οι μηχανισμοί των κομμάτων κατέστρεψαν την ελεύθερη κριτική και το μόνο που προωθείται είναι τα στμφέροντα του κόμματος.
Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η Κύπρος μας, η λευτεριά της και η αλλαγή προς το καλύτερο!

Γραφείο Τύπου ΠΕΟΦ

Από την Πόλη στην Κερύνεια….

1953,6-7 Σεπτεμβρίου, ξεκινά ο διωγμός των Ελλήνων κατοίκων της Κων/πολης από τούρκικες εθνικιστικές οργανώσεις. Τα λεγόμενα «πογκρόμ», τα οποία δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η αφορμή για αυτή την ‘’εθνική εκκαθάριση’’, ξεκίνησαν με την έκρηξη βόμβας στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, που στόχο είχε να προκαλέσει διένεξη στις ήδη τεταμένες σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Μετά από ανακρίσεις, ανακαλύφθηκε πως τη βόμβα είχε τοποθετήσει Μουσουλμάνος φοιτητής του ΑΠΘ, με το όνομα Οκτάι Εγκίν, ο οποίος παρέδωσε τον εκρηκτικό μηχανισμό στο κλητήρα του προξενείου. Η βομβιστική αυτή επίθεση μετά από έρευνες αποδείχτηκε πως είχε σχεδιαστεί από Άγγλους πράκτορες. Απώτερος σκοπός τους ήταν η εις βάθος χρόνου εφαρμογή του σχεδίου ‘’διαίρει και βασίλευε’’ στην ανατολική πλευρά της Μεσογείου. Εκμεταλλευόμενοι το φανατικό μένος των Τούρκων φονταμενταλιστών, πέτυχαν το σκοπό τους 11 χρόνια αργότερα, το 1964, όπου και έγινε οριστικά η βίαιη απομάκρυνση του μεγαλύτερου μέρους του Ελληνισμού της Πόλης. Μάλιστα μερικές από τις δικαιολογίες των Τούρκων ήταν πως για όλα αυτά έφταιγαν οι Ελληνοκύπριοι με τις ταραχές που διαδραματίζονταν το ίδιο διάστημα.
1974,20 Ιουλίου, ξεκινά η ‘’αποβίβαση’’ των τουρκικών πλοίων και αρχίζει η εφαρμογή του σχεδίου εισβολής ‘’Αττίλας’’. Με πρόφαση το προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας του Ιωαννίδη και με τη δικαιολογία της εγγυήτριας δύναμης επεμβαίνει στρατιωτικά καταλαμβάνοντας αρχικά το 8% του νησιού. Το σχέδιο δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμα. Χρειάστηκε και 2η εισβολή στις 14 Αυγούστου, ένας ‘’Αττίλας 2’’ για να περατωθεί η επιχείρηση των Τούρκων και να καταλάβουν τελικά το 37% των κυπριακών εδαφών, τα  οποία κατέχουν μέχρι σήμερα. Έρευνες δείχνουν πως οι Τούρκοι είχαν σχεδιάσει την εισβολή χρόνια πριν αλλά για να την φέρουν εις πέρας χρειάστηκαν και τη συμβολή των Αγγλοαμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες τους παρότρυναν και συνωμοτούσαν ούτως ώστε να κερδοσκοπήσουν από όλο αυτό. Σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων της Τουρκίας, δεν υπήρχε καμία διεκδίκηση από τη τουρκική πλευρά για την Κύπρο πριν το 1950. Έτσι οι Μ. Δυνάμεις εκμεταλλευόμενες από τη μία τη διχόνοια που επικρατούσε στο ελληνικό στρατόπεδο, τόσο σε Ελλάδα όσο και στη Κύπρο, και από την άλλη τη βάρβαρη, επιθετική, επεκτατική πολιτική που διαχρονικά εφαρμόζει η Τουρκία, βρήκαν τρόπο να εφαρμόσουν τα δολοπλόκα συμφέροντα  τους στο νησί.
Τα αποτελέσματα της καταστροφικής πολιτικής των Μ. Δυνάμεων έναντι του Ελληνισμού είναι ολοφάνερα σήμερα. Αυτές όντας ο εγκέφαλος και η Τουρκία όντας το εκτελεστικό όργανο κατάφεραν να εκδιώξουν βίαια- με αιματοχυσίες, βιασμούς, δολοφονίες-  τους Έλληνες από το τόπο τους. Η Τουρκία είναι ένα κράτος με ποινικό μητρώο, που μόνο στόχο έχει να κυριαρχήσει στην περιοχή γύρω από αυτή, (Ανατολική Μεσόγειος, Μέση Ανατολή) με κάθε κόστος.
Ως Ελληνισμός το έχουμε νιώσει στο πετσί μας περισσότερο από κάθε λαό. Τα 400 χρόνια σκλαβιάς, η γενοκτονία των Ποντίων, τα πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, ο εκτουρκισμός της Θράκης, της Ίμβρου και της Τένεδου, η εισβολή και κατοχή στην Κύπρο αποδεικνύουν ξεκάθαρα ποια είναι και τι επιδιώκει η Τουρκία.
Η Ελλάδα (βλ ελληνικές κυβερνήσεις) πρέπει να σταματήσει να «τρώει» τα παιδιά της, να σταματήσει να κλείνει τα μάτια όταν Έλληνες σκοτώνονται, βασανίζονται ή αδικούνται. Η πραγματική Ελλάδα αντιστέκεται σε κάθε μορφής αδικία και προσπάθεια απομάκρυνσης των βασικών ελευθεριών των ανθρώπων. Διότι η Ελευθερία δημιουργήθηκε στην Ελλάδα και ανδρώθηκε στην Ελλάδα.
Τα όσα αναφέρθηκαν κατά καιρούς, περί συμμαχίας Ελλάδας- Κύπρου- Τουρκίας (βλ πρόσφατες δηλώσεις ΑΝΑΝστασιάδη) είναι άκρως ανιστόρητα, αφελή και προδοτικά που μόνο ζημιά προκαλούν. Η Τουρκία ουδέποτε θεώρησε τους Έλληνες ως συμμάχους της, αντιθέτως ενεργεί προς την υποδούλωση τους έως και των αφανισμό τους.
Λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι αναγκασμένος να την ξαναζήσει…

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Αχυρώνας Λιοπετρίου

Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Χρήστος Σαμάρας, Ηλίας Παπακυριακού. Τέσσερεις θαρραλέοι αγωνιστές που πολέμησαν για την Ελλάδα και για την Ένωση. Που πρωταγωνίστησαν στην σκυταλοδρομία του θανάτου στις 2 Σεπτεμβρίου 1958, στο χωριό Λιοπέτρι.

Οι Άγγλοι εισβάλλουν στο χωριό αναζητώντας μετά από προδοσία τέσσερεις καταζητούμενους εκ των οποίων οι δύο-ο Φώτης και ο Ανδρέας- είχαν δραπετεύσει από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πύλα. Αμέσως καταστρώνεται το σχέδιο διαφυγής των ηρώων. Με αυτοκίνητο συναγωνιστή τους προχωρούν προς την έξοδο του χωριού όπου αντικρίζουν αυτοκίνητο των εχθρών. Αυξάνουν ταχύτητα ενώ ταυτόχρονα πυροβολούν τους άγγλους στρατιώτες οι οποίοι ήταν πολλοί και έτσι η μάχη δεν κράτησε αρκετή ώρα. Και οι τέσσερεις κατέφυγαν σε ένα κοντινό σπίτι για να κρυφτούν. Ο ιδιοκτήτης, Παναγιώτης Καλλής, τους βοήθησε κρύβοντας τους στον αχυρώνα του. Οι Εγγλέζοι δεν μπόρεσαν με τίποτα να τους βρουν.

Κήρυξαν κατάσταση αποκλεισμού και αναγκαστικού κατ’ οίκον περιορισμού, το γνωστό τότε κέρφιου, τα ξημερώματα 1ης Σεπτεμβρίου. Οι έρευνες και οι ανακρίσεις ξεκίνησαν χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα αφού οι αγωνιστές έκρυψαν με έξυπνο τρόπο τα ίχνη τους.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 1ης Σεπτεμβρίου επέστρεψαν και πήγαν αμέσως σπίτι του Καλλή. Τον βασάνισαν και αυτόν και την οικογένεια του μέχρι να μαρτυρήσουν που είναι οι καταζητούμενοι όμως πότε δεν θα τους πρόδιδαν. Περικύκλωσαν τον αχυρώνα και φώναζαν στους αγωνιστές να παραδοθούν. Καμία απάντηση. Αρχίζουν να πυροβολούν μέσα στον αχυρώνα αλλά και πάλι τίποτα.

Δεύτερος κατ’ οίκον περιορισμός. Πρωί 2ης Σεπτεμβρίου 1958. Ο Παναγιώτης Καλλής υπέστη περισσότερα βασανιστήρια. Δε λύγισε. Με την πρώτη ευκαιρία μπήκε κρυφά στον αχυρώνα να μιλήσει με τους ήρωες. Μα αυτοί ήταν έτοιμοι να δώσουν μάχη. Ήταν αποφασισμένοι να ρισκάρουν τη ζωή τους, να θυσιαστούν! Στον εχθρό δεν θα παραδίνονταν ποτέ! Τέσσερεις αγνοί ιδεολόγοι, μάχονταν για τα ιδανικά και τις αξίες με τα οποία μεγάλωσαν. Λευτεριά ή Θάνατος. Το φώναζαν σε διαδηλώσεις, το έγραφαν σε τοίχους, μα τώρα αυτό θα το έκαναν πράξη. Και δεν δίστασαν ούτε λεπτό. Δεν άντεχαν να βλέπουν την Κύπρο μας σκλαβωμένη. Η Ένωσις! Μόνο αυτή ήταν ο στόχος τους! Η Ένωσις με τη μητέρα Ελλάδα!

Οι εχθροί πλησίασαν στον αχυρώνα. Αμέσως μόλις δέχτηκαν πυροβολισμούς ζήτησαν ενισχύσεις αφού δεν μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν. Ο άγγλος δεκανέας τους φώναξε τρείς φορές:

«Παραδοθείτε κι εβγάτε έξω, αλλιώς οι στρατιώτες θα ανοίξουν πυρ εναντίων σας»

Απόλυτη ησυχία..

«Αν θέλετε τη ζωή σας παραδοθείτε!»

Και πάλι επικρατούσε εντάφια σιγή καθώς οι εγγλέζοι έπαιρναν θέσεις μάχης..

«Παραδοθείτε.»

«ΜολώνΛαβέ!»

Απάντησαν. Μα όχι μόνο αυτοί, αλλά ολόκληρος ο ελληνισμός. Οι πρόγονοι τους, οι πρόγονοι όλων μας, που ποτέ δεν παραδίνονταν! Ποτέ δεν υπόκυπταν. Μάχονταν μέχρι το τέλος. Μα γι αυτούς πολέμησαν οι τέσσερεις αυτοί άντρες, χωρίς να ξέρουν πως σε λίγη ώρα θα γέμιζαν και αυτοί με τον ηρωισμό τους τις σελίδες της ελληνικής ιστορίας.

Μολών Λαβέ..και κοίταξαν κατάματα τον θάνατο. Πυροβολισμοί, εκρήξεις, φωνές, κραυγές… Μερικοί Άγγλοι πλησιάζουν τον αχυρώνα. Οι σφαίρες βροχή και τους ρίχνουνκάτω άμαχους. Ο εχθρός τους φοβόταν. Κάποιοι βγήκαν στην στέγη και έριξαν μέσα στα άχυρα ρούχα λουσμένα βενζίνη. Η φωτιά έσβησε εύκολα. Τότε ένα ελικόπτερο πέταξε εμπρηστικά. Δεν τα έβαζαν κάτω οι σταυραετοί. Τίποτα δεν τους σταματούσε.

Μα δεν θα τους άφηναν έτσι οι Άγγλοι. Μετά από ώρες μάχης, στις δύο το μεσημέρι ένα άλλο ελικόπτερο λούζει τον αχυρώνα με βενζίνη. Τον μετατρέπει σε βωμό θανάτου. Το νέο χάνι της Γραβιάς.. Και τα σώματα του Ανδρέα, του Φώτη, του Ηλία και του Χρίστου καθώς φώναζαν:

«ΜολώνΛαβέ!» τους άκουσε όλο το νησί, όλος ο ελληνισμός. Τους άκουσε και η μάνα του Κάρυου μαζί με όλους τους ήχους του θανάτου. Μα οι μάνες των ηρώων δεν κλαίνε, δεν πενθούν.. Βγήκε περήφανη έξω και φώναξε: «Δύναμην γιέ μου, να πεθάνεις λεβέντης!»

Μολών Λαβέ. Η φράση που προκαλεί την οργή του εχθρού! Που τον κάνει θηρίο ανήμερο αλλά περισσότερο τον φοβίζει. Και προσπαθεί μάταια να νικήσει την ελληνική ψυχή. Μα η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

 

 

Περιουσιακοί συναισθηματισμοί και τουρκική πανουργία

Τα περί συναισθηματικών δεσμών όσον αφορά τις συνομιλίες που διεξάγονται στα θέματα του περιουσιακού για το εθνικό μας πρόβλημα φανερώνουν για άλλη μια φορά τις προθέσεις και τον τρόπο σκέψης που διακατέχουν τον εκάστοτε ψευδοπροεδρο. Είτε αυτός ονομάζεται Ντενκτάς, είτε Έρογλου, είτε Ταλάτ είτε Ακκιντζί. Μας παρουσιάζεται δηλαδή μια νέα μορφή τουρκικής πανουργίας, για να υποχωρήσουμε ακόμη μια φορά από τις θέσεις μας( όποιες και αν είναι αυτές), για το καλό του τόπου, μέσω ενός «οδυνηρού συμβιβασμού» όπως θέλουν να ονοματίζουν την λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας οι υπέρμαχοι της ανιστόρητης φράσης «μα εκάμαμεν τζαι εμείς πολλά..». Οι Τούρκοι μας εμπαίζουν εδώ και τόσες δεκαετίες χρονοτριβώντας και εδραιώνοντας τα τετελεσμένα που έχουν επιβάλει με τη βία και τις δολοφονίες, με απώτερο σκοπό την αποδυνάμωση έως και την εξάλειψη κάθε ελληνικού στοιχείου στο πολυβασανισμένο μας νησί. Τα κύματα ολοκληρωτικού εξισλαμισμού που εξαπολύει ο νεοσουλτάνος Ερντογάν και το φασιστικό του κράτος προς πάσα κατεύθυνση είναι αλλεπάλληλα, αλλά η αντίσταση σε αυτά μηδαμινή. Το χειρότερο όμως είναι ότι ως Ελληνισμός στεκόμαστε αποχαυνωμένοι και άπραγοι στο όλο εγκληματικό σκηνικό που εκτυλίσσεται μπροστά μας. Από την πολιτική εξουσία μέχρι τους απλούς πολίτες (χωρίς όμως να είμαστε απόλυτοι). Σαν να έχουμε καταθέσει τα όπλα, σαν να μην νοιαζόμαστε πλέον για την ιστορία μας, το παρελθόν μας, τους ένδοξους προγόνους μας, το ατελείωτο αίμα που χύθηκε για τα πιο μεγάλα ιδανικά του ελεύθερου ανθρώπου…. Κύριοι, η Κύπρος έχει πάνω από 2 χιλιετίες ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού και καλά θα κάνετε να το κατανοήσετε εγκαίρως είτε είστε Τούρκοι είτε «Έλληνες»! Όσο και αν χρηματιστείτε από ξένα χέρια, όσο ανθέλληνες και αν είστε, βρίσκεστε αντιμέτωποι με κάτι πολύ μεγαλύτερο και ανώτερο από ότι μπορείτε να φανταστείτε. Διότι…

Η Ρωμιοσύνη έν’ φυλή συνόκαιρη του κόσμου,

κανένας δεν εβρέθηκεν γαι να την ιξηλείψει,

κανένας, γιατί σκέπει την ’που τ’ άψη ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη έν’ να χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει!

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Μοιραία πτήση της Helios Airways

Για έναν ακόμα μαύρο Αύγουστο, η Κύπρος θρηνεί για τα παιδιά της. Σαν σήμερα, η μοιραία πτήση των κυπριακών αερογραμμών Helios Airways συντρίβει στο Γραμματικό της Αττικής, παρασύροντας στο θάνατο 115 επιβάτες και 6 μέλη του πληρώματος. Η πτήση HCY 522 αναχωρεί από το αεροδρόμιο της Λάρνακας με τελικό προορισμό την Πράγα. Στις 10:37 εισήλθε στο FIR Αθηνών αλλά δεν μπόρεσε να έρθει σε επαφή με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Αφού διαπιστώθηκε ότι δεν υπάρχει επαφή με το αεροσκάφος ενεργοποιήθηκε η διαδικασία σύμφωνα με το σχέδιο για ανάλογες περιπτώσεις και διατάχτηκε από τον Αρχηγό Γ.Ε.Ε.Θ.Α. να απογειωθούν μαχητικά για να εντοπίσουν το αεροσκάφος. Στις 11:05 απογειώθηκαν από την Νέα Αγχίαλο δύο μαχητικά F-16 τα οποία ήρθαν σε οπτική επαφή με το αεροπλάνο στις 11:18 και διαπίστωσαν ότι ο συγκυβερνήτης του αεροσκάφους ήταν αναίσθητος, ο κυβερνήτης δεν ήταν στην θέση του και είχε ενεργοποιηθεί το σύστημα παροχής οξυγόνου με μάσκες. Το αεροσκάφος μέχρι εκείνη την στιγμή πετούσε με τον αυτόματο πιλότο. Κατευθυνόμενο προς Εύβοια σε κάποια στιγμή έστριψε νότια και στις 11:41 οι πιλότοι των μαχητικών είδαν τον αεροσυνοδό Ανδρέα Προδρόμου που είχε πτυχίο πιλότου να προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο του αεροπλάνου. Μετά από λίγο τα καύσιμα του αεροπλάνου τελείωσαν, σταμάτησε ο αριστερός (11:50) και ο δεξιός κινητήρας (12:00) και στις 12:05 συνετρίβει στην ορεινή περιοχή του Γραμματικού στην βόρεια Αττική.
Η δίκη των 5 κατηγορουμένων που βρέθηκαν υπεύθυνοι για τη συντριβή του Boeing 737-31S που οδήγησε στο θάνατο 121 αθώες ψυχές και βύθισε στο πένθος ολόκληρο το νησί, ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 2009. Το Φεβρουάριο του 2013 το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων επέβαλε δεκαετείς ποινές φυλάκισης, εξαγοράσιμες έναντι 80.000 ευρώ εκάστη, σε τρεις από τους τέσσερις κατηγορουμένους.
Για άλλη μια φορά γίναμε μάρτυρες στην αδικία που βασιλεύει στον τόπο μας, όπου οι πραγματικοί υπαίτιοι καταφέρνουν στο τέλος να ξεφύγουν ατιμώρητοι παρά τα όσα φρικτά εγκλήματα τους!
Ουδείς ενδιαφέρθηκε πραγματικά για τις οικογένειες που ξεκληρίστηκαν και τα ορφανά που έμειναν πίσω… Τρανταχτή απόδειξη η περίπτωση του νεαρού ορφανού Ανδρέα Ευριπίδου, τον οποίο η κυπριακή κοινωνία παραγκώνισε και λησμόνησε…
Επιβάλλεται να γίνουμε όλοι μας πιο σοφοί από τα λάθη μας και πιο άνθρωποι. Να βάλουμε το εμείς πιο πάνω από το εγώ και το προσωπικό μας κέρδος, διότι ο τόπος μας δεν θα έχει μέλλον.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Θ. Θεσσαλονίκης

14 Αυγούστου – Ημέρα δεύτερης εισβολής

kypros-den-ksexnoΣυμπληρώνονται σήμερα 42 ολόκληρα χρόνια από τη μέρα που ο βάναυσος Αττίλας ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου και του λαού της και βεβήλωσε τα ιερά χώματά μας με την κατάληψη της Αμμοχώστου. Ζωντανεύουν σήμερα οι εφιαλτικές μνήμες αφού ανήμερα της 14ης Αυγούστου, παραμονή της μεγάλης μέρας του Χριστιανισμού, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έφεραν εις πέρας το σχέδιο Αττίλας οι κατακτητές μας. Με την ελπίδα της επιστροφής, οι Βαρωσιώτες, θυμούνται εκείνη την Τετάρτη που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, παίρνοντας ανυποψίαστοι το μακρύ δρόμο της προσφυγιάς. Μέχρι τότε ούτε που συνειδητοποιούσαν την έννοια της λέξης, ούτε που ήξεραν πως κλειδώνοντας το ξωπόρτι του σπιτιού τους, παίρνοντας μόνο το κλειδί, το ταξίδι τους προς το Νότο δεν θα ήταν σύντομο.
Η Αμμόχωστος από το 1974 μέχρι σήμερα βρίσκεται πίσω από τα συρματοπλέγματα του κατοχικού στρατού• μια πόλη φάντασμα. Από την ζωντάνια και την ευμάρεια στην άλωση και στην καταστροφή. Τα σπίτια μας, έγιναν έρμαιο συμβιβασμού και κινήσεων καλής θελήσεως από τους κατακτητές και τους κυβερνώντες μας. Έγιναν το προπύργιο της έμπρακτης συμβολής στις προσπάθειες επίλυσης του κυπριακού και της ελληνοτουρκικής φιλίας.
Οι βιαιοπραγίες των Τούρκων στρατιωτών ήταν πλέον γεγονός. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες αμάχων ήταν καθημερινές, ακόμα και μικρών παιδιών που, αφού σκότωναν τους γονείς τους μπροστά στα μάτια τους, τα εκτελούσαν εν ψυχρώ. Έκαιγαν τα σπίτια, τα λεηλατούσαν, πετούσαν έξω τα γυναικόπαιδα και τα εκτελούσαν. Η Μεγαλόχαρη, παραμονή της κοιμήσεώς της, παρακολουθούσε δακρυσμένη την καταστροφή των εκκλησιών μας που παραμένουν μέχρι και σήμερα βουβές και αλειτούργητες, βεβηλωμένες και κουρσεμένες από τους βαρβάρους της Ανατολής. Η Κύπρος είχε μεταβληθεί σε ένα μέρος κατακρεουργημένων πτωμάτων. Ακόμα και αυτοί που παρέμειναν ζωντανοί είχαν νεκρώσει μέσα τους.
Από τότε το 37% του εδάφους της Κύπρου παραμένει υπό κατοχή. Εκατοντάδες είναι οι αγνοούμενοι, χιλιάδες οι πρόσφυγες που στερούνται του δικαιώματος της επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες. Η Τουρκία, παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούν την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της, παρά τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν σεβασμό της κυριαρχίας, ελευθερίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, καταδικάζοντας την ανακύρηξη του ψευδοκράτους, παραμένη αδιάλλακτη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως η Άγκυρα περιφρονεί και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας.
Από τη μαύρη εκείνη μέρα, το βόρειο τμήμα της Κύπρου μας είναι κατεχόμενο. Μια διαχωριστική γραμμή έκοψε και την πρωτεύουσα στα δύο. Ήταν η ίδια γραμμή που έκοψε και τις καρδιές ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού μετέπειτα. Και έτσι, η λέξη «προσφυγιά» ήρθε για να φτωχύνει το λεξιλόγιο όλων αργότερα. Όπως και η λέξη «καταυλισμός» και αργότερα «συνοικισμός», «έποικοι» και ακόμη πιο μετά οι λέξεις «ομοσπονδία», «διζωνικότητα», «δείχτες Ντε Κουαγιάρ», «ιδέες Γκάλι», «σχέδιο Ανάν», «εκ περιτροπής προεδρία» και «σταθμισμένη ψήφος» κατέκλυσαν την κυπριακή πολιτική σκηνή και από κινδυνολογίες έγιναν καθημερινότητα και εμείς από θύματα γίναμε θύτες… Ποιος ξέρει τι και μέχρι πότε θα φτωχαίνει το καθημερινό λεξιλόγιό μας μέχρι να έρθει η ευλογημένη εκείνη μέρα της λύτρωσης και της επιστροφής. Ο χρόνος κυλά εναντίον μας αφού με την συνέχιση της κατοχής και της λύσης του προβλήματος, ο λαός ξεχνά, οδηγείτε στην λήθη και στην αμάθεια των γεγονότων. Όμως με τη γνώση, τη θέληση και τα ιδανικά που κληρονομήσαμε ως ιερή παρακαταθήκη από τους προγόνους μας, μπορούμε να ξαναδώσουμε ελπίδα στον αγώνα για απελευθέρωση στην ορθή βάση που περικλείει όλη τη δύναμη του «Δεν ξεχνώ».

Τη λευτεριά αν λαχταράς σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου πάρτην αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις .
Ο αγώνας για επιστροφή συνεχίζεται…

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης