About Π.Ε.Ο.Φ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΕΝΙΑΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ - Π.Ε.Ο.Φ.

Αναχρονιστικό αποικιοκρατικό κατάλοιπο οι Βρετανικές Βάσεις

Η πανδημία του κορωνοϊού έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που ταλανίζει την κοινωνία του νησιού μας από τη δεκαετία του ’60 μέχρι και σήμερα. Αυτή η πτυχή της πανδημίας έγκειται στο γεγονός ότι μέχρι πρότινος ο πρόσφατα εκλεγμένος πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Μπόρις Τζόνσον, δεν ελάμβανε σοβαρά μέτρα καταπολέμησης του ιού, ακολουθώντας μια δήθεν διαφορετική στρατηγική καταπολέμησής του. Όμως, οι υπερπόντιες Βρετανικές Βάσεις βρίσκονται στην Κύπρο και η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που αποτελεί την μόνη νόμιμη πηγή εξουσίας στο νησί, ακολουθούσε διαφορετική τακτική.

Οι εργαζόμενοι των βάσεων παρατήρησαν ότι εκεί δεν τηρούνταν ούτε τα στοιχειώδη προληπτικά μέτρα του αυτοπεριορισμού των δύο εβδομάδων για όσους έφθαναν από το εξωτερικό, ενώ τα σχολεία που βρίσκονται στα όρια των βάσεων λειτουργούσαν μέχρι πρόσφατα και σίγουρα μέχρι πολύ αργότερα της αναστολής των διδακτικών διεργασιών από την ΚΔ. Γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι ένα τέτοιο γεγονός επηρεάζει άμεσα και την κυπριακή κοινωνία, εφόσον οι άνθρωποι αυτοί ζουν εντός αυτής. Βέβαια, η διοίκηση των βάσεων υποστήριξε ότι τηρήθηκαν από την αρχή όλα τα μέτρα ασφαλείας που ίσχυαν στην ΚΔ, αλλά οι καταγγελίες των εργαζομένων των βάσεων δεν μπορεί να είναι τόσο αβάσιμες.

Με βάση τα πιο πάνω, τίθεται η απορία εάν είναι λογικό ένα ξένο κράτος να επηρεάζει τόσο έντονα τα τεκταινόμενα της πατρίδας μας. Εάν είναι νόμιμο οι παράλογες αποφάσεις ενός πρωθυπουργού, που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το νησί μας και τα διατάγματα που υπογράφηκαν από την «αυτού μεγαλειότητα» της βασίλισσας της αγχόνης, που έστελνε 18χρονα παλληκαράκια για απαγχονισμό, να μπορούν να επηρεάζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό τη χώρα μας. Ειδικά από τη στιγμή που τα πρώτα κρούσματα του θανατηφόρου ιού, έφθασαν στην Κύπρο από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Κάπως έτσι, μια αναχρονιστική συνθήκη εγκαθίδρυσης μας αναγκάζει να διατηρούμε στο έδαφός μας στρατιωτικές βάσεις μιας ξένης χώρας και να δεχόμαστε τις επιβουλές της στη γη μας. Μια συνθήκη που έχει καταπατηθεί και παρερμηνευθεί ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν, αλλά παρόλα αυτά παραμένουν οι βάσεις στο νησί μας.

Οι «Κυρίαρχες Βρετανικές Βάσεις» όπως αποκαλούνται, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα αναχρονιστικό αποικιοκρατικό κατάλοιπο. Κατ’ αρχάς, είναι πασιφανές ότι δεν είναι κυρίαρχες, με την απόλυτη έννοια του όρου. Κυριαρχία μπορούν να ασκούν μόνο τα κράτη και για να υπάρχει κράτος επιβάλλεται να υπάρχει λαός. Εφόσον δεν υπάρχει λαός που γεννήθηκε εκεί με την ιθαγένεια του κράτους, δεν υπάρχει λαός που να ψηφίζει νόμους. Οι αποφάσεις λαμβάνονται μέσω διαταγμάτων, ακριβώς γιατί δεν υπάρχουν νόμοι κάποιου κράτους. Επομένως, γίνεται απόλυτα αντιληπτό ότι δεν είναι «κυρίαρχες» οι βάσεις, αλλά είναι ένα νομικό τερατούργημα το γεγονός ότι ονομάζονται έτσι μέχρι και σήμερα, 60 χρόνια μετά το υποτιθέμενο τέλος της αποικιοκρατίας.

Εφόσον είναι πασιφανές ότι οι βάσεις δεν ασκούν κυριαρχία, αλλά απόλυτο έλεγχο και χρήση της περιοχής, όπως αναφέρεται και στο Παράρτημα Β της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης, ΔΕΝ μπορούν επίσης να διατηρούν τα παράνομα δικαστήρια και την παράνομη αστυνομία που έχουν. Το έδαφος που κατέχουν, μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ΜΟΝΟ για στρατιωτική χρήση. Σχετική απόφαση έλαβε και το Ανώτατο Δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας σε υπόθεση σχετικά με τα δικαστήρια και την αστυνομία των βάσεων.

Η υπόθεση αφορούσε τον γεωργό, κύριο Χαμπή Χειμώνα, που κατηγορήθηκε από το λεγόμενο δικαστήριο των βάσεων για παρακοή δικαστικού διατάγματος και επίθεση εναντίον «αστυνομικού». Ο ίδιος εφεσίβαλε την υπόθεση και λήφθηκε μια ιστορική απόφαση για την Κυπριακή Δημοκρατία. Στις 23 Απριλίου 2015, δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας αμφισβήτησε για πρώτη φορά το δικαίωμα των Βρετανών να ασκούν κυριαρχία επί του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αμφισβητήθηκε ξεκάθαρα η νομιμότητα του «δικαστηρίου της Δεκέλειας» και επομένως και της «αστυνομίας» των βάσεων.

Συγκεκριμένα, η απόφαση αναφέρει «Το όνομα των περιοχών αυτών ελέγχεται από τη λέξη «base», (βάση), το οποίο καθαρά δηλώνει στρατιωτική χρήση. Με βάση την τελεολογική μέθοδο και τις αρχές ερμηνείας, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι Κυρίαρχες Περιοχές των Βάσεων δεν είναι ούτε κράτος, ούτε αποικία, αλλά περιοχές της νήσου Κύπρου στις οποίες το Ηνωμένο Βασίλειο κατά το χρόνο της εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου για στρατιωτικούς και αμυντικούς σκοπούς μόνο διατήρησε την επικυριαρχία με τους περιορισμούς και προσδιορισμούς που αναφέρονται στα πιο πάνω διεθνή και διμερή έγγραφα.» Εν κατακλείδι, δεν μπορεί η «αστυνομία» των βάσεων να συλλάβει κανέναν πολίτη. Το μόνο που μπορεί να πράξει, είναι να αντισταθεί σε περίπτωση κίνδυνου της ασφάλειας των στρατιωτικών εγκαταστάσεων.

Άξιο αναφοράς, είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν διατηρεί τη δυνατότητα ελεύθερης διάθεσης του εδάφους των βάσεων. Σε μελλοντική μεταφορά του ελέγχου της περιοχής, όταν δηλαδή δεν τα χρειάζεται πλέον ή όταν αναγκαστεί να αποχωρήσει από αυτήν, μπορεί να τα διαθέσει μόνο στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Συνοψίζοντας, οι «κυρίαρχες» στρατιωτικές βάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου δεν νομιμοποιούνται να λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν αισχύνονται λοιπόν να «καταδικάζουν» και να συλλαμβάνουν τους πολίτες της ΚΔ; Δεν φτάνει που χρησιμοποιούν το νησί μας ως ορμητήριο για τις επιχειρήσεις τους στην Μέση Ανατολή, προσπαθούν να επιβάλουν και τα συμφέροντά τους σε αυτό με ακόμα πιο άμεσο τρόπο.

Είναι γνωστό ότι ο μόνος λόγος που διατηρούν ακόμα τις συγκεκριμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, είναι η στρατηγική αξία του νησιού μας. Έχουμε την ευχή και την κατάρα να βρισκόμαστε σε ένα πανέμορφο νησί που είναι τόσο κοντά στην φλεγόμενη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, αλλά και στην Τουρκία. Για αυτόν τον λόγο, παρά το ότι τα περισσότερα εδάφη που χρησιμοποιούνταν ως στρατιωτικές βάσεις έχουν επιστραφεί στις κυρίαρχες χώρες τους, στο νησί μας ακόμα παραμένουν.

Παρόλα αυτά, στο χέρι μας είναι να πράξουμε τα απαραίτητα για την άμεση και πραγματική από-αποικιοποίηση της Κύπρου με όσα μέσα διαθέτουμε. Είναι παράλογο 60 με 70 χρόνια μετά την υποτιθέμενη θέσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ένα μοναρχικό καθεστώς να διατηρεί το βόρειο τμήμα της Ιρλανδίας κατεχόμενο και στρατιωτικές βάσεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη χώρα του. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Μαυρικίου, για τον οποίο λήφθηκε πρόσφατα γνωμοδότηση από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ότι πρέπει να από-αποικιοποιηθεί άμεσα, καθώς οι στρατιωτικές βάσεις του ΗΒ που διατηρούνται εκεί είναι αποικιοκρατικό κατάλοιπο και πρέπει να τερματιστεί.

Ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό κατάφερε να φέρει τους «λόρδους» της Αγγλίας προ των ευθυνών τους και να κερδίσει μια γνωμοδότηση που θα τη χρησιμοποιήσει προς το συμφέρον του. Επομένως, για την Κύπρο που είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ισότιμο μέρος μιας διακρατικής συμφωνίας ενεργειακού ενδιαφέροντος για τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, είναι πέρα για πέρα αδήριτη ανάγκη να κινηθεί προς την κατεύθυνση της άμεσης αποχώρησης των βάσεων και των Βρετανών από τη χώρα μας.

Εξήντα χρόνια μετά την εγκαθίδρυσή τους και βρισκόμαστε εντός της δίνης ενός πολυσήμαντου χρονικού ιστορικού πλαισίου. Το ΗΒ έχει αποχωρήσει από την ΕΕ και υποσκάπτει οποιαδήποτε προσπάθεια της χώρας μας για επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου, την ίδια ώρα που επιχειρεί την προάσπιση των «δικαιωμάτων» των τ/κ, αγνοώντας την εισβολή και τα 46 χρόνια κατοχής. Επίσης, μια νέα πανδημία έχει εμφανιστεί και οι βάσεις στην Κύπρο επηρεάζουν την δημόσια ασφάλεια του νησιού μας. Επιπρόσθετα, η χώρα μας έχει μετατραπεί σε έναν κομβικό παράγοντα της ενεργειακής πολιτικής της περιοχής μας, επιτυγχάνοντας να εξασφαλίσει καθοριστικές συνεργασίες με μεγάλες κρατικές ενεργειακές εταιρίες και με χώρες της περιοχής. Επομένως, επιβάλλεται να θεσπιστεί μια πολιτική εκσυγχρονισμού του θεσμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην πατρίδα μας, θέτοντας ως βασικές προτεραιότητες την πραγματική Απελευθέρωση της πατρίδας μας που θα προστατεύει τα δικαιώματα των Ελλήνων της Κύπρου και την αποχώρηση των λεγόμενων «κυρίαρχων» βρετανικών βάσεων. Για αυτά αγωνίστηκε ο Βαγορής και Γληόρης. Για αυτά θα αγωνιστούμε και εμείς.

ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

«…ένιωθα σαν να κατέβαζα την τουρκική σημαία από το δικό μου σπίτι»

Ήταν 1η Απριλίου 1989, όταν η Κύπρος ελευθερώθηκε για λίγο. Ήταν εκείνη τη νύχτα, που οι φοιτητές της Π.Ε.Ο.Φ πήραν στις πλάτες τους τον στεναγμό του Πενταδακτύλου και τον μετουσίωσαν σε αντικατοχικό αγώνα.  Ήταν πριν από 31 χρόνια, όταν το αντικατοχικό αντιομοσπονδιακό φοιτητικό κίνημα όρθωσε το ανάστημά του μπροστά στην ημισέληνο και ας ήταν μίλια μακριά από την κατεχόμενη Κερύνεια.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 1989 για τον εορτασμό της 1ης Απριλίου, η Π.Ε.Ο.Φ διοργάνωσε πορεία με προορισμό το Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης, δίνοντας έτσι και αντικατοχικό χαρακτήρα στις εκδηλώσεις της. Το κλίμα ήταν τεταμένο από την αρχή, όπως και σε προηγούμενες παρόμοιες πορείες. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας, φοιτητές επιχείρησαν να εισέλθουν στο προξενείο σπάζοντας το κιγκλίδωμα στην πύλη του κτιρίου. Άντρες της Ελληνικής Αστυνομίας και διπλωμάτες του Τουρκικού Προξενείου, τους απώθησαν πριν καταφέρουν να μπουν μέσα, με τους υπόλοιπους διαδηλωτές να φωνάζουν συνθήματα εναντίον των Τούρκων και της κατοχής.

Τα επεισόδια αυτά τράβηξαν την προσοχή των παρευρισκομένων που δεν πρόσεξαν τις προσπάθειες ενός άλλου φοιτητή να εισέλθει στο χώρο του προξενείου με πιο ανορθόδοξο τρόπο. Σε ανύποπτο χρόνο ο τότε 20χρονος Π.Ε.Ο.Φίτης Γ.Κ., κατάφερε να περάσει τον αστυνομικό κλοιό, να πεταχτεί πάνω από το κιγκλίδωμα ύψους επτά μέτρων και να αναρριχηθεί στον ιστό δεκατεσσάρων μέτρων, όπου κυμάτιζε η Τουρκική σημαία. Προσπαθώντας να την κατεβάσει, ακούστηκαν 4 πυροβολισμοί μέσα από το προξενείο και επικράτησε πανικός. Ο Γ.Κ απτόητος συνέχισε το έργο του, ώσπου τελικά κατάφερε με τα δόντια του να σκίσει την τουρκική σημαία και να την κατεβάσει.

Φυσικά ο Γ.Κ και οι υπόλοιποι «ταραχοποιοί» συνελήφθησαν και κρατήθηκαν για ένα βράδυ στην αστυνομική διεύθυνση Θεσσαλονίκης και το επόμενο πρωί οδηγήθηκαν στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, όπου τους καταλογίσθηκαν επτά κατηγορίες με την κυριότερη να είναι η «διατάραξη των σχέσεων ανάμεσα στα δύο κράτη». Μετά το επεισόδιο, o φοιτητής που κατέβασε τη σημαία είχε δηλώσει χαρακτηριστικά στην ελληνική τηλεόραση σχετικά με το περιστατικό. «Εκείνη τη στιγμή ένιωθα σαν να κατέβαζα την τουρκική σημαία από το δικό μου σπίτι, στον κατεχόμενο από τους Τούρκους, Καραβά». Στο ένα από τα τρία δικαστήρια που πραγματοποιήθηκαν οι εννιά κατηγορούμενοι αθωώθηκαν, καταθέτοντας μάλιστα ως μάρτυρες υπεράσπισης τους και τότε σημαντικά πρόσωπα της Θεσσαλονίκης, όπως ήταν ο πρύτανης του Α.Π.Θ.

Δεν επιδέχεται αμφισβήτησης το θάρρος και η τόλμη που χρειάστηκε εκείνη η νεανική ψυχή για να αψηφήσει κάθε πιθανή απειλή και να κατεβάσει το πανί της κατοχής. Ποτισμένος με το θάρρος του Παλληκαρίδη που κατέβασε και ξέσκισε τη Βρετανική σημαία από το «Ιακώβιο Γυμνάσιο», το 1952,  ανήμερα της στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ μπροστά στους έκπληκτους αποικιοκράτες, πήρε την απόφαση και έκανε ένα ολόκληρο λαό να νιώσει για μια στιγμή ότι η Κύπρος απελευθερώθηκε.

Επτά χρόνια αργότερα, ο Σολάκης βάδισε στα ίδια μονοπάτια αλλά δεν γύρισε ποτέ. Συνέχισε για την αιωνιότητα. Είκοσι τρία χρόνια μετά τον Σολωμό, ένας δεκαεξάχρονος, αίμα του Ζήδρου, αποφάσισε να ελευθερώσει ξανά την Κύπρο σε μια στιγμή αβάσταχτου πόθου για ελευθερία.

Η ανάγκη για ελεύθερο αέρα είναι αύτη που ωθεί κατά καιρούς, νεανικές, ανιδιοτελείς ψυχές να σταθούν μπροστάρηδες στον αγώνα θέτοντας το «εμείς» αρκετά ψηλότερα από το «εγώ».

«Εδώ σηκώνονται οι πατριώτες όρθιοι,

και υψώνοντας τα χέρια προς τον ουρανόν,

κάνουν τον όρκον.»

Θούριος/Απόσπασμα

 

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

1η τ’ Απρίλη – Για Ένωση και Λευτεριά

«…για να δώσουνε την μάχη εις της Κύπρου τα βουνά..». 65 χρόνια συμπληρώνονται από την έναρξη του ένοπλου αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου από τον Βρετανικό ζυγό, με στόχο την Ένωση της ιδιαίτερης πατρίδας μας με την μητέρα Ελλάδα. Αρχικά, λίγα χρόνια πριν τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α προηγήθηκε το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, όπου το 95,7% του πληθυσμού ψήφησε υπέρ της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, το δημοψήφισμα δεν έγινε αποδεκτό από το Λονδίνο, αφού αψήφησαν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του λαού.

Νέοι, μαθητές και εργαζόμενοι έδρασαν ο κάθε ένας με τον δικό του  χαρακτηριστικό τρόπο, με αρχηγό όλων τους «το Άξιον Τέκνον της Πατρίδος», τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή. Η Ε.Ο.Κ.Α δημιουργήθηκε με πλήρη μυστικότητα ενάντια στον Βρετανικό ζυγό. Οι αγωνιστές προτού γίνουν μέλη έδωσαν όρκο ότι θα αγωνιστούν μέχρι την εκπλήρωση του στόχου τους. Ο όρκος ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας Τριάδος ότι:
1. Θα αγωνισθώ με όλας μου τας δυνάμεις δια την απελευθέρωσιν της Κύπρου από τον Αγγλικόνζυγόν, θυσιάζων και αυτήν την ζωήν μου.
2. Δεν θα εγκαταλείψω τον αγώνα υπό οιονδήποτε πρόσχημα παρά μόνον όταν διαταχθώ υπό του Αρχηγού της Οργανώσεως και αφού εκπληρωθή ο σκοπός του αγώνος.
3· Θα πειθαρχήσω απολύτως εις τας διαταγάς του Αρχηγού της Οργανώσεως και μόνον τούτου.
4. Συλλαμβανόμενος θα τηρήσω απόλυτονεχεμύθειαν τόσον επί των μυστικών της Οργανώσεως όσον και επί των ονομάτων των συμμαχητών μου, έστω και εάν βασανισθώ δια να ομολογήσω.
5. Δεν θα ανακοινώ εις ουδένα διαταγήν της Οργανώσεως ή μυστικόν το οποίον περιήλθεν εις γνώσιν μου παρά μόνον εις εκείνους δι’ ους έχω εξουσιοδότησιν υπό του Αρχηγού της Οργανώσεως.
6. Τας πράξεις μου θα κατευθύνη μόνον το συμφέρον του αγώνος και θα είναι απηλλαγμέναι πάσης ιδιοτέλειας ή κομματικού συμφέροντος.
7. Εάν παραβώ τον όρκον μου θα είμαι ΑΤΙΜΟΣ και άξιος πάσης τιμωρίας»

 

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας ξεκίνησε την 1η Απριλίου 1955. Εκρήξεις και βομβαρδισμοί σήμαναν την έναρξή του, με πρώτο νεκρό τον Μόδεστο Παντελή και πρώτο καταζητούμενο τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Παράλληλα, την ίδια μέρα άρχισαν να κυκλοφορούν σχετικά φυλλάδια και προκηρύξεις. Ο αγώνας αγκαλιάστηκε αμέσως από τον λαό, ο οποίος κράτησε το λάβαρο της απελευθέρωσης ψηλά μέχρι την τελευταία ημέρα του αγώνα. Αντίθετη θέση στον αγώνα έφερε μόνο η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ, παρά το γεγονός ότι αργότερα όταν αντιλήφθηκε το πατριωτικό κύμα της εποχής άλλαξαν στάση και τον στήριξαν.

Απαγχονισμοί και δολοφονίες έβαλαν γερά θεμέλια για τον αγώνα.  Αμούστακα παλικάρια υπέγραψαν με το αίμα τους την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Βρετανούς. Οι ήρωες που έπεσαν για την πατρίδα και όσα παιδιά έζησαν για να συνεχίσουν τον αγώνα, έγραψαν ένα ιστορικό έπος στα βουνά της Κύπρου. Ο Ευαγόρας Παλλικαρίδης σε ηλικία 19 ετών απαγχονίστηκε από τους Άγγλους. Ήταν ένας σπουδαίος νέος που με την αυτοθυσία του διάβηκε την πόρτα του πάνθεου των ηρώων μαζί με εκατοντάδες άλλους νέους. Όπως ο Πετράκης Γίαλλουρος, ο οποίος φονεύθηκε σε ηλικία 17 ετών σε άοπλη σχολική διαμαρτυρία. Όπως ο Υπαρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α, Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Μάρκος Δράκος, ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Μιχαλάκης Καραολής, ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο Αντώνης Παπαδόπουλος και όλοι όσοι έδωσαν το αίμα τους για να δει η επόμενη γενιά μια Κύπρο ελεύθερη, για πάντα Ελληνική.

Δυστυχώς, παρά την ένδοξη νίκη των παλικαριών μας, ο αγώνας δεν έληξε επιτυχώς. Η Κύπρος ποτέ δεν απελευθερώθηκε πραγματικά από τους Εγγλέζους, αφού της αποδόθηκε ένα δοτό σύνταγμα, το οποίο μόνο ανεξαρτησία δεν θύμιζε, πόσο μάλλον τον πόθο των αγωνιστών που έβαιναν προς την αγχόνη ψέλνοντας τον Εθνικό Ύμνο και θυσιάζονταν μόνο για λευτεριά και ένωση. Παρόλα αυτά, ο σπόρος των απανταχού ενωτικών κάρπισε. Εμείς, ως συνεχιστές του αγώνα, ως η μαγιά που έβαλαν οι αγωνιστές του ’55, μέχρι και σήμερα αγωνιζόμαστε για την ένωση, συνεχίζοντας το έργο τους.

«Κτυπάει, σήμερα το σκλάβο χέρι,
η γη τραντάζεται, σεισμός – σεισμός.
Τρομάζει ο τύραννος, γιατί το ξέρει:
«Θάνατος – θάνατος ή λυτρωμός».»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

Μόδεστος Παντελή – Ο πρώτος πεσόντας του Αγώνα

Ο Μόδεστος Παντελή γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 1923, στο Λιοπέτρι της επαρχίας Αμμοχώστου. Ήταν ο  πρώτος νεκρός ήρωας του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Ο ήρωας φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο Λιοπετριού μέχρι την τρίτη τάξη και μετά δραστηριοποιήθηκε με τις αγροτικές ασχολίες της οικογένειας του. Στον αγώνα εντάχθηκε, αφού πρώτα έδωσε τον όρκο για απελευθέρωση και ένωση και οργανώθηκε στο Ε.Μ.Α.Κ (Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης Κύπρου- αρχική ονομασία της Ε.Ο.Κ.Α.), τον Φεβρουάριο του 1955. Το παράδειγμα του ακολούθησαν όλα τα αδέρφια του. Ο ήρωάς εντάχθηκε στην ομάδα του Αυξεντίου μαζί με κάποιους συγχωριανούς του. Έτσι, άρχισαν να ετοιμάζονται για ένοπλη δράση μέχρι την έναρξη του Αγώνα.

Την 31η Μαρτίου προς 1η Απριλίου 1955, ο Μόδεστος Παντελή μαζί με τον Ανδρέα Κάρυο με οδηγία της Οργάνωσης, ανέλαβαν να βραχυκυκλώσουν το σύστημα παροχής ρεύματος για την περιοχή Αμμοχώστου. Με ένα χοντρό σκοινί το οποίο είχαν ενώσει με μια αλυσίδα και στο οποίο έδεσαν από τη μια άκρη του μία πέτρα, προσπάθησαν να το περάσουν πάνω από τα ηλεκτρικά καλώδια, ούτως ώστε να επιτύχουν τη συσκότιση της περιοχής. Σκοπός της συσκότισης ήταν να μπορέσει η Οργάνωση να ρίξει τις πρώτες βόμβες σημαίνοντας την έναρξη του αγώνα. Ο Μόδεστος Παντελή μετά από μερικές μάταιες προσπάθειες ανέβηκε στους ώμους του Ανδρέα Κάρυου. Τότε, εξαιτίας των αποτυχημένων προσπαθειών τους, το σκοινί είχε ήδη βρεχτεί από τα βρεγμένα χόρτα και αυτό οδήγησε στον ακαριαίο θάνατο του Μόδεστου Παντελή από ηλεκτροπληξία.

Υπάρχουν μαρτυρίες που ισχυρίζονται μάλιστα ότι τα τελευταία λόγια του ήρωα στον συναγωνιστή του ήταν «τη γυναίκαν τζιαι τα παιθκιά μου». Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία της γυναίκας του ήρωα, κ. Αποστολούς, η οποία σε ηλικία 25 χρονών έμεινε χήρα με δύο παιδιά στην αγκαλιά για να τα μεγαλώσει: «Την ημέραν που εγίνην η μάχη του αχυρώνα και το Λιοπέτρι εσούζετουν που τις πόμπες και εππέφταν οι σφαίρες σιονωτές, τα μωρά μου ετρέμαν. Μα εγώ που μέσα μου σκεφτόμουνα τον Μόδεστον και έλεγα πως ο σπόρος που έριξε στον αγώνα ήτουν καλός. Τζιαι με τέτοια παλικάρια, θα ερχόταν η ώρα να φύουν οι Εγγλέζοι».

Ο Μόδεστος Παντελή με πάσα σοβαρότητα και υπευθυνότητα, ανέλαβε με το συναγωνιστή του Ανδρέα Κάρυο μια επικίνδυνη αποστολή για το καλό του αγώνα και της πατρίδας. Θυσίασε ό,τι πολυτιμότερο είχε, χωρίς να διστάσει ούτε στιγμή, εις το όνομα της ελευθερίας και της ένωσης με τη μάνα Ελλάδα. Εμφανώς επηρεασμένοι από τα λόγια της κ. Αποστολούς, συνεχίζουμε τον αγώνα που ξεκίνησε ο δικός της Μόδεστος για απελευθέρωση της Κύπρου μας και την εκπλήρωση του προαιώνιου πόθου των Ελλήνων του νησιού για Ένωσιν και μόνο Ένωσιν.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

 

«Επαναπατρισμός» τ/κ φοιτητών

Σε άδεια για πραγματοποίηση αεροπορικών πτήσεων προέβη το Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ψευδο-«υπουργού εξωτερικών» του κατοχικού καθεστώτος, Κουντρέτ Οζερσάι. Ο επαναπατρισμός των τ/κ φοιτητών, σύμφωνα με πληροφορίες, πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο, μεταφέροντας περίπου 270 άτομα από το Λονδίνο στην κατεχόμενη μας Κύπρο.

Η ενέργεια του Η.Β αυτή καθίσταται παράνομη αφού με την πράξη της αναγνωρίζει έμμεσα το παράνομο μόρφωμα της κατοχικής κυβέρνησης. Είναι πασιφανές, πως για ακόμη μια φορά οι υποτιθέμενοι ανθρωπιστές προβαίνουν σε πράξεις με τις οποίες δημιουργούν ένα κλίμα αντιπαράθεσης και δυσαρέσκειας όσον αφορά τις σχέσεις των δυο χωρών.

Οι δυστυχώς νόμιμοι χρήστες τμήματος του εδάφους του νησιού, μέσω των λεγόμενων «κυρίαρχων» βρετανικών βάσεων, προωθούν τα διχοτομικά τους σχέδια, με την πολιτική που εφάρμοζαν πάντα στην Κύπρο, αυτή του «διαίρει κα βασίλευε». Τα προωθούν ετσιθελικά, με άμεσο σκοπό το προσωπικό τους συμφέρον, αλλά και τον έλεγχο της λεκάνης της ανατολικής μεσογείου χρησιμοποιώντας τη στρατηγική θέση του νησιού. Επίσης, με τον έλεγχο του νησιού επιτυγχάνουν να έχουν άμεσο λόγο και στα τεκταινόμενα της, πάντα φλεγόμενης και ενδιαφέρουσας για αυτούς, Μέσης Ανατολής.

Άφθονα είναι τα παραδείγματα από ενέργειες της βρετανικής κυβέρνησης τα οποία φανερώνουν την επιθετική στάση του ΗΒ εναντίον του Ελληνισμού της Κύπρου και την ψυχρή συμπεριφορά που υιοθετεί διαχρονικά εναντίον της πατρίδας μας. Μπορούμε να αναφέρουμε απλά το βρετανογενές σχέδιο για δικοινοτικό Σύνταγμα στην Κύπρο, αλλά και το βρετανικό σχέδιο Ανάν. Ακόμα και πρόσφατα, μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η αναφορά τους για γκρίζες ζώνες στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και για παραχωρήσεις ιθαγένειας σε παιδιά μεικτών γάμων μεταξύ των παράνομων Τούρκων εποίκων που κατοικούν στο νησί με τ/κ. Επίσης, πάντα οι Βρετανοί προσπαθούσαν να υποσκάψουν τα αιτήματα της ΚΔ στους διεθνείς οργανισμούς που ήταν ενταγμένοι και εκείνοι.

Το κυπριακό πρόβλημα ταλανίζει τις ισορροπίες της ανατολικής μεσογείου, γι’ αυτό και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να επιτρέψουμε να υπάρξουν τα οποιαδήποτε ψήγματα για αναγνώριση του ψευδοκράτους. Οι απευθείας πτήσεις Λονδίνου-Τύμπου είναι μια πράξη που επιζητά εδώ και καιρό η Τουρκία. Επίσης ντροπιάστηκες ήταν οι πρόσφατες δηλώσεις του Εργατικού Βουλευτή κυπριακής καταγωγής Πάμπου Χριστοδούλου, ο οποίος είναι φανατικός υποστηρικτής των απευθείας πτήσεων.

Η διαχρονική στήριξη της Βρετανίας στην Τουρκία για ακόμη μια φορά ξέβρασε στην επιφάνεια, θυμίζοντας μας την γεμάτη κακουχίες ιστορία της Κύπρου από τις δυο εγγυήτριες δυνάμεις αυτές. Σε καμία περίπτωση, η ενέργεια αυτή δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη από την κυπριακή κυβέρνηση. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να αντιδράσει άμεσα και δραστικά, απαιτώντας όπως η Μεγάλη Βρετανία σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της αναγνωρίζοντας ότι υπάρχει ο τουρκικός κατοχικός στρατός, που καταπατά τον 37% της πατρίδα μας, και να σταματήσει να επαφύει όλα τα ζητήματα στην δήθεν ανθρωπιστική τους πλευρά.

ΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ Η ΜΙΣΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Απομάκρυνση μεταναστών από τα Ελληνικά Σύνορα

Με αιφνίδιο τρόπο αποχώρησαν οι μετανάστες από τα σύνορα του Έβρου, τις προηγούμενες ημέρες. Είδηση την οποία επιβεβαίωσε και ο Υπουργός Άμυνας, κ. Νίκος Παναγιωτόπουλος. Ο καταυλισμός έξω από τα ελληνικά σύνορα διαλύεται, με τους μετανάστες να μεταφέρονται, σύμφωνα με πληροφορίες, στο εσωτερικό της Τουρκίας, ενώ οι κάτοικοι των ακριτικών περιοχών φαίνονται εν ολίγοις ανακουφισμένοι.

Συγκεκριμένα, 1500 μετανάστες μετακινήθηκαν τις τελευταίες μέρες με λεωφορεία, κάτι που όπως φαίνεται διευθέτησε η Τουρκία. Πηγές εκτιμούν πως η εν λόγω κινητοποίηση σχεδιάστηκε οργανωμένα από την Τουρκία, έχοντας ως προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Από την πλευρά του, ο Τούρκος Υπουργός Εσωτερικών, Σουλεϊμάν Σοϊλού, σε συνέντευξή του στο τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV, δήλωσε ότι εκκενώθηκε η περιοχή καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας και 5800 πρόσφυγες και μετανάστες μεταφέρθηκαν σε 9 νομούς της Τουρκίας, όπου θα παραμείνουν σε κέντρα επανεισδοχής.

Ωστόσο, δεν έχει υπάρξει επίσημη ανακοίνωση από τις τουρκικές αρχές για αλλαγή πολιτικής στο θέμα των προσφύγων και μεταναστών που βρίσκονταν στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Το βράδυ της 26ης Μαρτίου, ξέσπασε μεγάλη φωτιά δίπλα από τον φράκτη, κάτω από άγνωστες συνθήκες, στον καταυλισμό των μεταναστών. Τα επεισόδια φαίνεται να σημειώθηκαν ανάμεσα στους μετανάστες και την τουρκική αστυνομία, ενώ άνδρες της στρατοχωροφυλακής γκρέμισαν πολλά από τα πρόχειρα καταλύματα που είχαν στηθεί εκεί το τελευταίο διάστημα.

Είναι πιθανόν ότι επειδή οι τουρκικές αρχές είδαν ότι δεν μπορεί να παραβιαστεί ο φράκτης, επιδίωξαν την απομάκρυνση μεγάλης μερίδας μεταναστών και προσφύγων από το σημείο, λόγω και της επιδημίας του κορωνοϊού. Η αιφνίδια αυτή κίνηση της Τουρκίας πιθανότατα να έγινε εξαιτίας του φόβου της διασποράς της πανδημίας στον τοπικό τουρκικό πληθυσμό, αλλά και των μέτρων που έχει επιβάλει η Άγκυρα, καθώς σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές εντοπίστηκαν στον καταυλισμό δύο κρούσματα κορωνοϊού. Γεγονός που θα μπορούσε να καταστήσει σε υγειονομική βόμβα την εν λόγω περιοχή και να προκαλέσει μεγαλύτερα προβλήματα απ’ αυτά που ήδη αντιμετωπίζει η Τουρκία από την πανδημία.

Ωστόσο, παρά την αποχώρηση των μεταναστών, τόσο η Ελληνική Κυβέρνηση όσο και ο τοπικός πληθυσμός παραμένουν επιφυλακτικοί. Παράλληλα, οι ελληνικές δυνάμεις παραμένουν σε ολόκληρο τον Έβρο «φυλάγοντας Θερμοπύλες», καθώς υπάρχει η υποψία πως η μαζική κινητοποίηση που παρατηρήθηκε ίσως να αποτελεί μέρος του σχεδίου της Τουρκίας για αποπροσανατολισμό των ελληνικών αρχών, εφόσον το δάσος στις Καστανιές είναι πυκνό.

Η απροσδόκητη αυτή εξέλιξη είναι κάτι το οποίο πρέπει να προβληματίζει, γιατί η Τουρκία έδειξε πολλές φορές πως δεν τα βάζει εύκολα κάτω. Πίσω από αυτό, κρύβεται σίγουρα μια άλλη απρόσμενη ενέργεια, που δεν πρέπει να βρει την Ελλάδα απροετοίμαστη. Η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να καθησυχαστεί μετά από το εν λόγω γεγονός, αντιθέτως πρέπει να είναι σε εγρήγορση, αναμένοντας τις πιο αναπάντεχες εξελίξεις.

Τα σύνορα θα πρέπει να παραμείνουν κλειστά και προστατευμένα για την ασφάλεια ολόκληρης της χώρας, αλλά και γενικώς της Ευρώπης. Η Ελλάδα αυτή την περίοδο δοκιμάζεται με τις δύο μάστιγες της εποχής, την πανδημία και την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Η ιστορία έδειξε πως ο Ελληνισμός αντέχει και αυτό οφείλει να κάνει και τη δεδομένη στιγμή. Η άμεση στήριξη από όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, θα ήταν η αρχή για την αποδυνάμωση της Τουρκίας και κατ’ επέκταση να δοθεί μια λύση όσον αφορά το μεταναστευτικό.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

Η Ελληνικότητα της Καντού

Η Καντού είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού που κατοικήθηκε από την Νεολιθική Εποχή. Είναι τοποθετημένη σε αρκετά καλή στρατηγική θέση, στα αριστερά του Κούρη ποταμού και πολύ κοντά στο ομώνυμο φράγμα και ακόμα πιο κοντά στον κύριο δρόμο Ερήμης-Άρσος. Η κοινότητα γνώρισε σχετικά μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση στα χρόνια πριν την τούρκικη εισβολή του 1974.

Τόσο κατά μήκος της κοίτης του Κούρη, όσο και σ’ άλλες περιοχές της Καντού, βρίσκονται αρκετά ξωκλήσια, που κατασκευάστηκαν γύρω στον 15ο αιώνα, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, κάτι που μαρτυρεί την σπουδαία ελληνική παράδοση του χωριού, προτού εγκατασταθούν σ’ αυτό Οθωμανοί με την κατάκτηση της Κύπρου το 1571. Τέτοια εξωκλήσια είναι αυτά της Χρυσοπολίτισσας, η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, το ξωκλήσι του Αγίου Μάμα κι άλλα. Ωστόσο, εκείνο που διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση, μια κι έχει αναπαλαιωθεί με πελεκητή πέτρα, είναι η εκκλησία της Αγίας Νάπας, στην κοιλάδα του Κούρη.

Έχει θόλο, είναι βυζαντινού ρυθμού και διατηρεί ακόμα αρκετές φθαρμένες αγιογραφίες. Ανήκει στο 16ο αιώνα, σε σύγκριση με τα ερειπωμένα εκκλησάκια της Χρυσοπολίτισσας και Αγίας Μαρίνας, που ανάγονται στο 15ο αιώνα. Στην εκκλησία της Αγίας Νάπας υπάρχουν αγιογραφίες της Κοίμησης της Θεοτόκου, του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Παρασκευής κτλ.

Η Αγία Νάπα είναι κτισμένη στην δυτική όχθη του ποταμού Κούρη και αποτελούσε την κύρια εκκλησία του μικρού οικισμού, που υπήρχε στην περιοχή πριν οι κάτοικοι του μετακινηθούν νότια και δημιουργήσουν το σημερινό χωριό. Πρόκειται για μονόκλιτο ναό με τρούλο, ο οποίος οικοδομήθηκε σε σχήμα εγγεγραμμένου Σταυρού, στα τέλη του 9ου ή αρχές του 10ου αιώνα μετά Χριστό. Σε μετέπειτα χρόνια, δέχθηκε αρκετές επιδιορθώσεις τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, καθώς και μερική ή ολική αντικατάσταση των τοιχογραφιών, που κοσμούσαν την εσωτερική τοιχοποιία. Οι τοιχογραφίες καταστράφηκαν κατά τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Η λέξη «Νάπα» έχει λατινική προέλευση από τον καιρό των Λουζινιανών και περιγράφει μια δασώδη κοιλάδα, ένα μικρό δάσος δηλαδή. Το «νάπη» στα αρχαία ελληνικά, όπως αυτό εμφανίζεται σε κείμενα του Ηροδότου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, υποδηλώνει τον σύμφυτο, δενδρώδη τόπο. Στην περιοχή αυτή, την εποχή που χτίστηκε ο ναός, υπήρχε ένα πυκνό δάσος. Η αναφορά αρχικά ήταν η Παναγία της Νάπης, δηλαδή η Αγία του Δάσους και για συντομία «Αγία Νάπα».

Το εκκλησάκι της Αγίας Ναπας στην γραφική Καντού είναι μόνο ένα από τα πολλά κτήρια που μαρτυρούν την ελληνικότητα της Κύπρου μας. Η αρχιτεκτονική καθώς και τα ήθη-έθιμα των Κυπρίων από τα αρχαία χρόνια αποδεικνύουν την ανιδιοτελή σχέση τους με την Μάνα Ελλάδα. Ο ελληνικός χαρακτήρας του νησιού γίνεται ολοφάνερος σε κάθε πέτρα του και σε κάθε χώμα του που θυμίζει Ελλάδα. Οι κάτοικοι του ένιωθαν και συνεχίζουν να νιώθουν Έλληνες, παρά της οποιασδήποτε προσπάθειας παραχάραξης της ιστορίας και της δημιουργίας μιας άοσμης «νεοκυπριακής» συνείδησης.

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης