47 Χρόνια Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Σήμερα, η Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Φοιτητών, συμπληρώνει 47 χρόνια αγώνων ενάντια στη Διχοτόμηση και την κομματοκρατία. Η Π.Ε.Ο.Φ ιδρύθηκε στις 30 Αυγούστου 1978, αντιτασσόμενη στη συμφωνία Μακαρίου-Ντεκτάς του 1977, η οποία καθιέρωνε για πρώτη φορά, την ομοσπονδία ως βάση λύσης του Κυπριακού προβλήματος. Η παράταξή μας απαιτεί την Απελευθέρωση της πατρίδας μας ως τη μόνη δίκαιη λύση και εναντιώνεται σε κάθε είδους ξεπούλημα για κομματικά συμφέροντα. Λειτουργώντας αυτόνομα και ελεύθερα, επιτελεί έργο με μοναδικό γνώμονα το καλό της Κύπρου και του Ελληνισμού της, μέσα από μια προσπάθεια ενημέρωσης του κόσμου για τα γεγονότα της εισβολής και γνωστοποίησης του εφικτού της λύσης Απελευθέρωσης.

Στις μέρες μας, η αγάπη για την πατρίδα κινδυνεύει να εκλείψει από την ηθική των ανθρώπων, αλλά και από το σύνολο της κοινωνίας. Η πολιτική ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας ακολουθεί την ίδια τακτική, διεκδικώντας μια λύση τύπου Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας για το νησί μας. Υιοθετεί, δηλαδή, μια άδικη προς τους Ελληνοκύπριους λύση και μακράν ευνοϊκότερη προς τους τ/κ, ενώ αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής του εδάφους μας. Η βρετανο-τουρκική ΔΔΟ, μπορεί να οδηγήσει μόνο στη διχοτόμηση, στον αφελληνισμό και στον εκτουρκισμό του τόπου μας.

Είναι φανερή η ανάγκη να αγωνιζόμαστε για την προστασία της πατρίδας μας από ένα τέτοιο μόλυσμα. Το χρέος μας ως Έλληνες Κύπριοι φοιτητές, ορίζει τη διεκδίκηση του δικαίου και της λευτεριάς της γης μας, ως πρώτιστου στόχου μας. Κανένας συμβιβασμός δεν χωράει στο θέμα της εθνικής αξιοπρέπειας, αφού πρόκειται για ένα ανώτερο ιδανικό, που βρίσκεται πάνω από χρήματα, βολέματα και δωροδοκίες. Προσπαθώντας να διαφυλάξουμε τον Ελληνισμό της Κύπρου μας, καλούμε όλους τους Κύπριους φοιτητές να συμμετέχουν στον αυτόνομο αγώνα της Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης, μακριά από κομματικές τακτικές και απαθείς συμπεριφορές. Το φοιτητικό κίνημα θα έπρεπε να λειτουργεί ελεύθερα με τα μέλη του κριτικά σκεπτόμενα, να προσπαθούν για το καλό του τόπου μας, χωρίς οποιεσδήποτε εξωτερικές πιέσεις.

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, η Π.Ε.Ο.Φ είναι η μοναδική παράταξη στη Θεσσαλονίκη που δεν κινείται με κομματικούς μηχανισμούς, ζητώντας τη λευτεριά της Κύπρου με πυγμή και αποφασιστικότητα. Ας μην αφήσουμε την απάθεια, την παραπληροφόρηση και τα προσωπικά συμφέροντα να καταστρέψουν την ελληνική μας πατρίδα, γινόμενοι συνένοχοι στην ύβρη προς τη γη μας. Ας μην ξεχνούμε ποτέ την κατεχόμενη γη μας, τα σπίτια των παππούδων μας, τις ψυχές των αγνοουμένων και των ηρώων μας. Κι ας είναι πάντα μέσ’ το μυαλό και στην καρδιά μας κλειδωμένα, ορίζοντας την πορεία μας.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Αεροπορική Τραγωδία HELIOS

Στις 14 Αυγούστου 2005, ένα αεροπλάνο της HELIOS ξεκίνησε με προορισμό την Πράγα της Τσεχίας από τη Λάρνακα, ενώ υπήρχε το ενδεχόμενο να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Αθήνας για στάση. Λίγο έξω από την Αθήνα, στο Γραμματικό, το αεροπλάνο έπεσε στερώντας τη ζωή σε 121 ανθρώπους, εκ των οποίων οι 22 ήταν παιδιά.

Σύμφωνα με μελέτες που έγιναν για την εξακρίβωση της τραγωδίας, διαπιστώθηκε  ότι υπήρξε απότομη αποσυμπίεση του εσωτερικού του αεροσκάφους με αποτέλεσμα την έλλειψη οξυγόνου. Το πρόβλημα αυτό προερχόταν από τον διακόπτη ενεργοποίησης οξυγόνου στο πιλοτήριο. Ο ιατροδικαστής ανέφερε ότι σε περίπτωση που οι επιβάτες ζούσαν, θα ήταν κλινικά νεκροί. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος είχε ιστορικό με το σύστημα κλιματισμού, το οποίο παρουσίαζε και στο παρελθόν προβλήματα. 

Το πόρισμα δόθηκε τον Οκτώβριο του 2006 από την Ελληνική Επιτροπή Διερεύνησης Ατυχημάτων και Ασφάλειας Πτήσεων, και απέδωσε ευθύνες στους μηχανικούς που ήλεγξαν το αεροσκάφος, καθώς και στους χειριστές του για αμέλεια του προβλήματος, συγκυρίες που τροχοδρόμησαν τα τραγικά γεγονότα. Επίσης, το πόρισμα έδειξε ότι στα καθοδηγητικά δεσμευτικά εγχειρίδια των μηχανικών και του συγκεκριμένου αεροσκάφους δεν υπήρχε σαφής υπόδειξη για τοποθέτηση του διακόπτη. Το τελικό αίτιο της πτώσης, ως απόρροια των προηγουμένων, ήταν η διακοπή της λειτουργίας των κινητήρων λόγω έλλειψης καυσίμων.

Η δίκη ξεκίνησε στη Λευκωσία στις 17 Σεπτεμβρίου 2009, με τους υπαίτιους να κατηγορούνται για ανθρωποκτονία και πρόκληση θανάτου, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης. Το πλημμελειοδικείο επέβαλε καταδίκη ενός χρόνου για κάθε απώλεια ζωής, συν τρία χρόνια ποινή βάσης, που αφορά την ενοχή τους για την ανθρωποκτονία. Η συνολική ποινή των στελεχών της εταιρείας είναι 124 χρόνια για τον καθένα. Το Φεβρουάριο του 2013 το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων επέβαλε δεκαετείς ποινές φυλάκισης, εξαγοράσιμες έναντι 80 000 ευρώ, σε τρεις από τους τέσσερις κατηγορούμενους.

Η εν λόγω τραγωδία είναι μια από τις χειρότερες τραγωδίες που έπληξε τον Ελληνισμό της Κύπρου τα τελευταία χρόνια. Η σκέψη μας είναι πάντα τόσο στα θύματα, όσο και στους συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι έμειναν πίσω και θρηνούν τον άδικο χαμό των δικών τους ανθρώπων. Ας ελπίσουμε πως δεν θα βιώσουμε ποτέ ξανά τραγωδίες σαν και αυτήν και τα καλοκαίρια στο πολυβασανισμένο νησί μας θα σταματήσουν να ντύνονται στα μαύρα. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή τους.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Τάσος Μάρκου

Ο Υποστράτηγος Τάσος Μάρκου γεννήθηκε στο Παραλίμνι, στις 18 Σεπτεμβρίου 1936. Γονείς του ήταν ο Μελής Μάρκου και η Μαρία Ξιούρου. Μεγάλωσε στην Αμμόχωστο, όπου και έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Αρχικά, στο Δημοτικό Σχολείο Αγίας Ζώνης και αργότερα στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Λουκά, ενώ τον Σεπτέμβριο του 1948 εισήχθη με εξετάσεις στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου.

Όταν ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, ο Τάσος εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. Στις 18 Δεκεμβρίου 1955, η ομάδα στην οποία συμμετείχε, τραυμάτισε σοβαρά μετά από ενέδρα δύο Άγγλους αξιωματικούς. Οι Άγγλοι, άρχισαν να καταζητούν τον Τάσο, σύμφωνα με πληροφορίες που είχαν για τη συμμετοχή του στην ενέδρα. Έτσι, μετά από αγωνιώδη προσπάθεια, κατάφερε να διαφύγει από τη σύλληψή του και να φυγαδευτεί από την οργάνωση, στις 5 Ιανουαρίου 1955 στην Αθήνα.

Εκεί κατάφερε να προετοιμαστεί για να υλοποιήσει το μεγάλο του όνειρο. Έδωσε εξετάσεις και εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων. Το μυαλό του όμως ήταν στραμμένο στην αγωνιζόμενη πατρίδα του. Γι’ αυτόν τον λόγο, τον Νοέμβριο του 1958 εγκατέλειψε μυστικά τη σχολή και επέστρεψε στην Κύπρο. Με την άφιξή του στην Κύπρο, μεταφέρθηκε αμέσως σε κρησφύγετο στη Λευκωσία, όπου συνάντησε τον τότε γενικό υπεύθυνο της Π.Ε.Κ.Α, Τάσσο Παπαδόπουλο. Με το ψευδώνυμο «Γκούρας», ανέλαβε τη διοίκηση του Τομέα Κυθραίας. Ο Τάσος Μάρκου δεν άργησε να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των συναγωνιστών του και να αναδιοργανώσει τον Τομέα του, μεταβάλλοντάς τον σε ένα αξιόμαχο τμήμα της Οργάνωσης.

Με το τέλος του αγώνα, ο Τάσος Μάρκου αναχώρησε για την Αθήνα, ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Σχολή Ευελπίδων. Εκεί, «ρίχτηκε» πάλι πίσω στη προσπάθεια για την επιτυχία στα μαθήματα της σχολής. Τον Αύγουστο του 1959, πήρε το απολυτήριό του από τη Σχολή και έδωσε τον τιμημένο όρκο του Έλληνα Αξιωματικού. Με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού, υπηρέτησε τότε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Μετά από πρόσκληση του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, ο Τάσος εντάχθηκε ως Λοχαγός στη νεοσύστατη Εθνική Φρουρά. Η τ/κ ανταρσία τον Δεκέμβριο του 1963, βρήκε τον Τάσο Μάρκου στις επάλξεις του αγώνα για την άμυνα της Λευκωσίας και ακολούθως στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία στον Πενταδάκτυλο.

Με την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής την 20η Ιουλίου 1974, ο πλέον Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου οργάνωσε με μικρό αριθμό εφέδρων αμυντική γραμμή στην περιοχή του χωριού Χαμίτ Μάνδρες, όπου είχε προηγηθεί ρίψη αλεξιπτωτιστών από τις τουρκικές δυνάμεις εισβολής. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο Ταγματάρχης Μάρκου τέθηκε επικεφαλής των δυνάμεων εξουδετέρωσης του θύλακα Μπέκιογιου. Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών αλλά και της δήθεν ανακωχής, ο Τάσος Μάρκου μεταφέρθηκε σε διάφορα μέτωπα, ώσπου τελικά κατέληξε στο χωριό Μια Μηλιά.

Τη 14η Αυγούστου, κατά την ημέρα της τελευταίας πράξης του κυπριακού δράματος, το Τάγμα του Τάσου δέχθηκε ανελέητο βομβαρδισμό και αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον εχθρό μόνος του μέχρις εσχάτων, αφού το ΓΕΕΦ δεν ανταποκρινόταν. Αμετακίνητος φρουρός της γραμμής του και πιστός στο καθήκον του, ο Ταγματάρχης αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του. Χαρακτηριστικά είναι τα τελευταία λόγια του πριν χαθούν τα ίχνη του, τα οποία αγνοούνται μέχρι και σήμερα.

«Μόνο πάνω από τα πτώματα μας θα περάσει ο εχθρός. Ο Τάσος Μάρκου δεν πρόκειται να οπισθοχωρήσει. Εδώ θα μείνει».

Το 2002 η Κυπριακή Δημοκρατία, εκτιμώντας το μέγεθος του ηρωισμού του και αποδίδοντας σε αυτόν την αρμόζουσα τιμή, προήγαγε τον Τάσο Μάρκου στον βαθμό του Υποστράτηγου.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

«Μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις»

14 Αυγούστου 1996. Ημέρα Τετάρτη. Ημέρα μνήμης της κατάληψης της Αμμοχώστου και ημέρα της κηδείας του ήρωα Τάσου Ισαάκ. Μια πορεία που κατέληξε σε ένα αιματοβαμμένο πεδίο. Ένα παλληκάρι που δολοφονήθηκε, γιατί δεν άντεξε στη θέα του κόκκινου κουρελόπανου.

Μια ομάδα από Έλληνες Κύπριους διαδηλωτές κατευθύνονται προς το οδόφραγμα της Δερύνειας, με σκοπό την κατάθεση στεφάνων και λουλουδιών στο σημείο της άνανδρης δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ. Ανάμεσα στους διαδηλωτές, ο Σολωμός Σολωμού, δεύτερος εξάδελφος του δολοφονηθέντα Ισαάκ, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο.

Ώρα 14:20. Ο Σολωμού αρχίζει να αλλάζει πορεία από την κατεύθυνση που κρατούσαν οι υπόλοιποι διαδηλωτές, κατευθυνόμενος προς το πιο κοντινό τουρκικό φυλάκιο. Με ένα τσιγάρο στο στόμα, άρχισε να ανεβαίνει στον ιστό που κρεμόταν η τουρκική σημαία, με σκοπό να την κατεβάσει, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των Τούρκων στρατιωτών. Τρεις πυροβολισμοί και ένα παλληκάρι νεκρό. Έπεσε από τον ιστό δεχόμενος μια σφαίρα στο στόμα, μια στο λαιμό και μια στο στομάχι. Οι Τούρκοι σκοπευτές δεν δίστασαν, αλλά αντιθέτως συνέχισαν να πυροβολούν προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Στη συνέχεια, οι διαδηλωτές πήραν θέση μάχης και η σορός του αδικοχαμένου λεβέντη απομακρύνθηκε από την περιοχή.

Οι κυπριακές αρχές, βασιζόμενες σε οπτικό υλικό, από βίντεο και φωτογραφίες, κατόρθωσαν να εντοπίσουν τους υπαίτιους για την εν ψυχρώ δολοφονία του Σολωμού. Έτσι, εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψής τους, αλλά κανένας από τους παρακάτω δεν συνελήφθη.

Κενάν Ακίν, λεγόμενος «υπουργός Γεωργίας» του ψευδοκράτους.

Ερντάλ Χατζιαλί Εμανέτ, επικεφαλής των «ειδικών δυνάμεων» στα κατεχόμενα.

Ατίλα Σαβ, επικεφαλής της λεγόμενης «αστυνομίας» των κατεχομένων.

Χασάν Κουνταξί, υποστράτηγος των κατοχικών δυνάμεων.

Μεχμέτ Καρλί, ταξίαρχος των κατοχικών δυνάμεων.

Στις 24 Ιουνίου 2008, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κρίνει ένοχη την Τουρκία για τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού, με βάση το άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Παράλληλα, επιδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένειά του.

Ένας λεβέντης που θυσίασε τη ζωή του στα 26 του μόλις χρόνια, γιατί δεν άντεξε να βλέπει το κόκκινο πανί σε περιοχές άκρως Ελληνικές. Η θυσία του Σολωμού Σολωμού και του Τάσου Ισαάκ συγκλόνισε το πανελλήνιο. Δύο ακόμα λεβέντες που έκαναν το ταξίδι της ελευθερίας, δύο ακόμα ήρωες που θυσιάστηκαν για την Απελευθέρωση του πονεμένου μας νησιού. Ακόμα ένας χρόνος και οι δολοφόνοι των δύο παλληκαριών μένουν ατιμώρητοι. Είκοσι επτά χρόνια αργότερα και οι υπαίτιοι δεν έχουν ακόμα «πληρώσει» αλλά «κυβερνούν» την κατεχόμενη πατρίδα μας. Είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα και ο τόπος θυσίας τους διασχίζεται για το χρήμα και τα συμφέροντα. «Σταμάτησε βίαια η πορεία του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Χάσαμε τις ρίζες μας, την εστία μας, τον ομφάλιο λώρο. Κόπηκε η ανάσα της φυλής μας. Όμως, εμείς, δε χάνουμε τις ελπίδες μας». Εμείς ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Η δεύτερη φάση της βάρβαρης τουρκικής εισβολής

Συμπληρώνονται σήμερα 51 ολόκληρα χρόνια, από τη μέρα που ο βάναυσος Αττίλας ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου και του λαού της, βεβηλώνοντας τα ιερά χώματά μας με την κατάληψη της Αμμοχώστου. Ζωντανεύουν σήμερα οι εφιαλτικές μνήμες, αφού ανήμερα της 14ης Αυγούστου, παραμονή της μεγάλης μέρας του Χριστιανισμού, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι κατακτητές έφεραν εις πέρας το σχέδιο Αττίλας. Με την ελπίδα της επιστροφής, οι Βαρωσιώτες θυμούνται εκείνη την Τετάρτη που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, παίρνοντας ανυποψίαστοι τον μακρύ δρόμο της προσφυγιάς. Μέχρι τότε, ούτε που συνειδητοποιούσαν την έννοια της λέξης, ούτε που ήξεραν πως κλειδώνοντας το ξωπόρτι του σπιτιού τους, παίρνοντας μόνο το κλειδί, το ταξίδι τους προς το Νότο δεν θα ήταν σύντομο.

Η Αμμόχωστος, από το 1974 μέχρι και σήμερα, βρίσκεται πίσω από τα συρματοπλέγματα του κατοχικού στρατού. Μια πόλη-φάντασμα. Από τη ζωντάνια και την ευμάρεια, στην άλωση και στην καταστροφή. Τα σπίτια μας έγιναν έρμαιο των αποφάσεων των κατακτητών, εξαιτίας του συμβιβασμού και των κινήσεων «καλής θελήσεως» των κυβερνώντων μας. Έγιναν το προπύργιο της έμπρακτης συμβολής στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού και της «ελληνοτουρκικής φιλίας».

Οι βιαιοπραγίες των Τούρκων στρατιωτών ήταν πλέον γεγονός. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες αμάχων ήταν καθημερινές, ακόμα και μικρών παιδιών που, αφού σκότωναν τους γονείς τους μπροστά στα μάτια τους, τα εκτελούσαν εν ψυχρώ. Έκαιγαν τα σπίτια, τα λεηλατούσαν, πετούσαν έξω τα γυναικόπαιδα και τα εκτελούσαν. Η Μεγαλόχαρη, παραμονή της κοιμήσεώς της, παρακολουθούσε δακρυσμένη την καταστροφή των εκκλησιών μας που παραμένουν μέχρι και σήμερα βουβές και αλειτούργητες, βεβηλωμένες και κουρσεμένες από τους βαρβάρους της Ανατολής. Η Κύπρος είχε μεταβληθεί σε ένα μέρος κατακρεουργημένων πτωμάτων. Ακόμα και αυτοί που παρέμειναν ζωντανοί είχαν νεκρώσει μέσα τους.

Από τότε, το 37% του εδάφους της Κύπρου παραμένει υπό κατοχή. Εκατοντάδες είναι αγνοούμενοι, χιλιάδες οι πρόσφυγες που στερούνται το δικαίωμα της επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες. Η Τουρκία, παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούν την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της, παρά τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν σεβασμό της κυριαρχίας, ελευθερίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, καταδικάζοντας την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, παραμένει αδιάλλακτη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως η Άγκυρα περιφρονεί και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας.

Από τη μαύρη εκείνη μέρα, το βόρειο τμήμα της Κύπρου μας είναι κατεχόμενο. Μια διαχωριστική γραμμή έκοψε την πρωτεύουσα στα δύο. Ήταν η ίδια γραμμή που έκοψε και τις καρδιές ολόκληρου του κυπριακού Ελληνισμού μετέπειτα. Και έτσι, η λέξη «προσφυγιά» ήρθε για να φτωχύνει το λεξιλόγιο όλων αργότερα. Όπως και η λέξη «καταυλισμός» και αργότερα «συνοικισμός», η λέξη «έποικοι» και έπειτα οι λέξεις «ομοσπονδία», «διζωνικότητα», «σχέδιο Ανάν», «εκ περιτροπής προεδρία» και «σταθμισμένη ψήφος», κατέκλυσαν την κυπριακή πολιτική σκηνή και από κινδυνολογίες έγιναν καθημερινότητα, ενώ εμείς από θύματα γίναμε θύτες. Ποιος ξέρει τι και μέχρι πότε θα φτωχαίνει το καθημερινό λεξιλόγιό μας, μέχρι να έρθει η ευλογημένη εκείνη μέρα της λύτρωσης και της επιστροφής. Ο χρόνος κυλά εναντίον μας, αφού με τη συνέχιση της κατοχής, ο λαός ξεχνά, οδηγείται στη λήθη και στην αμάθεια των γεγονότων. Όμως με τη γνώση, τη θέληση και τα ιδανικά που κληρονομήσαμε ως ιερή παρακαταθήκη από τους προγόνους μας, μπορούμε να ζωντανέψουμε την ελπίδα στον αγώνα για Απελευθέρωση στην ορθή βάση που περικλείει όλη τη δύναμη του «Δεν ξεχνώ».

«Αν λαχταράς τη λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου πάρ’ την αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις»

Ο αγώνας για επιστροφή συνεχίζεται.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης