Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο μαχητής της Ελευθερίας

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στο κατεχόμενο χωριό Ευρύχου στις 9 Σεπτεμβρίου 1957. Πατέρας του ήταν Πάμπος Γεωργιάδης, που ήταν αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α και μητέρα του η Έλλη Γεωργιάδη. Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας αφού είχε δύο αδελφές μεγαλύτερες και μια μικρότερη. Το 1975 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και ακολούθως κατατάχτηκε στην Ε.Φ. Υπηρέτησε στην 32η Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του εφέδρου Ανθυπολοχαγού, όπου εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, συνέχισε να υπηρετεί ως έφεδρος με τον βαθμό του Υπολοχαγού. Επίσης, ο Θεόφιλος διετέλεσε από τα ιδρυτικά μέλη του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομών.
Στη συνέχεια, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση στην τουρκολογία, ενώ συνέχισε τις σπουδές του σε Γαλλία και Γερμανία. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, προσελήφθη αρχικά στην Αστυνομία, ενώ ακολούθως ανέλαβε τη θέση του λειτουργού στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο Θεόφιλος ήταν άριστος γνώστης των τουρκικών υποθέσεων και έδωσε εκατοντάδες συνεντεύξεις και ομιλίες όσον αφορά των Τουρκικό επεκτατισμό.

 

Ένα βράδυ του 1988 στη Λευκωσία, ο Θεόφιλος και οι συναγωνιστές του αποφάσισαν την ίδρυση της Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν με σκοπό τη στήριξη του Κουρδικού Αγώνα. Αρθρογραφούσε και έδινε διαλέξεις σχετικά με το Κυπριακό, το Κουρδικό, τη Γενοκτονία των Ποντίων και το Αρμενικό Ζήτημα και φρόντιζε να μην λησμονηθούν οι τουρκικές βαρβαρότητες.

«Κι αφού εμείς στην Κύπρο δεν αξιωθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας, τουλάχιστον να βοηθήσουμε πρέπει εκείνους που αγωνίζονται και για μας εναντίον του τουρκικού κράτους, τους Κούρδους αγωνιστές», έλεγε.
Πίστευε, ορθά θα έλεγε κανείς, πως μέσα από τον αγώνα που διέπρατταν οι Κούρδοι κατά των Τούρκων, προκειμένου να αποκτήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος, θα επηρεαζόταν άμεσα και το Κυπριακό πρόβλημα. Αυτό θα συνέβαινε εάν οι Κούρδοι που μάχονταν σθεναρά κατά των Τούρκων έφταναν μέχρι τα λιμάνια και τις αεροπορικές βάσεις που εφοδίαζαν τα κατεχόμενα εδάφη της πατρίδας μας. Με αυτό τον τρόπο θα είχαμε ουσιαστικά την απομόνωση των κατεχομένων.
Μια εβδομάδα πριν τον θάνατο του διοργάνωσε συνέδριο στις Βρυξέλλες. Σε αυτό συμμετείχαν πανεπιστημιακοί, Τούρκοι διανοούμενοι και βουλευτές από διάφορες χώρες. Το διήμερο συνέδριο είχε ως θέμα την αλληλεγγύη προς τους Κούρδους, ενώ παράλληλα ο Θεόφιλος κατηγόρησε ανοιχτά την Τουρκία για τις βιαιοπραγίες κατά του Κουρδικού λαού.
«Τον Θεόφιλο τον είχαν πολύ στο στομάχι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες γιατί τους έκανε πολύ ζημιά».20 Μαρτίου 1994. Ο Θεόφιλος πήγε στο αεροδρόμιο για να παραλάβει τον απεσταλμένο του Εθνικού Μετώπου για την Απελευθέρωση του Κουρδιστάν,ΓιατόΡός, και τον άφησε στα γραφεία της επιτροπής στη Λευκωσία. Ακολούθως, ο Θεόφιλος μετέβη στην κατοικία του στην Αγλατζιά. Όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητο του δέχτηκε πέντε σφαίρες στο στήθος και στο κεφάλι. Ο εκτελεστής του ανέβηκε στη μοτοσυκλέτα και εξαφανίστηκε. Λέγεται ότι πίσω από τη δολοφονία ήταν άτομα του κυπριακού υποκόσμου, υποκινούμενα από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας (ΜΙΤ) που στη συνέχεια δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιλογή της ημέρας του θανάτου του Θεόφιλου δεν ήταν τυχαία, καθώς στις 21 Μαρτίου οι Κούρδοι έχουν εθνική γιορτή για το «Νεβρόζ».
Ο Θεόφιλος έγινε θύμα της τουρκικής θηριωδίας. Μα με τη θυσία του μπόλιασε το αίμα όλων εμάς με τις ιδέες του. Και οι ιδέες του αντέχουν διαχρονικά. Αυτό αποδεικνύεται από τον Αγώνα που διαπράττουν μέχρι και σήμερα οι Κούρδοι κατά του τουρκικού επεκτατισμού. Μένουν αγέρωχοι μπροστά στις πολεμικές μηχανές των Τούρκων και μάχονται υπέρ της Ελευθερίας και της Αυτοδιάθεσης των λαών. Αλίμονο της τύχης μας αν δεν θεωρούμε τους Κούρδους ως συναγωνιστές και συμπορευτές στον δικό μας αγώνα. Από τους Κούρδους, τον Θεόφιλο, τον Βαγορή, τον Αυξεντίου μέχρι τους αγωνιστές του IRA, όλοι αυτοί μας δείχνουν τον δρόμο και οφείλουμε να είμαστε συνεχιστές αυτού του Αγώνα. Οφείλουμε να είμαστε αν θέλουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς σαν άνθρωποι στη γη που πότισαν με το αίμα τους οι πρόγονοι μας. Χωρίς κανένα συμβιβασμό.

 

«Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει
είναι η Κύπρος, το Αφρίν, η Βόρεια ήπειρος, η Μακεδονία που οι εμπόροι τα μισούνε
και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει».
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Αρχή φόρμας

 

Advertisements

Ανάκληση ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Στην ανάκληση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση προχώρησε το Ευρωκοινοβούλιο μετά από πρόταση της Ολλανδής Ευρωβουλευτού της ευρώ-ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατικών, Κάτι Πίρι, στις 14 Μαρτίου. Η πρόταση περί «παγώματος των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας» πέρασε με 370 ψήφους υπέρ, 109 κατά και 143 αποχές.

Το ψήφισμα που υιοθέτησε το Ευρωκοινοβούλιο μετά από εισήγηση της Ολλανδής ευρωβουλευτού, προτρέπει μεταξύ άλλων την Τουρκία να αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματα της από την Κύπρο, να παραδώσει την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου στον ΟΗΕ και καλεί την Τουρκία να συνεργαστεί με την Ελλάδα και την Κύπρο για το πυρηνικό εργοστάσιο στο Άκκιουγιου. Επίσης, παρά το γεγονός ότι χαιρετίζεται η άρση της έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 και συγκέντρωνε πολλές εξουσίες στα χέρια του Τούρκου Προέδρου, το ΕΚ εκφράζει την ανησυχία του για το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις εξουσίες παρέμειναν στις αρμοδιότητες του Τούρκου Σουλτάνου μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Το συγκεκριμένο ψήφισμα συμβάλλει στην αποδόμηση του μοντέλου του «κράτους Δικαίου που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα», που παρουσίασαν οι πολιτικοί αξιωματούχοι σε Ελλάδα και Κύπρο για την Τουρκία. Αναφέρεται στον ηγέτη του φιλοκουρδικού κόμματος, Σελαχατίν Ντεμιρτάς, που βρίσκεται στη φυλακή εξαιτίας των απόψεων του, τη φυλάκιση αθώων πολιτών με την αβάσιμη δικαιολογία της συμμετοχής σε πραξικόπημα χωρίς δίκαιη δίκη και για την γενικότερη κατάφωρη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Τουρκία.

Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, όπως και ο εκπρόσωπος τύπου του κυβερνώντος κόμματος, ΑΚΡ, αντίκρισαν με οργή την απόφαση του ΕΚ. Συγκεκριμένα, οι ανακοινώσεις τους κάνουν λόγο για «ακροδεξιά στάση της Ευρώπης» και για «υποστηρικτές της τρομοκρατίας και όχι της Δημοκρατίας». Επίσης, ανέφεραν πως δεν συμμερίζονται την άποψη του ΕΚ και ότι δεν σημαίνει κάτι για την Τουρκία η «συμβουλευτική απόφαση» του.

Πώς θα μπορούσε να ενταχθεί η Τουρκία στην ΕΕ όταν το αυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν πιστεύει ότι τα οφέλη από μια κοινή σχέση μπορούν να είναι α λα καρτ; Πώς να ενταχθεί η Τουρκία στην ΕΕ όταν κατέχει εδώ και 45 χρόνια ευρωπαϊκό έδαφος και δεν πράττει καμιά ενέργεια προς την κατεύθυνση της Απελευθέρωσης του; Πώς να ενταχθεί στην ΕΕ όταν δεν αναγνωρίζει ένα κράτος-μέλος της και κρατά κλειστά τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της για αυτό; Τα μηνύματα που έπρεπε να λάβει η Τουρκία είναι πολύ διαφορετικά από τον τρόπο που δείχνει να τα εξέλαβε. Η Τουρκία, με την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την κατοχή στην Κύπρο και την αποκήρυξη του Κουρδικού Αγώνα ως «τρομοκρατική αποσχιστική ενέργεια» δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης του γεγονότος ότι ποτέ δεν επιθυμούσε πραγματικά την ένταξη της στην ΕΕ.

Παρά τα όποια θετικά μπορούν να προκύψουν για την πατρίδα μας μέσα από αυτή την έκθεση προκύπτουν και αρκετά αρνητικά. Δηλαδή, παρά το γεγονός ότι «μπαίνει στον πάγο» η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας όπως θα έπρεπε να μπει εδώ και καιρό, παράλληλα τίθενται οι βάσεις για αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας.

Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας αποτελούν ένα φιάσκο από την πρώτη μέρα. Το γεγονός ότι σταμάτησε αυτή η τραγελαφική διαδικασία αποτελεί σημαντικό γεγονός, αλλά η «αναβάθμιση» της όποιας τελωνειακής ένωσης επιβραβεύει τον νεοσουλτάνο για την αντιδημοκρατική και αντιευρωπαϊκή του πολιτική.

Τα δύο κράτη του Ελληνισμού, επένδυσαν στην όποια ευρωτουρκική προοπτική με σκοπό την δήθεν επίλυση του Κυπριακού προβλήματος και των προβλημάτων της Ελλάδας με την Τουρκία. Αντίθετα, η Ευρώπη είδε το συγκεκριμένο ζήτημα προς όφελος της, εκμεταλλευόμενη την μικρή Κύπρο που εδώ και χρόνια εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ΕΕ στην περιοχή, χωρίς να παίρνει ανταλλάγματα. Η Ευρώπη και οι δυτικές παγκόσμιες ελίτ ενδιαφέρονται για την επίλυση του Κυπριακού, όχι βάσει δικαίου, αλλά με σκοπό να εξυπηρετήσουν και κάποια από τα συμφέροντα της Τουρκίας, κερδίζοντας ακόμα ένα ισχυρό σύμμαχο στην Ανατολική Μεσόγειο του βεληνεκούς της Τουρκίας.

Επίσης, όσον αφορά την Ελλάδα, η κατάσταση είναι περίπλοκη. Ενώ η Ελλάδα έχει υιοθετήσει την πολιτική του «καλού παιδιού» εξυπηρετώντας όλα τα συμφέροντα των ισχυρών, οι «οικονομικές κρίσεις» που επηρεάζουν μόνο τους πολίτες και η λήψη αποφάσεων προς το συμφέρον ξένων και έναντι της Ελλάδας, μαρτυρούν την ανθελληνική στάση της Ευρώπης και της δυτικής παγκόσμιας συμμαχίας, σε συνδυασμό με τη διαχρονική στάση των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Η συγκεκριμένη απόφαση μπορεί να παγοποιεί τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, αλλά διατηρεί την Τουρκία ως εταίρο της ΕΕ. Η Ευρώπη κρατά ανοιχτή την πόρτα σε μια οικονομική συμμαχία με την Τουρκία. Αυτού του είδους η ανεκτικότητα της Κύπρου και της ΕΕ έχει φέρει την Τουρκία σε θέση ισχύος στο Κυπριακό ζήτημα, αφού προβάλλει συνεχώς νέες διεκδικήσεις. Είναι γεγονός ότι εδώ και χρόνια η Τουρκία επενδύει μόνο στο φόβο της δικής μας πλευράς και στα συμφέροντά της. Οφείλουμε λοιπόν, εμείς ως Ελληνισμός, να επενδύσουμε σε μια στρατηγική που θα αποδώσει και να σκεφτούμε τα βήματα που θα ακολουθήσουμε από εδώ και πέρα, αξιολογώντας τα θετικά και αρνητικά της συγκεκριμένης έκθεσης.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Ευαγόρας Παλληκαρίδης – Ο τελευταίος απαγχονισθέντας της Ε.Ο.Κ.Α

Ο Ευαγόρας ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ηρωομάρτυρες του εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού. Αγνός ιδεολόγος, γαλουχημένος από μικρός με τα ιδανικά της πατρίδος, επαναστάτης, ανυπότακτος αγωνιστής, δεν μπορούσε να ανεχτεί να αντικρίζει σκλαβωμένη την πατρίδα του. Ήταν ποιητής και μέσα από τα ποιήματά του εξέφραζε τη μεγάλη του αγάπη για την Ελλάδα. Ασίγαστος πόθος του η Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα πατρίδα.

Ο Ευαγόρας γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Τσάδα της Πάφου. Ήταν γιός του Μιλτιάδη και της Αφροδίτης Παλληκαρίδη και είχε άλλα τέσσερα αδέρφια. Το 1953, μόλις στα 15 του χρόνια, τη μέρα που η Βρετανική Αυτοκρατορία γιόρταζε την ενθρόνιση της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Λονδίνο, ο Ευαγόρας στη θέα της αγγλικής σημαίας να κυματίζει στο Ιακώβιο Γυμνάσιο, ένιωσε ντροπή και αναρριχήθηκε στον ιστό για να την κατεβάσει και να την τεμαχίσει ως ένδειξη απαξίωσης και διαμαρτυρίας προς τους αποικιοκράτες. Η πράξη του έδωσε το έναυσμα για να ξεσηκωθεί όλη η μαθητική νεολαία της Πάφου και να ξεσπάσουν διαμαρτυρίες.

Δύο χρόνια αργότερα και ενώ ο Αγώνας είχε ήδη φουντώσει, ο Ευαγόρας συμμετείχε σε όλες τις διαδηλώσεις της Άλκιμου Νεολαίας Ε.Ο.Κ.Α (Α.Ν.Ε.). Έτσι, συλλαμβάνεται ως μέλος της Ε.Ο.Κ.Α επειδή συμμετείχε σε παράνομη πορεία. Δεν παραδέχεται και η δίκη αναβάλλεται. Τότε ο Ευαγόρας παίρνει τη μεγάλη απόφαση να αφήσει τα θρανία και να πάρει τα όπλα για να συμβάλειακόμα περισσότερο στην απελευθέρωση της πατρίδας του. Μία μέρα πριν την προκαθορισμένη δίκη εντάσσεται στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α και λίγο πριν φύγει για τα βουνά γράφει στους συμμαθητές του:

«Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο Ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μην τον ξαναδείτε, παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό μονάχα.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα

μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη

κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι

Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,

το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.

Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,

βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.

Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου

και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.

Γειά σας παλιοί συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει έναν χαμένο αδελφό, έναν παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την Ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα με βρει εκεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης»

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται εκ νέου, αυτή τη φορά με την κατηγορία παράνομης κατοχής και διακίνησης οπλισμού. Κατά την παραμονή του στο στρατόπεδο της Λίμνης πέρασε φρικτά βασανιστήρια. Λίγες μέρες μετά μεταφέρεται στη Λευκωσία και η δίκη του ορίζεται στις 25 Φεβρουαρίου. Ο μικρός σε ηλικία αλλά μεγάλος σε ψυχή και ανδρεία, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, κατά την ακροαματική διαδικασία δεν αφήνει τους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν και αφού παραδέχεται δηλώνει με αξιοθαύμαστο θάρρος και το κεφάλι ψηλά: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο».

Η είδηση της καταδίκης του 19χρονου τότε Ευαγόρα ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά σύσσωμος ο Ελληνισμός ξεκίνησε μια προσπάθεια για να σώσει τον Παλληκαρίδη. Οι μαθητές του Γυμνασίου της Πάφου απέχουν από τα μαθήματά τους και στέλνουν τηλεγράφημα στον Χάρντινγκ για απονομή χάρης όμως απορρίπτεται τόσο από τον ίδιο όσο και από τηβρετανική κυβέρνηση.

Πέρασε τόσα μερόνυχτα φρικτών βασανιστηρίων και όμως δεν λύγισε, δεν πρόδωσε, δεν απολογήθηκε. Συνεχιστής της μακραίωνης ιστορίας, που ως Έλληνας κουβαλούσε στην πλάτη του, επέλεξε τον δρόμο της αυτοθυσίας και του ενσυνείδητου θανάτου για να περάσει και αυτός στο πάνθεο των ηρώων. Ο Ευαγόρας είχε προετοιμαστεί, ήξερε από καιρό ποια θα ήταν η κατάληξή του και αποφάσισε να ακολουθήσει με θάρρος τη μοίρα του. Ήξερε πως η θυσία του δεν θα πήγαινε χαμένη. Τι κι αν αυτός θα παθαίνε και δεν θα προλάβαινε να δει την Κύπρο ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα, θα το ζούσαν οι επόμενες γενιές γιατί θα αξίωνε Ένωση και Ελευθερία με τη θυσία του. Γράφει στο τελευταίο του γράμμα:

«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Μια μέρα πριν τον απαγχονισμό του, στις 12 Μαρτίου 1957, τον επισκέπτεται στις φυλακές η οικογένειά του. Ο Ευαγόρας, ψύχραιμος και γαλήνιος, τους μιλούσε και τους πληροφόρησε πως έφτασε η στιγμή να τους αποχαιρετήσει για να ανέβει τα σκαλιά της αγχόνης. Δεν ήθελε να λυπούνται και δεν έκλαψε κανείς. Αποχαιρετώντας τους, τους είπε : «Ορκίσθηκα να πεθάνω για την Πατρίδα μου κι ετήρησα τον όρκο μου».

13 Μαρτίου 1957. Πλησιάζουν μεσάνυχτα. Τη σιωπή σπάει μια βροντερή σταθερή φωνή. Ο ανυπόταχτος Παλληκαρίδης σε πείσμα των κατακτητών ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο. Σε λίγο έρχονται οι δήμιοί του. Βροντοφωνάζει. «Γεια σας αδέλφια. Γεια σας λεβέντες. Ελπίζω να ‘μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός, υπερήφανος».

Οι συγκρατούμενοι του φωνάζουν. «Θάρρος Παλληκαρίδη, Θάρρος Παλληκαρίδη»

«Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος» Απόλυτη ησυχία. Αυτή τη σιγή σπάζει το τρίξιμο από το άνοιγμα της καταπακτής της αγχόνης.

12:02 ο 19χρονος Βαγορής πέρασε στην αθανασία. Βρήκε την «γη των ηρώων».

Τόσα χρόνια μετά μια μέρα σαν τη σημερινή οι μνήμες ξυπνούν και μας υπενθυμίζουν πως στο μάθημα της ιστορίας πιαστήκαμε αδιάβαστοι. Δεν μάθαμε ότι ένας ωραίος θάνατος είναι ότι ευγενέστερο μιας ζωής. Δεν μάθαμε, από τους Ήρωες μας που διάλεξαν ως τρόπο ζωής την εκλογή του θανάτου τους. Δεν μάθαμε ότι η ζωή είναι περιττή μέσα στη σκλαβιά. Την περίσσια σκλαβιά μας κάναμε ύλη της ζωής μας και πετύχαμε το «θαύμα». Ζούμε σκλάβοι στη λευτεριά σας, πεθάνατε λεύτεροι στη σκλαβιά μας.

ΑΘΑΝΑΤΕ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονικης

Η ανύπαρκτη εμπιστοσύνη

Στα ψιλά πέρασε η είδηση περί αποναρκοθέτησης περιοχών κοντά στη νεκρή ζώνη στα πλαίσια των νέων «μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης». Κανείς δεν ανέφερε όμως το γεγονός ότι ο κατοχικός στρατός ενισχύθηκε πρόσφατα με πυροβόλα όπλα 155 χιλιοστών που αποτελούν τουρκικά αντίγραφα κορεατικών Κ-9 με μέγιστη εμβέλεια 40 χιλιομέτρων. Τα συγκεκριμένα πυροβόλα μπορούν να πραγματοποιήσουν μέχρι και έξι βολές το λεπτό γεγονός που τα μετατρέπει σε ένα υπερσύγχρονο φονικό όπλο.

Σε ποια ακριβώς εμπιστοσύνη αναφέρονται αυτά τα μέτρα; Είναι λογικό το κατοχικό καθεστώς να εμπιστεύεται τους αξιωματούχους της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς οι ίδιοι κάνουν τα πάντα για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις του μουχτάρηΑκκιντζί και της πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας στην οποία δίνει απευθείας αναφορά ο κατοχικός ηγέτης. Εμείς όμως για ποιο λόγο πρέπει να τους εμπιστευτούμε; Έγινε οποιοδήποτε βήμα από το κατοχικό καθεστώς εδώ και 45 χρόνια για να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας; Ούτε δύο μήνες δεν πέρασαν από την επέκταση του προτεκτοράτου της Τουρκίας στα Στροβίλια. Η αμφισβήτηση της Κυπριακής ΑΟΖ συνεχίζεται, ενώ η μόνη που κάνει πίσω στις θέσεις της είναι η ΚΔ, αφού το ψευδοκράτος επαναβεβαιώνει ότι παραμένει προσκολλημένο στις θέσεις που έχει από το 1974 μέχρι και σήμερα.

Επομένως, πρέπει να σταματήσουν να κατονομάζουν τις συγκεκριμένες ενέργειες «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης», αφού η εμπιστοσύνη μόνο αμοιβαία δεν είναι. Η αποναρκοθέτηση αποτελεί πάγιο αίτημα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αλλά είναι πασιφανές ότι η πρόταση εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα της Τουρκίας και του κατοχικού στρατού. Αναφέρει αποναρκοθέτηση περιοχών που ξεκινούν από τον Πύργο της Τυλληρίας μέχρι και την Αθηαίνου και θα επιβαρύνει οικονομικά μόνο τον ΟΗΕ και μια ιδιωτική εταιρεία από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Τουρκία έχει δείξει με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της στη Συρία, με τη συνεχή διεκδίκηση επί εδαφών της Ελληνικής επικράτειας και της Κύπρου ότι δεν υπολογίζει κανένα «ΜΟΕ».

Η άποψη περί «μιας Κύπρου χωρίς νάρκες» αποτελεί ουτοπική τοποθέτηση που σε καμία περίπτωση δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα. Όσοι τη θέσπισαν ως θέση τους ή δεν παρατήρησαν τα σημεία των καιρών ή προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του Σουλτάνου. Όταν το κατοχικό καθεστώς εξοπλίζεται με τελευταίας τεχνολογίας οπλικά συστήματα από την Τουρκία και από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια πιθανή αποναρκοθέτηση θα καταστρέψει όποιες άμυνες έχουμε εναντίον του αιμοσταγούς Σουλτάνου και των μπροστινών του στο ψευδοκράτος. Η αποναρκοθέτηση είναι μια ενέργεια που αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί λόγω των κινδύνων που ελλοχεύουν.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Η προσβολή της ιστορίας της Κύπρου στο Μπάκιγχαμ

Σε δεξίωση στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ με οικοδεσπότη τον διάδοχο του βρετανικού θρόνου και της βασίλισσας Ελισάβετ, Κάρολο, μετέβη ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης. Η επίσκεψη του ξεκίνησε στις 3 Μαρτίου ημέρα που οι Άγγλοι έκαψαν ζωντανό το Γρηγόρη Αυξεντίου στα βουνά του Μαχαιρά και το συμπόσιο πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαρτίου. Η δεξίωση ήταν γεμάτη πυροτεχνήματα, σε μια προσπάθεια να δωθούν εντυπώσεις οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν αρμόζουν στις σχέσεις μεταξύ Κύπρου και Ηνωμένου Βασιλείου.

Φαίνεται πως τελικά ο άνθρωπος αν και μπορεί να έζησε κάποια γεγονότα δεν μπορεί να τα επαναφέρει στη μνήμη του. Ήταν μια δεξίωση που άφησε πίσω της όλη την ιστορία της Κύπρου και τις πιο ένδοξες θυσίες των παλικαριών της. Είναι αμέτρητες οι καταστροφικές πολιτικές που εφάρμοσε το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κύπρο που ξεκίνησαν από την Αγγλοκρατία, κορυφώθηκαν με την εισβολή του 1974 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα αφού τα συμφέροντα τους εξυπηρετούνται μέσω των βάσεων που διατηρούν ακόμα στο νησί μας. Ίσως γι’αυτό έχουμε τόσο «φιλικές» σχέσεις.

Ο Πρίγκιπας Κάρολος ανάφερε για τους Κύπριους ότι «Όπου κι αν εγκαταστάθηκαν, οι κοινότητες αυτές άνθισαν, έκαναν τρομερή διαφορά στην κοινωνία, στην οικονομία και στον πολιτισμό μας». Δεν διερωτήθηκε κανένας από του παρευρισκόμενους γιατί το Ηνωμένο Βασίλειο δεν επέτρεψε και στους Έλληνες της Κύπρου να πράξουν το ίδιο και στη μεγαλόνησο; Αντιθέτως μας ευνούχισαν αφού μας αιχμαλώτισαν στην «Κυπριακή Δημοκρατία» στερώντας μας την αυτοδιάθεση μας και κατ’ επέκταση τον πόθο μας για Ένωση. Ας άφηναν και στην Κύπρο ένα ανθό να ανθίσει και ας μην τον έκοβαν. Τους τρόμαζε όμως τόσο πολύ. Γιατί είδαν με τα ίδια τους τα μάτια μέχρι που θα μπορούσαμε να φτάσουμε αν δεν έλεγχε κάποιος το νησί μας και σίγουρα δεν θα εξυπηρετούνταν τα μεγάλα συμφέροντα τους.

Ο κ. Αναστασιάδης φαίνεται πως αναφέρεται επιλεκτικά στην ιστορία. Τόλμησε να αναφερθεί στους Παγκόσμιους πολέμους και στην προσφορά των Κυπριών στο «πλευρό» των Βρετανών. Οι Κύπριοι εθελοντές στον πρώτο και δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο δέχτηκαν από τους Άγγλους την υπόσχεση πως αν πολεμήσουν «για την Ελλάδα» όπως ανέφεραν, τότε η Κύπρος θα ενωνόταν με τη Μάνα της. Αντιθέτως, οι Βρετανοί δεν τήρησαν την υπόσχεση τους. «Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω», μα παραδώσατε την ιστορία της και καθημερινά την πατρίδα κ. Αναστασιάδη. Τα παλικάρια που πολέμησαν, ήταν έτοιμα να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους γιατί πίστευαν πως ο πόθος τους θα εκπληρωνόταν και η Κύπρος μας τελικά θα βρισκόταν στην αγκαλιά της Μάνας Ελλάδας. Αυτό τους γαλήνευε τη ψυχή, αυτό τους ωθούσε να αγωνιστούν.

Παρευρέθηκε λοιπόν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μια χλιδάτη δεξίωση, ντυμένος με ένα ακριβοπληρωμένο κουστούμι. Μα προτιμότερο θα ήταν να πήγαινε ρακένδυτος με ψηλά το κεφάλι. Ίσως έτσι να συμβόλιζε την Κύπρο που την κατασπάραξαν τα μεγάλα «ψάρια» και όμως στέκει ακόμα αγέρωχη, όπως αρμόζει στο νοτιανατολικότερο κομμάτι της Ελλάδας.

Οι θυσίες των Ηρώων μας έπρεπε να αποτελούν τους οδοδείκτες για αυτούς που ξέχασαν ποιανού τις θέσεις πρέπει να αναδεικνύουν. Όμως, από τα μνήματα του Αυξεντίου και του Παλλικαρίδη ρέει ένας ποταμός. Ένας ποταμός από δάκρια. Το δάκρυ είναι γεμάτο παράπονο και ανησυχία. Δεν θέλουν τυπικές δόξες και στεφάνια οι Ήρωες. Τους αρκεί η γαλανόλευκη που τους σκεπάζει και ότι υπάρχουν συνεχιστές του Αγώνα τους. Ενός Αγώνα διαρκούς μάχης. Άλλωστε μας δίδαξε ο Αυξεντίου πως να αγωνιζόμαστε και πως να πεθαίνουμε. Ο Βαγορής μας δίδαξε πως ακόμα και όταν οδεύουμε προς το θάνατο να είμαστε περήφανοι, όπως αυτός τραγουδούσε περήφανα τον Εθνικό Ύμνο. Δεν είμαστε βγαλμένοι από διαφορετική πάστα κύριοι «αξιωματούχοι». Απλά κάπου μπερδέψατε την πατρίδα με τον συμφέρον, την περηφάνια με την υποταγή και την αγάπη για την πατρίδα με τις «ρεαλιστικές» σας θέσεις.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

 

Επίσκεψη Σκοπιανού Υφυπουργού Παιδείας στα κατεχόμενα

Στις 5 Μαρτίου 2019, ο αλβανόφωνος Υφυπουργός Παιδείας και Επιστημών των Σκοπίων, Ενβέρ Χουσεΐν, συναντήθηκε με τον «υπουργό παιδείας» του ψευδοκράτους, Τζεμάλ Οζγιγίτ στα κατεχόμενα, με αφορμή το φεστιβάλ που διοργάνωσε ο «δήμος» Ακανθούς.

Σύμφωνα με πηγές από τα κατεχόμενα, οι κ. Οζγιγίτ και Χουσεΐν αντάλλαξαν απόψεις για έργα και προγράμματα που αφορούν τα συστήματα παιδείας των δύο «χωρών», όπως και για τρόπους συνεργασίας μεταξύ τους. Ο ψευδοϋπουργός παιδείας μίλησε για τη σημασία της μεταφοράς των ηθών και των εθίμων του τόπου από γενιά σε γενιά και δώρισε στον Υφυπουργό Σκοπίων ένα αναμνηστικό Λευκαρίτικο κέντημα.

Αφού η Συμφωνία των Πρεσπών υπεγράφη, με την Ελλάδα να αναγνωρίζει το γειτονικό κρατίδιο ως «Βόρεια Μακεδονία», οι Σκοπιανοί έτρεξαν να επισκεφθούν το ψευδοκράτος για σύναψη «διεθνών σχέσεων». Ενώ η Ελληνική Κυβέρνηση παρουσιάζει την επαίσχυντη συμφωνία ως μια καλή συνεργασία με τη «φίλη χώρα», η τελευταία αναγνωρίζει το ψευδοκράτος της Κύπρου, την ίδια στιγμή που η Ελλάδα, ως εγγυήτρια δύναμη, διαπραγματεύεται για μια «δίκαιη και ειρηνική» λύση στο νησί. Διαψεύδονται, λοιπόν, από τους ίδιους τους Σκοπιανούς οι θεωρίες περί «καλών σχέσεων» με την Ελλάδα η οποία δεν αναγνωρίζει το ψευδοκράτος.

Δεν αποτελεί έκπληξη η ενδεχόμενη συνεργασία του ψευδοκράτους με τα Σκόπια στον τομέα της παιδείας, αφού γνωρίζουμε πολύ καλά τη χρόνια προσπάθεια καλλιέργειας της τουρκικής και της «μακεδονικής» συνείδησης αντιστοίχως. Δεδομένης της συνεχιζόμενης προπαγάνδας που εκδηλώνεται εδώ και χρόνια από διεθνείς παράγοντες εις βάρος του Ελληνικού Έθνους, δεν είχαμε καμιά αμφιβολία για πιθανή χρήση παρόμοιων τεχνικών και μεθόδων, που φανατίζουν Τούρκους και Σκοπιανούς υπηκόους. Αντιθέτως, στην ελληνική πλευρά, πολλοί Έλληνες πολίτες έχουν ξεχάσει από πού προέρχονται. Όσον αφορά τα λεγόμενα του «Υπουργού Παιδείας» περί ηθών και εθίμων, η σκόπιμη αλλοίωση της παράδοσης του τόπου είναι δεδομένη, για να ενισχυθεί έτσι είτε το τουρκικό, είτε το «μακεδονικό» αίσθημα.

Αναμενόμενη, για ακόμα μια φορά, η απάθεια από την Ελληνική και την Κυπριακή Κυβέρνηση. Η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε συμφωνία με τα Σκόπια, όπου αναφέρεται ρητά η αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος σε συνεργασία με την αρμόδια σκοπιανή επιτροπή. Από την άλλη, οι εκάστοτε κυβερνήσεις της Κύπρου, δεν αντέδρασαν ποτέ στην προκλητική προσπάθεια για διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους, με τον ίδιο τρόπο που πάντοτε αδιαφορούσαν για την ανιστόρητη παιδεία που παρέχεται στους πολίτες.

Και ως υποχείρια των μεγάλων δυνάμεων, οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις προωθούσαν ανέκαθεν τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κράτους, που αναγνωρίζει ουσιαστικά το ψευδοκράτος ως ένα ξεχωριστό συνιστών κρατίδιο. Δεν αναμέναμε, λοιπόν, κάποια αντίδραση από τους ίδιους για το γεγονός της αναγνώρισης του ψευδοκράτους από τη «Βόρεια Μακεδονία», αλλά και για την ενδεχόμενη συνεργασία τους στον εκπαιδευτικό τομέα.

Είναι φανερό πως αμέσως μετά την Συμφωνία των Πρεσπών οι Σκοπιανοί έτρεξαν να μεταβούν στους συμμάχους τους. Έτρεξαν να επισκεφθούν ένα κράτος μη αναγνωρισμένο και χωρίς υπόσταση. Η ομοιότητα των δύο «κρατών» είναι φανερή αφού κανένα εκ των δύο δεν αντικατοπτρίζει τον πραγματικό του χαρακτήρα καθώς καταστρέφοντας ή χτίζοντας προσπαθεί να καπηλευτεί και να κερδίσει εδάφη. Αντιθέτως, η ανύπαρκτη συμμαχία μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, σε επίπεδο κρατών, κοιτάζει από μακριά σχεδόν με αδιαφορία χωρίς να λαμβάνει τα ανάλογα μέτρα. Μπορεί οι κυβερνώντες λανθασμένα να μην ενοχλήθηκαν με την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών. Ας ξεκαθαρίσουν τουλάχιστον σε κάθε Σκοπιανό υπουργό, πως οποιοσδήποτε επισκέπτεται τα κατεχόμενα θα βρίσκει την πόρτα κλειστή από την Κυπριακή Δημοκρατία. Ζούμε στην εποχή της απάθειας και της ανέχειας. Ο λαός επιθυμεί να του διασφαλίζεται τουλάχιστον η αξιοπρέπεια του και όχι να δέχεται τον εξευτελισμό από αξιωματούχους ενός κράτους που είναι χτισμένο στο ψέμα.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Προς τι η έκπληξη;

Στους «εχθρούς της Τουρκίας» κατέταξε τους Έλληνες της Κύπρου σε ομιλία του στη Ριζούντα ο Νεοσουλτάνος Ερντογάν. Συγκεκριμένα, κατηγόρησε την αξιωματική αντιπολίτευση της Τουρκίας ότι «συμπορεύεται με τους Γκιουλενιστές και τους Ελληνοκυπρίους», λόγω του ότι έφερε θέμα στη βουλή της Τουρκίας για τις γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Νεοσουλτάνος της Τουρκίας θεώρησε ότι με αυτό τον τρόπο η αντιπολίτευση εξαπολύει επίθεση κατά του Ερντογάν που «υπερασπίζεται τα συμφέροντα των τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας».

Ευτυχώς που υπάρχει και ο Νεοσουλτάνος να επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία δεν έχει καμιά διάθεση να προάγει την «ελληνοτουρκική φιλία», αφού οι πολιτικοί ηγέτες σε Κύπρο και Ελλάδα μας «διαβεβαιώνουν» ότι κινούνται στα ίδια μήκη κύματος με τον αυταρχικό πολιτικό ηγέτη της Τουρκικής Δημοκρατίας(;). Πρόσφατα, μετά από συνάντηση που είχε με τον Ερντογάν, ο κύριος Τσίπρας έπλασε παραμύθια για ελληνοτουρκικές και ευρωτουρκικές σχέσεις, ενώ δημιουργούσε ένα μάλλον «προοδευτικό» και «διαλλακτικό» προφίλ για τον Τούρκο Νεοσουλτάνο. Τα ίδια ανέφεραν και άλλοι αξιωματούχοι σε Κύπρο και Ελλάδα μετά από συζητήσεις που είχαν μαζί του. Ή ήταν πολύ μεθυστικός ο λόγος του και κατάφερε να πείσει και τους πιο άπιστους ή μάλλον ήταν περισσότερο αναίτιοι καθησυχασμοί παρά διαβεβαιώσεις των ηγετών μας.

Όσον αφορά τον κ. Ερντογάν, θεωρεί «εχθρούς» του όσους δεν αποδέχονται ότι δικαιούνται οι τ/κ μερίδιο από τον φυσικό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η ΝΟΜΙΜΗ κυριαρχία της ΚΔ αναπτύσσεται σε όλο το νησί. Μερίδιο από το φυσικό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας δικαιούνται μόνο οι ΝΟΜΙΜΟΙ πολίτες της, που αναγνωρίζουν την κυριαρχία της και δεν έφτιαξαν ένα ΠΑΡΑΝΟΜΟ έκτρωμα στη βόρεια πλευρά του νησιού που καταπατά τα δικαιώματα των κατοίκων της και δεν αναγνωρίζεται από κανένα άλλο κράτος στον κόσμο, πέραν της Τουρκίας. Οι αξιώσεις του περί πρόσβασης του αγωγού από την Τουρκία πριν τη λύση του Κυπριακού Εθνικού Ζητήματος είναι πέρα για πέρα παράλογες.

Επίσης, εχθροί για τον κ. Ερντογάν είναι όσοι δεν αποδέχονται τη λύση του Κυπριακού στη βάση ενός μοντέλου που θα διασφαλίζει την παραμονή της Τουρκικής παρουσίας στην Κύπρο και τον στρατιωτικό έλεγχο του νησιού. Με βάση τη λογική του Τούρκου Σουλτάνου, οι Έλληνες της Κύπρου είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί του. Οι παραλογισμοί του κ. Ερντογάν βαφτίζουν εχθρούς όσους δεν υποτάσσονται στις ορέξεις του. Προφανώς, ο Τούρκος ηγέτης δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για τα δικαιώματα των τ/κ, αλλά για τις προσωπικές του φιλοδοξίες και τις αξιώσεις της τουρκικής πλευράς.

Για ποιο λόγο λοιπόν εκπλήσσονται μερικοί όταν βλέπουν τον κ. Ερντογάν να ταξινομεί τους Έλληνες της Κύπρου στους «εχθρούς» του, ενώ προβάλλει τις αξιώσεις του; Εδώ και χρόνια εποφθαλμιά η Τουρκία να λάβει μερίδιο από την Κυπριακή ΑΟΖ, χρησιμοποιώντας ως «δούρειο ίππο» τα «δικαιώματα» των τ/κ στο φυσικό αέριο. Εδώ και χρόνια η Τουρκία διεκδικεί τα μισά νησιά του Αιγαίου και αμφισβητεί την κυριαρχία της Ελλάδας στην περιοχή, χρησιμοποιώντας την αβάσιμη θεωρία των «γκρίζων ζωνών». Εδώ και χρόνια συντελείται  προσπάθεια αυτονόμησης της Δυτικής Θράκης και εδώ και 45 χρόνια η Τουρκία κρατά ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ τη μισή Κύπρο χωρίς να κατηγορείται δημόσια από ΚΑΝΕΝΑΝ πολιτικό αξιωματούχο. Όλα αυτά δείχνουν την οποιαδήποτε διάθεση «φιλίας»; Αντιθέτως! Μια χαρά ξεκάθαρες είναι οι θέσεις της τουρκικής πλευράς. Εμείς κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης